Με τεταμένη την δεξιά: Σπύρος Σταθόπουλος, ΠΑΡΩΝ!

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Την 4^η Δεκεμβρίου του 2012 τελέστηκε στο Αγρίνιο παρουσία συγγενών και συναγωνιστών, η εξόδιος ακολουθία και  ταφή του Σπύρου Σταθόπουλου, παλαίμαχου ακτιβιστή εθνικοσοσιαλιστή, κοινωνιολόγου και εγκληματολόγου, ιδρυτή της οργανώσεως «Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας» - Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.», πανεπιστημιακού καθηγητή, διδάκτορα πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου της Νάπολης στην Ιταλία και μορφής του Ελληνικού αλλά και του Ευρωπαϊκού εθνικισμού. 

Καταγόταν από ευκατάστατη μεσοαστική οικογένεια της Ακαρνανίας με σημαντική προσφορά σε εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες, τα γράμματα, τις τέχνες και τον αθλητισμό, και στο Αγρίνιο η οικογένεια του έχει συνδέσει το όνομα της με την ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας «Παναιτωλικός Γυμναστικός Σύλλογος». 

Ως μαθητής του εξαταξίου Γυμνασίου στο Αγρίνιο πρωτοστάτησε και συμμετείχε στις εκδηλώσεις και τις μαζικές διαδηλώσεις για το Κυπριακό ζήτημα και συμπαραστάθηκε στον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα της αντάρτικης Ε.Ο.Κ.Α. υπό την ηγεσία του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα. 

Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη το φθινόπωρο του 1958 και παρακολούθησε μαθήματα Ιταλικής γλώσσας, ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1959 - 60 μετακόμισε στο Παλέρμο της Σικελίας, και γράφτηκε στη μαθηματική σχολή του πολυτεχνείου, όπου παρακολούθησε μαθήματα για τρία χρόνια. 

Το φθινόπωρο του 1963 εγκατέλειψε τη μαθηματική σχολή του Παλέρμο και εγκαταστάθηκε στη Νάπολη της Καμπανίας στη Νότια Ιταλία, όπου σπούδασε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου και αποφοίτησε το καλοκαίρι του 1968 ως πτυχιούχος του τμήματος πολιτικών επιστημών. 

Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα, υπέβαλε διδακτορική διατριβή και το 1970 ανακηρύχθηκε διδάκτορας, στην έδρα των πολιτικών επιστημών της νομικής σχολής του πανεπιστημίου της Νάπολης. 

Στην Ιταλία εξέδωσε και κυκλοφόρησε την εφημερίδα «Αναγέννησις». Το 1974 αμέσως μετά την απόλυση του από τον Ελληνικό Στρατό, δημοσίευσε εργασίες, μελέτες και άρθρα σε εφημερίδες, όπως ο «Ελεύθερος Κόσμος», η «Ακρόπολις», ο «Ελληνικός Κόσμος», αλλά και Ιταλικές όπως στην «Secolo d' Italia». 

Τον Οκτώβριο του 1976 μαζί με ομάδα φίλων και συναγωνιστών από τα χρόνια της Ιταλίας προχώρησε στην έκδοση του πολιτικού ιδεολογικού περιοδικού «Αντισοφιστικά - Νέα Ενιαία Δεξιά», το οποίο χρηματοδότησε εκποιώντας σημαντικό μέρος του μεριδίου του από την πατρική περιουσία. 

Ήταν η πρώτη οργανωμένη μεταπολιτευτική προσπάθεια που απευθύνθηκε στον εθνικιστικό χώρο, ο οποίος προσπαθούσε να βρει τον πολιτικό του βηματισμό, μουδιασμένος από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τις ραδιουργίες του Καραμανλικού παρακράτους, που ήταν σε απόλυτη σύμπλευση και αρμονική συνεργασία με την αριστερά.

Υπήρξε στέλεχος του νεοφασιστικού «Movimento Sociale Italiano», αλλά και στο θρυλικό  F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), το τμήμα της σπουδάζουσας νεολαίας του κινήματος, έγινε το 1962 ο πρώτος μη Ιταλός που εκλέχθηκε με τους συνδυασμούς της στα Ιταλικά πανεπιστήμια. 

Συνέχισε τη δράση του μέσα από τις γραμμές της «Alleanza Nazionale», της οποίας υπήρξε στέλεχος, ήταν στενός συνεργάτης του Giorgio Almirante, αν και ιδεολογικά ανήκε στην εθνικοεπαναστατική τάση με την ομάδα της «Ordine Nuovo» του λεγόμενου «Μαύρου Γκράμσι» του διανοητή Pino Rauti. 

Ο Σταθόπουλος εκλέχθηκε πρόεδρος του συνδέσμου της «LEGA - Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.» του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Ιταλίας και Δυτικής Ευρώπης, στις τάξεις του οποίου συντάχθηκαν περίπου 15.000 μέλη. 

Πολλά από τα μέλη της ηγεσίας αλλά και απλά μέλη του Συνδέσμου που δήλωναν Εθνικοσοσιαλιστές και Φασίστες οι λεγόμενοι Έλληνες «Μισίνι» στερήθηκαν - στη διάρκεια του Στρατιωτικού Καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην Ελλάδα - της δυνατότητας να δέχονται εμβάσματα σε συνάλλαγμα, είτε τα διαβατήρια τους, καθώς και ταλαιπωρήθηκαν με προσαγωγές, ανακρίσεις, παρακολουθήσεις και απειλές της ασφάλειας μεταξύ τους ο ίδιος ο Σταθόπουλος, όλα αυτά με ευθύνη του Απριλιανού καθεστώτος.

Ο σύνδεσμος είχε εξαπλωθεί σ' ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη και για το λόγο αυτό, στο Α' Πανευρωπαϊκό Συνέδριο το 1968, μετετράπη σε «Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης». 

Στο βιβλίο του Θεοδώρου Καραμπέτσου «Οι Αντιδραστικοί» υπάρχει αναφορά στον Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ) ενώ το βιβλίο «Πού πήγαν κείνα τα παιδιά» του Αλέξανδρου Κουτούζου που αποτελεί το δεύτερο βήμα φωτίζει πολλές άγνωστες πτυχές του κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών που την εποχή εκείνη έδιναν την δική τους σκληρή μάχη στους πανεπιστημιακούς χώρους της γειτονικής Ιταλίας. 

Ο Κουτούζος περιγράφει κυρίως την ιστορία της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης του ΕΣΕΣΙ η οποία υπήρξε αντικείμενο δίωξης και καταστολής από τις αρχές της «χούντας», αφού οι συναγωνιστές φοιτητές είχαν καταλάβει ότι η 21^η Απριλίου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια «παρένθεση» του στρατού πριν την καταστροφική επαναφορά του σάπιου παλαιού πολιτικού κόσμου!

