Μετά την αγροτιά τα νεοφιλελεύθερα τσακάλια σκοτώνουν και την ελληνική κτηνοτροφία: σε μια σκηνή που σπαράζει καρδιές, η οικογένεια του κτηνοτρόφου Κωνσταντίνου Θεολόγου από το Μικρό Μοναστήρι Θεσσαλονίκης αποχαιρετά με λυγμούς τα τελευταία 450 πρόβατα της ντόπιας ιστορικής φυλής Ρουμλουκίου που εκτρέφει εδώ και δεκαετίες.

Κυρία Κίμπερλι, ιδού ο στρατός σας

Μέλος του εργατικού σωματείου 4Ε σε εκδήλωση στον Λευκό Πύργο ενάντια στον προσωπικό αριθμό 02.11.2025

 

Δεσμώτες της εξουσίας: Me ne Frego! 01.11.2023

 

Χρυσός εναντίον αίματος

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο κ. Ασλανίδης αναφέρθηκε σε προσπάθειες πολιτικής παρέμβασης και χειραγώγησης των συγγενών των θυμάτων, καταγγέλλοντας ότι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, «με εντολή από μέσα» προσέγγισε οικογένειες προσφέροντας ρουσφέτια και διευκολύνσεις, όπως μεταθέσεις και ρυθμίσεις δανείων.

«Μας έπαιρνε τηλέφωνο και μας έταζε μέχρι και για τα παιδιά μας για μεταθέσεις στο στρατό. Κι αν είχαμε δάνεια, κι αν είχαμε το ένα, κι αν είχαμε το άλλο», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως ο ίδιος δεν είχε δάνεια, αλλά «το κάνανε σε πολλούς όμως, διαγράψανε δάνεια»

ΕΛΒΟ ξανά σε χέρια ελληνικά (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

του Αλέξη Ευσταθίου

Επί ημερών κυβερνήσεως Γιώργου Παπανδρέου το 2010  η πατρίδα μπήκε στο 1ο Μνημόνιο την λεγόμενη Δανειακή Σύμβαση. Με το πρόσχημα ότι η Ελλάδα χρωστάει λεφτά στις Βρυξέλες οι Ευρωπαίοι εταίροι μαζί με την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκλεισαν την ΕΛΒΟ στα πλαίσια της δανειστικής πολιτικής που ασκήθηκε σε βάρος της Ελλάδος. 

Μια τέτοια ενέργεια αποδυνάμωνε την Ελλάδα όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως εθνικά καθώς η ΕΛΒΟ ήταν το σύμβολο της ελληνικής αυτάρκειας στην οπλική παραγωγή και όχι μόνο διότι η ΕΛΒΟ παρήγαγε και άλλα βαρέα οχήματα όπως λεωφορεία κλπ. ενώ ταυτόχρονα μια τέτοια πολιτική απόφαση, μας άφηνε εκτεθειμένους απέναντι στην Τουρκία η οποία διατηρεί δική της παραγωγή οπλικών συστημάτων ενώ παράλληλα παίρνει εργολαβίες και από άλλες χώρες όπως την Ιαπωνία και την Ουγγαρία.

Μετά το 2012 επί ημερών συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, με τον πρώτο να παίρνει ένεκα των ημερών τα πατριωτικά εύσημα, ο ισραηλινός παράγοντας εισχώρησε στην Ελλάδα με διάφορες οικονομικές επενδύσεις, αρχής γενομένης πως η εθνική οικονομία είχε υποχωρήσει ελέω των ξένων πιέσεων.

Αξίζει να σημειωθεί πως το ίδιο έτος η Ελλάδα διέκοψε τις εμπορικές σχέσεις που είχε με το Ιράν από το οποίο προμηθευόμασταν φθηνό πετρέλαιο

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η Ελλάς βρίσκεται σε ένα απελπιστικό αδιέξοδο (του Αλκιβιάδη Ζουρνατζή)

γράφει ο Αλκιβιάδης Ζουρνατζής

 Ενώ παρακολουθούμε τα επικοινωνιακά shows της συνήθους κυβερνητικής παροχολογίας που συνοδεύουν την επίσκεψη του εκάστοτε πρωθυπουργού στην Δ.Ε.Θ., θα πρέπει να επισημάνουμε το προφανές (αν και αθέατο σε μεγάλη μερίδα υπνωτισμένων συμπατριωτών μας…): 

ότι η Ελλάς βρίσκεται σε ένα απελπιστικό αδιέξοδο, κυβερνώμενη από έναν θίασο (που παριστάνει την κυβέρνηση) προεξάρχοντος του Μητσοτάκη και ότι αυτή η άθλια κυβέρνηση, καίτοι παραπαίει υπό το βάρος αλλεπαλλήλων σκανδάλων και συντριπτικών αποτυχιών σε όλα τα επίπεδα, παραμένει στο απυρόβλητο, ελλείψει αντιπολιτεύσεως!

Το ερώτημα είναι: γιατί, παρά την πλήρη κυβερνητική αποτυχία σε ΟΛΟΥΣ του τομείς, η κυβέρνηση συνεχίζει να κυβερνά;

1ον: Έχει επιτύχει την χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας, η οποία, οσάκις καλείται να ελέγξει την κυβέρνηση, πάντοτε την βγάζει «λάδι».

2ον: Έχει εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο των μ.μ.ε., τα οποία, κατ’ ουσίαν «χαϊδεύουν» την κυβέρνηση, αντί να ασκούν τον θεσμικό ρόλο τους, ασκώντας κριτική και ελέγχοντας την ασκούμενη πολιτική.

3ον: Έχει διαλύσει την αντιπολίτευση, αφού η μεν αριστερά του άλλοτε κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ έχει διασπασθεί σε άπειρα κόμματα και κομματίδια, το δε ΠΑΣΟΚ είναι πλήρως αποδυναμωμένο καθώς έχει εν μέρει απορροφηθεί από την κυβερνητική ΝΔ (τα μισά στελέχη της κυβέρνησης είναι πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ…). 

Η δε πέραν της ΝΔ «δεξιά»-«ακροδεξιά» που, παραδοσιακά αρθρώνει «πατριωτικό» (στην πραγματικότητα ελλαδεμπορικό πατριδοκάπηλο) λόγο, είναι επίσης κατακερματισμένη, έχοντας ως ηγετίσκους, ποταπά άτομα, αργυρώνητα, διεφθαρμένα, εντελώς ακατάλληλα για να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και να οδηγήσουν σε ανατροπή της πολιτικής καταστάσεως

Ernst Jünger, Το πέρασμα στο δάσος

«Η απλή συναίνεση δεν είναι αρκετή για τις δικτατορίες: για να επιβιώσουν, πρέπει επίσης να ενσταλάζουν μίσος και, κατά συνέπεια, να σπέρνουν τον τρόμο»

Ernst Jünger, Το πέρασμα στο δάσος

 

ΠΑΝΣΥΦΙ ΑΠΟΕΛ κατά Κυπριακής Αστυνομίας: «Αναλαμβάνουμε επίσημα την ευθύνη για το πανό, ελάτε να μας συλλάβετε στον Μαχαιρά»

 Υπήρξε αριστερός που όμως τιμούσε τον εθνικιστή Αυξεντίου ... 

 

Ούτε μια ώρα στον antifa στρατό σας

 

Για τις συλλήψεις των Αυτόνομων Θεσσαλονίκης (https://macedoniannationalists.com/)

 

Δεν πιστέψαμε ποτέ ότι ζούμε σε μια δίκαιη κοινωνία. Ούτε ζητήσαμε ποτέ να έχουμε την αντιμετώπιση που έχουν τα ΚΝΑΤ ή οι ANTIFA, οι οποίοι αποτελούν το αριστερό και το δεξί χέρι του συστήματος, δημιουργημένοι για να βάζουν τρικλοποδιές σε εμάς και να στηρίζουν εκείνους.

Ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε αυτοί που αρνήθηκαν να παίξουν το παιχνίδι τους. Αυτοί που αρνήθηκαν, μετά από μια συνειδητή ιδεολογική επανάσταση, να σταθούν στην «δημοκρατική» τους ευθεία, διαλέγοντας «αριστερό» ή «δεξιό» στρατόπεδο — σε ένα θέατρο όπου ο επιούσιος σεναριογράφος και σκηνοθέτης χαμογελάει, βλέποντας τους ηθοποιούς που επέλεξε να παίζουν το καλογραμμένο του έργο.

Αυτοί οι ηθοποιοί, για να μην κάνει κοιλιά το έργο, μπορούν να σπάνε βιτρίνες, κεφάλια, δρόμους, να βάζουν φωτιές, να στηρίζουν τη δημοκρατία με κάθε τρόπο και μέσο — και να μη κουνιέται φύλλο. Εμείς απαγορεύεται να υπάρχουμε. Το γνωρίζουμε. Μας φοβάστε. 

Μας φοβάστε γιατί ο εθνικός κοινωνισμός δεν είναι στείρος· έχει πολιτικό πρόταγμα, στόχο και λύση στο πρόβλημα. Εμείς δεν θέλουμε happy end· εμείς θα τελειώσουμε την παράσταση και θα γυρίσουμε το αποχαυνωμένο κοινό στην πραγματικότητα. 

