Μετά από ένα μακρύ πνευματικό ταξίδι για τη ζωή και τη
δράση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια, ο
ερευνητής - συγγραφέας Λεωνίδας Λεωνίδου έφτασε αυτές τις μέρες στον προορισμό
του.
Δηλαδή στη συγγραφή και την έκδοση των δύο τελευταίων τόμων της βιογραφίας
του Αρχηγού του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και Αρχηγού και ιδρυτή της
ΕΟΚΑ Β΄.
Την περασμένη Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, 2009
παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στο οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας
(Britannia Road, North Finchley, London N12, 9RU), οι δύο ογκώδεις τόμοι που
καλύπτουν τα ταραχώδη και συγκλονιστικά, για τον κυπριακό λαό και για τον ίδιο
το Γρίβα, χρόνια 1959-1974, την περίοδο δηλαδή από τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ
μέχρι και το θάνατο του.
Προηγήθηκε το 1995 η έκδοση, από τον κ. Λεωνίδου, του
πρώτου Τόμου της Βιογραφίας του Γρίβα, που καλύπτει τα πρώτα 53 χρόνια της ζωής
του, από το 1897 που γεννήθηκε, μέχρι το 1950 και περιλαμβάνει τα παιδικά και
εφηβικά του χρόνια, τη φοίτηση του στη Σχολή Ευελπίδων, τη γνωριμία και το γάμο
του με την Κική, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπολοχαγός,
τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας στην
Πίνδο και γενικά τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού.
Το 1997 εκδόθηκε ο
δεύτερος Τόμος που καλύπτει τα χρόνια 1950-1959, δηλαδή την περίοδο της
προετοιμασίας και διεξαγωγής του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Συνάντησα το Λεωνίδα Λεωνίδου στο σπίτι του στο Palmers
Green του βόρειου Λονδίνου και μου μίλησε γι’ αυτό το κοπιώδες τετράτομο έργο
ζωής και για τους λόγους που τον ώθησαν να το αναλάβει, δεδομένων των τεράστιων
δυσκολιών στην εξεύρεση αξιόπιστων πηγών αντικειμενικής πληροφόρησης και
έρευνας, αλλά και των πολιτικών δυσκολιών που προκύπτουν λόγω της αμφιλεγόμενης
προσωπικότητας του Γρίβα, κυρίως σε σχέση με την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ
Β΄.
Ένα όνομα που προκαλεί αλλεργία
«Είναι γεγονός», είπε ο κ. Λεωνίδου, «ότι σήμερα, 35
χρόνια μετά το θάνατο του, το όνομά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς και είχα
πολλά προβλήματα μέχρι να διεκπεραιώσω την εργασία μου. Όμως έβαλα πείσμα να
κάνω την έρευνα και ουσιαστικά αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν, με μοναδικό κίνητρο
να φτάσω στην ιστορική αλήθεια που αφορά στο Διγενή.
Ως νεαρός φοιτητής στην
Αθήνα, από το 1967 μέχρι το 1971, ήμουν μέλος των αντιχουντικών ομάδων που
ίδρυσε ο Γρίβας εκεί στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, τον γνώρισα
προσωπικά και τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του, αφού σπούδαζα με υποτροφία
του δημόσιου Ιδρύματος που ίδρυσε εκείνος στην Ελλάδα και ήξερα πολύ καλά ότι
ήταν αντίπαλος και όχι συνεργάτης της Χούντας, όπως τον κατηγορούν.
Ήμουν παρών
στις δύο δημόσιες αντιχουντικές ομιλίες που έκανε το 1970 και το 1971 σε
κινηματοθέατρα της Αθήνας ενώπιον εκατοντάδων Κυπρίων φοιτητών, τις έχω
μαγνητοφωνήσει και διασώσει και δεν μπορώ να δέχομαι τις ανοησίες που λέγονται
εκ των υστέρων από διάφορους για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.
Έχεις μια σαφή συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα
«Γρίβας». Αυτό δεν υπονομεύει την αντικειμενικότητά σου ως ιστορικού ερευνητή,
για το έργο που τον αφορά;
Καθόλου. Άλλο η κρίση μου ως πολιτικό άτομο και άλλο η
ιδιότητά μου ως ερευνητής-συγγραφέας. Το έργο μου για το Γρίβα είναι στηριγμένο
σε στοιχεία, μαρτυρίες και πληροφορίες από το προσωπικό αρχείο και το
αδημοσίευτο ημερολόγιο του, από πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά, συγγενείς,
φίλους, συναγωνιστές, αλλά και σε ντοκουμέντα από τα βρετανικά και τα
αμερικανικά κρατικά αρχεία, σε εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα και σε δημοσιεύματα
από τον κυπριακό και τον ξένο Τύπο της εποχής.
