Ernst von Salomon: Der Fragebogen (μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

 

«Το χάος είναι πιο ευνοϊκό στο γίγνεσθαι παρά στην τάξη. Η παραίτηση είναι ο εχθρός κάθε κινήματος. Σώζοντας την πατρίδα από το χάος κλείσαμε την πόρτα στο γίγνεσθαι και ανοίξαμε τον δρόμο προς την παραίτηση»

Ernst von Salomon

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Το παρακάτω απόσπασμα, είναι από το βιβλίο του Ernst von  Salomon με τίτλο "Der Fragebogen" (Το ερωτηματολόγιο).

Ήταν ένας τίτλος προερχόμενος από τις 131 ερωτήσεις που αναπτύχθηκαν και συλλέχθηκαν με αυτό το όνομα από τις Συμμαχικές αρχές κατοχής το 1945 στην Γερμανία.

Ο στόχος τους ήταν η σύνταξη μιας «ακτινογραφίας του Εθνικοσοσιαλισμού» κατόπιν θα εφαρμοζόταν στον Γερμανικό λαό, ένα είδος μαζικής εξέτασης - ανάκρισης στο όνομα της «αποναζιστικοποίησης» ...

Η ιδέα να χρησιμοποιήσει αυτή την αφήγηση για να πει τη δική του ιστορία και να καταγγείλει την ανόητη μυωπία των νικητών, για να εκθέσει τις αδικίες και την κακομεταχείριση που επιβλήθηκαν στους Γερμανούς, ήταν έξυπνη και αντίθετη προς το ρεύμα, ερχόμενη σε ρήξη με κάθε συμβατική σοφία.

 Ενισχυμένη από ένα κατηγορητήριο που δεν λυπόταν τους Αμερικανούς και τους Συμμάχους τους αλλά και ταυτόχρονα επέκρινε σφόδρα τον Εθνικοσοσιαλισμό στα διάφορα λάθη και τις συμπεριφορές του.

Όλα αυτά θα έκαναν το "Der Fragebogen" το πρώτο πραγματικά αμφιλεγόμενο βιβλίο της μεταπολεμικής Γερμανίας και μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες. 

Ernst Salomon "Der Fragebogen", απόσπασμα του έργου:

Έτσι καθίσαμε στη μεγάλη πολυτελή αίθουσα: η γυναίκα μου η Ille σε ζωηρή συζήτηση με την Eva Braun - την οποία ακόμα δεν γνώριζα ότι ήταν αυτή - και ο Wolf που  ήταν με τη σύζυγο του καθηγητή, η οποία φαινόταν εξαιρετικά χαρούμενη και αστειευόταν ζωηρά με τον Wölfchen, ο οποίος με την σειρά του γελούσε τόσο χαρούμενα, που ανησυχούσα σοβαρά για τις προθέσεις του. 

Εγώ κοίταξα γύρω μου στην αίθουσα και ο καθηγητής συγκινήθηκε βαθιά όταν εξέφρασα τον θαυμασμό μου για το καλλιτεχνικό του γούστο και τα ακριβά έργα τέχνης. 

Η γλώσσα του βαραίνει λίγο και μου λέει, ότι ακόμα δεν ήξερε ποιος ήμουν, αλλά εμένα με συγκρατεί  κάτι όταν θέλω να του το πω. 

Το θεώρησε εντελώς περιττό. Αυτός από την άλλη, κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο συμπαθητικός και όλοι οι συμπαθητικοί άνθρωποι μπορούσαν πάντα να τον επισκέπτονται.

Έπειτα πήγε κάτω στο υπόγειο και οι δύο κυρίες του σπιτιού, που ήθελαν να προμηθευτούν «ταξιδιωτικά εφόδια» για τον Wölfchen που θα έφευγε, έτρεξαν μαζί του. Επιτέλους η Ille μας είπε ότι η κυρία αυτή ήταν η Eva Braun. 

Ο Wölfchen δήλωσε απλώς: «Ενώ έχουμε στο σπίτι μας μόνο μια μικρή λευκή κατσίκα εδώ βλέπω πολυτέλεια ...». 

Αποφάσισα να την κοιτάξω πολύ προσεκτικά. Αλλά δεν βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία, επειδή είχε έρθει η ώρα να φύγει ο Wölfchen.  

Οι κυρίες του έδωσαν ένα γιγάντιο καλάθι, από το οποίο προεξείχαν κεφαλές μπουκαλιών και το οποίο, αφού το εξέτασα πιο προσεκτικά, περιείχε πράγματα που χάρηκα που είδα στα χέρια του Wölfchen: ψωμάκια με ζαμπόν, στήθη χήνας και πουτίγκα από συκώτι χήνας. 

Δέχτηκε το δώρο με ανησυχία στη σκέψη ότι ίσως το καλάθι δεν θα χωρούσε στη στενή καμπίνα του μαχητικού αεροπλάνου του. 

Ευχαρίστησε ευγενικά και είπε: «Το βράδυ, στις σκηνές μας, ακούμε ακόμα το Lili Marlen και μετά δεν υπάρχει πια ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά οι άντρες δεν μπορούν να κοιμηθούν αμέσως, και πρέπει να τους πω κάτι. 

Απόψε θα ανοίξω το καλάθι και θα πω: Δεν ήξερα ότι κάποιος θα μπορούσε να νιώθει τόσο άνετα και πλούσια στο σπίτι των αξιωματούχων!»

Μια παρατήρηση που προκάλεσε γενική ευθυμία αλλά και προβληματισμό ...

Το αυτοκίνητο του καθηγητή μας πήγε στο Schleissheim  και μετά πήγε εμένα και την Ille στο ξενοδοχείο. 

Λόγω της παρουσίας φυσικά του οδηγού, δεν μπορέσαμε να επιδοθούμε αμέσως στη συνήθεια μας να κάνουμε διάφορα σχόλια, αλλά μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, η Ille δεν άντεξε άλλο και άρχισε να μιλά.  

Αναγκάστηκα να τη διακόψω αρκετές φορές, ρωτώντας την επίμονα αν έλεγε ανοησίες, αλλά εκείνη έλεγε: «Όχι, όχι», είπε, «είδες το ντύσιμο της; Εκλεπτυσμένο! Λίγο υπερβολικά περίτεχνο στην κορυφή, αλλά κατά τα άλλα, εξαιρετικά απλό στο σχεδιασμό!

Ύφασμα κορυφαίας ποιότητας και μόνο ένα κόσμημα, αλλά και αυτό ... ακριβό! Είδες το βραχιόλι; 

Τέλος πάντων, τώρα ξέρω τι να πω αν κάποιος με προσβάλει ξανά στο τραμ εξαιτίας των κόκκινων χειλιών μου! 