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου είναι το παρακάτω: 

«Λέγεται ότι μέσα στο 1969, δώδεκα χιλιάδες φοιτητές ήταν γραμμένοι στον ΕΣΕΣΙ, οργανωμένοι σε τριάντα τέσσερις τοπικές επιτροπές που αντιστοιχούσαν σε ισάριθμες Ιταλικές πόλεις. 

Δύο πολιτικά ρεύματα αναμετρούνταν μεταξύ τους στο εσωτερικό του συνδέσμου με στόχο να ηγεμονεύσουν στον ιδεολογικό προσανατολισμό: 

από τη μία ήταν το ρεύμα των Εθνικοσοσιαλιστών, με ηγετικό εκπρόσωπο τον Βεντούρη και από την άλλη το ρεύμα των Απριλιανών, των φοιτητών δηλαδή που επιδίωκαν στενή σχέση με την ελληνική χούντα. 

Οι τελευταίοι απολάμβαναν την πολιτική και υλική στήριξη του ελληνικού καθεστώτος.

 Δεν ήταν λίγες, μάλιστα, οι φορές που στρατιωτικά κλιμάκια της Χούντας παρευρέθηκαν σε συνέδρια του ΕΣΕΣΙ. 

Σε ένα από αυτά, που έγινε στη Φεράρα τον Δεκέμβρη του 1969, ο Βεντούρης ενώπιον Ελληνικού και Ιταλικού ακροατηρίου αλλά και διπλωματικής αποστολής από την Ελλάδα θα εκφωνήσει τον παρακάτω λόγο. 

Η νεοφασιστική εφημερίδα του MSI ονόματι Secolo θα τον αναδημοσιεύσει: 

«Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές. 

Αυτό ποτέ δεν το αποκρύψαμε γιατί μέσα στο θαύμα της γερμανικής επανάστασης του 1933 είδαμε τη δύναμη εκείνη που θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από την εβραϊκή σαπίλα.

 Είδαμε τη δύναμη που θα μας οδηγήσει σε μια νέα ευρωπαϊκή αναγέννηση.

Είδαμε τη φυγή από τον εφιαλτικό βιομηχανικό μαζάνθρωπο σε έναν νέο τύπου ανθρώπου, τον άνθρωπο της φιλοσοφίας και του πολέμου, τον άνθρωπο της γης και του αίματος, τον αγνό, αφελή και βίαιο άνθρωπο του μύθου και των ενστίκτων». 

Η διαφωνία ήταν πλέον δεδομένη με τις πολιτικές επιλογές των Απριλιανών οι οποίοι έδειχναν σημάδια απέραντης καλοσύνης απέναντι στους κύριους καταστροφείς του τόπου ...

«Εκδρομή στην Αθήνα» ονομάστηκε η ιστορική άφιξη 52 νεοφασιστών μια πρωτοβουλία μερίδας των ανωτέρων στελεχών της 21^ης Απριλίου, που ήθελαν την «φασιστικοποίηση» του εγχειρήματος σχέδιο στο οποίο αντέδρασε σφόδρα η ηγετική τριανδρία του καθεστώτος. 

Για να καλυφτεί η πραγματική σκοπιμότητα του ταξιδιού, η «εκδρομή» παρουσιάστηκε ως εορταστική προσφορά του καθεστώτος προς τους φοιτητές της Ιταλίας. Την οργάνωση είχε αναλάβει ο Pino Rauti. 

Γνωστός δημοσιογράφος δημοκρατικών απόψεων με πόνο ψυχής ... αναφέρει χαρακτηριστικά: 

«Θυμάμαι ότι μόλις έφτασαν στην Ηγουμενίτσα από το Μπρίντιζι οι νεοφασίστες άνοιξαν αμέσως τις σημαίες τους με τα Φασιστικά σήματα και τις Σβάστικες και επιβιβάστηκαν σε δύο πούλμαν». 

Η πρωτοβουλία αυτή δεν κατέληξε κάπου λόγω αντίδρασης των ΗΠΑ που καθοδηγούσαν έμμεσα την ηγεσία του καθεστώτος και δεν ήθελαν σε καμιά περίπτωση η δικτατορία να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό και ίσως επικίνδυνο για τα συμφέροντα τους, πλην μιας μελλοντικής αφετηρίας για τη αναζωογόνηση της εξουσιαστικής κλίκας που διαφεντεύει μέχρι και σήμερα τον τόπο. 

Ο ίδιος ο Σταθόπουλος σε μια συνέντευξη του αναφέρει: 

«Την 21η Απριλίου την πιστέψαμε (…) σαν μια πραγματική εθνικιστική Επανάσταση, που πυροδότησε την επαναστατικότητα μας και γιγάντωσε τον εθνικιστικό μας αγώνα, με αποτέλεσμα την συγκρότηση του ΕΣΕΣΙ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρξε κάποια στήριξη στον αγώνα μας από Ελλάδα. 

Αντίθετα μάλιστα, με την γιγάντωση του κινήματος μας, αντιμετωπίσαμε βρώμικο και ανοιχτό πόλεμο από την πρεσβεία μας και τα προξενεία!». 

Μεγάλης κυκλοφορίας ευρωπαϊκά περιοδικά της εποχής, μεταξύ τους τα «Espresso», «Panorama», «Europeo» αλλά και το Μαρξιστικό «Manifesto», συμπεριλαμβάνουν τον Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων επαναστατικών κινημάτων της εξεγέρσεως του 1968, ώστε η εθνικίστρια δημοσιογράφος Gianna Preda να γράφει και να προτείνει να γίνει η Ελλάδα η «Κούβα» του Εθνικισμού. 

Ο Σταθόπουλος κατηγορήθηκε μαζί με άλλα εκατό περίπου στελέχη του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. για τη σφαγή της Τράπεζας Εργασίας στο Μιλάνο, μια βομβιστική τρομοκρατική επίθεση, στην οποία υπήρξαν ογδόντα νεκροί και έκτοτε παραμένει δικαστικά ανεξιχνίαστη, ότι ενήργησε δήθεν στα πλαίσιο ενός «...σχεδίου αποσταθεροποιήσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας για την επιβολή δικτατορίας». 