Νομίζω ότι με τους δύο
καινούργιους τόμους που εξέδωσα και παρουσιάζω σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα
της Κύπρου, ξεκαθαρίζω ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Γρίβας, τι έκανε και τι
πίστευε. Με το έργο αυτό, πιστεύω, διαλύονται μύθοι που επικράτησαν σε βάρος
του για περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Ιδιαίτερα με τον τέταρτο τόμο που
ασχολείται με τα τραγικά τρία τελευταία χρόνια της ζωής του και μέσα από
συνταρακτικά ντοκουμέντα γραμμένα από τον ίδιο, δίνονται πειστικά και
αδιάσειστα στοιχεία των θέσεων και προθέσεων του και ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα
επικρατούντα σενάρια.
Ο τέταρτος Τόμος της σειράς περιέχει ένα τρομερό υλικό
για την ΕΟΚΑ Β΄ από τα αρχεία του Διγενή και απαντάται το ερώτημα γιατί
κατέβηκε ο Διγενής στην Κύπρο, γιατί ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄, ποιοι ήταν οι στόχοι
του και ποιοι χρηματοδοτούσαν την ΕΟΚΑ Β΄.
Ποιοι τη χρηματοδοτούσαν;
Οι τότε τρεις Μητροπολίτες Άνθιμος, Κυπριανός και
Γεννάδιος, γνωστοί Κύπριοι μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι οπαδοί του Διγενή που
τάσσονταν υπέρ του αγώνα της Ένωσης, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο ίδιος ο Διγενής.
Τους κατονομάζεις στο βιβλίο;
Τους αναφέρω όπως τους ανέφερε στο ημερολόγιο του ο
Διγενής.
Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις για τον άνθρωπο και
στρατιωτικό Γρίβα;
Επρόκειτο για έναν αγνό πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή
του για την Ελλάδα και την ιδέα της Ένωσης, όμως είχε στο τέλος εγκλωβιστεί σε
μια κατάσταση απ' όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει, διότι οι δυνάμεις έξω από τον
ίδιο ήταν πιο δυνατές απ' ότι εκείνος. Αλλά επιμένω και λέω ότι καμιά πολιτική
επίπτωση και συνέπεια δεν είχε οποιαδήποτε πράξη του Διγενή στην Κύπρο ή αλλού.
Τις πολιτικές αποφάσεις τις έπαιρναν άλλοι. Ο Διγενής έκανε κάποιες
στρατιωτικές κινήσεις που δεν είχαν επιπτώσεις πάνω στην εξέλιξη του Κυπριακού
και την τραγωδία που ακολούθησε έξι μήνες μετά το θάνατό του. Εκείνοι που
έπαιρναν τις πολιτικές αποφάσεις ήταν οι υπεύθυνοι για τις πολιτικές συνέπειες.
Μόνο και μόνο ότι ήρθε τον Αύγουστο 1971 κρυφά από την
Ελλάδα στην Κύπρο, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ και αντιπαρατάχθηκε ένοπλα στην
εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση Μακαρίου, θεωρείται ένα τεράστιο λάθος και
για πολλούς ένα έγκλημα που δεν του το συγχωρούν.
Πώς τοποθετείται το βιβλίο
σου σε αυτές τις πεποιθήσεις;
Ο Διγενής θεωρούσε ότι οδηγήθηκε στην κατάσταση εκείνη
λόγω του κατατρεγμού της ενωτικής παράταξης. Το 1971 υπάρχει στην Κύπρο μια
ενωτική παράταξη που καταπιέζεται. Υπάρχουν επισκέψεις αγωνιστών στην οικία του
στην Αθήνα, που του περιγράφουν τα πάνδεινα που υποφέρουν.
Το ενωτικό κίνημα
και το όραμα με το οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε και για το οποίο αγωνίστηκε και
θυσιάστηκε με τους άλλους, πάει να πεθάνει. Δεύτερο, γίνονται συνομιλίες και
σκευωρίες για υπογραφή διχοτομικής συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μεταξύ της
Χούντας και της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία θα απέκλειε εσαεί την Ένωση.
Ο
Διγενής στα τελευταία του χρόνια θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει το
Κυπριακό στην ορθή οδό, ήταν η οδός του δημοψηφίσματος, δηλαδή της αυτοδιάθεσης,
για να αποφασίσει η πλειοψηφία του λαού τι θα γίνει με το μέλλον του.
Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει το Μακάριο να προχωρήσουν μαζί προς την πορεία
του δημοψηφίσματος και να θέσουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης,
ελπίζοντας ότι θα επερχόταν η Ένωση.
Αλλά γράφει κάπου ότι, αν ο κυπριακός λαός
αποφάσιζε διαφορετικά, τότε αυτός θα παραιτείτο. Έρχεται, λοιπόν, στην Κύπρο
και ο τρόπος που το έκανε ήταν στρατιωτικός, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο
πεζοδρόμιο και να δημιουργήσει κόμμα υπό τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Ο μόνος
τρόπος που γνώριζε, ήταν να έχει μια στρατιωτική οργάνωση. Ο Γρίβας έφτασε
μυστικά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971, αφού είχε ενημερώσει σχετικά το
Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο Μακάριος
γνώριζε ότι θα ερχόταν, αλλά όχι πότε ακριβώς. Αρχικά δεν εκδήλωσε καμιάν
αντίδραση, γιατί δεν αντιλαμβανόταν ότι ο Διγενής θα ερχόταν να κάνει
στρατιωτική οργάνωση. Νόμιζε ο Μακάριος ότι με την παρουσία του Διγενή στην
Κύπρο, οι χουντικοί στην Αθήνα θα φοβούνταν να επιβάλουν λύση.