Τότε θα του πω: Εσύ, εσύ πρόσεχε! Ο Φύρερ μου το λατρεύει αυτό το χρώμα!».

link: Ernst von Salomon, το αριστοκρατικό μέλος των Freikorps: ο εξόριστος, ο απαγορευμένος καταστροφέας των πάντων, o εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού

«Η Εθνικιστική Επανάσταση», του Ernst Jünger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

 Συνεχίζω με κείμενα του αγαπημένου συγγραφέα, στοχαστή και φιλόσοφου του ιστολογίου, τον μεγάλο αυτό Γερμανό, που με τα έργα του, μέσα σε σχεδόν 100 χρόνια ανέλυσε με τον μοναδικό του τρόπο την νίκη της παρακμής, ενάντια στην παράδοση. 

Μας ενημέρωσε, προειδοποίησε και φιλοσόφησε για την ωμή νεωτερικότητα, με έναν τρόπο μη ορθολογικό, που εναντιωνόταν στο «πολιτικό ορθό» καθεστώς που μας κυβερνά. 

Θα συνεχίσω να φέρνω στα ελληνικά, τον πλούτο των κειμένων του αλλά και σε χαρτί, με βιβλία, που ήδη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Λόγχη», ενώ αναμένεται ακόμη ένα τις επόμενες μέρες. 

Καλή συνέχεια.

“Η Εθνικιστική Επανάσταση”, του Ernst Jünger, στην εφημερίδα «Standarte», 20 Μαΐου 1926

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο Ernst Jünger και η εθνική επανάσταση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Η 16η Αυγούστου 1922 είναι μια σημαντική ημερομηνία στην ιστορία του γερμανικού εθνικισμού. Εκείνη την ημέρα έγινε η πρώτη έξοδος σε ισχύ των SA, της παραστρατιωτικής οργάνωσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ακόμη στα σπάργανα. 

Συγκέντρωσε οκτακόσιους άνδρες στην Königsplatz του Μονάχου, όπου υπήρχαν ήδη τριάντα χιλιάδες μέλη των “Bund Oberland” του Franz von Epp, των “Bund Bayern und Reich” και των “Reichsflagge” του Ernst Rohm. 

Ήταν οι κύριες ομάδες του εθνικού ριζοσπαστισμού που υπήρχαν στη Βαυαρία, αποτελούμενοι σχεδόν εξ ολοκλήρου από πρώην μαχητές και πρώην μέλη των Freikorps.

 Επρόκειτο για διαμαρτυρία ενάντια στον «νόμο για την προστασία της Δημοκρατίας», που απειλούσε να προχωρήσει αυστηρά κατά του εξτρεμισμού. 

Όταν με αφορμή το Putsch της 8ης Νοεμβρίου 1923, η «επαναστατική Δεξιά» ανέλαβε και πάλι δράση, ήταν οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Εθνικιστές που στέκονταν δίπλα - δίπλα. Και στους δύο, η παρουσία πρώην μαχητών ήταν πολύ μεγάλη. 

Στις έντονες ώρες του Putsch, περίπου χίλιοι δόκιμοι της σχολής πεζικού του Μονάχου εγκατέλειψαν τους στρατώνες τους και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Gerhard Rossbach, ενός από τους πιο διάσημους ηγέτες των Freikorps, με τον οποίο παρέλασαν «με πανό με σβάστικα και με τη συνοδεία μιας μπάντας για να ενωθούν με τον Hitler και τον Ludendorff»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ernst von Salomon, το αριστοκρατικό μέλος των Freikorps: ο εξόριστος, ο απαγορευμένος καταστροφέας των πάντων, o εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού.

 Ο Ernst von Salomon ήταν ο παρίας, αυτός ο εξόριστος, καταστροφέας των πάντων, αφοσιωμένος στην περιθωριοποίηση που  περπάτησε στα ερείπια από μάχη σε μάχη και πρόθυμος να καταστρέψει ακόμη και τον εαυτό του για να λιθοβολήσει τον σύγχρονο πολιτισμό.

Κρεμασμένος στους κόλπους μιας παράλογης, καταστροφικής, αρρενωπής, αισθητικής, ηρωικής Kultur, ο von Salomon χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την «Zivilisation», με την παρακμή της  ορθολογικής και εγωιστικής αστικής τάξης, με επίκεντρο το συμφέρον του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία που παρακμάζει

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Μνήμη Νυρεμβέργης

Νέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις «Αντίδοτο»: Πολιτικός Στρατιώτης - η ζωή και ο θάνατος του Ernst Röhm, του Troy Southgate

Νέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις «Αντίδοτο»: 

Πολιτικός Στρατιώτης - η ζωή και ο θάνατος του Ernst Röhm, του Troy Southgate

Ημερομηνία έκδοσης: 08.10.2025

Σελίδες: 256

Για τους αναγνώστες του «Μαύρου Κρίνου» η τιμή είναι 20 ευρώ συμπεριλαμβανομένων των ταχυδρομικών

Παραγγελίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση των εκδόσεων «το Αντίδοτο»

ekdoseis.antidoto@gmail.com 

ή 

με sms στο 6949124146

Διατίθεται και από τις εκδόσεις «Λόγχη» και «Πελασγός»

Ατιμασμένος και απαξιωμένος από κάποιους, αλλά επίσης την ίδια στιγμή αδικημένος και άξιος τιμής από άλλους, ο Ernst Röhm (1887-1934) ήταν μια περίπλοκη και αινιγματική φιγούρα της οποίας η αταλάντευτη υποστήριξη στον Αδόλφο Χίτλερ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930 συχνά επισκιάζει την πιο ριζοσπαστική πλευρά του, με ασυμβίβαστες απόψεις για την ηθική και την αστική τάξη. 

Η λεπτομερής βιογραφία του Troy Southgate επιχειρεί να ανακαλύψει τον πραγματικό Ernst Röhm και εξετάζει την πρώιμη ζωή του στο Μόναχο, την άνοδο του στις τάξεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP) και τον κρίσιμο ρόλο του στις τρομερές ταξιαρχίες Freikorps και στα Τάγματα Εφόδου (Sturmabteilung) φορώντας το καφέ πουκάμισο (S.A.). 

Το βιβλίο διερευνά επίσης την αμφιλεγόμενη σεξουαλικότητα του Röhm και τη θέση του ανάμεσα σε εκείνους που, στα τέλη Ιουνίου 1934, βρέθηκαν ξαφνικά στο στόχαστρο του ίδιου του ναζιστικού καθεστώτος. 

Η εργασία περιλαμβάνει εκτενείς υποσημειώσεις και μια επιλεγμένη βιβλιογραφία.

 Για την σελίδα του εκδότη δείτε εδώ και για τον Troy Southgate εδώ ...