Αλλά αυτά είναι ιδεολογικά. Ας περάσουμε στα των ημερών. Για να είμαστε ξεκάθαροι: η σύλληψη των συναγωνιστών δεν είναι σε καμία περίπτωση ποινική· είναι μόνο ιδεολογική! Το πρόβλημα δεν είναι κάποιες αντιφά μπλούζες που σκίστηκαν, κάποια iPhone που έσπασαν και μία-δύο μύτες «σκληρών» αντιφασιστών που μάτωσαν… 

Γιατί αν αυτά ήταν το πρόβλημα, η αριστερά και η δεξιά — που αμφότερες έχουν ποινικό μητρώο (Τεμπονέρας, Marfin, Φουντούλης-Καπελώνης κ.ά.) — θα έπρεπε να έχουν κηρυχθεί εγκληματικές οργανώσεις χρόνια πριν.

Το πρόβλημά τους είναι ότι ο Αυτόνομος Πυρήνας Θεσσαλονίκης (Defend Salonica), όντας νέα παιδιά, με πάθος και ορμή, ριζοσπαστικοποιήθηκαν και γύρισαν την Ιδεολογία στο φυσικό της περιβάλλον: στην κοινωνία! Στα σχολεία, στους δρόμους, στο σήμερα.

Όσοι δεν είμαστε σωματικά δίπλα τους στα κάτεργα της δημοκρατίας, είμαστε πνευματικά δίπλα τους και φωνάζουμε: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΛΕΥΤΕΡΙΑ στα αδέλφια μας!

Ανακοίνωση στήριξης των 28 συλληφθέντων Εθνικιστών που διώκονται από το κράτος (Ιερός Λόχος)

 

Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, η Δικαιοσύνη οφείλει να λειτουργεί με απόλυτη ανεξαρτησία, βάσει αποδείξεων και όχι προκαταλήψεων ή ιδεολογικών ταυτοτήτων. 

Η στοχοποίηση πολιτών μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για τα Εθνικιστικά τους αισθήματα ή για την ιδεολογική τους τοποθέτηση —χωρίς τεκμηριωμένες ενδείξεις τέλεσης παράνομων πράξεων— συνιστά επικίνδυνη παρέκκλιση από τη δημοκρατική ομαλότητα.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κοινωνία έχει γίνει μάρτυρας κραυγαλέων περιπτώσεων όπου πρόσωπα με δημόσια ή έμμεση πολιτική σύνδεση με κόμματα εξουσίας, εμπλέκονται σε σοβαρές και αποδεδειγμένες εγκληματικές πράξεις, χωρίς να τους αποδοθεί πολιτική ταυτότητα από τα μέσα ενημέρωσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση του Δημήτρη Λιγνάδη, πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, ο οποίος καταδικάστηκε για βιασμό ανηλίκων. Παρά τη γνωστή δημόσια στήριξή του από κυβερνητικούς παράγοντες και τη διορισμένη θέση του από την τότε ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, τα τηλεοπτικά μέσα ουδέποτε τον αποκάλεσαν “άνθρωπο της Νέας Δημοκρατίας”.

Αντίστοιχα, στην περίπτωση του ιερέα Αντώνιου Μυστακίδη (πατρός Αντωνίου, γνωστού από την "Κιβωτό του Κόσμου"), ο οποίος ελέγχεται για υποθέσεις κακοποίησης και οικονομικών ατασθαλιών, οι επαφές του με πολιτικά πρόσωπα και φωτογραφίες του με ηγετικά στελέχη της κυβέρνησης παραμένουν στο απυρόβλητο της δημόσιας κριτικής.

Ας θυμηθούμε επίσης τον πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Νίκο Γεωργιάδη, ο οποίος καταδικάστηκε για υπόθεση παιδεραστίας στη Μολδαβία, χωρίς ποτέ να δοθεί έμφαση στη σχέση του με το κόμμα, ούτε να συνοδεύεται το όνομά του από πολιτική ταυτότητα στα πρωτοσέλιδα.

Και βεβαίως, δεν μπορεί να παραληφθεί η υπόθεση Τεμπονέρα, όπου ένας καθηγητής δολοφονήθηκε από πολιτικό στέλεχος της τότε νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να υπάρξει ποτέ ευρύτερη ιδεολογική στοχοποίηση του συνόλου του πολιτικού χώρου από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Η συλλογική ευθύνη δεν αποδόθηκε τότε, ούτε επιχειρήθηκε ιδεολογική δίκη του συνόλου της Δεξιάς.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν: γιατί σε αυτές τις υποθέσεις δεν αποδόθηκε πολιτική ιδιότητα στους δράστες, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, απλοί πολίτες ή πρόσωπα με Εθνικιστικές ιδέες δικάζονται πρώτα στον δημόσιο λόγο λόγω φρονήματος και μετά —ίσως— με βάση τις πράξεις τους;

Η πολιτική ή ιδεολογική ταυτότητα δεν μπορεί να υποκαθιστά τις αποδείξεις. Ο Εθνικισμός δεν είναι ποινικό αδίκημα.

Η ισονομία, η δίκαιη μεταχείριση και η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι απαραίτητα στοιχεία για να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία των θεσμών. Η δημοκρατία δεν απειλείται από ιδέες, απειλείται όταν παύει να εφαρμόζεται ίσα προς όλους!

Εθνικό Πολιτικό Κίνημα Ιερός Λόχος

Η γυφτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας

 

του Wolverine

Από την μια πλευρά οι «ευαίσθητοι» πολίτες που δεν βλέπουν την παραβατικότητα των Ρομά να αυξάνεται με εκρηκτικό ρυθμό, προς όφελος μιας πολιτικάντικης «επαναστατικότητας» που εξαντλείται στα τραγούδια και τα ακριβά ρούχα της Μποφίλιου και στα χρυσά ρόλεξ του Κουτσούμπα. Για αυτούς οι εν λόγω είναι μια καταπιεσμένη «μειονότητα» που ναι μεν αξίζουν της όποιας αλληλεγγύης αλλά καλό είναι να παραμένουν μακριά από τα βόρεια προάστια τα κομματικά γραφεία και τα στέκια των Εξαρχείων. 

Το μνημονικό τους δεν έχει ποτέ ακούσει για τον μικρό Μάριο που του φύτεψαν μια σφαίρα στο κεφάλι επειδή είχαν «ντέρτι» τα «παιδιά» όπως πάντα κάνουν όταν αποφυλακίζονται από τα ίδια κυκλώματα δικηγόρων, που μετά οι ακροαριστεροί τα κατηγορούν για τις πλεκτάνες και τις σκευωρίες. Δεν έχουν ποτέ ακούσει για την γιαγιά που την πάτησαν με το αυτοκίνητο για να της πάρουν την αλυσίδα από τον λαιμό. Όπως δεν είπαν τίποτα οι κύριοι που κάνουν κουμάντο στους «αντιεξουσιαστές» για τον Νίκο Μεταξά που τον σκότωσαν οι Αφγανοί για τα τιμαλφή που είχε πάνω του. Δεν θυμήθηκαν ποτέ ότι συρρέουν κατά εκατοντάδες οι νεολαίοι χρήστες ναρκωτικών σε Ασπρόπυργο, Μενίδι και Ζεφύρι για να απολαύσουν τα «αγαθά» που προσφέρουν απλόχερα οι «μειονοτικοί» συμπολίτες μας. Μικρή η μνήμη σας όπως μικρό και το πολιτικό σας ανάστημα. 

Και τι με αυτό θα αναρωτηθεί ο Ρουβίκωνας η Αυγή και το ΚΚΕ. Δικαιολογείται η καταδίωξη σε μια πολυπληθή αστική περιοχή και η κατάληξη με μια σφαίρα στον εγκέφαλο ενός μικρού σε ηλικία παραβατικού; Η 5^ηΔεκεμβρίου θυμίζει μια άλλη ημερομηνία όπου ο πασόκος μπάτσος Κορκονέας σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τροφοδότησε με 8000 νέα μέλη τις δομές της αναρχίας και της άκρας αριστεράς. Όμως για καθίστε να το δούμε πέρα από τον όποιο συναισθηματισμό το συμβάν κύριοι ένορκοι της antifa. Σε λάθος ανθρώπους το απευθύνουν τελικά το ερώτημα οι κύριοι και οι «σύντροφοι». Να το απευθύνουν στο «τείχος της δημοκρατίας»που το έχτισαν μαζί με εφημερίδες δικαστικούς και μπάτσους όταν το σκιάχτρο της «Χρυσής Αυγής» τους βόλεψε όλους καλά για μερικά χρόνια. Να το απευθύνουν στα κομματικά όργανα που ψήφισαν συλλογικά - από αναρχικούς μέχρι σταλινικούς - για να έρθει η «πρώτη φορά αριστερά» και η οποία κατείχε θέσεις ΕΞΟΥΣΙΑΣ στο υπουργείο προστασίας του πολίτη. Να το απευθύνουν στους συγγενείς του Μάριου και του κάθε Μάριου που εκεί η μνήμη τους ξεθώριασε και δεν έγραψαν μια αράδα για αυτή  την παρακρατική δολοφονία. 