Αυτό συμπέρανα,
τουλάχιστον εγώ, μέσα από την έρευνα που έκανα. Ενώ ο Διγενής ήρθε στην Κύπρο
για ν' αντιμετωπίσει μια ισχυρή στρατιωτική οργάνωση, τυχόν στρατιωτικό κίνημα
της Χούντας μέσω της ελεγχόμενης από αυτούς Εθνικής Φρουράς.
«ΕΟΚΑ Β΄, μια κίνηση για την Ένωση»
Ήρθε, λοιπόν, για να στηρίξει την κυπριακή κυβέρνηση
και όχι για να την καταλύσει;
Ακριβώς. Και με απώτερο σκοπό να προχωρήσουν προς την
Ένωση, εφόσον αυτό θελήσει ο κυπριακός λαός μέσω δημοψηφίσματος. Η ΕΟΚΑ Β΄
ιδρύθηκε για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε ενδεχομένου επιβολής λύσης
ανθενωτικής ή λύσης μη αποδεκτής στον εθνικόφρονα κόσμο και στο Διγενή.
Ο
Διγενής δεν την έβλεπε ως κίνηση αντιμακαριακή, αλλά ως κίνηση για να
επιτευχθεί η Ένωση. Όμως, ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄, υπήρχαν πολλοί που
υπέφεραν κατά τη δεκαετία 1960-1970 και διακατέχονταν από αντιμακαριακό μένος
(Στη διάρκεια της δεκαετίας 1960 έγιναν από την κυβέρνηση Μακαρίου δολοφονίες
αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έμειναν ανεξιχνίαστες, έγιναν ξυλοδαρμοί και απαγωγές
αντιφρονούντων δημοσιογράφων, έγινε μεγάλος κατατρεγμός της ενωτικής
παράταξης).
Αυτοί ήθελαν να συνεχιστεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, τάχθηκαν εναντίον των
Συμφωνιών της Ζυρίχης και εναντίον του Μακάριου, γιατί έβλεπαν με καχυποψία ότι
το καθεστώς τότε δεν οδηγούσε την Κύπρο προς την Ένωση, αλλά διαιώνιζε μια
κατάσταση όχι ποθητή γι’ αυτούς.
Η δημοκρατία στα πέτρινα χρόνια
Γιατί δεν είχαν τη δημοκρατικότητα να δεχτούν και να
σεβαστούν το γεγονός ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση είχε άλλη άποψη, ότι έκλεισε
το θέμα της Ένωσης και ότι η πολιτική δεν γίνεται με κρησφύγετα και με
πραξικοπήματα;
Ο Διγενής δεν έκανε πραξικόπημα. Παρόλο που η
δημοκρατική ζωή της Κύπρου δεν είχε μπει στην τροχιά της, εντούτοις αυτό δεν
δικαιολογούσε πραξικοπήματα. Η επιρροή αιώνων σκλαβιάς και καταπίεσης κάτω από
διάφορους κατακτητές, δεν επέτρεψαν την κανονική λειτουργία του νέου κράτους.
Πολλοί που είχαν πάρει αξιώματα, ήταν επηρεασμένοι από τις μεθόδους του
απελευθερωτικού αγώνα. Όσοι δεν ευνοούσαν το καθεστώς, διώκονταν και δεν
έπαιρναν θέσεις. Όσοι κρατούσαν εφημερίδα της αντιπολίτευσης, εθεωρούντο
προδότες.
Η αντίληψη της δημοκρατίας, τότε, δεν έχει σχέση με την
αντίληψη της δημοκρατίας σήμερα. Ήταν μια περίοδος εξέλιξης προς τη δημοκρατία
και όχι δημοκρατία. Οποιοσδήποτε διαφωνούσε με το Μακάριο, διωκόταν ή
φυλακιζόταν.
Ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, που ήταν πολιτικός εκπρόσωπος της
ενωτικής παράταξης, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για ένα
αντιπολιτευτικό άρθρο του, που έγραψε το 1970 στην εφημερίδα «Γνώμη».
Ο Ευδόκας υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός πολιτικός που τον
αποφυλάκισαν οι Αρχές διά της βίας, αφού την ημέρα των βουλευτικών εκλογών θα
ήταν κλεισμένος στη φυλακή, πράγμα που θα έβλαπτε την εικόνα της κυβέρνησης. Ο
ίδιος ήθελε να εκτίσει την ποινή του για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας
στις αντιδημοκρατικές μεθόδους της κυβέρνησης.
Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να
στείλει τον Αρχηγό της Αστυνομίας και την υπουργό Στέλλα Σουλιώτου να τον
παρακαλούν να φύγει από τη φυλακή και αυτός να αρνείται! Μου είπε, λοιπόν, ο
Ευδόκας ότι οι υπεύθυνοι των φυλακών τον μετέφεραν διά της βίας έξω από τις
φυλακές και τον κλείδωσαν απέξω!
Αμοιβαία καχυποψία και πάθη στο απροχώρητο
Πώς τα πράγματα πήραν αυτή την άσχημη τροπή, με την
ανοικτή σύγκρουση Γρίβα - Μακάριου, το διχασμό του λαού, την ένοπλη βία και
αντιβία, τις ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών από την ΕΟΚΑ Β΄ και τις εμφύλιες
δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων;
Το Σεπτέμβρη του 1971, ένα μήνα μετά που ήρθε στην
Κύπρο ο Γρίβας, ο Μακάριος μαθαίνει ότι θα κάνει μυστική οργάνωση και τον
Οκτώβρη τού εξαπολύει δριμύτατη δημόσια επίθεση, ότι «η Ένωσις δεν
επιτυγχάνεται δι’ εκδηλώσεων και πράξεων ηρωικής μωρίας».
Τον ίδιο μήνα ο
Διγενής πληροφορήθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ίδρυση Εφεδρικού
Σώματος Αστυνομίας, όχι υπό τις εντολές του υπουργού, αλλά απευθείας του
Μακαρίου.
Τρίτον, τον Ιανουάριο 1972 υπήρξε πληροφορία ότι ο Μακάριος εισήγαγε
μυστικό οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της
Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, που σημαίνει ότι δεν
είχε στόχο να κτυπήσει Τούρκους που δεν είχαν άρματα, αλλά την Ε.Φ. ή
οποιονδήποτε άλλον μπορούσε να κινηθεί εναντίον του και ότι, με άλλα λόγια,
ίδρυε δικό του στρατό παράλληλα προς την Ε.Φ.
Όλα αυτά επιδείνωσαν το βαρύ
κλίμα και παρά τη μυστική συνάντηση Γρίβα - Μακάριου στις 26 Μαρτίου 1972 στη
Λευκωσία, για εκτόνωση της κρίσης, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να άρουν την
καχυποψία που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο.
Μετά από τρίμηνη αναμονή, ο Μακάριος
τα βρίσκει με το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, αποφασίζει να πατάξει την ΕΟΚΑ
Β΄ και καλεί τον Παπαδόπουλο να καταδικάσει την ΕΟΚΑ Β΄.
Ενισχύεται το Εφεδρικό
και αρχίζει η καταδίωξη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο σκληρός πόλεμος με τις αστυνομικές
δυνάμεις. Ο Διγενής σκληραίνει τη στάση του μετά που ο Μακάριος αγνόησε την
υπόδειξή του να μην υποβάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1973 και να
υποδείξει άλλον ως υποψήφιο Πρόεδρο.
Η ενωτική παράταξη απέσυρε την
υποψηφιότητα Ευδόκα, οπότε ο Μακάριος εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ άρχισαν
τρομερά βασανιστήρια σε αστυνομικούς σταθμούς, όσων συλλαμβάνονταν ως μέλη της
ΕΟΚΑ Β΄. Ο Διγενής κατάρτισε το σχέδιο «Ανταπόδοσις» που εφάρμοσε το Φεβρουάριο
- Μάρτιο 1973 για ανατίναξη αστυνομικών σταθμών όπου εφαρμόζονταν βασανιστήρια.
Τα πάθη είχαν πλέον φτάσει στο απροχώρητο, υπήρξαν μερικές εκτελέσεις αντιπάλων
και από την ΕΟΚΑ Β΄ και από το μακαριακό παρακράτος. Ήταν μια ατυχής περίοδος
για την Κύπρο. Η πιο κρίσιμη περίοδος ήταν το καλοκαίρι 1973 οπότε είχαν
συλληφθεί οι περισσότεροι των μελών της ΕΟΚΑ Β΄, ενώ στο αρχείο του ο Διγενής
αναφέρει ότι είχε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε εντολή να εκτελέσουν και τον
ίδιο!
Ο ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος «Totemburg» εκτύπωσε ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της
κυπριακής ιστορίας.
Το βιβλίο ξεκινάει με μία μικρή βιογραφία του αρχηγού του
αγώνα της ΕΟΚΑ.
Η τελευταία έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1965 από τον
δημοσιογράφο των Cyprus Times, Τσάρλς Φόλεϋ.
Τα « Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα» είναι ένα βιβλίο
με σκληρό εξώφυλλο και με πολλές φωτογραφίες.
Η μετάφραση έγινε από την
επαγγελματία μεταφράστριαΝαταλία
Χολμογκόροβα και από την ιστορικό και επιστημονική διορθώτρια Λίντια Αρντάμοβα.
Το βιβλίο περιέχει καταλόγους και ντοκουμέντα μερικά από τα
οποία μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα ρωσικά όπως η προετοιμασία για την
έναρξη του αγώνα, το πρώτο επαναστατικό φυλλάδιο της ΕΟΚΑ, το φυλλάδιο για την
κατάπαυση του πυρός κ.α.