Είναι άραγε ποτέ δυνατόν να χτισθεί παλάτι, πάνω σε κινούμενη άμμο; (του Αλκιβιάδη Ζουρνατζή)

 

γράφει ο Αλκιβιάδης Ζουρνατζής

Ο αιώνιος εχθρός έκανε κάτι πολύ πιο έξυπνο από την πάταξη του Εθνικοσοσιαλισμού: Διέδωσε μια ασθένεια που επέφερε μετάλλαξη στην νοοτροπία των κινήσεων, έφτιαξε τον δικό του “εθνικοσοσιαλισμό” κονσέρβας, μια παγίδα που πέφτουν μέσα όσοι από αγαθές προθέσεις στην αρχή θέλησαν να αγωνιστούν, και μετατρέπονται σε ακίνδυνους για το σύστημα ακτιβιστές, με κανένα σοβαρό όπλο εναντίον του, προκαλώντας του επιδερμικές ζημιές, ως κάκιστοι πρεσβευτές μιας ιδεολογίας που δεν ασχολήθηκαν ποτέ να εφαρμόσουν στην καθημερινότητα τους (διότι ποτέ δεν τους έδωσαν τις βάσεις για κάτι τέτοιο οι υπεύθυνοι).

Ο “εθνικοσοσιαλισμός” τους έχει αποκοπεί από κάθε κεντρικό άξονα και πυρήνα κοσμικής αληθείας για να γίνει ένας ακόμα -ισμός στο οριζόντιο επίπεδο, όπως ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός (και μόνο για συμβατικούς λόγους η ιδεολογία μας ανήκει στην ίδια γλωσσική κατηγορία με τους άλλους -ισμούς).

Τελικά, ποιος είναι λοιπόν ο εχθρός; Ο αντιφασίστας αναρχικός; 

Ή ο κάθε μεταμφιεσμένος καλικάντζαρος και μπαμπουίνος που, πριονίζοντας σιγά αλλά σταθερά τον κορμό των Ιδεών μας, ευαγγελίζεται ότι τον υπερασπίζεται κιόλας (!) και του δίνει ζωή;

Οι στόχοι τους είναι μεγαλεπήβολοι. Αλλά η δράση για να τους επιτύχουν είναι μόνον επιδερμική.

Πως θα μεταδώσεις κάτι όταν δεν το έχεις εσύ ο ίδιος; 

Πως πρεσβεύεις κάτι όταν δεν το ζεις; 

Μια ανικανότητα επιλογής ενός σταθερού, μεγαλοπνόου και μακροπνόου σχεδίου χαρακτηρίζει τους πάντες, όλοι θέλουν κάτι “ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ” (άλλη μια μόλυνση από το Σύστημα), χωρίς φυσικά να καταφέρνουν καθόλου να το πραγματοποιήσουν. Είναι ο πλήρης αποπροσανατολισμός, αυτός που κάνει το κίνημα επί δεκαετίες να χτίζει παλάτια στην άμμο, αντί να κάνει το πρώτο βασικό και σημαντικότερο βήμα: να φτιάξει τις βάσεις γι᾿ αυτό που θα ακολουθήσει.

Είναι άραγε ποτέ δυνατόν να χτισθεί παλάτι, πάνω σε κινούμενη άμμο;

Η κριτική του Δημήτριου Βεζανή για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό

 

Ο Δημήτριος Βεζανής (1904-1968), ως διαπρεπής πολιτικός επιστήμονας, στάθηκε αληθινός φάρος της ελληνικής διανοήσεως αλλά και κορυφαίος θεωρητικός αυτού που αποκαλούμε Ελληνικό Εθνικισμό.

Διετέλεσε διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο, νομάρχης Άρτας (1930-1) και διευθυντής του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1936-48).

Σφάλλει απολύτως όποιος υποθέσει πως επρόκειτο για άλλον έναν τυπικό τεχνοκράτη, εγκλωβισμένο μεταξύ 4 τοίχων και αρκετών στοιβών βιβλίων ενώ είναι συκοφάντες και γελοίοι όσοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία του έργου του.

Με την πρακτική λογική του, πρωταγωνίστησε στα δημόσια δρώμενα και πραγμάτωσε ενεργητικά τις αρχές της Εθνικιστικής ιδεολογίας του.

Στον μεσοπόλεμο είχε συνεργαστεί με την «Οργάνωση Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών» του Ιάκωβου Διαμαντοπούλου και ήταν συνεργάτης της εφημερίδας «Ο Εθνικοσοσιαλιστής» που εξέδιδε από το 1934 το εν λόγω πολιτικό κόμμα καθώς και του περιοδικού «Αρχείον Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών», που εξέδιδε ο καθηγητής Δημήτριος Καλιτσουνάκης.

Ο Δημήτριος Βεζανής όντως πίστευε ακράδαντα στην αναγκαιότητα συζεύξεως του εθνικισμού με την κοινωνική αλληλεγγύη.

Είχε τονίσει ότι η αγωγή της νεολαίας δεν πρέπει να αρκείται στη μετάδοση της πίστης σε ορισμένα ιδανικά ενώ έγραφε ότι «απαραίτητη είναι η σαφής διάκρισης από τας εχθρικάς και αντιπάλους ιδεολογίας. Χρειάζεται ακόμη το Μίσος».

Στη μελέτη του «Η Κρίσις του Δημοκρατισμού» αναφέρει ότι ο Φασισμός είναι:

«μια πνευματική κίνησις, μία επανάστασις ψυχών κατά της υφισταμένης τάξεως των πραγμάτων ...{...}... ο Φασισμός δεν προτιμά την δουλείαν από την ελευθερίαν. 

Αλλά βλέπων τον άμεσον, τον μέγα κίνδυνον όστις απειλεί όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον της φυλής θέλει να τη σώση πάσει δυνάμει, έστω και με θυσίαν των μεγαλυτέρων ανθρωπίνων αγαθών. 

Η διαφορά λοιπόν μεταξύ αντιδημοκρατών και δημοκρατών δεν είναι ότι οι πρώτοι τάσσονται υπέρ της δουλείας και οι δεύτεροι υπέρ της ελευθερίας. Αλλ’ ότι οι πρώτοι βλέπουν τον κίνδυνον ενώ οι δεύτεροι δεν θέλουν να ιδούν αυτόν».

Γνώριζε προσωπικά τον αντικομμουνιστή Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα που δημιούργησε μέσω της «Χ» το πρώτο οργανωμένο αντάρτικο πόλης με έδρα το Θησείο, συνέδραμε στις μεταπολεμικές πολιτικές του κινήσεις του «Διγενή», ενώ συνήθιζε να περιπολεί ένοπλος οδηγώντας ένα τζιπ στις γειτονιές που κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές σκορπώντας πανικό στους αιμοσταγείς οπαδούς του Πλουμπίδη και του Ζαχαριάδη.

Δημιούργησε τον «Εθνικιστικό Σύνδεσμο» μαζί με τους Ρουμάνη, Παμπούκη, Σούτζο κ.α. και προετοίμασε στην οικία του τον ένοπλο αγώνα της αντάρτικης ΕΟΚΑ κατά των Άγγλων (ανήκοντας στην δωδεκαμελή επιτροπή που υπέγραψε τον όρκο του αγώνα στις 7/3/1953).