Γιατί παρακράτος είναι μια μειονότητα που ωφελείται από τα κρατικά επιδόματα, και πρωταγωνιστεί ενάντια στην κοινωνία, βολεύεται με ένα πενηντάρικο ευρώ όταν έρχονται εκλογές και δίνει αίμα σε έναν αστικό κρατικό δημοκρατικό μηχανισμό εκλογικό και πρακτικά παντοδύναμο. Εμείς δεν οφείλουμε να καταδικάσουμε τώρα την ελ.ας γιατί το έχουμε κάνει πολλά χρόνια πριν από όταν σκότωναν εργάτες και ενωτικούς όπως τον Ιάκωβο Κουμή που του επιτέθηκαν πισώπλατα, από όταν τσάκιζαν στις Πρέσπες την Λευκίμμη την Κερατέα και στο Σύνταγμα νέους γέρους και παιδιά για θέματα κοινωνικά και εθνικά, όταν την ίδια ώρα το Ζακ που έχετε ηρωοποιήσει ... έλεγε ότι τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι!

Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά. Εκεί έχουμε να κάνουμε με δεξιούς/ακροδεξιούς και κομματόσκυλα που «αγανακτούν» για τα δικαιώματα της ελ.ας. Της ίδιας υπηρεσίας της «τάξης και της ηθικής» που σκόπιμα κλείνει τα μάτια όταν έρθουν οι άνωθεν εντολές. Της ίδιας υπηρεσίας που δεν πράττει το παραμικρό όταν οι φιλήσυχοι συμπολίτες της γνωστής καταγωγής οπλίζονται με καραμπίνες εδώ και χρόνια. Είναι η ίδια υπηρεσία που φόρτωσε στο ξύλο τους εθνικιστές στο Μακεδονικό και αλλού, που πάτησε στους τάφους των Φουντούλη – Καπελώνη, που έσυρε στο δικαστήριο δεκάδες εθνικιστές φορώντας κουκούλες αφού πάντα το κράτος θέλει να δείχνει απρόσωπο ενώ έχει το πρόσωπο της Μέδουσας. Και ενώ και στο παρελθόν η καταδίωξη κατέληξε σε φιάσκο - για είκοσι ευρώ κλεμμένη βενζίνη -  έδωσαν και πάλι τροφή στους αντιφασίστες και τις ΜΚΟ για μια υπόθεση που έχει επαναληφθεί εκατοντάδες φορές. 

Είναι οι ίδιοι που θυμούνται να έχουν φωνή όποτε τους καλεί σε εκπομπές ο Παπαδάκης και ακούμε και πάλι τα ίδια για την ελλιπή εκπαίδευση τους. Πόση εκπαίδευση κρατική τελικά, πόσα ακόμη ισραηλινά δακρυγόνα, πόσες ακόμη μηχανές και πόσες αύρες. Πόσα ακόμη λεφτά για το σιδερένιο χέρι του κράτους που τα θύματα του είναι δεκαπλάσια από αυτά της χουντικής επταετίας. Πόση ακόμη έννοια ρε «πατριώτες» για την αστυνομία της δημοκρατίας που εξόπλισε ο Καραμανλής με βαρύ οπλισμό, άφησε να αφηνιάζουν με εντολή του Μητσοτάκη τα ΜΑΤ και ανά πάσα στιγμή με μια εντολή σπάνε πόρτες για τα δάνεια και μπουκάρουν σε σπίτια συναγωνιστών επειδή τους «κάλεσε το καθήκον». Πόσο ακόμα θα νοιαστείτε για την υπηρεσία ενός κράτους της Ε.Ε. που όταν θέλει ο κάθε γραβατωμένος υπουργός πράττει για τα συμφέροντα του ενάντια στο έθνος;

Η βεντέτα ανάμεσα σε ελ.ας και Ρομά δεν είναι δική μας υπόθεση. Και δεν είναι υπόθεση των όποιων «εθνικιστών» που με ευκολία κλείνουν τα μάτια στο προφανές. Και το προφανές είναι ότι υπάρχουν δυο κόσμοι. Από την μια ο κόσμος της εξουσίας που με το ένα χέρια τροφοδοτεί με επιδόματα τους αλλογενείς και τους κλείνει το μάτι για να συνεχίσουν να πράττουν όπως πράττουν, και από την άλλη αφήνει τις πολυπληθείς δυνάμεις ασφαλείας να περιορίσουν το κακό χωρίς όμως να θιχτεί ο πυρήνας του προβλήματος που αποφέρει ψήφους τις παραμονές των εκλογών. Έτσι λοιπόν ουδείς χρειάζεται να αναλωθεί σε μια «βεντέτα» ετών αφού οι ίδιοι που τάχα διαμαρτύρονται αφήνουν τα παιδιά τους να φέρονται με «γύφτικο» τρόπο στην καθημερινότητα. Τόσα χρόνια ψήφισαν εκείνα τα κόμματα που άφησαν το πρόβλημα να μεγεθυνθεί, αψήφησαν την κοινωνική απειλή του εμπορίου ναρκωτικών, δεν προστάτευσαν τα παιδιά τους στα σχολεία από συμπεριφορές και δεν μίλησαν ποτέ για την άλλη πλευρά όταν αυτή βρέθηκε δίπλα στα σπίτια τους. 

Για τους μόνους που θα νοιαστούμε είναι για τους συναγωνιστές μας που δίνουν έναν ηρωικό αγώνα σε σχολεία και σχολές, σε χώρους εργασίας και σε εστίες οικογενειακές απέναντι στην λαίλαπα της μαφίας που έχει σφιχταγκαλιάσει η άκρα αριστερά αλλά και στην τρέλα του δημοκρατικού κράτους που είναι βαριά εξοπλισμένο και ασύδοτο σε σχέδια και πράξεις και αναπαράγεται καθημερινά τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες.

Εφετείο

 

Αυτόνομοι - Κολωνός

 

Ενάντια στον υλιστικό κόσμο της υπακοής !

 

Κάποιες σκέψεις για τους Πολιτικούς Κρατούμενους και την Απεργία Πείνας με βάση τα τελευταία γεγονότα (άρθρο ενός συναγωνιστή που δεν είναι μέλος της συντακτικής μας ομάδας)

 

Το παρακάτω άρθρο εστάλη από συναγωνιστή ο οποίος δενείναι μέλος της συντακτικής μας ομάδας. 

Η δημοσίευση του δεν σημαίνει απαραίτηταότι είναι αναγκαίο να συμφωνούν τα μέλη και οι φίλοι της σ.ο. του «Μαύρου Κρίνου». 

Όποιος διαφωνεί είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο (συναγωνιστής ή ακόμη και πολιτικός αντίπαλος) μπορεί να στείλει την άποψη του στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση ή να σχολιάσει στην φόρμα σχολίων τηρώντας όμως τους κανόνες. 

Υβριστικά σχόλια δεν θα δημοσιευθούν.

Γράφει ο Ελεύθερος Σκεπτόμενος

Κάποιες σκέψεις για τους Πολιτικούς Κρατούμενους και την Απεργία Πείνας με βάση τα τελευταία γεγονότα

Τώρα που τελείωσε ο όλος θόρυβος γύρω από την περιβόητη «απεργίας πείνας» του «αναρχικού» Γιάννη Μιχαηλίδη, θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις σε σχέση μάλιστα και με την στάση στην υπόθεση αυτή του Γιάννη Λαγού. Και ο Λαγός και ο Μιχαηλίδης δηλώνουν «Πολιτικοί Κρατούμενοι» του καθεστώτος, ο καθένας από την δική του ιδεολογική σκοπιά. Καταρχάς, ο Πολιτικός Κρατούμενος αποτελεί κάτι το ξεχωριστό σε σχέση με τους υπόλοιπους Συντρόφους του. Αποτελεί ευρύ πολιτικό υποκείμενο, το οποίο παράγει πολιτική με τις ιδέες του, με την δράση του, με την στάση του, την συμπεριφορά του, τις πράξεις του, ακόμα και τις παραλείψεις του. Γενικά, με ότι εκπέμπει προς τα έξω και προς τους έξω. Λόγω της ξεχωριστής ιδιότητας του, ο Πολιτικός Κρατούμενος δεν μπορεί να έχει «απαραβίαστη ιδιωτική ζωή» αποκομμένη από το πλαίσιο σκέψης και δράσης του. Είναι εκτεθειμένος, όχι στην «δημοσιότητα» της αστικής κοινωνίας, αλλά στην ηθική (και όχι ηθικολογική) υπόσταση των όσων (υποτίθεται ότι) ενστερνίζεται. Το ότι δηλώνει Πολιτικός Κρατούμενος δεν του παρέχει κανενός είδους «ασυλία», αν δεν επιβεβαιώνει αυτή του την δήλωση με συγκεκριμένες πράξεις και όχι αόριστα λόγια και γενικότητες. Το ελάχιστο, λοιπόν, από τον οποιονδήποτε δηλώνει ότι θεωρεί τον εαυτό του Πολιτικό Κρατούμενο, είναι να συμπεριφέρεται και ως τέτοιος.