Στην Αγγλία το βιβλίο έχει εξαντληθεί και τα λίγα αντίτυπα
που έμειναν πουλιούνται προς 150 λίρες Αγγλίας.
Στην Κύπρο το βιβλίο πωλείται από τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου
στη Λεμεσό και Ελλάς στην Λευκωσία.
Μερικά αντίτυπα υπάρχουν στο μουσείο του
Διγενή στη Λεμεσό και του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά.
Οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου τονίζουν πως
«για τον μέσο Ρώσο τουρίστα η Κύπρος είναι ένας προορισμός για παραλίες, ήλιο
και για θρησκευτικά προσκυνήματα.
Όμως υπάρχουν και τα μνημεία που έχουν σχέση
με τον επαναστατικό αγώνα για την ελευθερία.
Θα ήταν υπέροχο αν υπήρχε ένα
ρεύμα τουριστών που θα επισκέπτονταν τα μνημεία και τα μουσεία της ΕΟΚΑ.
Το
βιβλίο θα ήταν χρήσιμο και για τους πολλούς Ρώσσους που κατοικούν στην Κύπρο
γιατί θα τους βοηθήσεινα καταλάβουν την
κουλτούρα, την ιστορία και τους ανθρώπους της Κύπρου».
Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος οι εκπρόσωποι του εκδοτικού
οίκου σκέφτονται να εκδώσουν και άλλα βιβλία σχετικά με την ΕΟΚΑ.
Εκτός από ανιδιοτελής συναγωνιστής είναι ίσως η πιο αξιόλογη
γραφίδα του λεγόμενου «χώρου».
Ο Άγγελος Δημητρίου ξεχωρίζει για την ευρύτητα
του πνεύματος και την ποιότητα του χαρακτήρα του.
Πλήρες το «μητρώο» του στις
τάξεις των συναγωνιστών μας.
Με καταγωγή από την Μεγαλόνησο και μέλος «φαμίλιας»
που στήριξε με ένοπλο αγώνα την «Ένωση» και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα.
Από το
2007 υποστηρικτής της συντακτικής μας ομάδας, με ανώτερες ποιοτικές σπουδές σε
προσωπικό επίπεδο, αλληλέγγυος στα κοινωνικά ζητήματα.
Συγγραφέας 12 βιβλίων που
τα εξέδωσε η «Λόγχη»- σύνδεσμος εδώ -τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα εθνικιστικά
βιβλιοπωλεία.
Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και συνελεύσεις της «Εθνικής
Αυτονομίας», μέλος της συλλογικότητας «Ιδεάπολις», μέλος της συντακτικής ομάδας
του περιοδικού «Patria».
Σήμερα ένας εκ των συντελεστών της διαδικτυακής και εκδοτικής προσπάθειας της
«Ανάκτησης» - σύνδεσμος εδώ -
Στιχουργός σε τραγούδια που κυκλοφορούν - όπως το «Εαρινό», στο cd«Μια
μέρα» του Κωνσταντίνου Στυλιανού - ποιητής και δοκιμιογράφος.
Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο, την εκτενή αρθρογραφία του παλαιότερα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και σήμερα στην διαδικτυακή της μορφή.
Γνωστός για την ποιοτική
παρουσία του στο «AxisRadio» και
την εκπομπή «Αλήτες του Ουρανού» προ ετών, ενώ σήμερα συμμετέχει στους
«Θυρωρούς της Νύχτας», στο διαδικτυακό κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης».
Ιδεολογικά
κείμενα του και ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας
ομάδας τα οποία μπορείτε να δείτε στην ετικέτα εδώ ...
Τον ευχαριστούμε για την τιμή.
Χρονικό σημείο έναρξης της στράτευσης σου στον «χώρο»
και τι είναι αυτό που σε ώθησε να ενισχύσεις την «ανταρσία του πνεύματος»
απέναντι στο καθεστώς;
Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε στα 15 μου χρόνια. Από
εκεί και πέρα, πέρασα από διάφορα στάδια μέχρι σήμερα. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι
την σημασία μιας αληθινά αντιεξουσιαστικής συνείδησης, η οποία είναι πάντα ένα
ζητούμενο, κάτι που συνεχώς «γίγνεται».
Ποια η οπτική σου απέναντι στην σύγχρονη λογοτεχνική
παραγωγή στην εποχή της νεωτερικότητας;
Σίγουρα υπάρχουν ποιότητες, όπως και πολλή «σαβούρα».
Στην Ελλάδα, αυτό που κυριαρχεί είναι κλειστές αλληλολιβανιζόμενες/
αλληλουποστηριζόμενες κλίκες.
Τι μηνύματα λαμβάνεις από όσους διαβάζουν τα βιβλία
σου, είναι μια κατάθεση ψυχής καθένα από αυτά;
Για να πω την αλήθεια, ορισμένοι μου λένε ότι
δυσκολεύονται αρκετά, και αυτό είναι κάτι κακό. Εκείνο που επιδιώκω είναι να
δουλεύω πάνω στη γλώσσα με επιμονή, επιμέλεια και σεβασμό, κατά τις δυνατότητες
μου.