Με την δράση του αυτή ο Βεζανής απέδειξε ότι ο ριζοσπαστικός εθνικισμός, σε αντίθεση με την «εθνικοφροσύνη», δεν είναι απλά ο ενστερνισμός κάποιων αξιών και ιδανικών αλλά η συνεχής δράση και προσπάθεια για την πραγματοποίηση τους.

Μιλώντας στις 9 Σεπτεμβρίου 1945 στον χώρο του τότε κινηματογράφου «Καπιτόλ» στον Πειραιά, με θέμα τον Ελληνικό εθνικισμό, ο Βεζανής είπε:

«Εθνικισμός είναι το σύμβολο μιας πίστεως, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας. Και οι εθνικιστές είναι οι πιστοί της θρησκείας αυτής. Εις τας τάξεις των εθνικιστών δεν γίνονται δεκτοί όσοι απλώς πιστεύουν και δέχονται την ιδέα του έθνους, αλλά μόνο εκείνοι που πιστεύουν εις αυτήν και είναι έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν. Και εις αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η διαφορά μεταξύ του απλώς εθνικόφρονα και του εθνικιστή»

... Πιστεύουμε στο Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός ο οποίος τόσο προέχουσαν θέση δίνει εις το σύνολο και του οποίου η κυριότερη ηθική επιταγή λέγει «θυσιάσου χάριν του συνόλου» δεν μπορεί παρά να θέλει να εξυψώσει όλους εκείνους οι οποίοι έχουν την τιμή να ανήκουν στο ελληνικό έθνος. 

Ο Σοσιαλισμός όμως των οποίον θέλουμε διαφέρει ριζικώς από τον Σοσιαλισμό του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε» ...

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτριο Κιτσίκη ήταν θαυμαστής και συνεχιστής των έργων των Περικλή Γιαννόπουλου και Ίωνος Δραγούμη καθώς και θεωρητικός ενός «καθαρά ελληνικού Φασισμού», ενώ πάντα κατά τον Κιτσίκη, το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε αποφασίσει να του αναθέσει υπουργικά καθήκοντα, όμως η απόφαση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή (…) μετά από παρασκηνιακές ενέργειες του ξένου παράγοντα προς το περιβάλλον της ηγετικής τριανδρίας.

Το 1968 υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Πέθανε στο σπίτι του μετά από καρδιακή ανακοπή. 

γράφει ο Μυρμιδών

Ο ελληνικός εθνικισμός οφείλει πάρα πολλά στην λαμπρή προσωπικότητα του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και ταυτόχρονα νομικού Δημητρίου Βεζανή (1904-1968), καθώς ο τελευταίος ανέλυσε συστηματικά και ουσιαστικά την ελληνική έκφανση του εθνικισμού όχι μόνο φιλοσοφικά, αλλά και κοινωνιολογικά, προσαρμόζοντας την στα ελληνικά δεδομένα. 

Ναι μεν είχαν προηγηθεί και άλλοι θεωρητικοί Έλληνες εθνικιστές κατά το παρελθόν, αλλά ο βαθμός της συστηματοποίησης του εθνικιστικού ζητήματος κατέστη εφικτός μόνο από τον ίδιο τον Βεζανή, προτείνοντας παράλληλα στα κείμενά του και πολλές λύσεις για μία πληθώρα ζητημάτων, τα οποία εξακολουθούν να μαστίζουν μέχρι και σήμερα τον Ελληνισμό. Ευτυχώς για τον εθνικιστικό χώρο η προσωπικότητα του δεν έχει παραγκωνισθεί, όπως άλλες, και έτσι κατέστη εφικτή η ανάδειξητης εξαιρετικής ποιότητας λόγου, η οποία εντοπίζεται στα κείμενά του. 

Η συνεισφορά του όμως δεν περιορίζεται μόνο στην ενασχόλησή του με το φαινόμενο του ελληνικού εθνικισμού. Αντιθέτως, ο Δημήτριος Βεζανής προέβη και σε έναν καλοπροαίρετο σχολιασμό των ιδεολογιών του Φασισμού και του Εθνικοσοσιαλισμού αντίστοιχα, βάσει του βιβλίου Το δόγμα του Φασισμού από τους Μπενίτο Μουσολίνι & Τζιοβάνι Τζεντίλε, όπως επίσης και του βιβλίου Ο Αγών μου του Αδόλφου Χίτλερ. Πέραν της γενικής ανάλυσης, των εγκωμιαστικών σχολίων και τέλος των παρατηρήσεων του Βεζανή επί των προαναφερθέντων κειμένων, το παρόν άρθρο θα αναδείξει τα σημεία στα οποία ο Δημήτριος Βεζανής άσκησε κριτική τόσο στον Φασισμό, όσο και προς τον Εθνικοσοσιαλισμό.

Γενικά για τον φασισμό:

Ο Βεζανής ήδη από την εποχή του διαπίστωσε το συχνό και μάλλον σκόπιμο λάθος ταύτισης του φασισμού με την στρατιωτική δικτατορία. Η έλλειψη δημοκρατίας μέχρι και σήμερα συγχέεται αυθαιρέτως με την ιδεολογία του φασισμού, παρ’ όλο που πρόκειται για εντελώς διαφορετικές έννοιες, καθώς ο φασισμός αποτελεί μία ιδεολογία, ενώ η δικτατορία μία μορφή πολιτειακής οργάνωσης. Ο Βεζανής λοιπόν δήλωσε ευθέως ότι η αιφνιδιαστική κατάληψη της εξουσίας, δεν συνιστά βασική αρχή του φασισμού, πολλώ δε μάλλον καταστατική. 

Επίσης, ο φασισμός δεν αποτελεί μία ιδεολογία, η οποία προτιμά την δουλεία από την ελευθερία, όπως αναπαράγουν οι υλιστικές και υποκριτικές, πλην όμως κυρίαρχες ιδεολογίες μέχρι και σήμερα. Η φασιστική ιδεολογία απλώς αναγνωρίζει ότι πρέπει να υπάρξουν συχνά γενναίες και μεγάλες θυσίες, προκειμένου να αποτραπεί ένας μεγάλος και άμεσος κίνδυνος της φυλής. Για τον Βεζανή, ο φασισμός αποτελούσε μία πνευματική κίνηση, μία επανάσταση για την ακρίβεια των ψυχών κατά της υφιστάμενης τάξεως πραγμάτων και μία υπαγωγή των ατομικών δυνάμεων σε μία γενική κοσμοθεωρία. Ακόμη, ο φασισμός συνδέεται με άλλες πνευματικές διδασκαλίες και αποτελεί ένα σύστημα πολιτικών ιδεών στηριζόμενο σε μία μεταφυσική και σε μία φιλοσοφία γενικότερα από την οποία αντλεί το κύρος του. 