Με τη δημιουργία και τη δράση του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. και χάρη στους δεσμούς που είχε αναπτύξει με το νεοφασιστικό M.S.I. κατάφερε να δημιουργήσει στην Ιταλία μια φιλελληνική πολιτική παράταξη, τόσο με το M.S.I. όσο και με τις μετέπειτα ριζοσπαστικές διασπάσεις του, με θέσεις σχεδόν ταυτόσημες με τις ελληνικές. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι την εποχή της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, δεκάδες μέλη της εθνικιστικής εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης Ordine Nuovo, ζήτησαν να καταταγούν ως εθελοντές στον Ελληνικό Στρατό για να πολεμήσουν στο μέτωπο της Κύπρου ή όπου υπήρχε ανάλογη ανάγκη. 

Η «Αυριανή» αφιέρωσε ολόκληρη σελίδα και πολύ κολακευτικά λόγια για τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. εντυπωσιασμένοι από την ριζοσπαστική σκέψη και δράση των εθνικοεπαναστατών. 

Το 1968 στη Νάπολη, κατά την διάρκεια του πρώτου πανευρωπαϊκού συνεδρίου του συνδέσμου, ο Σπύρος Σταθόπουλος έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας και νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο. 

Τον Ιανουάριο του 1976 ο Σύλλογος Ελλήνων Σπουδαστών Νάπολης, πραγματοποίησε πολυήμερη Γενική Συνέλευση, τη «Γενική Συνέλευση Αποχουντοποίησης» όπως ονομάστηκε, η οποία προχώρησε στη δημοσιοποίηση των ονομάτων των «νεοφασιστών» και τη διαγραφή τους από τα μητρώα του, μεταξύ τους και ο Σπύρος Σταθόπουλος. 

Το 1975 ίδρυσε μαζί με συναγωνιστές τον Πατριωτικό Σύνδεσμο Αθηνών «Ιωάννης Καποδίστριας», ενώ το 1977 συντάχθηκε με το κόμμα «Εθνική Παράταξις» και ήταν ένας από τους οργανωτές του στο Αγρίνιο. 

Στην κίνηση της νεολαίας του κόμματος ακολούθησε την ομάδα του Θόδωρου Περρωτή και αποχώρησε από την Εθνική Παράταξη, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με την ομάδα «Κίνημα» και πήρε μέρος στην ίδρυση του ΕΝ.Ε.Κ., καθώς και μετέπειτα διαφόρων εθνικιστικών πολιτικών σχηματισμών χωρίς ποτέ να φοβηθεί να διαφωνήσει με τις λάθος επιλογές προσώπων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Μετά τη συνταξιοδότηση του ο Σταθόπουλος έζησε για αρκετά χρόνια στην Αθήνα και συνέχισε να προσφέρει το σύνολο των πνευματικών και σωματικών του δυνάμεων στην υπόθεση του Εθνικισμού. 

Συνεργαζόταν με τις εκδόσεις «Λόγχη» δημοσιεύοντας πολιτικά και ιδεολογικά άρθρα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» καθώς και με το διαδικτυακό ραδιόφωνο της εφημερίδας, τότε «Axis Radio». 

Παράλληλα συμμετείχε σε εκδηλώσεις των εκδόσεων, με ομιλίες και παρουσιάσεις βιβλίων, όπως για τον Μάρτυρα Μίκη Μάντακα και τον Ιταλό φιλόσοφο Ιούλιο Έβολα. 

Για τον Μίκη Μάντακα έγραψε το ’87: 

«Δώδεκα χρόνια από τον αγωνιστικά και θυσιαστικά ζηλεμένο θάνατο του Παλληκαριού. 

Δώδεκα χρόνια κι είναι χθες για μας τους συναγωνιστές και φίλους του. 

Χθες και πλάι μας, όπως συχνά - πυκνά συνέβαινε τα χρόνια κείνα τα μαχητικά. 

Όπως μπορούσε να ‘ταν οποιοσδήποτε από μας, αφού συχνά - πυκνά και παντού, τότε, στη φλεγόμενη Ιταλία, από την κτηνωδία κι άγρια για αίμα δίψα των "Ερυθρών Ταξιαρχιών", των "Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων", των "ΑλβανοΜαοικών" και των … δικών μας" αντιστασιακών" στη Νάπολη, στη Ρώμη, στη Μοντένα, στην Πίζα και παντού.

Περνώντας από φωτιά και σίδερο γεμίζαμε, παιδιά της ελληνικής "LEGAS", (Φοιτητικών Εθνικιστικών Συνδέσμων) νοσοκομεία, κλούβες και φυλακές, προσφέροντας έτσι την συμμετοχή και τον φόρο αίματος στην Ιδέα και στον Αγώνα του Ευρωπαϊκού Εθνικισμού». 

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 2012, αργά το απόγευμα, περπατώντας στους δρόμους της γενέθλιας πόλης, από ανακοπή καρδιάς που προήλθε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

A noi!

Με αφορμή την επέτειο της στρατιωτικής κυβέρνησης* της 21ης Απριλίου 1967: «Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. -Εκεί που η Επανάσταση ήταν πραγματικά Επανάσταση» ένα άρθρο του αείμνηστου Συναγωνιστή Θεόδωρου Καραμπέτσου στον «Ελεύθερο Κόσμο» της 13ης Μαρτίου 2005 (.pdf)

 

Ο Θεόδωρος Καραμπέτσος υπήρξε ένας μαχητής των ιδεών, αμετανόητος «νεοφασιστής» και ηγετικός στέλεχος μαζί με τον Σπύρο Σταθόπουλο και τον τριτοθεσίτη «αριστερό εθνικοσοσιαλιστή» και εκφραστή της τάσης των nazi- maoists Γεώργιο Βεντούρη, του θρυλικού φοιτητικούΕ.Σ.Ε.Σ.Ι. για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Εξαιρετικός τόσο στο γράψιμο σε κορυφαία ελληνικά και ξένα ιδεολογικά έντυπα όσο και στον καθημερινό «πεζοδρομιακό» ακτιβισμό απέναντι στους ένστολους και μη εχθρούς του κινήματος.

Δεν λύγισε απέναντι στις διώξεις της κατευθυνόμενης Ιταλικής δικαιοσύνης αμέσως μετά τις προβοκατόρικες εκρήξεις βομβών με εκατόμβες θυμάτων για τις οποίες κατηγορήθηκαν οι εθνικιστές και οι νεοφασίστες, δεν υποχώρησε απέναντι στην εξουσιαστική επέλαση της αστικής δημοκρατίας μετά το ’74, αλλά και στην φυλάκιση στα κάτεργα της αστικής δημοκρατίας που ακολούθησε το ’77 - ’78  με εντολή του Αβέρωφ ο οποίος ήταν υπουργός άμυνας και χαρακτήριζε δημοσίως τους συναγωνιστές της εποχής εκείνης ως «σταγονίδια» και «αναρχοφασίστες».