Η Απεργία Πείνας αποτελεί το έσχατο σημείο Πολιτικής - Προσωπικής Αξιοπρέπειας και Στάσης για κάθε Πολιτικό κρατούμενο.Είναι η ύστατη πράξη διαμαρτυρίας απέναντι στο καθεστώς και στις μεθόδους του απέναντι σε αυτόν και τις ιδέες του. Επομένως, όταν ο Πολιτικός Κρατούμενος φτάσει στο σημείο να κάνει Απεργία Πείνας, αυτό σημαίνει ότι έχει γκρεμίσει κάθε γέφυρα πίσω του και θα φτάσει την επιλογή του μέχρι το τέλος: Ή θα γίνουν δεκτά τα αιτήματα του ή θα πεθάνει, εξευτελίζοντας το καθεστώς που τον φυλάκισε. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο: Να ξεφτιλιστούν οι εχθροί του και όχι ο ίδιος, να αφήσει πίσω του μια ηθική παρακαταθήκη συμπεριφοράς, σύμφωνα με την οποία είτε θα νικήσεις είτε η «νίκη» του αντιπάλου θα είναι «πύρρειος».

Η Απεργία Πείνας δεν έχει ιδεολογικά στεγανά και σύνορα. Αφορά κάθε ακραιφνή ιδεολόγο που τιμά πραγματικά την ιδιότητα του και αποτελεί την κυριολεκτική έκφραση της ρήσης του Έζρα Πάουντ «όποιος δεν είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες για τις Ιδέες του, είτε ο ίδιος δεν αξίζει, είτε οι Ιδέες του». Γι’ αυτό και είναι άξιος σεβασμού, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, ο οποιοσδήποτε Πολιτικός Κρατούμενος χρησιμοποιεί το «όπλο» της Απεργίας Πείνας. Για παράδειγμα όσο και να μην μας είναι καθόλου αρεστοί (για ευνόητους λόγους) οι Κομμουνιστές Πολιτικοί Κρατούμενοι στην Τουρκία, δεν μπορείς παρά να τους παραδεχτείς ότι έκαναν πραγματική Απεργία Πείνας, φτάνοντας μέχρι το τέλος της βιολογικής τους ύπαρξης. Η ουσία, όμως, είναι το «όπλο» της Απεργίας Πείνας να έχει όντως μέσα του «σφαίρες» και όχι «άσφαιρα» πυρά…

Με βάση, λοιπόν, όλα τα παραπάνω, η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό «προνόμιο» σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα κράτη στο θέμα της Απεργίας Πείνας. Είναι η μοναδική χώρα στην οποία ποτέ δεν υπήρξε απώλεια θανάτου από Απεργία Πείνας. Όσες Απεργίες Πείνας έγιναν στο παρελθόν, είτε έγιναν δεκτά τα αιτήματα των απεργών είτε την σταμάτησαν εγκαίρως πριν πεθάνουν. Στην συντριπτική πλειοψηφία συνέβη το πρώτο. Μάλιστα, σε σχεδόν όλες τις περιπτώσεις η «αφετηρία» της λήξης της «απεργίας πείνας» στην χώρα μας ήταν στις 50 μέρες και έφτανε μέχρι τις 70, την στιγμή που σε άλλες χώρες του κόσμου οι Πολιτικοί Κρατούμενοι που έφταναν σε αυτόν τον αριθμό ημερών Απεργίας Πείνας ήταν ήδη νεκροί από την εξάντληση και τις κακουχίες … Κατά την δεκαετία του ’90, μια περίπτωση μόνο θυμάμαι που ο «απεργός πείνας» σταμάτησε την «απεργία πείνας», χωρίς να γίνονται δεκτά τα αιτήματα του. Ήταν το 1994 και αφορούσε τον «αναρχικό» Οδυσσέα Καμπούρη (αν δεν κάνω λάθος στο όνομα του). 

Μέχρι την 70^ηημέρα (!) η αλήστου μνήμης φυλλάδα «Ελευθεροτυπία» μας ανέφερε, σε καθημερινή βάση, σε ποια ημέρα «απεργίας πείνας» βρισκόταν ο «κοινωνικός αγωνιστής». Μετά, για να μην γίνει εντελώς ρεζίλι, σταμάτησε το μέτρημα και άρχισε το «πολυήμερη απεργία πείνας» φτάνοντας περίπου τις 100 (!!!!) ημέρες «απεργίας πείνας», για όποιον είχε την προνοητικότητα να μετράει μετά την 70η ημέρα «απεργίας». Το «λάθος» του Καμπούρη ήταν ότι στόχος του ήταν τα κεντρικά γραφεία του ΚΚΕ στον Περισσό, το οποίο «μουλάρωσε» γι’ αυτήν την ένοπλη επίθεση εναντίον του, με αποτέλεσμα την περιορισμένη σχετικά συμπαράσταση υπέρ του Καμπούρη και το αρνητικό αποτέλεσμα γι’ αυτόν.

Στην περίπτωση του Μιχαηλίδη, είχαμε μια «απεργία πείνας» η οποία έφτασε τις 68 ημέρες. Σε αντίθεση, όμως, με το ότι πράττει κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος, ο οποίος φτάνει μέχρι τέλος την ύστατη πράξη διαμαρτυρίας του, ο Μιχαηλίδης έβγαλε μια ανακοίνωση ότι απλώς σταματάει την «απεργία πείνας», χωρίς όμως να έχουν γίνει δεκτά τα αιτήματα του. Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. 68 ολόκληρες ημέρες «απεργίας πείνας» και όμως ο Μιχαηλίδης ήταν τόσο … «Σούπερμαν» ώστε να βγάλει ο ίδιος ανακοίνωση ότι λήγει την «απεργία». Αυτός και οι συνοδοιπόροι του δεν είχαν το παραμικρό ύφος ευφυΐας και ευθιξίας να δημοσιοποιήσουν μια ανακοίνωση του πληρεξούσιου δικηγόρου του ή κάποιου συγγενικού του προσώπου. Αντιθέτως, μας θεωρούν τόσο αποχαυνωμένους ώστε να θέλουν να πιστέψουμε ότι στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, διασωληνωμένος με ορούς, ήταν σε θέση να γράφει ή να εκφωνεί ανακοινώσεις. Τα ίδια αίσχη και δυο βδομάδες περίπου νωρίτερα, όταν είδαμε δημοσιευμένο «ιδεολογικό μανιφέστο» του Μιχαηλίδη, ενώ κανονικά θα έπρεπε τα μάτια του να κάνουν «πουλάκια» και τον Χάρο να του γνέφει χαμογελώντας … Να θυμίσουμε εδώ, ότι ο Bobby Sands, ο άνθρωπος συνώνυμο της Απεργίας Πείνας, ο Ιρλανδός Εθνικιστής που με τον θάνατο του στο H - Block του Long Kesh εξευτέλισε την κυβέρνηση Θάτσερ, έφτασε μέχρι τις 66 ημέρες πριν πεθάνει, ενώ νωρίτερα είχε πέσει σε κώμα για περισσότερο από δυο βδομάδες.

Να τελειώνουμε, λοιπόν, με τα «παραμύθια» και τους «παραμυθάδες». Σεβόμαστε τους πραγματικούς Απεργούς Πείνας, όχι όμως και τους κίβδηλους απατεώνες, τους οποίους σιχαινόμαστε γιατί εξευτελίζουν το ύστατο «όπλο» Αξιοπρέπειας κάθε Πολιτικού Κρατούμενου. Στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ τον θάνατο Πολιτικού Κρατούμενου από Απεργία Πείνας, γιατί πάντοτε κατάφερναν να παίρνουν αυτό που ήθελαν από το αστικό κράτος πριν τα πράγματα γίνουν ανεξέλεγκτα. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που το κράτος, για τους δικούς του λόγους, δεν έκανε πίσω, οι υποτιθέμενοι απεργοί πείνας αυτοεξευτελίζονταν, γιατί δεν είχαν το σθένος να κάνουν πραγματική πράξη και να φτάσουν μέχρι το τέλος την υποτιθέμενη απεργία πείνας τους. Αυτό συνέβη στις περιπτώσεις του Κουφοντίνα και του Μιχαηλίδη. Ο Κουφοντίνας δεν πέτυχε τα αιτήματα του για δυο λόγους. 

1^ον Είχε δολοφονήσει μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη (Μπακογιάννης), κάτι το οποίο αυτή το είχε πάρει «προσωπικά». 

2^ονΚαι πιο σημαντικό: Ακόμα κι αν η οικογένεια Μητσοτάκη έκανε πίσω, δεν θα έπρατταν το ίδιο οι ΗΠΑ, καθώς ανάμεσα στα θύματα του Κουφοντίνα υπήρχαν και Αμερικανοί αξιωματούχοι, κάτι το οποίο τα «γεράκια» της Ουάσιγκτον δεν θα το ξεχνούσαν ποτέ. 