Για τον φασισμό όπισθεν της ύλης και του κόσμου των αισθήσεων υπάρχει πρωτίστως το πνεύμα. Συνεπώς, η φασιστική ιδεολογία είναι μία πνευματική θεωρία και δεν αποδέχεται επ’ ουδενί λόγω την παράδοση των ανθρώπων στον υλικό ηδονισμό. Το πνεύμα, κατά τον φασισμό, είναι αυτό, το οποίο συνενώνει τα άτομα σε χώρο και χρόνο, μέσω της παράδοσης και των κοινών πνευματικών δεσμών. Οι υλιστικές απολαύσεις δεν αποτελούν το παν, η απάρνησή των όμως οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τα χωροχρονικά δεσμά, γιατί τον συνδέουν με το εθνικό του παρελθόν και μέλλον. Ο φασισμός είναι αντι-ατομικίστικος και αντιφιλελεύθερος, γι’ αυτό κι ο φασισμός θέλει τον άνθρωπο ενεργητικό και υπόχρεο σε δράση με όλες του τις δυνάμεις. Ως εκ τούτου, ο φασισμός δεν ταυτίζεται με τον Μεσαίωνα, όπως ήδη από τότε επιχειρούσαν να τον ταυτίσουν οι διεθνιστικές ιδεολογίες, αποσκοπώντας έτσι να έχουν το μονοπώλιο της κακής εννοούμενης «προόδου». 

Τουναντίον, ο φασισμός επιδιώκει το κράτος να στηρίζεται επί ευρείας λαϊκής βάσεως, θέλει δηλαδή μία ρουσωικής μορφής συμμετοχή του συνόλου στο κίνημά του. Αντίληψη δογματικά αντίθετη με τα όσα συνέβαιναν στον Μεσαίωνα. Γι’ αυτό και το άτομο δεν εξαφανίζεται εντός της φασιστικής ιδεολογίας, αλλά πολλαπλασιάζεται από την ενωμένη δύναμη των άλλων. Το δε κράτος δεν είναι απλώς ένα άθροισμα ατόμων ή μία πλειοψηφία, ούτε αποζητά απλά μία υλική ευδαιμονία έχοντας ως ιδεώδες το να καταστούν οι άνθρωποι απλά χορτασμένοι και παχυλοί, όπως επιδιώκει ο μαρξισμός, κατά συνέπεια. 

Η μαρξιστική αυτή αντίληψη εναντιώνεται με το πνεύμα της δράσεως του φασισμού, διότι ο τελευταίος θέλει την υπερένταση της ζωής, ούσα ένα καθήκον, μία ανάγκη για εξύψωση και κατάκτηση στόχων και ιδανικών. Γι’ αυτό η ζωή στον φασισμό πρέπει να είναι υψηλή και γεμάτη, απόλυτη εκδήλωση της οποίας είναι ο πόλεμος. Το φασιστικό δε κράτος είναι μία ομάδα ανθρώπων, ενοποιημένη από μία ιδέαν θελήσεως προς ύπαρξη και επικράτηση με την συνείδηση αυτής της ενοποιήσεως. Ο Δημήτριος Βεζανής αποτίμησε το έργο του Μπενίτο Μουσολίνι και Τζιοβάνι Τζεντίλε ως «πνευματικά βαθυστόχαστο» και θεώρησε αξιοσημείωτο το ότι το ιδεολογικό αυτό δόγμα συμπυκνώνεται σε λίγες μόνο σελίδες. 

Το παραπάνω κείμενο, όπως αναφέρει ο Βεζανής, χωρίζεται σε 2 μέρη. Το πρώτο αφορά τις θεμελιώδεις ιδέες του φασισμού και το δεύτερο την πολιτική και κοινωνική διδασκαλία. Ειδικότερα, το πρώτο σκέλος αφορά την θεωρητική δομή της φασιστικής ιδεολογίας, ενώ το έτερο σκέλος αφορά την ανάπτυξη και εφαρμογή των θεμελιωδών ιδεών του δόγματος του φασισμού.

Το λάθος του φασισμού:

Ίσως το σοβαρότερο, αλλά και πιο εξόφθαλμο σφάλμα της φασιστικής ιδεολογίας, αφορά την υπερβολική εξύμνηση προς το κράτος. Συγκεκριμένα, για τον Μουσολίνι το κράτος είναι ο δημιουργός του Έθνους και όχι το αντίστροφο, το οποίο ίσχυε κατά τον 19^ο αιώνα. Για τον ιταλικό φασισμό, το κράτος δεν προκύπτει από το Έθνος, αλλά το Έθνος από το κράτος. Το δε Έθνος δεν στηρίζεται στην φυλή ή στην πατρίδα, αλλά μόνο στο κράτος αυτό καθεαυτό. Το Έθνος αποτελεί μία ασυνείδητη και παθητική κατάσταση εντός του λαού, όμως το κράτος εκφράζει την συνειδητή θέληση προς ύπαρξη και επικράτηση του Έθνους, άρα μόνο αυτό δίνει ζωή στο Έθνος, διότι μόνο το κράτος ζει, εφόσον μπορεί να εξελιχθεί. 

Εν ολίγοις, το κράτος υπερέχει, διότι μόνο αυτό μπορεί να εκφράσει την ενέργεια και μόνο αυτό δύναται να δημιουργήσει. Το κράτος επίσης δεν υποχρεούται να υπηρετήσει το Έθνος και τις αξίες του. Η θεμελιώδης αυτή ερμηνεία της σχέσεως κράτους-Έθνους, κατά την οποία, το κράτος προηγείται αξιακά του Έθνους, συχνά αποσιωπάται ή λησμονείται, κατά την παρουσίαση του εν λόγω ιταλικού ιδεολογήματος. 

Τόσο κατ’ εμέ, όσο και για τον Δημήτριο Βεζανή, η υπεροχή αυτή του κράτους έναντι του Έθνους είναι αρκετά προβληματική, διότι αγνοεί το γεγονός ότι το κράτος έχει ως βάση του το Έθνος και ότι το τελευταίο αποτελεί απλώς την τεχνητή, νομική και πολιτική έκφραση ενός Έθνους, το οποίο πάντοτε είναι κάτι το υπαρκτό και διαχρονικό. Η παραπάνω απόρροια σκέψεως προκύπτει, λόγω του ότι ο φασισμός υπερεκτιμά τόσο πολύ την ισχύ της κρατικής εξουσίας, ώστε να οδηγείται στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι είναι ιεραρχικά ανώτερο το κράτος από το Έθνος. Ενδεχομένως η άποψη αυτή του Μουσολίνι εδράζεται και στην πεποίθηση ότι το Έθνος είναι κάτι το άυλο και ρευστό, ενώ το κράτος κάτι το απτό και οργανωμένο. 

Με άλλα λόγια, ο φασισμός αντιλαμβάνεται ότι η εθνική συνέχεια μέσω της επίκλησης των προγόνων, των αγέννητων νεκρών και της σύνδεσης των με τους τωρινούς γηγενείς κατοίκους, καθώς επίσης και με το σύνολο των πολιτισμικών στοιχείων, τα οποία συνδέονται με ένα Έθνος, καθίστανται δυνατά μόνο μέσω του κράτους και γι’ αυτό το τελευταίο οφείλει να προηγείται. 