Ένας αφοσιωμένος «μύστης» της Αντιδημοκρατικής σκέψηςκαι λαμπρός επιστήμονας που ποτέ όμως δεν έκρυψε την αυστηρή κριτική του - από εθνικοεπαναστατική σκοπιά - για την διακυβέρνηση της 21^ηΑπριλίου, και την συνολική επίδραση και πορεία της. Να σημειωθεί ότι πολλά από τα μέλη της ηγεσίας του συνδέσμου του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., στερήθηκαν στη διάρκεια του Ελληνικού στρατιωτικού καθεστώτος της 21^ης Απριλίου, είτε της δυνατότητας να δέχονται εμβάσματα σε συνάλλαγμα, είτε τα διαβατήρια τους, μεταξύ τους και ο ίδιος ο Σταθόπουλος και ο Βεντούρης.

Ο φοιτητικός σύνδεσμος των 15.000 μελών ήταν μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων επαναστατικών κινημάτων της εξεγέρσεως του 1968, και με τέτοια δυναμική που ενοχλήθηκαν οι γνωστές υπηρεσίες ενώ έφτασε στο σημείο να προτείνει με άρθρο της η εθνικίστρια δημοσιογράφος Gianna Preda, να μετατραπεί η Ελλάδα της εποχής εκείνης σε Κούβα της «εθνικιστικής» σκέψης. 

Συμμετείχε σε διάφορα πολιτικά σχήματα και παρά το γεγονός ότι γνώριζε τις παθογένειες τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, παρέμεινε μέχρι το τέλος ένας απλός πολιτικός στρατιώτης που ποτέ όμως δεν ζήτησε τιμές και ανταλλάγματα. Απεβίωσε στην Αθήνα την 4^η Ιουνίου 2014. Το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» την 13^η Μαρτίου 2005 - αλλά και ο τίτλος του για όσους μπορούν να καταλάβουν το υπονοούμενο σε σχέση με την «επανάσταση» η οποία ήταν τελικά μόνο ... παρένθεση - έχει συμβολική αξία. 

Πρώτον διότι είδε το φως της δημοσιότητας σε ένα γνωστό έντυπο που διάβαζαν φανατικά την εποχή εκείνη πολλοί υποστηρικτές του Συνταγματάρχη Παπαδόπουλου και δεύτερον επειδή την ίδια περίοδο συγκροτείτο η «Πατριωτική Συμμαχία» - μια πρόχειρη συμφωνία αφελών εθνικιστών και γραφικών ακροδεξιών - με το εν λόγω εγχείρημα να καταλήγει φυσικά σε παταγώδη οργανωτική και εκλογική αποτυχία, αφού στηρίχθηκε σε σαθρές βάσεις. Παράλληλα όμως αυτή η εξέλιξη - προς δυσαρέσκεια πολλών γνωστών ηγετίσκων - συνέβαλλε στην ουσιαστική «αυτονόμηση» ακόμη περισσοτέρων εθνικοσοσιαλιστών που αρνήθηκαν να συμπορευτούν με συγκεκριμένα «σκοτεινά» πρόσωπα. 

Σημαντικό να αναφερθεί ότι στο εν λόγω άρθρο υπάρχει και η ιδεολογική διακήρυξητων Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας. Στις γραμμές αυτές ο Θεόδωρος Καραμπέτσος δεν «μασάει» τα λόγια του. Ασκεί κριτική όσο του επιτρέπει ο χώρος της εφημερίδας, αναφέρει σημαντικές πτυχές και υπενθυμίζει έμμεσα σε πολλούς την συνέχεια του συγγραφικού παλμού από το γνωστό αυτοβιογραφικό μυθιστορηματικό έργο του «Οι αντιδραστικοί» το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ. 

Ένα πόνημα «αιρετικό» που προκάλεσε αντιδράσεις και για αυτόν τον λόγο έγινε άλλωστε το αντικείμενο ειρωνικών σχολίων σε αφιέρωμα για την «νεοφασιστική λογοτεχνία» στον «Ιό» και σε άλλα ρυπαρά αντιφασιστικά έντυπα.

Γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο αυτό στην σελίδα 119προκαλώντας ευθέως όλους όσους ενοχλούνται από την προβολή της επαναστατικής σκέψης, η πένα του φυσικά δεν θυμίζει σε τίποτα την γνωστή αστική εθνικοφροσύνη:

«Αν ήταν ο Παπαδόπουλος, ίσως να ξέφευγε απ’ την παγίδα. Κι αν η κίνηση του Ιωαννίδη μας απέφερε την πολυπόθητη Ενωση; Ήταν αδύνατο, μ’ όλα τούτα τα ντόπια και ξένα κοράκια! Πού είναι οι εθελοντές; Είναι δυνατόν οι Εθνικιστές να κάθονται ξαπλωμένοι και να τους χαϊδεύουν τ’ αρχίδια, την ώρα που η Κύπρος χαροπαλεύει; Τι τάχουμε τ’ αρχίδια; Μόνο για να τα κρατά στη χούφτα της κάποια Γαλλίδα ή οποιαδήποτε άλλη;»

Σύμφωνα με όσα γράφει ο Σπύρος Σταθόπουλος στον πρόλογο του βιβλίου «Οι αντιδραστικοί», ο Καραμπέτσος «...Δεν υπήρξε απλά αυτόπτης μάρτυς αλλά αγωνιστικά ενεργοποιημένος ολόκληρη την εποχή της έξαρσης του ελληνικού εθνικισμού στην Ιταλία, για να μπορέσει ν’ αποδώσει τόσο ζωντανά όλο το σκηνικό της πολιτικής βίας στην γειτονική μας χώρα. Θα ήταν βέβαια ακατανόητο, αν μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, ένας εθνικιστής συγγραφέας, δεν άφηνε να ξεχυθούν οι βροντές της εθνικιστικής κοσμοθεωρίας που δεν έχουν καμιά σχέση με καρικατούρες «φασισμού» όπως τους μηρυκάζουν οι «προοδευτικοί» γραφιάδες μέσα στο σενάριο της βίας, των πολιτικών μηχανορραφιών, της δολοπλοκίας και αριστερής τρομοκρατίας σ’ όλα τα επίπεδα της ιταλικής ζωής, ξεπετάγεται ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας διανόησης. Σπέγκλερ, Πρετσολίνι, Τζιόραν, Νίτσε, μπαίνουν τόσο απλά και τόσο αυθόρμητα στο διήγημα.Το δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι η επιστροφή στην Ελλάδα. Η καυστική κριτική της Απριλιανής επαναστάσεως από καθαρά εθνικιστική σκοπιά. Οι αγώνες και οι διώξεις της «μεταπολίτευσης» σε βάρος των «στιγματισμένων» εθνικιστών. Το δράμα και το ξεπούλημα της Κύπρου, οι πόθοι και τα πάθη των καθηλωμένων σε αναγκαστική απραξία, εθνικιστών. Ο Καραμπέτσος μ’ αυτό το βιβλίο αγγίζει την καρδιά κάθε Έλληνα εθνικιστή και τον οπλίζει για τους αγώνες που έρχονται, χωρίς να χάνεται σε φιλοσοφικά ευχολόγια και νεφελώματα....».