Με την Ελλάδα σε καθεστώς Αμερικανοκρατίας, ο Κουφοντίνας είχε δυο δρόμους να επιλέξει: Ή θα έφτανε την Απεργία μέχρι το τέλος (ή γίνονται δεκτά τα αιτήματα μου ή πεθαίνω) ή θα έθετε τέρμα σε αυτήν, αυτοεξευτελιζόμενος. Προτίμησε το δεύτερο … Για την ακρίβεια, είμαι σίγουρος ότι δεν ξεκίνησε καν Απεργία Πείνας. Το ίδιο, βεβαίως, συνέβη και στην περίπτωση Μιχαηλίδη. Όπως το ίδιο ισχύει και για όλες τις εγχώριες περιπτώσεις «απεργών πείνας». Ειδικά δε, για την περίπτωση Κουφοντίνα, είναι ιατρικά αποδεδειγμένο πως ότι ένας άνθρωπος 64 ετών που κάνει απεργία πείνας πάνω από 60 ημέρες δεν υπάρχει περίπτωση να μην του δημιουργηθούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία του, οπότε η κατάσταση είναι 100% μη αναστρέψιμη και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Αντιθέτως, ο Κουφοντίνας εξακολουθεί να είναι «περδίκι» …

Ανέκαθεν οι προερχόμενοι από τα αριστερά «απεργοί πείνας» είχαν ένα πολύ σημαντικό εφόδιο στον «αγώνα» τους. Πέρα από τα φιλικά προς αυτούς ΜΜΕ, είχαν στο πλευρό τους και επίορκους γιατρούς πρόθυμους να ψευδολογήσουν ασύστολα για την «τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο απεργός πείνας» και ότι «η ζωή του κρέμεται από ένα νήμα». Όμως, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει και αυτή τους δικούς της ανθρώπους σε καίρια σημεία, γνωρίζοντας επακριβώς τι συμβαίνει σε πρόσωπα και καταστάσεις. Εάν η κυβέρνηση Μητσοτάκη γνώριζε ότι τόσο ο Κουφοντίνας όσο και ο Μιχαηλίδης έκαναν πραγματική Απεργία Πείνας και όχι «μαϊμού» θα έσπευδε έντρομη να ικανοποιήσει άρον άρον τα αιτήματα τους, φοβούμενη ότι ο θάνατος τους θα μπορούσε να επιφέρει τεράστια κοινωνική αναταραχή, καθώς και επεισόδια ανάλογα με αυτά του Δεκεμβρίου του 2008 (υπόθεση Γρηγορόπουλου). Γι’ αυτό και τους άφησε να ξεφτιλιστούν, ανακοινώνοντας οι ίδιοι τον τερματισμό της «απεργίας πείνας», την ίδια ώρα που αυτή συνέχιζε με ζήλο την νεοφιλελεύθερη αποδόμηση και αποικιοποίηση της Χώρας. Βεβαίως, θα μείνουμε με την απορία τι θα συνέβαινε εάν ο Κουφοντίνας (ο Μιχαηλίδης αποτελεί αμελητέα ποσότητα) όχι μόνο πραγματοποιούσε αληθινή Απεργία Πείνας, αλλά θα ήταν και αποφασισμένος να την φτάσει μέχρι τέλους. Τι θα έκανε τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Θα επέμενε στην αδιαλλαξία της, λόγω των αμερικανικών εντολών και της εκδικητικής της στάσης για την δολοφονία Μπακογιάννη ή θα έκανε πίσω για να μην έχουμε ένα νέο Δεκέμβριο του 2008; Με την απορία θα μείνουμε …

Και φτάνουμε στην περίπτωση του Γιάννη Λαγού και στο περιβόητο tweet υπέρ του Μιχαηλίδη. Πιο πριν, δυο λόγια γι’ αυτόν. Ο Λαγός είναι ένας άνθρωπος με  τα θετικά και τα αρνητικά του, όπως όλοι μας άλλωστε. Εδώ θα εξεταστεί καθαρά πολιτικά. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος βοήθησε τα μέγιστα στην συναρμολόγηση του «Μύθου» της «Χρυσής Αυγής», αλλά συνέβαλε σημαντικά και στην μετέπειτα αποδόμηση της. Ήταν η «ψυχή» της ακτιβιστικής της δράσης στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά την περίοδο 2010 - 2012, τότε που γιγαντώθηκε η επιρροή της στα λαϊκά στρώματα με αναμενόμενο αποτέλεσμα την είσοδο στην βουλή το 2012. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την λεβέντικη εικόνα του στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα το 2011; Τότε που επειδή οι επιδοτούμενοι «αντιφασίστες» στάθηκαν ανίκανοι να διώξουν από την πλατεία τους Χρυσαυγίτες και τους υπόλοιπους Εθνικιστές, το ανθελληνικό κράτος επιστράτευσε τα ένστολα σκυλιά του και τα χημικά τους για να τους απομακρύνουν από την πλατεία. Η τηλεοπτική εικόνα του Γιάννη Λαγού να προκαλεί και να εξευτελίζει μόνος του μια ολόκληρη διμοιρία ΜΑΤ δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ. 

Ήταν, επίσης, ένας από τους λίγους στα ανώτερα κλιμάκια της «Χρυσής Αυγής» που είχε το θάρρος να διαφωνεί με τον Νίκο Μιχαλολιάκο. Πρέπει ακόμα να του αναγνωριστεί ότι ήτανε ο ένας από τα δυο μεγαλοστελέχη της «Χρυσής Αυγής» (ο άλλος, αρέσει δεν αρέσει, ήταν ο Κασιδιάρης) που κράτησε αξιοπρεπή στάση στην απολογία του, αρνούμενος να δεχτεί τα εξευτελιστικά ερωτήματα ιδεολογικής νομιμοφροσύνης προς το καθεστώς που του έθετε η πρόεδρος του δικαστηρίου και οι υπόλοιποι συνεργάτες της. Επίσης, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά το τέλος της πρώτης παράνομης φυλάκισης του το 2015 επανήλθε βελτιωμένος ως ρήτορας στο κοινοβούλιο, σε εντυπωσιακό θα έλεγα βαθμό. Έχτισε μια εικόνα «ασυμβίβαστου», η οποία και τον ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Ταυτόχρονα, όμως, έκανε και τραγικά πολιτικά λάθη. Όπως η συνεργασία του με τον Κώστα Πλεύρη, από το 2018, τον οποίο προσπάθησε να «φυτέψει» μέσα στην Χρυσή Αυγή, αρχικά ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων και μετέπειτα ως υποψήφιο βουλευτή, χωρίς όμως να εισακουστεί η πρόταση του από τον Μιχαλολιάκο. 

Το 2019 βγήκε ευρωβουλευτής, μαζί με τον Θανάση Κωνσταντίνου (προτάσεις καταστροφικές και οι δυο του Μιχαλολιάκου) και μόλις 6 μέρες μετά τις εκλογές της 7^ης Ιουλίου 2019, όπου η «Χρυσή Αυγή» κατάφερε (γιατί πραγματικά περί κατορθώματος πρόκειται) να μείνει εκτός κοινοβουλίου, ο Λαγός ανεξαρτητοποιήθηκε, κάνοντας τα ίδια ακριβώς πράγματα για τα οποία κατηγορούσε τους προηγούμενους ευρωβουλευτές της «Χρυσής Αυγής». Κράτησε, δηλαδή, την έδρα και τα προνόμια της ανάμεσα σε αυτά και τον παχυλό μισθό του ευρωβουλευτή, γράφοντας εκεί που δεν πιάνει μελάνι τους ψηφοφόρους του κόμματος που τον έστειλαν στην ευρωβουλή και οι οποίοι ορκιζόντουσαν ότι δεν θα τους προδώσει ποτέ (την ίδια διαδρομή ακολούθησε ένα  χρόνο αργότερα και ο «συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής» και «παιδικός φίλος του Μιχαλολιάκου» Κωνσταντίνου, μια θλιβερή περίπτωση «ιδεολόγου», που ύστερα από 20 σχεδόν χρόνια εξαφάνισης από την «Χρυσή Αυγή» τον επανέφερε ο Μιχαλολιάκος και τον έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο με σταυρωμένα ψηφοδέλτια για να λύσει το βιοποριστικό του πρόβλημα. Το γεγονός ότι τα συστημικά ΜΜΕ επί 3 ολόκληρα χρόνια δεν έχουν ασχοληθεί σχεδόν καθόλου με το πρόσωπο του και τα «έργα» του ως ευρωβουλευτή, αλλά τον έχουν αφήσει εντελώς στο απυρόβλητο, ας το κρίνει ο καθένας όπως θέλει ... 

Αμέσως μετά την αποχώρηση του έφτιαξε το μόρφωμα της Εθνικής Λαϊκής Συνείδησης (ΕΛΑΣΥΝ), με αρχικά τα οποία παραθέτουν σε μάρκα ανταλλακτικών ή ελαιοτριβείο … και με πολιτικές θέσεις που περισσότερο θύμιζαν παραθρησκευτική οργάνωση παρά εθνικιστικό κόμμα. Με «συνεργάτες» άτομα επί το πλείστον αμόρφωτα, αδαή και γραφικά, το όλο εγχείρημα ήταν καταδικασμένο από την αρχή, παραπέμποντας σε κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο Γιάννης Λαγός έκανε κάτι το πραγματικά πρωτόγνωρο στον λεγόμενο «εθνικιστικό χώρο». Ήταν ο πρώτος (και ο μόνος μέχρις στιγμής), από το 1974 μέχρι σήμερα, που πραγματοποίησε Απεργία Πείνας (και μάλιστα πραγματική) για την ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων του. Την σταμάτησε στις 25 ημέρες, μαθαίνοντας ότι αυτά ικανοποιήθηκαν (αυτά είχαν να κάνουν κυρίως με την ημερομηνία έναρξης του εφετείου). Έχει δίκιο να νιώθει πικραμένος για την σχεδόν απόλυτη στάση σιωπής απέναντι του στην Απεργία Πείνας που πραγματοποίησε, δείχνοντας τις παθογένειες και τους εγωισμούς του «χώρου».