Η άποψη αυτή όμως είναι αρκετά επιφανειακή, διότι αγνοεί την μεταφυσική διάσταση του Έθνους, την οποία ο ίδιος ο Βεζανής αναγνωρίζει ως συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας του φασισμού. Ίσως η παραπάνω άποψη περί υπεροχής του κράτους έναντι του Έθνους, να αποτελεί και ένα ιδεολογικό κατάλοιπο της επιρροής του μαρξισμού στον Μουσολίνι, όσο αυτός ήταν ενταγμένος, ως γνωστόν, στο σοσιαλιστικό κόμμα και μάλιστα αρθρογραφούσε στο περιοδικό «Avanti».

Ο εθνικοσοσιαλισμός ως ανώτερος του φασισμού:

Ο Βεζανής φρονεί ότι ο εθνικοσοσιαλισμός, όπως εκφράζεται από το βιβλίο Ο Αγών μου, είναι ανώτερη ιδεολογία από την φασιστική, διότι το βιβλίο του Χίτλερ, αν και πλατειάζει με συχνές επαναλήψεις, εντούτοις υπερέχει διότι δεν δίδει μόνο την θεωρία πίσω από την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά αφηγείται και την γένεσή της. Ο Βεζανής παρατηρεί ότι ο Χίτλερ ήταν βαθιά επηρεασμένος από τον πανγερμανισμό, ένα πνεύμα, το οποίο υπήρχε διάχυτο στην Αυστρία, ακόμη και όταν αυτή τότε αποτελούσε τμήμα της Αυστροουγγαρίας και όχι της Γερμανίας. Αυτό ίσως ωφέλησε τον Χίτλερ κατά την ανάπτυξη της θεωρίας του, επειδή ακριβώς ο ίδιος δεν ήταν Γερμανός πολίτης ή υπήκοος, άρα αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το κράτος δεν είναι απαραίτητο για την ύπαρξη ενός Έθνους, παρά μόνο για την έκφραση του τελευταίου. 

Ο εθνικοσοσιαλισμός σκοπεύει στην υλοποίηση μίας ιδέας της φυλής. Αυτό απαιτεί προγραμματισμό και γι’ αυτό το κράτος αποτελεί το μέσο, δηλαδή τον μηχανισμό εκείνο ικανοποίησης των επιδιώξεων της παραπάνω ιδέας. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν υπηρετεί τυφλά το κράτος ως εν είδη αυτοσκοπό, αντιθέτως αν χρειαστεί, καλείται να το ανατρέψει και εκεί ακριβώς έγκειται η ειδοποιός διαφορά μεταξύ φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού, διότι στον τελευταίο το Έθνος, ως η ευσυνείδητος φυλή, υπερέχει συγκριτικά με το κράτος. Ο Χίτλερ, όπως αναγνωρίζει και ο Βεζανής, διέκρινε ότι η ανθρωπότητα χωρίζεται σε φυλές. Κυρίαρχη θέση έχει η Λευκή/Άρια φυλή, η οποία παράγει πολιτισμό, δυνάμει του ιδεαλιστικού της πνεύματος και της τάσης της το άτομο να θυσιάζεται υπέρ του συνόλου. Εντός της Λευκής φυλής υπάρχουν διάφορα είδη πολιτισμού, όπως προκύπτουν από τα διάφορα Έθνη, ορισμένα εκ των οποίων διακρίνονται για τις πνευματικές τους αρετές (π.χ. έφεση προς γνώση) και άλλα για τις ψυχικές τους (π.χ. έφεση προς ανδρεία). 

Η Κίτρινη φυλή δύναται κυρίως να συντηρήσει τον πολιτισμό και όχι να τον δημιουργήσει, ενώ η Νέγρικη φυλή δεν μπορεί ούτε να παράξει, ούτε να συντηρήσει πολιτισμό, παρά μόνο σε έναν βαθμό να τον αφομοιώσει. Ανώτερες από την Νέγρική φυλή, αλλά εξίσου κατώτερες από την Λευκή και την Κίτρινη φυλή είναι η Ερυθρά/Κόκκινη και η Πολυνησιακή.

Για τους Εβραίους:

Ένα πρώτο σημαντικό θέμα, το οποίο σχολιάζει ο Βεζανής κατά την ανάλυση της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας, αποτελεί το εβραϊκό έθνος. Ο Δημήτριος Βεζανής θεωρούσε σφάλμα την άποψη ότι οι Εβραίοι είναι κατώτεροι εξ απόψεως νοημοσύνης. Συγκεκριμένα, ο Βεζανής φρονούσε ότι οι Εβραίοι ήταν και νοήμονες και κατείχαν στοιχεία γενναιότητας. Απόδειξη της ευφυίας τους ήταν το ότι ήταν ικανοί στο εμπόριο, ενώ παράλληλα έδειξαν γενναιότητα πολλών αιώνων κατά τις διώξεις, τις οποίες υπέστησαν καθ’ όλη την διάρκεια της υπάρξεώς τους. 

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Βεζανής κατέτασσε τους Εβραίους απαραιτήτως ως ισάξια μέλη της Λευκής Φυλής, ούτε ηρνείτο τις πράξεις των Εβραίων εις βάρος της ανθρωπότητας και δη εις βάρος των Λευκών. Αυτό, το οποίο κυρίως μάλλον ισχυριζόταν ήταν ότι δεν είναι κυριολεκτικά φρόνιμο, αλλά μάλλον αντιδραστικό και επιφανειακό να χαρακτηρίζεται συλλήβδην ο εβραϊκός λαός ως χαμηλής νοημοσύνης και όχι ως ηθικά κατακριτέος, επειδή ακριβώς ο λαός αυτός «μολύνει» την ανθρωπότητα με υλιστικές διαθέσεις επιδιώκοντας την καταστροφή της, προκειμένου να κυριαρχήσει ο ίδιος.

Τούτων λεχθέντων, ο Βεζανής θεωρεί ότι ο εβραϊσμός διέπεται από έλλειψη συγκεκριμένων ηθικοπνευματικών αρετών και μία τάση κυριαρχίας έναντι της ανθρωπότητας. Επειδή ακριβώς μάλιστα ο εβραϊκός λαός έχει επιτύχει στο σχέδιό του με συστηματικό τρόπο για τόσους αιώνες, δεν θα έπρεπε να θεωρείται ως λαός με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, όπως αποτελούν οι λαοί της νέγρικης κυρίως φυλής, διότι αυτό πιθανώς και να υποτιμά επικίνδυνα την δυνατότητα εκπλήρωσης των ύπουλων διαθέσεών του.