*Η δημοσίευση αυτή αφιερώνεται στους αντιδημοκράτες «Κανταφικούς» αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που αριθμητικά υπήρξαν η μειοψηφία στο στράτευμα, και «προδόθηκαν» από την πρώτη ημέρα του εγχειρήματος με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως την ηγετική τριανδρία της 21^ης Απριλίου. 

Κάποιοι εξ αυτών πολέμησαν και στην Κύπρο για την Ένωση απέναντι στους πάνοπλους Τούρκους και Τουρκοκύπριους, και παρά την καταιγίδα συκοφαντίας και παραπληροφόρησης μετά το '74 παρέμειναν εχθροί του πλουτοκρατικού καθεστώτος, δεν υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας και υπέστησαν προσωπικές και επαγγελματικές διώξεις από τους πολιτικάντηδες και τα τσιράκια τους.

Πατήστε πάνω στις εικόνες ή κατεβάστε το αρχείο σε .pdf εδώ…

Επιστολή του συναγωνιστή και μαχητή της ΕΟΚΑ Β’ Λουκά Σταύρου σχετικά με την εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23η και 27η Νοεμβρίου 2020.

Για να δείτε την Ελεύθερη Ελληνική Τηλεόραση εδώ

Από το 2007 η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» σε διάφορες αναρτήσεις έχει προβάλλει πολλά πρόσωπα της λεγόμενης «Παλιάς Φρουράς» του λεγόμενου «χώρου». Ενδεικτικά μεταξύ άλλων ξεχωρίζουν ο αείμνηστος ακτιβιστής και διανοητής Θεόδωρος Καραμπέτσος, ο Ιωάννης Γιαννόπουλος υπαρχηγός της πάλαι ποτέ Εθνικοσοσιαλιστικής «Χρυσής Αυγής», ο Λουκάς Σταύρου βετεράνος μαχητής και μέλος της ΕΟΚΑ Β’, ο Άρης Αρίων γνωστός για τις ρηξικέλευθες προτάσεις του και αρωγός μεταξύ άλλων και του Ουκρανικού Εθνικοεπαναστατικού κινήματος, ο Αθανάσιος Γιαλαμάς που συμμετείχε παλιότερα στην σ.ο. του περιοδικού «Αντίδοτο»και προκάλεσε ιδιαίτερες θετικές κριτικές η πρόσφατη συνέντευξη του που μας έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει.

Οι Συναγωνιστές - αλλά και κάποιοι άλλοι που δεν αναφέρθηκαν - πρέπει να τονίσουμε ότι παραμένουν πιστοί στην Μελανοπόρφυρη Ιδεολογία, ουδέποτε προσκύνησαν το ανθελληνικό κράτος και τους πολιτικούς, δεν ασπάστηκαν με ευγένεια ... το χέρι της σιωνιστικής εξουσίας, δεν πρωτοστάτησαν σε αισχρές και ανήθικες σκιαμαχίες στο διαδίκτυο, δεν γοητεύτηκαν από τις "σειρήνες" του πολιτικαντισμού, δεν σιώπησαν απέναντι στην τρομοκρατία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, δεν συνθηκολόγησαν απέναντι στον παγκόσμιο εχθρό, δεν ζήτησαν ευμενή μεταχείριση από τους ανθρωποφύλακες του καθεστώτος, δεν υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας απέναντι στις μαριονέτες της κατοχικής δικαιοσύνης, δεν σήκωσαν λευκή σημαία απέναντι στην επίθεση της αστικής δημοκρατίας και της antifa και είναι μέχρι σήμερα Αυτόνομοι Πολιτικοί Στρατιώτες. 

Διαθέτουν αξιοπρέπεια, επιδεικνύουν αλληλεγγύη προς τους νεότερους συναγωνιστές, είναι άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης, με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και πολύπλευρη προσφορά στο κίνημα και στον λαό μας. Μαχητές που παρά το ότι τα χρόνια πέρασαν δεν φοβήθηκαν τις δυσκολίες της ζωής και ξεχωρίζουν για το ήθος και το ύφος τους. 

Οι περισσότεροι εξ αυτών δηλώνουν πρόμαχοι της «αριστερής» Εθνικοσοσιαλιστικής πτέρυγας του λεγόμενου «Στρασσερισμού» που είναι μια πολύπλευρη έκφραση του αντικαπιταλισμού και εκφράστηκε στην Ελλάδα αρχικά από μια τάση του φοιτητικού ΕΣΕΣΙ (συσπείρωση Εθνικοσοσιαλιστών, Εθνικοαναρχικών, Εθνικομπολσεβίκων που ονομάστηκαν από κάποιους ως nazi - maoists και για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε εδώ) αργότερα από το «Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Μέτωπο» στις γειτονιές του Πειραιά, τα περιοδικά «Επαναστάτης», «Αντίδοτο» «Γεννήτωρ Ιδεών» κ.α. καθώς και από τον «Έλληνα Εργάτη» και φυσικά το «Γαμμάδιον» που έκανε θραύση στους αντίπαλους πολιτικούς χώρους. Όλοι κατάλαβαν την σημασία και την αξία καθώς και την τακτική να παλεύεις για τον «Δεξιό Γκραμσισμό» και ο όρος αυτός έχει μια διαφορετική έννοια από όσο οι περισσότεροι πιστεύουν αλλά θα αναλυθεί σε μελλοντικό άρθρο.

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι Συναγωνιστές αγκάλιασαν την πολύπλευρη προσπάθεια της συντακτικής μας ομάδας όλα αυτά τα χρόνια και βοήθησαν έμπρακτα κάθε αυτόνομη πρωτοβουλία στήριξης προς τους φυλακισμένους, ενίσχυσαν τις αυτόνομες/ανένταχτες οργανώσεις/ομάδες/κινήσεις/έντυπα, συμμετείχαν σε συνελεύσεις με ποιοτικές προτάσεις για ζυμώσεις και μια άλλη οπτική απέναντι στην κοινωνία, προώθησαν ιδεολογικές εκδόσεις στις οποίες υπερασπίστηκαν τις επαναστατικές αξίες, πρόβαλλαν με σθένος θέσεις και απόψεις σε δημόσιο διάλογο και πολλές φορές απέναντι ακόμη  και σε πολυάριθμους αντιπάλους, ενημέρωσαν στο εξωτερικό για τις θέσεις των Ελλήνων συντρόφων και κέρδισαν κυριολεκτικά τον σεβασμό των ξένων χωρίς να πέφτουν ούτε μια στιγμή θύματα της καταγωγιακής «παρενδυτικής» αστικής ακροδεξιάς σκέψης η οποία σήμερα εμφανίζεται με διάφορες «προβιές» και ειδεχθή πρόσωπα και προσβάλλει καθημερινά ιδανικά, σύμβολα και πολιτικές παραδόσεις.