Μέσα από το έργο σου, που διαπνέεται από ένα έντονο
στοιχείο μελαγχολίας, εντοπίζεται και μια νότα επαναστατικής αισιοδοξίας. Είναι
έτσι;
Η απαισιοδοξία είναι η μήτρα της Επανάστασης, μιας
λέξης που, παρεμπιπτόντως, σήμερα, έχει χάσει το νόημά της. Κανείς Επαναστάτης
δεν διακατεχόταν από ευωχία. Πρέπει να
βουτήξει κανείς στην λύπη για να δει την αλήθεια.
Τι σημαίνει «πολιτικό βιβλίο» για σένα και πως
μεταφράζεις την προσπάθεια του συστήματος να αποτρέψει την πρόσβαση στο χαρτί
μέσω της επιβολής του διαδικτύου;
Καθετί είναι πολιτικό, στο βαθμό που αναφέρεται στο
κοινωνικό γεγονός. Κάθε μας πράξη έχει τέτοιο αντίκτυπο. Κατά τα άλλα πιστεύω
ότι το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ ολοσχερώς την αξία του.
Ποιο από τα βιβλία σου ξεχωρίζεις τόσο για την
κυκλοφορία του όσο και για τον αντίκτυπο του;
Την μεγαλύτερη κυκλοφορία, πρέπει να είχε «η Ποιητική
του ανορθολογισμού», που εκδόθηκε το 2016. Ήταν ένα ανώριμο, αλλά παθιασμένο βιβλίο.
Το πρώτο βιβλίο των 26 μου χρόνων.
Θα περιοριστώ στο γενικό σχόλιο, ότι στ’ αλήθεια
υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν με μελάνι και άλλοι που γράφουν με το αίμα
τους. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω/σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» που έλεγε και ο
Καρυωτάκης ειρωνικά.
Πιστεύεις ότι ο πνευματικός κόσμος στην μνημονιακή
εποχή όχι απλά υποχωρεί αλλά είναι πλέον δοσίλογος της σάπιας εξουσίας;
Ο «πνευματικός κόσμος» ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την
συστηματική εξηλιθίωση αυτού του λαού.
Γιατί λοιπόν με την «Τρίτη Θέση»; Δείγμα «σεκταρισμού
και φραξιονισμού» όπως υιοθετούν αυτοί που δεν γνωρίζουν μάλλον επειδή δεν θέλουν να
γνωρίζουν, «ιδεολογική παρεκτροπή» ή απλά επαναφορά
στις γόνιμες εκφράσεις της Ιδέας;
Ο σοσιαλισμός μας είναι κάτι πέρα και από αυτό το
αυτονόητο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη: είναι η καταξίωση του ανθρωπίνου
προσώπου σε όλη την τραγικότητα του.
Νεολαίοι συναγωνιστές τα τελευταία χρόνια δείχνουν να
αφυπνίζονται από τις «γραφές των καταραμένων ηττημένων» του τελευταίου μεγάλου
πολέμου. Πιστεύεις υπάρχει τελικά ελπίδα στην ζοφερή άβυσσο της δημοκρατίας ή
απλά θα επέλθει η μοιραία πτώση;
Ο Γιανναράς είχε μιλήσει για το «FINIS GRAECIAE», πολλά
χρόνια πριν. Δε νομίζω ότι χωράει αντίλογος.
Με αφορμή την πρόσφατη τελετή τιμής και μνήμης καλό να είναι να θυμηθούμε ότι ξεχωρίζει μουσικά το κομμάτι «Εαρινό» σε στίχους δικούς σου, για τους Φουντούλη και Καπελώνη. Τι σε παρακίνησε σε αυτό το μουσικό συνειδησιακό
παράγγελμα μνήμης;
Το ποίημα αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, την άνοιξη που
ακολούθησε τις δολοφονίες. Ο Κωνσταντίνος Στυλιανού είχε την ιδέα της μελοποίησης.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι η μαρτυρία των Πεσόντων Φουντούλη και
Καπελώνη μένει εσαεί ένας περίλαμπρος σηματωρός.
Κύπρος λοιπόν η πατρώα γη σου. Συναισθήματα για την
Αμμόχωστο, ιδιαίτερος τόπος για σένα, που παραμένει κατεχόμενη και με ευθύνη
του Καραμανλή ο οποίος έδωσε την διαταγή για την παράδοση της πόλης;
«Δεν έχω μνήμη από τον τόπο μου/ Ο τόπος μου είναι μόνο
ένα τραγούδι».
Το τραγούδι "Αμμόχωστος" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο
του 2018 στο album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Μια
Μέρα" από τις εκδόσεις ΛΟΓΧΗ.
Ο
δίσκος περιλαμβάνει 12 μελοποιημένα ποιήματα, τα οποία συνθέτουν ένα προσωπικό
μανιφέστο από τα χαρακώματα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης.