Τα λάθη του εθνικοσοσιαλισμού:

Εις ότι αφορά τον εθνικοσοσιαλισμό, ο Βεζανής άσκησε κριτική στην εν λόγω ιδεολογία, την οποία μελετούσε ήδη από το 1935, αναδεικνύοντας ορισμένες αδυναμίες της. Το πρώτο σημείο κριτικής του Δημητρίου Βεζανή προς τον εθνικοσοσιαλισμό ήταν η πανγερμανική του θεώρηση και κατ’ επέκταση ηαντίληψη της θεωρίας αυτής ότι το γερμανικό φύλο αποτελεί αποκλειστική πηγή δημιουργίας ολόκληρου του πολιτισμού της ανθρωπότητάς ή έστω του μεγαλύτερου μέρους του. 

Σύμφωνα με τον Βεζανή, δεν προκύπτει από πουθενά ότι το γερμανικό φύλο υπερισχύει των λοιπών φύλων της Λευκής Φυλής, πολλώ δε μάλλον ότι το γερμανικό φύλο αποτελεί την μοναδική αιτία γενέσεως πολιτισμού. Ο Βεζανής μάλιστα διακρίνει ότι στην εθνικοσοσιαλιστική θεώρηση η γερμανική εθνότητα, αποκτά μία τέτοια αξία, ώστε να καταλήγει και αυτοτελής, άρα παρουσιάζεται σαν μία ξεχωριστή γερμανική φυλή, η οποία διακρίνεται από τις λοιπές εθνότητες, οι οποίες απαρτίζουν την Λευκή φυλή. 

Η εθνικοσοσιαλιστική οπτική μάλιστα τείνει προς την άποψη ότι το αριανό αίμα ταυτίζεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με το γερμανικό. Κάτι τέτοιο όμως, όπως σχολιάζει ο Βεζανής, είναι απολύτως αναπόδεικτο. Η σύγχρονη βιολογία, όπως συμπληρώνει, απορρίπτει την άποψη, η οποία αναφέρεται στο βιβλίο Ο Αγών μου ότι δηλαδή οι φυλές είναι απολύτως καθαρές και φρονεί ότι η ανάμειξη με μόνο κοινής καταγωγής άτομα, μιας ορισμένης δηλαδή εθνότητας εντός της Λευκής φυσικά φυλής (με άλλα λόγια η ιδέα ανάμιξης ατόμων εντός της γερμανικής εθνότητας και μόνο) ωθεί στον εκφυλισμό των υποκειμένων, διότι το κάθε άτομο καθίσταται ευάλωτο σε ασθένειες, ελλείψει αντλήσεως χρήσιμων βιολογικών στοιχείων από άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ανήκουν πάντοτε στην Λευκή φυλή, αλλά είναι απλά διαφορετικής καταγωγής, δηλαδή εθνότητας μη γερμανικής. 

Η πρόσμιξη δηλαδή εθνοτήτων, οι οποίες φυσικά ανήκουν στην ανώτερη κοινή Λευκή φυλή, όχι μόνο επιτρέπεται, κατά τον Βεζανή, αλλά επιβάλλεται, προκειμένου να βελτιωθούν τα εκάστοτε άτομα μιας εθνότητας, διότι κατά αυτόν τον τρόπο αντλούνται τα καλύτερα στοιχεία από μία τέτοια μίξη με εξίσου ανώτερες εθνότητες, ούσες εντός της Λευκής φυλής. Επισημαίνεται δε από τον Βεζανή ότι ακόμη και αν ίσχυε αυστηρώς το δίκαιο της Νυρεμβέργης ως προς τους φυλετικούς κανόνες, τους οποίους έθετε για την απόκτηση της ιδιότητας του Γερμανού πολίτου, ο Βεζανής παρατηρεί ότι οι ίδιοι οι παραπάνω νόμοι επέτρεπαν την απόκτηση της παραπάνω ιδιότητας του πολίτου, εφόσον ο αιτών διέθετε έναν ανιόντα β’ βαθμού εβραϊκής καταγωγής ή μη Γερμανό γενικότερα. 

Αν πράγματι λοιπόν επιδιωκόταν η καθαρότητα της φυλής, όπως όριζαν οι εθνικοσοσιαλιστές, αυτό θα συνεπαγόταν αναγκαστικά την ανυπαρξία οιουδήποτε ξένου στοιχείου σε οποιονδήποτε βαθμό. 

Επιπροσθέτως, ο Βεζανής διαφωνούσε με την οπτική του εθνικοσοσιαλισμού ότι το άτομο από μόνο του είναι δημιουργός πολιτισμού. Κατά τον Βεζανή, δημιουργός πολιτισμού κάποιες φορές είναι και το σύνολο ως μάζα, ενίοτε δε το άτομο, αμφότεροι όμως μπορούν να είναι στοιχεία δημιουργικής ισχύος. Η μάζα συνήθως παράγει ως προς το σκέλος του πολιτισμού, το δίκαιο, τα ήθη και τα έθιμα, ενώ το άτομο την φιλοσοφία, την τέχνη και την επιστήμη. Ο Βεζανής ακόμη δεν θεωρούσε ότι η βιολογική καταγωγή και μόνο ήταν ο παράγων δημιουργίας του πολιτισμού. Ως αιτίες ανάπτυξης ενός πολιτισμού συμπεριέλαβε επίσης το κλίμα και την γεωγραφία μίας περιοχής, καθώς επίσης και τους κοινωνικούς και κρατικούς όρους επί μίας περιοχής. 

Δεν λησμόνησε όμως να επισημάνει ο ίδιος ότι η φυλή είναι οπωσδήποτε η πιο σταθερή και σημαντικότερη αιτία γένεσης του πολιτισμού, απλά δεν είναι η μόνη, ούτε κατά συνέπεια η διαίρεση των φυλών προκύπτει, βάσει μόνο του δέρματος, το οποίο είναι το πιο εμφανές σημείο διάκρισης των. Ο διαχωρισμός των φυλών είναι πολύ πιο βαθύς και θεμελιώδης από την απλή διαφορά εξωτερικής εμφάνισης. 

Τέλος, ο Βεζανής θεωρούσε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν ανέπτυξε τόσο το θέμα της θρησκείας, καθώς κρατούσε μία απόσταση σε θέματα θεϊκής πίστης και εκκλησιών. Για τον Βεζανή όμως ο Ελληνισμός και κατ’ επέκταση ο ελληνικός εθνικισμός έχει μία σχέση αρμονικής σύνδεσης με την Ορθοδοξία, η οποία διέπεται και από μία αλληλοϋποστήριξη. Ενδεχομένως ο Βεζανής εδώ να υπονοεί ότι η έλλειψη περαιτέρω ανάλυσης του θρησκευτικού ζητήματος  από τον εθνικοσοσιαλισμό, οφειλόταν σε ιστορικά και εμπειρικά αίτια και άρα αιτιολογείται. Αντιθέτως, στην Ελλάδα επί αιώνες ανεπτύχθη προαναφερθείσα αρμονική συνύπαρξη με την Ορθόδοξη πίστη κατά τρόπο φυσικό, γεγονός, το οποίο δεν συνέβη με κάποια αντίστοιχη θρησκεία στην Γερμανία. Η έλλειψη έντονης συσχέτισης του εθνικοσοσιαλισμού με κάποια θρησκεία κλονίζει, κατά την άποψη του Βεζανή, την πληρότητα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας.