Η πρόσφατη συνέντευξη μέλους της συντακτικής μας ομάδαςαπέναντι σε γνωστό ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα που συνδέθηκε με τους υπερασπιστές και οπαδούς του Γεωργίου Παπαδόπουλου προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις τάξεις του «χώρου». 

Η εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23^η και 27^η Νοεμβρίου - συνολικής διάρκειας 3 ωρών - σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα της 21^ης Απριλίου 1967 και της 25^ης Νοεμβρίου 1973 προκάλεσε άκρως θετικές εντυπώσεις σε συναγωνιστές, φίλους αλλά και αντιπάλους αν κρίνουμε από τα συνολικά ευμενή σχόλια και τις αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα στους συμμετέχοντες καθώς και στα chat, και γενικά από το «επικοινωνιακό απόσταγμα» μιας εκπομπής που διακρίθηκε για την ευγένεια αλλά και τον εποικοδομητικό διάλογο σχετικά με θέματα που πολλοί δεν αποκαλύπτουν για δικούς τους λόγους.

Οι αντίθετες απόψεις που προβλήθηκαν αλλά και αυτές που είχαν κοινό πεδίο είχαν να κάνουν σχετικά με μια ιστορική περίοδο που δεν είναι αρκετά γνωστή στους νεολαίους συναγωνιστές. Ήταν μια ευκαιρία να ειπωθούν πράγματα που ίσως οδήγησαν κάποιους να βγάλουν συμπεράσματα σύμφωνα πάντα με την δική τους οπτική. Έλαβε μέρος χωρίς να διεκδικούν οι συμμετέχοντες τον τίτλο του ιστορικού ή του παντογνώστη ή του ειδικού αλλά με σεβασμό στους συναγωνιστές, στην πορεία της ιστορίας και με τελικό στόχο την ανάδειξη ενός επιλόγου για τα πρόσωπα που σημάδεψαν την πορεία του κινήματος . Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κινήσεις της τότε εποχής και των μοιραίων πρωταγωνιστών της ιστορίας κάποιοι εκ των οποίων πέθαναν στις φυλακές του καθεστώτος έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα διαμόρφωση και προώθηση προσώπων, κινήσεων, κομμάτων, εκδόσεων και ομάδων και όποιος γνωρίζει την εθνικιστική πολιτική ιστορία μπορεί να διακρίνει τόσο τον ρόλο της αστικής ακροδεξιάς αλλά και τις καίριες διαφωνίες που είχαν οι «νεοφασίστες» της εποχής με τους τελευταίους να διώκονται από την ηγεσία των Απριλιανών.

Θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει όλοι όσοι σκέφτονται με έναν ριζοσπαστικό τρόπο να εκφέρουν λόγο και άποψη για θέματα ιδεολογικά, ιστορικά, κοινωνικά χωρίς φανφαρονισμούς και το συνηθισμένο ύφος που προκαλεί το γέλιο και την απέχθεια, μακριά από λογικές και συμπεριφορές που έχουν κουράσει τους πάντες.

Η ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο, η διαμάχη κορυφαίων προσώπων της στρατιωτικής κυβέρνησης για την πολιτική της ηγετικής τριανδρίας, η σύγκρουση του Στρατηγού Γρίβα με τους Απριλιανούς, άγνωστα εθνικιστικά έντυπα που προβάλλουν μια διαφορετική άποψη για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τα οποία ελάχιστοι προβάλλουν, ο ρόλος της αριστεράς κατά την διάρκεια της επταετίας, η συνεισφορά του ιστορικού και συγγραφέα Σπύρου Παπαγεωργίου, η ανατροπή του Μακαρίου, η δράση της εθνικιστικής αντάρτικης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β’, η τακτική του Καραμανλή, είναι μόνο κάποια από τα θέματα που αναπτύχθηκαν στην εν λόγω εκπομπή και τα οποία έγιναν αφορμή για συζητήσεις και σχολιασμούς τις ημέρες που ακολούθησαν.

Πολλοί συναγωνιστές εξέφρασαν την επιθυμία να υπάρξουν και στο μέλλον ανάλογες εκπομπές όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα είναι διαφορετικά τα γεγονότα που «καίνε» τους Έλληνες. Η ψηλάφηση της ιστορίας προάγει την ιστορική σκέψη καθώς και την εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων αφού τα διδάγματα της ιστορίας είναι χρήσιμα για το μέλλον. Η προβολή απόψεων που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα «παραμύθια» της αστικής ακροδεξιάς η οποία είναι ουρά του καθεστώτος θα πρέπει να είναι προτεραιότητα αν θέλουμε οι ιδέες μας να παίξουν καίριο ρόλο στο μέλλον, χωρίς να πέφτουμε στο ναρκοπέδιο της παραπληροφόρησης που προάγουν οι αντιφασίστες γραφικοί «νεοεθνικιστές» σε γνωστά διαδικτυακά λαγούμια και οι ταρτούφοι που τους στηρίζουν μέσα και έξω από κομματικές συμμορίες. Όλοι αυτοί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σιτίζονται στις κατακόμβες της πλουτοκρατίας και προάγουν τον γαλανόλευκο αντιφασισμό/αντιναζισμό που προωθεί το αστικό δημοκρατικό κράτος και οι ΜΚΟ.

Με αφορμή τα παραπάνω δημοσιεύουμε σήμερα μια επιστολή του Συναγωνιστή Λουκά Σταύρου ο οποίος αγωνίστηκε στα πεδία των μαχών για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα - η παρακαταθήκη του Στρατηγού Γρίβα - και απέναντι στους Τούρκους εισβολείς, διώχθηκε και φυλακίστηκε από το άθλιο Μακαριακό καθεστώς και παραμένει ως σήμερα μια φωνή της εθνικής αντίστασης μέσα στην έρημο της σύγχρονης παρακμιακής Κυπριακής κοινωνίας. 