Εντάσσεται
στη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ηχητικά
ανάμεσα στο folk/rock, την έντεχνη τραγουδοποιία και την ωμή ποιητικότητα.
Ποια τα σχέδια σου για το μέλλον;
Χωρίς μεγάλα λόγια, θα συνεχίσω εκεί όπου τάχτηκα.
Κάποιο μήνυμα για τους νεολαίους συναγωνιστές;
Δεν θα ήθελα να δώσω κάποιο «μήνυμα» καθώς δεν είμαι
«αυθεντία» ή κάτι παρόμοιο. Συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του
Ρίτσου: «Όλοι μοιάζουμε απόψε μέσα στην ελπίδα, σύντροφε. Θα ξημερώσει. Όταν
σου κρατάω τα χέρια ζεσταίνονται τα χέρια μου».
Τον Μάιο του 2011, οι εκδόσεις Λόγχη κυκλοφορούν με μεγάλη
επιτυχία το Orientamenti (Oι προσανατολισμοί), ένα κείμενο του Julius Evola, το
οποίο πρωτοεκδόθηκε στα Ιταλικά το 1951.
Ίσως ποτέ άλλοτε ένα κείμενο δεν ήταν
από τη μία μεριά τόσο μικρό, αλλά από την άλλη τόσο περιεκτικό στα νοήματα του.
Κι αν ο Πλάτωνας χρειάστηκε να γράψει τους Νόμους σαν μία
προπαρασκευαστική βάση για την ιδανική αριστοκρατική Πολιτεία, ο Evola καλείται
να δώσει κατευθύνσεις σε μία χρονική στιγμή που η Ευρώπη έχει βγει διαλυμένη
από έναν Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σε έναν κόσμο ερειπίων, ο Evola θα δώσει τις δικές του κατευθύνσεις
για την ανοικοδόμηση του αέναου αριστοκρατικού ιδεώδους.
Σε γλώσσα απλή,
πρωτόγνωρη ίσως σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα κείμενα του, ο Evola είναι αυτή τη
φορά σαφής και ξεκάθαρος ...
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα ...
Κι αν όλα ακούγονται απλά
και εύκολα, κι αν η αρχή κατά τον Πυθαγόρα είναι το ήμισυ του παντός, πόσο
εύκολο είναι τελικά να φτιάξουμε έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο μοναδικά ανώτερο;
Έναν άνθρωπο ο οποίος θα αποτελέσει την κυτταρική ουσία ενός ζωντανού
οργανισμού, ο οποίος θα δράσει αριστοκρατικά, μακριά από πολιτικά κόμματα που
θα προπαγανδίζουν τύπους ενός ψεύτικου πολιτικού ρεαλισμού.
Μία δράση αγωνιστική, μία δράση διαφορετική, μία στάση ζωής
αριστοκρατικά ανώτερη, μία στάση παραδειγματική.
Μια σιωπηλή επανάσταση.
Κι αν από το 1 για να φτάσουμε στο 2
χρειαστούν 1000 χρόνια, εμείς αν χρειαστεί θα περιμένουμε άλλα χίλια.
To Orientamenti ορθώς χαρακτηρίζεται ως ένα “μεγάλο”
κείμενο.
Κι αν ο Σοβιετικός κομμουνισμός και το τοίχος του Βερολίνου πέσανε σε
μία μόνο μέρα, όταν πλέον θα έχει καταρρεύσει η δημοκρατία και ο
φιλελευθερισμός μαζί με όλα τα παράγωγα τους, όταν ο ήλιος ανατείλει πάλι
φωτεινός, τότε ίσως το κείμενο αυτό χαρακτηρισθεί προφητικό.
Είθε … ίσως αναφωνήσουν ορισμένοι.
Από την άλλη εμείς
γνωρίζουμε: Θα γίνει αυτό που ήταν να γίνει!
Τους τελευταίους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε πείσμα
κάθε τετελεσμένου και κάθε δεδομένου, κι ενώ η πατρίδα τους ευρίσκετο ήδη υπό
το κνούτο των Σοβιετικών, αποφασίζουν να συστήσουν μια Εθνική Κυβέρνηση στη
Βιέννη κι έναν Εθνικό Στρατό στο Dollersheim, ο οποίος θα πολεμήσει υπέρ του
Χίτλερ, μέχρι τον ποταμό Όντερ και το Βερολίνο.
Ακολουθούν τον Γερμανό Φύρερ,
μέχρι τη στιγμή που αυτός αποφασίζει να αυτοκτονήσει.
Κατόπιν, φεύγουν στα
βουνά της Αυστρίας μαζί με τους Werwolf του Eichmann, για να συνεχίσουν τον
πόλεμο χτυπώντας τους Σοβιετικούς εισβολείς πίσω από τις γραμμές τους.
Καθώς η
Γερμανία συνθηκολογεί, η μοίρα τους πλέον είναι προδιαγεγραμμένη. Το ραδιόφωνο
καλεί τον Γερμανικό λαό να τους παραδώσει στους Συμμάχους.