Με την μετέπειτα στάση του, όμως, φρόντισε να εκθέσει και να απογοητεύσει σχεδόν όλους όσους του συμπαραστάθηκαν. Πριν το τελευταίο τραγικό «τιτίβισμα», υπάρχει μια άλλη σειρά από απίστευτα γεγονότα: 

α) Ενώ αρχικά έβγαλε ανακοίνωση, η οποία «φωτογράφιζε» τον μέχρι τότε συνήγορο του Κώστα Πλεύρη ότι τον «πούλησε» (μάλιστα, σε διαδικτυακή εκπομπή συνεργάτης του Λαγού ωρυόταν ότι ο Πλεύρης «έφαγε» από τον Λαγό 15.000 ευρώ), λίγο καιρό μετά τον ξαναπροσέλαβε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. 

β) Η θεαματική «κωλοτούμπα» στο ζήτημα του ρωσοουκρανικού πολέμου, όπου όχι μόνο έκανε στροφή 180 μοιρών στην μέχρι τότε τοποθέτηση του, αλλά προχωρώντας ακόμα περισσότερο προς την ζώνη του Λυκόφωτος ζήτησε να αφεθεί ελεύθερος, με … αντάλλαγμα να πολεμήσει στο μέτωπο μαζί με τις Ουκρανικές δυνάμεις! Τοποθέτηση που, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε θυμηδία, η οποία ουδέποτε είδε το φως της δημοσιότητας στην ιστοσελίδα της «ρωσόφιλης» ΕΛΑΣΥΝ … 

γ) Δύο απαράδεκτες συνεντεύξεις, σε «Ελεύθερη Ώρα» και «Στόχο», στις οποίες έκανε ανοιχτή επίθεση στους υπόλοιπους συγκρατούμενους του, όπου ανάμεσα σε πολλά άλλα τους κατηγόρησε ότι επειδή κάνουν «μεροκάματα», είναι σαν να θεωρούν τον εαυτό τους ποινικό κρατούμενο και όχι Πολιτικό Κρατούμενο! Το γεγονός ότι τόσο ο Κουφοντίνας όσο και τα μέλη της ΣΠΦ, αλλά και άλλοι καταδικασμένοι ως τρομοκράτες κάνουνε κανονικά «μεροκάματα» για να μειωθεί η ποινή τους και εξακολουθούν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Πολιτικούς Κρατούμενους προφανώς δεν λέει τίποτα στον Λαγό. Συν τοις άλλοις, οι περισσότεροι από τους καταδικασθέντες που κάνουν «μεροκάματα» είναι φτωχοί άνθρωποι που έχουν οικογένειες πίσω τους και επιθυμούν να επιστρέψουν μια ώρα αρχύτερα σε αυτές, χωρίς να έχουν από πίσω τους κάποιον παχυλό ευρωβουλευτικό μισθό …

Και φτάνουμε στο περιβόητο «τιτίβισμα» υπέρ του Μιχαηλίδη. Εξηγήσαμε νωρίτερα γιατί ο Μιχαηλίδης σε καμία περίπτωση δεν είναι ιδεολόγος. Και γιατί φυσικά είναι εκ φύσεως αδύνατον να κάνει 68 ημέρες απεργία πείνας, χωρίς η πορεία του προς τον θάνατο να είναι μη αναστρέψιμη. Υπάρχει και μια άλλη πτυχή της όλης ιστορίας που κάνει την τοποθέτηση του Γιάννη Λαγού εντελώς λανθασμένη. Το 2011 ο Μιχαηλίδης συνελήφθη μαζί με έναν άλλο συνεργό του από αστυνομικούς λίγο έξω από το σπίτι του Μιχαλολιάκου στην Πεύκη, όπου έγινε και ανταλλαγή πυροβολισμών. Αργότερα έγινε γνωστό ότι ο Μιχαηλίδης και ο συνεργός του είχαν στήσει καρτέρι για να «φάνε» τον αρχηγό της «Χρυσής Αυγής». Μάλιστα, από όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος τότε, η παρολίγον απόπειρα δολοφονίας εναντίον του οδήγησε στην δημιουργία μιας «επίλεκτης» προσωπικής φρουράς του για τις μετακινήσεις του, με κύριο κοινό χαρακτηριστικό της τα κόκκινα καπέλα με τον Μαίανδρο. Συνεχίζοντας ο Μιχαλολιάκος είχε πει τότε ότι η ιδέα για την δημιουργία προσωπικής φρουράς άνηκε στον Γιάννη Λαγό, τον οποίο και συνεχάρη δημόσια. Δηλαδή, ο Λαγός συμπαραστάθηκε στο «antifa» απόβρασμα που είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει τον τότε αρχηγό του … 

Προσοχή: Εδώ δεν κρίνουμε τον Μιχαλολιάκο ως ποιότητα χαρακτήρα, την μεγαλομανία του και τον ναρκισσισμό του, αλλά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι εκείνη την περίοδο (2011) ήταν ο επικεφαλής ενός Κινήματος με ολοένα και αυξανόμενη κοινωνική αποδοχή, που ανεξάρτητα από την γνώμη που έχει κάθε Εθνικιστής και Εθνικοσοσιαλιστής για το τι ήταν η «Χρυσή Αυγή», εκείνη την εποχή αποτελούσε το απόλυτο κακό για το σύστημα. Ο ψευτοεπαναστάτης Μιχαηλίδης, αντί να επιχειρήσει να «τιμωρήσει» κάποιον ηθικό ή φυσικό αυτουργό από αυτούς που έβαλαν την Ελλάδα στην κόλαση της μνημονιακής κατοχής, επέλεξε να χτυπήσει τον Μιχαλολιάκο. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.

Γνωρίζω ότι σε περίπτωση που δημοσιευτεί το κείμενο αυτό (σε ένα ιστολόγιο συντακτικής ομάδας με την οποία έχω σαφείς ιδεολογικές και πολιτικές διαφωνίες, αλλά αναγνωρίζω την καλή πρόθεση και τον ειλικρινή πλουραλισμό απόψεων που την διακρίνει) θα προκαλέσει αντιδράσεις και σχόλια, αρκετά εκ αυτών αρνητικά. Χωρίς να ασχοληθώ περαιτέρω και να επανέλθω, θα μελετήσω προσεκτικά όσους αντιτίθενται με επιχειρηματολογία προκειμένου να διορθώσω τα δικά μου λάθη και αστοχίες, αλλά δεν θα δώσω δεκάρα τσακιστή για όσους εξαντληθούν στην χυδαία προβοκατορολογία και στην παράθεση συνθημάτων του τύπου «Λευτεριά στον κοινωνικό αγωνιστή Μιχαηλίδη», κάτι το οποίο θα αποτελεί επιβεβαίωση της ρήσης ότι «η βλακεία αποτελεί το πλέον ακατανίκητο επιχείρημα».

ΥΓ.1 Πέρα από τις συνεχείς λανθασμένες τοποθετήσεις του το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο Λαγός έκανε κάτι που αποτελεί πρωτοπορία στην «κουλτούρα» του «χώρου». Πραγματοποίησε Απεργία Πείνας, κάτι το οποίο μέχρι τώρα αποτελούσε «προνόμιο» της αριστεράς. Ο «εναγκαλισμός» (όπως ο βόας με τα θύματα του …) του Εθνικισμού με την ακροδεξιά συντήρηση από το 1974 και μετά οδήγησε σε πολλά αρνητικά στερεότυπα, που τον ταλαιπωρούν μέχρι σήμερα σε βαθμό καρκινώματος. Αυτό το καρκίνωμα οφείλει να ξεριζωθεί. Μέσα από τα όποια παροράματα, παραλείψεις και υπερβολές, ο «Μαύρος Κρίνος» μπορεί και πρέπει να δώσει θετική διάσταση στην προσπάθεια αυτή.

ΥΓ.2 Ανεξαρτήτως του πότε θεωρεί ο καθένας την περίοδο κατά την οποία εκφυλίστηκε η Χρυσή Αυγή (προ ή μετά κοινοβουλίου), φαίνεται ότι η κάθε σημερινή έκφραση του λεγόμενου «χώρου» έχει σοβαρές πνευματικές και πνευμονικές ασθένειες, που την κάνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι η ιδεολογικοπολιτική διαδρομή είναι Μαραθώνιος και όχι «κούρσα» 100 μέτρων. Έχουν ακουστεί πολλά γύρω από το ζήτημα της Αυτονομίας. Κατά την γνώμη μου, αυτό που έχει σημασία είναι η Πολιτική Οργάνωση βασισμένη σε στέρεες ιδεολογικές βάσεις και όχι ψηφοθηρικές «αρπαχτές». Γι’ αυτό ας μην φανεί καθόλου περίεργο να δούμε, εν όψει εκλογών, «παρέλαση» από διαφόρους επιτήδειους, τυχάρπαστους και τυχοδιώκτες που θα θελήσουν να «προβάρουν» το βουλευτικό κοστούμι με εκείνη την κομματική έκφραση (κόμμα Κασιδιάρη) που θα έχει πιθανότητα εισόδου στην βουλή. Όσο, όμως, επικίνδυνες είναι αυτές οι «αρπαχτές», άλλο τόσο είναι οι λεκτικοί φανφαρονισμοί, οι ψευτοεπαναστατικοί βερμπαλισμοί και οι επακόλουθες βεβιασμένες κινήσεις, που αποτελούν το λανθασμένο αποτέλεσμα ανώριμων ατομικιστικών «αβανγκαρντισμών», που δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο σε καταστάσεις συστημικής συμπεριφοράς και πολιτικής, οι οποίες πολύ συχνά φορούν το φανταχτερό ένδυμα της «αυτονομίας», της «αυτοοργάνωσης» και διαφόρων άλλων «αυτό-».