Τον ευχαριστούμε για πολλοστή φορά για την τιμή και την συνολική προσφορά του προς την συντακτική ομάδα και στους Αυτόνομους.

Εκ μέρους της συντακτικής ομάδας

mavroskrinos@gmail.com

Επιστολή του συναγωνιστή και μαχητή της ΕΟΚΑ Β’ Λουκά Σταύρου σχετικά με την εκπομπή «Διαξιφισμοί» που προβλήθηκε ζωντανά στον δίαυλο «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση» την 23η και 27η Νοεμβρίου 2020.

Άκουσα και τις δύο εκπομπές με θέμα την στρατιωτική κυβέρνηση της επταετίας 1967-74 και συνομιλητές τους Μάνο Χατζηδάκη και Σταύρο Λιμποβίση. Το επίπεδο της συζήτησης ήταν κόσμιο και αξιόλογο.

Ο Σταύρος Λιμποβίσης ήταν αρκετά διαλεκτικός και αν και φάνηκε να υπερασπίζεται τον Ιωαννίδη εν τούτοις δέχθηκε πως εν γένει η επταετία απέτυχε παταγωδώς και κρίθηκε εκ των αποτελεσμάτων της αναφέροντας την κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου και την επιστροφή του παλαιού κοινοβουλευτικού προσωπικού.

Ο Μάνος Χατζηδάκης και συγγραφέας σχετικού βιβλίου φάνηκε υπερασπιστής του Παπαδόπουλου σε βαθμό που φάνηκε ξεκάθαρα πως μεροληπτούσε η έρευνα του και αποσκοπούσε εκ των προτέρων στον εκθειασμό της δικτατορικής περιόδου του Παπαδόπουλου. 

Στην ρύμη του λόγου μάλιστα αιτιολόγησε ανεπαρκώς την ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο και χαρακτήρισε την ΕΟΚΑ Β’ ως εγκληματική οργάνωση μη θέλοντας να κατανοήσει το ισχυρό αίτιο που γέννησε την ΕΟΚΑ Β’ και που δεν ήταν άλλο από την εγκατάλειψη της Κύπρου εκ μέρους της Ελλάδος μετά τα γεγονότα της τουρκικής επέμβασης του 1967 δηλαδή μετά την εκδήλωση του τουρκικού επεκτατισμού στο νησί. Θέλω να πω ότι δεν ανακλήθηκε η μεραρχία εν καιρώ αιθρίας αλλά σε καιρούς καταιγίδας γεγονός που πολλαπλασιάζει την ανευθυνότητα του Παπαδοπουλικού καθεστώτος.

Αφού αναφέρθηκα στους ομιλητές η ουσία της συζήτησης μεταβαίνει στην περίοδο της επταετίας και το μείζον ερώτημα που τίθεται είναι τι έχει να μας διδάξει σήμερα εκείνη η ιστορική περίοδος;

Κατ, αρχήν όμως πρέπει να εξετάσουμε και το αίτιο του πραξικοπήματος του 1967. Το αίτιο φαίνεται να προσδιορίζεται από τους υπερασπιστές του πως ήταν η απαλλαγή της Ελλάδος από το πολιτικό κατεστημένο καθώς και η αποσόβηση του κομμουνιστικού κινδύνου.

Η πρώτη αιτιολόγηση αναιρείται από τα πεπραγμένα της επταετίας. Διότι όταν λέμε πολιτικό κατεστημένο εννοούμε την υποταγή της Ελλάδος στα κελεύσματα της μεγάλης Βρετανίας και του ΝΑΤΟ με ισχυρά ερείσματα του ντόπιου πολιτικού κατεστημένου στο στρατό και στον κρατικό μηχανισμό.

Συνεπώς αν η επταετία ήθελε να απαλλάξει την χώρα από το κατεστημένο θα άλλαζε την σχέση της τόσο με την Μεγάλη Βρετανία όσο και με το ΝΑΤΟ, πράγμα που όχι μόνο δεν έκανε αλλά μάλλον ισχυροποίησε τους δεσμούς της με αυτά τα μεγέθη.

Αναφορικά με την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου δεν κατατίθενται σοβαρά επιχειρήματα καθότι μετά την Γιάλτα και μετά το γνωστό τέλος του εμφυλίου η Ελλάδα δεν έδειχνε να κινδυνεύει από τον κομμουνισμό δηλαδή από την επέκταση της Σοβιετικής Ρωσίας στην Ελλάδα η οποία ήταν δεμένη πισθάγκωνα στο άρμα του ΝΑΤΟ και γενικά της καπιταλιστικής Δύσης.

Τούτο σημαίνει πως των αιτίων μη αρκούντων να δικαιολογήσουν την επέμβαση του στρατού, ενός στρατού νατοϊκού, τότε όλα κατανοούνται ως υπόθεση του ΝΑΤΟ και η στρατιωτική παρέμβαση είχε τελικό αίτιο την διευθέτηση νατοϊκών υποθέσεων που περιλαμβάνουν και τον διαμοιρασμό της Κύπρου.

Επιπρόσθετα η επταετία δεν έφερε καμία θεσμική αλλαγή σε θέματα παραγωγής, ιδιοκτησίας και κατανάλωσης υπέρ του λαού αλλά ενδυνάμωσε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και το τραπεζικό σύστημα και επέτρεψε την γιγαντιαία συγκέντρωση του πληθυσμού από την επαρχία στο λεκανοπέδιο της Αττικής στα πλαίσια μιας πρόχειρης εκβιομηχάνισης με ολέθρια περιβαλλοντική καταστροφή.

Εις απάντηση τώρα του ερωτήματος που έθεσα αν έχει κάτι να μας διδάξει εκείνη η ιστορική περίοδος είναι πως χωρίς συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο , χωρίς προετοιμασία στελεχών και λαϊκού ερείσματος τέτοια εγχειρήματα αποβαίνουν καταστροφικά ακόμα και αν αυτοί που τα επιχειρούν πιστώνονται με πατριωτισμό και έχουν να επιδείξουν παράσημα και ήθος.

Η περίοδος της χούντας έχει μεγάλη αξία για την ακροδεξιά που πάντοτε υπηρετεί την ολιγαρχία και αποδέχεται τα αφηγήματα της.

Τέλος να πω ότι το σύνθημα της χούντας, «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»  το οποίο αποδέχθηκε και η εκκλησία της Ελλάδος φανερώνει πως η θρησκεία αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργαλείο εξουσιασμού έτσι όπως το γνωρίσαμε στην μεγάλη σκοταδιστική περίοδο του Βυζαντίου που ακόμα συνεχίζεται και αποτελεί ιδεολογικό όπλο της τραπεζοκρατικής ολιγαρχίας με την οποία είναι συμβεβλημένη και η οργάνωση του “θεού’ δηλαδή η εκκλησία.