Αναζητούνται παντού
και μετά τη σύλληψή τους, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα παραδοθούν στην
κομμουνιστική κυβέρνηση, που έχει επιβληθεί με τη δύναμη των σοβιετικών
μεραρχιών στην πατρίδα τους και θα βρουν αργό και φρικτό θάνατο στα
κομμουνιστικά κάτεργα.
Αυτοί όμως, αποφασίζουν απλώς να μην συλληφθούν!
Εγχείρημα παράλογο, αφού κάθε πιθανότητα είναι εναντίον του, αλλά εκείνοι είναι
αποφασισμένοι να πετύχουν ή να πεθάνουν πολεμώντας.
Μόνη απαντοχή τους ή άνωθεν
βοήθεια από τον προστάτη της Λεγεώνος, Αρχάγγελο Μιχαήλ και οδηγός τους το
όραμα και η ένθεη εικόνα του Capitan Comeliu Codreanu.
Και η περιπέτεια
αρχίζει. Από χώρα σε χώρα και από σύνορα σε σύνορα.
Ιδού λοιπόν, για πρώτη φορά
στην Ελλάδα, η ιστορία των Λεγεωνάριων της Σιδηράς Φρουράς, γραμμένη από τή
λυρική πέννα του Commandant τής Λεγεώνος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Χόρια Σίμα.
Πρόκειται για μια ιστορία που μοιάζει με περιπετειώδες πολεμικό μυθιστόρημα,
αλλά που είναι αφήγηση πραγματικών γεγονότων.
Το ότι πολλές φορές κόβεται η
ανάσα του αναγνώστη από την αγωνία, δεν οφείλεται τόσο στο λογοτεχνικό ταλέντο
του Commandant, όσο στο γεγονός ότι, κάποιες στιγμές, η ζωή ξεπερνά τη φαντασία
Το βιβλίο 500 χαϊκού του Γιώργου Σαγιά (εκδόσεις Ενδοχώρα)
περιλαμβάνει 500 ποιήματα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα με την παραδοσιακή
ιαπωνική τεχνική γραφής ποιημάτων χαϊκού.
Πρόκειται για 17σύλλαβα ποιήματα γραμμένα συνήθως σε τρεις
στίχους με αριθμό συλλαβών 5+7+5.
Τα χαϊκού είναι ίσως το συντομότερο είδος ποίησης
παγκοσμίως.
Μέσα σε 17 συλλαβές απαθανατίζουν μια στιγμή ενώ λέξεις
"κλειδιά" σημαίνουν ή σηματοδοτούν κάτι.
Για να γραφούν χρειάζεται υπομονή, σοφία, ευγένεια και
ικανότητα ώστε να καταστεί εφικτό να "ακινητοποιηθεί" το ξάφνιασμα
μιας στιγμής και να μπορεί να λειτουργήσει μέσω των τρίστιχων αισθητικά αλλά
και υπαινικτικά.
Με άλλες λέξεις, το μεγαλείο τής στιγμής πρέπει να γραφεί με
απλό τρόπο και συγχρόνως να περικλείει συμπυκνωμένο το μήνυμα και -γιατί όχι-
να εμπνέει νοητικές επεκτάσεις.
Η δημιουργία ενός χαϊκού, ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται
εύκολη, είναι δυσκολοδημιούργητη και ιδιαιτέρως απαιτητική.
Διατίθεται και από τις εκδόσεις «Λόγχη» και «Πελασγός»
Ατιμασμένος και απαξιωμένος από κάποιους, αλλά επίσης
την ίδια στιγμή αδικημένος και άξιος τιμής από άλλους, ο Ernst Röhm (1887-1934)
ήταν μια περίπλοκη και αινιγματική φιγούρα της οποίας η αταλάντευτη υποστήριξη
στον Αδόλφο Χίτλερ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930 συχνά
επισκιάζει την πιο ριζοσπαστική πλευρά του, με ασυμβίβαστες απόψεις για την
ηθική και την αστική τάξη.
Η λεπτομερής βιογραφία του Troy Southgate επιχειρεί
να ανακαλύψει τον πραγματικό Ernst Röhm και εξετάζει την πρώιμη ζωή του στο
Μόναχο, την άνοδο του στις τάξεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού
Κόμματος (NSDAP) και τον κρίσιμο ρόλο του στις τρομερές ταξιαρχίες Freikorps
και στα Τάγματα Εφόδου (Sturmabteilung) φορώντας το καφέ πουκάμισο (S.A.).
Το βιβλίο
διερευνά επίσης την αμφιλεγόμενη σεξουαλικότητα του Röhm και τη θέση του
ανάμεσα σε εκείνους που, στα τέλη Ιουνίου 1934, βρέθηκαν ξαφνικά στο στόχαστρο
του ίδιου του ναζιστικού καθεστώτος.
Η εργασία περιλαμβάνει εκτενείς
υποσημειώσεις και μια επιλεγμένη βιβλιογραφία.
Για την σελίδα του εκδότη δείτε εδώ και για τον Troy Southgate εδώ ...
.png)
%20(1)_page-0001%20(2).jpg)