ΥΓ.3 Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό. Πιστεύω ακράδαντα πως όσοι καλοπροαίρετα νομίζουν ότι μπορούν να τείνουν χείρα ειλικρινούς φιλίας και συνεργασίας με τον Μιχαηλίδη και τους όμοιούς του, στα ανεδαφικά και ουτοπικά πλαίσια μιας «αντιεξουσιαστικής», «αντικρατικής», «αντικαπιταλιστικής» συμμαχίας κ.λπ. πλανώνται πλάνην οικτράν. Είναι τόσο τυφλωμένοι από το μίσος τους, που γι’ αυτούς το μόνο που … αξίζουμε ως «Φασίστες» είναι μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, στο στυλ της ανεπίσημης αγαπημένης τους NKVD. Αυτοί οι τύποι είναι «antifa» και αεθνιστές και σε καμία περίπτωση δεν έχουνε, έστω και υποτυπώδες, στοιχείο εθνικής, φυλετικής, αλλά και ουσιαστικά ταξικής, ευαισθησίας και συνείδησης μέσα τους. Και για να γίνω συγκεκριμένος, όταν τα παρακρατικά καθάρματα στο Νέο Ηράκλειο δολοφόνησαν τον Γιώργο Φουντούλη και τον Μανώλη Καπελώνη, ο Μιχαηλίδης πανηγύριζε από την χαρά του. Είναι δυνατόν κάτι τέτοιους σιχαμερούς τύπους, κάτι τέτοια ανθρώπινα «σκουπίδια», να τους θεωρούμε, έστω και εν δυνάμει, «συντρόφους» και «συναγωνιστές»;

Μιχάλης Νεοφύτου: δολοφονήθηκε από την Κυπριακή αστυνομία και την δεξιά του Αναστασιάδη!

 

του Δημήτρη Αιγινίτη

Τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης και παραπληροφόρησης γράφουν:

«Την τελευταία του πνοή στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας άφησε το βράδυ της Παρασκευής, ο 44χρονος Μιχάλης Νεοφύτου από τη Λάρνακα. Σύμφωνα με επίσημη ενημέρωση από την Αστυνομία, ο 44χρονος ενώ βρισκόταν στο σπίτι του έχασε τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ωστόσο παρά τις προσπάθειες των γιατρών να τον κρατήσουν στη ζωή, απεβίωσε».

Την ίδια ώρα, φίλοι του στο διαδίκτυο αναφέρουν πως πρόκειται για τον διαμαρτυρόμενο αγωνιστή και πατριώτη που κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας της 18^ης  Ιουλίου του 2021, όπου εκτυλίχθηκαν τα σοβαρά επεισόδια έξω από το Προεδρικό και το ΔΙΑ, δέχθηκε στο κεφάλι χτύπημα από όπλο δακρυγόνου, ενώ έκτοτε, όπως ισχυρίζονται, ο 44χρονος είχε συχνά πονοκεφάλους και κρίσεις.

Οι πάνοπλοι πραιτοριανοί του καθεστώτος δεν δίστασαν λεπτό να τον πυροβολήσουν στο κεφάλι με το πιστόλι, με στόχο και σκοπό να τρομοκρατήσουν για πολλοστή φορά όσους αντιστέκονται στην υγειονομική δικτατορία. 

Ξέρουν καλά το έργο τους από τον καιρό που έστελναν στην απομόνωση της φυλακής Ενωτικούς ή τους έδερναν μπροστά στους συγγενείς τους, από την εποχή που έκαναν βασανιστήρια στους αντάρτες της EOKA Β' ίδια με αυτά που τους τα δίδαξαν οι Άγγλοι φίλοι τους ενώ οι πρώτοι που τα ένιωσαν στην «εφαρμογή» τους ήταν οι χιλιάδες Φασίστες και Εθνικοσοσιαλιστές που είχαν την ατυχία να είναι αιχμάλωτοι των Συμμάχων.

Για μια ακόμη φορά η Κυπριακή αστυνομία δικαιώνει στην πράξη την Μακαριακή παράδοση, την επίσημη κρατική εκστρατεία τρόμου που εγκαινιάστηκε στις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και στην πορεία απήγαγε, φυλάκισε, εξόρισε και δολοφόνησε Ενωτικούς Εθνικιστές και Πατριώτες. 

Ένας ακόμη νεκρός από τους δολοφόνους του Ισραηλινού προτεκτοράτου οι οποίοι ως άλλοι Άγγλοι στρατονόμοι και επικουρικοί Τούρκοι, πιστοί στις διαταγές της νεοκυπριακής εξουσίας βάφουν τα χέρια τους με αίμα! 

Ένας ακόμη νεκρός από τους ένστολους που στο παρελθόν πυροβόλησαν και σακάτεψαν μέλη της ΕΟΚΑ Α', που κυνήγησαν σε κάθε γωνιά του νησιού τους υποστηρικτές και αντάρτες της Ένωσης και της ΕΟΚΑ Β' καθώς και τους πολιτικούς εχθρούς του Μούσκου - αλλά δεν αντέδρασαν στο ελάχιστο απέναντι στις δολοφονίες των εθνοφρουρών στην «Πράσινη Γραμμή» και στην δολοφονία των Ισαάκ και Σολωμού - που έστρωσαν το χαλί στους κήρυκες των εισβολέων και απειλούσαν όσους αντιδρούσαν στα σχέδια της Άγκυρας! 

Δεν είναι η πρώτη φορά που το σιδερένιο χέρι της αστικής δεξιάς της Λευκωσίας σκοτώνει τους εχθρούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων και προδίδει τον λαό της Μεγαλονήσου. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αστυνομία της νήσου δείχνει το μίσος της για κάθε τι ελληνικό. Αμέτρητες προσαγωγές και ανακρίσεις σε εθνικιστές και οπαδούς ενωτικών ομάδων, ξυλοδαρμοί σε τμήματα και χημικά σε πολίτες και παιδιά, πλήρης αδιαφορία για την προστασία αγωνιστών από την δράση της ΜΙΤ και των ξένων πρακτόρων, προβοκατόρικες ενέργειες με στόχο την σπίλωση προσώπων και κινήσεων, απειλές σε στρατεύσιμους και έφεδρους που τιμούν τον αγώνα της Ένωσης του Γρίβα και του Αυξεντίου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα γουρούνια της δημοκρατικής εξουσίας στέλνουν στον τάφο Κύπριους που λένε όχι στην εισβολή, όχι στην διζωνική, όχι στις Αγγλικές βάσεις, όχι στην ρεμούλα του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, όχι στην διαφθορά και την λαθρομετανάστευση! Όχι στην μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και σε δορυφόρο της Τουρκίας!

Χρέος των Κυπρίων συναγωνιστών να μην ξεχάσουν την κρατική δολοφονία που διαπράχθηκε από τα μίσθαρνα όργανα του μέθυσου εξουσιομανή και της παρέας του!

Μιχάλης Νεοφύτου: ζει και μάχεται!

Μιχάλης Νεοφύτου: Παρών!

Με περηφάνεια ενάντια στο Pride

Θεσσαλονίκη 2022

Καλλιθέα 2022

Τα παιδιά, ο μεγαλύτερος στόχος της αριστερής νεοταξικής προπαγάνδας

Η μάχη του φύλου αποδεικνύει ότι η «επιστημονική» κοινότητα δεν έχει καμία πρόθεση να λειτουργήσει σωστά

Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια: Η κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης

Ο όρος «Cis» επινοήθηκε από παιδόφιλο ιατρό

Πριν εισβάλλει η Τουρκία … εθνικολαϊκή αφύπνιση !

 

γράφει ο Ιάσωνας Δράγος

«Η Ελλάδα στήριξε όλη την μεταπολιτευτική της ειρήνη με την Τουρκία πάνω σε μια εγγύηση, αυτή των Αμερικανών που ελέγχουν πολιτικά και τα δυο κράτη. Η εποχή αυτή τελειώνει. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εγγυηθούν καμία ασφάλεια και αποτροπή πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία για την Πατρίδα μας. Οι μύθοι τελειώνουν, τα παραμύθια το ίδιο. Ο λαός μας και η ιερή Πατρώα Γη θα κινδυνεύσουν και κανένας από τους ισχυρούς για τους δικούς τους λόγους για άλλη μια φορά δεν θα ενδιαφερθεί για την προστασία μας. Μόνο από αυτή την σκοπιά μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τις μελλοντικές ενέργειες της Τουρκίας σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο. Το αστικό σύστημα τα επόμενα χρόνια θα αποδειχθεί ακόμα περισσότερο ανίκανο και εχθρικό για την ύπαρξη και την επιβίωση του έθνους. Τα πνευματικά μάτια μας πρέπει να ανοίξουν για να προετοιμαστούμε. Η τελική συρρίκνωση του Ελληνισμού πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία. Ας είμαστε λιγότερο φανατισμένοι πια με το τι περνάει μόνο ο βασανισμένος Ουκρανός ή ο δήθεν αγανακτισμένος Ρώσος και ας σκεφτούμε τα παιδιά μας, το χώμα μας και το πεπρωμένο μας»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο μου που δημοσίευσε ο «Μαύρος Κρίνος» στις αρχές Μαρτίου 2022, λίγο μετά την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με τον τίτλο «Η Τουρκία μπροστά στον νέο παγκόσμιο διπολισμό & η γιγάντωση της απειλής προς την Ελλάδα». 