Λουκάς Σταύρου

Το ιστορικό και αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καραμπέτσου αντιπροέδρου του ΕΣΕΣΙ σε μορφή αρχείου .pdf (free download)

Το ιστορικό και αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Θεόδωρου Καραμπέτσου αντιπροέδρου του ΕΣΕΣΙ σε μορφή αρχείου .pdf  

για να το κατεβάσετε στον σύνδεσμο εδώ ...

Η συνέντευξη του Θεόδωρου Καραμπέτσου στο περιοδικό "Patria" (τεύχος 15 Ιανουάριος 2009)

Theodoros Karabetsos: Presente!

Theodoros Karabetsos (1939 - 2014): Presente!

«Αντίθετα στο ρεύμα τα κουπιά θέλουν γερά μπράτσα»

από τον πρόλογο του Σπύρου Σταθόπουλου στο βιβλίο του Θεόδωρου Καραμπέτσου «Οι Αντιδραστικοί»

Σήμερα έχω μπροστά μου σχεδόν τελειωμένα τα χειρόγραφα του «πολιτικού μυθιστορήματος», κι’ είναι όπως το περίμενα. Μου ζήτησε να το προλογήσω. Και με μεγάλο ενθουσιασμό διαπίστωσα πως κανείς άλλος, ίσως, δεν θα μπορούσε να χώσει το νυστέρι τόσο επιδέξια στο αρρωστημένο κορμί της Ιταλίας στην δεκαετία 1965- 1975 όσο ο Θεόδωρος Καραμπέτσος. 

Δεν υπήρξε απλά αυτόπτης μάρτυς αλλά αγωνιστικά ενεργοποιημένος ολόκληρη την εποχή της έξαρσης του ελληνικού εθνικισμού στην Ιταλία, για να μπορέσει ν’ αποδώσει τόσο ζωντανά όλο το σκηνικό της πολιτικής βίας στην γειτονική μας χώρα. Θα μπορούσα να πω, πως η αφήγηση γίνεται μυθιστορηματικά από κάποιο σημείο κι’ ύστερα μια και στην ουσία πρόκειται για μία αυθεντική ιστορία. Μία από τις ιστορίες μας … 

Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσα να πω, πως ο αναγνώστης μπορεί ν’ αντιληφθεί που σταματάει η πραγματικότητα και αρχίζει η φαντασία. Εδώ όμως θα πω το αντίθετο, η πραγματικότητα ξεπερνάει την φαντασία όσο κι’ αν υπάρχουν και τέτοια στοιχεία στο διήγημα. Το σίγουρο πάντως είναι πως ο συγγραφέας δεν είχε πρόθεση να γράψει μυθιστόρημα γαρνιρισμένο μ’ όλα τα συστατικά του σύγχρονου πολιτικού διηγήματος. Άλλες είναι οι προθέσεις του: Να βγάλει στην επιφάνεια το μεγαλείο μιας φούχτας εθνικιστών αγωνιστών σ’ έναν πολιτικά αφιλόξενο γι’ αυτούς χώρο όπως η Ιταλία της δεκαετίας 1965- 75 και να δώσει συγχρόνως τις πραγματικά μίζερες διαστάσεις της πολυδιαφημισμένης «αντίστασης» των «δημοκρατικών Ελλήνων» ενάντια στο καθεστώς της 21ης Απριλίου. 

Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι ο Καραμπέτσος, δεν γράφει με καμμία προκατάληψη σε σχέση με τις ιδεολογικές του θέσεις όταν αγγίζει τους «αντιστασιακούς». Εξιστορεί μόνο την αλήθεια μ’ όλα της τα ενδεχόμενα επακόλουθα. Θα ήταν βέβαια ακατανόητο, αν μέσα σ’ αυτές τις σελίδες, ένας εθνικιστής συγγραφέας, δεν άφηνε να ξεχυθούν οι βροντές της εθνικιστικής κοσμοθεωρίας που δεν έχουν καμμιά σχέση με καρικατούρες «φασισμού» όπως τους μυρικάζουν οι «προοδευτικοί» γραφιάδες εναντίον μας. Και δεν σταματάει εδώ. 

Έντεχνα, μέσα στο σενάριο της βίας, των πολιτικών μηχανοραφιών, της δολοπλοκίας και αριστερής τρομοκρατίας σ’ όλα τα επίπεδα της ιταλικής ζωής, ξεπετάγεται ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας Δεξιάς διανόησης. Σπέγκλερ, Πρετσολίνι, Τζιόραν, Νίτσε, μπαίνουν τόσο απλά και τόσο αυθόρμητα στο διήγημα. Και εδώ θα φανεί ξεκάθαρα κάθε έλλειψη προκατάληψης από μέρους του συγγραφέα όταν ο Καραμπέτσος, εκφράζεται με θαυμασμό για τον προοδευτικό Χένρυ Μίλλερ. 

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι η επιστροφή στην Ελλάδα. Η καυστική κριτική της Απριλιανής επαναστάσεως από καθαρά εθνικιστική σκοπιά. Οι αγώνες και οι διώξεις της «μεταπολίτευσης»σε βάρος των «στιγματισμένων» εθνικιστών. Το δράμα και το ξεπούλημα της Κύπρου, οι πόθοι και τα πάθη των καθηλωμένων σε αναγκαστική απραξία, εθνικιστών. … Και μετά το τέλος …

Το τόσο επίκαιρο τέλος θα μεταφέρει τον αναγνώστη στις μέρες μας. Ξεκινάει απ’ την τρομοκρατία στην Ιταλία, τελειώνοντας με την τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η «Ιταλοποίηση» σ’ όλο της το μεγαλείο. Δεν θα διακινδυνέψω περισσότερα. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Ο Καραμπέτσος μ’ αυτό το βιβλίο αγγίζει την καρδιά κάθε Έλληνα εθνικιστή και τον οπλίζει για τους αγώνες που έρχονται, χωρίς να χάνεται σε φιλοσοφικά ευχολόγια και νεφελώματα. Το διήγημα είναι ζωντανό, ατόφιο, μαχητικό σαν τον ίδιο τον εμπνευστή του.

πηγή

link: Το βιβλίο του Αλέξανδρου Κουτούζου «ΕΣΕΣΙ που πήγαν κείνα τα παιδιά ...» σε μορφή αρχείου .pdf

Έφυγε από την ζωή ο Συναγωνιστής Θεόδωρος Καραμπέτσος. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Στις 04/06 έφυγε από την ζωή
ο Συναγωνιστής Θεόδωρος Καραμπέτσος. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.