Ομολογώ πως είναι ανατριχιαστικό το πόσο γρήγορα οι απόψεις που εκθέτω εκεί όχι απλά επιβεβαιώθηκαν αλλά τείνουν να φανούν και αισιόδοξες αν λάβουμε υπόψη τον βαθμό κλιμάκωσης της Τουρκικής επιθετικότητας προς την Ελλάδα αυτούς τους μήνες. Εδώ πια δεν μιλάμε για ζητήματα που αφορούν την υφαλοκρηπίδα, το προσφυγικό ή την Κυπριακή ΑΟΖ. Ανοιχτά σύσσωμη η Τουρκική άρχουσα τάξη και όχι μόνο ο Ερντογάν, μέσα από διαδηλώσεις όλων των κομμάτων του Τουρκικού συστήματος ζητάνε την αποστρατιωτικοποίηση των μεγάλων ελληνικών νησιών από το Βόρειο Αιγαίο ως τα Δωδεκάνησα ζητώντας άμεσα να τεθεί θέμα κυριαρχίας σε αυτά! Η κατάρρευση της οικονομίας της Τουρκίας δεν στέκεται εμπόδιο σε μια φυγή προς τα εμπρός σε ένα νέο αφήγημα που δεν είναι πλέον μοναδικό προϊόν της νέο - Οθωμανικής φαντασίας του Τούρκου Προέδρου αλλά επιλογή συγκράτησης της Τουρκικής κοινωνίας κάτω από τον κρατικό μηχανισμό με όραμα νέα εδάφη ακόμα και αν χρειαστεί σε πλήρη σύγκρουση με την Δύση γιατί πλάι τους βρίσκεται ο άλλος πόλος της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης: η Σινο-Ρωσική συμμαχία.

Η υποτελής στους Αμερικανούς αστική τάξη της χώρας και όλο το σύστημα της, προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό πως ο Ερντογάν μπλοφάρει επειδή πέφτει στις δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές του 2023. Προσπαθεί να πείσει πως τρόμαξε την Τουρκία η παρουσία του Μητσοτάκη στην Ουάσινγκτον και αλλά τέτοια τραγικά. Κρυμμένοι πίσω από την  Ουάσινγκτον και την διαλυμένη ΕΕ, με μια Ρωσία εδώ και χρόνια πιστή συνεργάτιδα της Τουρκίας, οι Έλληνες κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι ετοιμάζονται για εκλογές σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Διπλωματικοί κύκλοι του συστήματος παραδέχονται σε δηλώσεις τους στις εφημερίδες πως η Τουρκία μελετημένα ετοιμάζει την επόμενη κίνηση της να καταθέσει στον ΟΗΕ την λίστα των ελληνικών νησιών για τα οποία τίθεται θέμα κυριαρχίας ετοιμάζοντας έτσι διπλωματικό άλλοθι για την δημιουργία επεισοδίου ή σειράς θερμών επεισοδίων με την Ελλάδα. Και όμως όλο το σύστημα συζητάει για εκλογές, τουρισμό και τις δήθεν διάφορες των κομμάτων στο ποιος θα διαχειρίζονταν διαφορετικά την κρίση της ακρίβειας, την ασφάλεια των πανεπιστημίων και τα σκάνδαλα που όλοι μαζί έκαναν και βρώμισε η χώρα.

Ο ελληνικός λαός εξουθενωμένος από την καταστροφική ακρίβεια και την κερδοσκοπία που προστατεύεται συστημικά, βρίσκεται μουδιασμένος να παρακολουθεί τις εξωτερικές εξελίξεις. Η καθεστωτική αλλά και η δήθεν αντικαθεστωτική αριστερά κλασσικά με σημαία τα ταξικά και κοινωνικά θέματα κάνει γαργάρα την πρωτοφανή διόγκωση της πολεμικής απειλής που έχει συσσωρευτεί στα σύνορα μας. Δίνουν και παίρνουν οι πορείες για τα πανεπιστήμια αλλά κανείς δεν ζητάει κινητοποιήσεις λαϊκές με εθνικό χαρακτήρα και με συνθήματα καταγγελίας της κυβέρνησης, των συμμάχων της αλλά και της Ρωσίας για τον φιλοτουρκισμό και την ενδοτικότητα στις ορέξεις του Σουλτάνου. Στην ακροδεξιά αλλά και σε μεγάλο μέρος του όποιου «εθνικιστικού χώρου» ακόμα τακτοποιούν τις θέσεις υπεράσπισης της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με ικανοποίηση για την «αντινατοική και αυτοκρατορική» νίκη του Πούτιν. Κατάθλιψη παντού, ενώ το έθνος και ο λαός απλά παίρνουν τον ρόλο του θεατή για την μοίρα που τους επιφυλάσσει το πολύ κοντινό αύριο. 

Ας μην γελιόμαστε. Είναι πολύ πιθανό μετά την Ουκρανία η Ελλάδα να αποτελέσει το δεύτερο πολεμικό επεισόδιο της παγκόσμιας ανακατανομής εξουσίας μεταξύ των δυο νέων μπλοκ Δύσης και Ανατολής. Με εξαίρεση ίσως την Γαλλία μέσα στην Ευρώπη δεν υπάρχει χώρα που να ενδιαφέρεται να συνδέσει την Ελληνο-τουρκική κρίση με την ευρύτερη στρατηγική Ουάσινγκτον, Μόσχας και Πεκίνου να μονιμοποιήσουν εστίες πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ τους στην Ανατολική και Νότιοανατολική Ευρώπη. Ακόμα και οι πιο σοβαροί διεθνείς αναλυτές και γεωπολιτικοί σήμερα βλέπουν μόνο γύρω από την Ουκρανία έως και την Φινλανδία το μέτωπο κρίσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας (Κίνας επίσης) χάνοντας από τον φακό τους τον ρόλο της Τουρκικής ιστορικής ρήξης με το Δυτικό συμμαχικό μεταπολεμικό πλαίσιο που επέρχεται ραγδαίως με φόντο ένα πόλεμο αδιευκρίνιστης κλίμακας με την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει ένα δρόμο να περπατήσει μόνον και αυτός είναι ο δρόμος της προετοιμασίας, πνευματικά, οικονομικά, στρατιωτικά και κοινωνικά, για την επερχόμενη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας σε άγνωστο χρόνο. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί να διανυθεί χωρίς να μπει στην εξίσωση ο λαϊκός παράγοντας, η αφύπνιση  του και ο εθνικός συναγερμός όλων των Ελλήνων για το ενδεχόμενο αυτό. Το αστικό σύστημα απεχθάνεται όπως και σε κάθε ιστορική συγκυρία που παρουσιάζεται μια εθνική κρίση να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τον λαό, προσπαθώντας να τον ναρκώσει με τις θεωρίες ότι μεριμνούμε εμείς για εσάς διπλωματικά και στρατιωτικά. Σε αυτή την βάση έζησε ο ελληνισμός τις πιο μεγάλες τραγωδίες και προδοσίες του. Και σε αυτή την βάση το ντόπιο σύστημα θα τον ξαναπροδώσει αφού πρώτα τον οδηγήσει σε μια ακόμα τραγωδία.

Οι εξελίξεις είναι τέτοιες που δεν αφορούν το αν θα πάρει πρωτοβουλίες λαϊκής ενημέρωσης και παρέμβασης ο εθνικιστικός χώρος που αποδείχθηκε διαλυμένος και διαιρεμένος όσο ποτέ και μάλιστα πρόσφατα. Οι εξελίξεις από την σκοπιά της παρέμβασης αφορούν όσους νιώθουν εθνικοεπαναστάτες, ριζοσπάστες εθνικιστές, αριστεροί πατριώτες, πατριώτες αντιεξουσιαστές, απλοί πατριώτες που κανένας χώρος δεν τους εκφράζει. Πρέπει να πέσουν τα ιδεολογικά τείχη που επιβάλλει το σύστημα και όσοι αγωνιούν για την ζωή και το μέλλον των Εστιών να συναντηθούν, σε γειτονιές, σε χώρους εργασίας, σε χώρους σπουδών, στο διαδίκτυο, σε εγχειρήματα, επιτροπές και πρωτοβουλίες εθνικής και λαϊκής αφύπνισης μπροστά στην απειλή επιβίωσης του Έθνους. Θα έρθουν γεγονότα που θα κρίνουν τις ιδεολογίες όλων αλλά θα γεννήσουν και νέες πρωτόγνωρες συνθέσεις με βάση την αδιαχώριστη ενότητα του εθνικού και κοινωνικού ζητήματος της Πατρίδας μας.