Καταληκτικά σχόλια:

Ο Δημήτριος Βεζανής αναγνώρισε και στις 2 αυτές ιδεολογίες το εξαιρετικό τους περιεχόμενο, αλλά θεώρησε ότι αμφότερες ήταν συνδεδεμένες με την χώρα προέλευσής τους. Όπως χαρακτηριστικά σχολίασε ως προς τον φασισμό του Μουσολίνι, τόσο η φασιστική, όσο και η εθνικοσοσιαλιστικήιδεολογία είναι χωρικά και χρονικά προσδεμένες ή περιορισμένες. 

Με άλλα λόγια, αποτελούν εκφάνσεις του ιταλικού και γερμανικού εθνικισμού αντίστοιχα, άρα φέρουν και πολλά από τα στοιχεία των εθνικών ιδιαιτεροτήτων του χώρου προέλευσης των, κατά την έκφραση των, καθιστώντας τες διαφορετικές τόσο μεταξύ των, όσο και εν συγκρίσει με τον ελληνικό εθνικισμό. Άλλωστε είναι γνωστό ότι για πολλούς εκ των θεωρητικών του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία, η ιδεολογία τους δεν ήταν «προϊόν προς εξαγωγή», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα προαναφερθέντα δόγματα είναι πλήρως αντίθετα μεταξύ τους, καθώς όλα τους ανήκουν στην ίδια εθνικιστική ιδεολογία και συνεπώς μοιράζονται από κοινού βασικά στοιχεία της ιδεολογίας αυτής, όπως την αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας, της κοινωνικής και βιολογικής ιεραρχίας, της ανάγκης σύστασης ενός ισχυρού κράτους και της πίστεως σε μία μορφή μεταφυσικής υπάρξεως, η οποία επιβάλλει την προτεραιότητα του πνεύματος έναντι της ύλης.

Το ενδιαφέρον, όπως ήδη ελέχθη, είναι ότι ο φασισμός νοεί ότι το κράτος σχηματίζει το Έθνος, εξαιτίας του ότι το πρώτο είναι απτό και το δεύτερο νοερό, δίχως βέβαια αυτό να ακυρώνει την αναγνώριση της μεταφυσικής διάστασης της εν λόγω ιδεολογίας, αλλά οπωσδήποτε η προαναφερθείσα ερμηνεία επί του κράτους και του Έθνους την πλήττει. Ο εθνικοσοσιαλισμός, κατά τον Βεζανή, κατανοεί και υπερβαίνει αυτό το τόσο σοβαρό λάθος του φασισμού, καθιστώντας τον έτσι όχι μόνο πληρέστερο, αλλά και πολύ πιο επαναστατικό έναντι του φασισμού. Ο εθνικοσοσιαλισμός όμως δεν παύει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την γερμανική θεώρηση του κόσμου, γεγονός, το οποίο τον οδηγεί σε ορισμένα λανθασμένα συμπεράσματα, καθώς φρονεί ότι αιτία προέλευσης των πάντων είναι μόνο το γερμανικό Έθνος αδιαφορώντας εν πολλοίς για την συμβολή των έτερων εθνοτήτων εντός της Λευκής φυλής και δη για την συμβολή της ελληνικής εθνότητας.

Η άποψη του Βεζανή όμως περί της ανάμειξης φύλων, έστω των ανηκόντων στην ίδια φυλή, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αφενός κατά αυτόν τον τρόπο αγνοούνται τα πολιτισμικά προϊόντα, όπως η γλώσσα και τα ήθη, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο γνώρισμα της κάθε εθνότητας και άρα δύσκολα θα μπορούσαν να αναμειχθούν μεταξύ προσώπων, τα οποία εντάσσονται σε διαφορετικές εθνότητες, αλλά εντός της ίδιας φυλής, αφετέρου δε δεν εξηγείται απολύτως τεκμηριωμένα από τον Βεζανή, το πως ακριβώς μπορεί ο πολίτης μίας ορισμένης εθνότητας να «εμπλουτιστεί» με βιολογικά στοιχεία μίας άλλης, η οποία ανήκει έστω στην ίδια φυλή. 

Το πρέπον για να αποφευχθεί η σύγχυση και για να εξασφαλιστεί η μοναδικότητα του κάθε Έθνους είναι η κάθε εθνότητα να διατηρεί τα στοιχεία της τόσο βιολογικά, όσο και πολιτισμικά εις το διηνεκές και όχι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού βιολογικού υβριδίου ή εθνοτικής «χίμαιρας» εντός της Ευρώπης. 

Η διαδοχική δε ανάπτυξη της κάθε εθνότητας με δικά της στοιχεία, θα οδηγήσει στην δημιουργία ακόμη καλύτερων ανθρώπων και γενικότερα στην διατήρηση και ανάδειξη των βιολογικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών του κάθε Έθνους. Φυσικά είναι άκρως προτιμότερο η σύζευξη 2 ανθρώπων διαφορετικής εθνότητας να αφορά τουλάχιστον πρόσωπα ανήκοντα εντός της ίδιας φυλής, λόγω της στενής των φυλετικής συγγενείας, αλλά αυτό θα έπρεπε να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα για όλους τους παραπάνω λόγους. Εν κατακλείδι, κακώς ορισμένοι κακόβουλοι ερμηνεύουν τον Δημήτριο Βεζανή ως οπαδό των Εβραίων, διότι απώτερος σκοπός του δεν είναι η στηλίτευση των από μία στείρα οπτική τυφλής υποτίμησης.

Ο Βεζανής, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, δεν παύει να στρέφεται εναντίον των Εβραίων στα κείμενά του, αλλά απλώς αναγνωρίζει το μέγεθος της αποφασιστικότητας των, όπως επίσης και της πονηριάς των. Αυτό επαληθεύεται από την ιστορική τους πορεία, διότι τα παραπάνω φυλετικά τους στοιχεία τους επέτρεψαν να επικρατήσουν μετά από τόσους αιώνες εις βάρος των υπολοίπων λαών. Αυτό δηλαδή, το οποίο εννοεί επί της ουσίας ο Βεζανής είναι ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ άτομα ανήκοντα σε κατώτερες φυλές, όπως είναι οι μαύροι, να επιτύχουν την κυριαρχία του κόσμου, την οποία καταφέρνουν οι Ιουδαίοι και γι’ αυτό ακριβώς δεν θα πρέπει να υποτιμώνται αυθαιρέτως οι προαναφερθέντες, επειδή ακριβώς είναι ικανοί να δράσουν υπούλως.

Της Γης οι Κολασμένοι: Η υποστήριξη των Εθνικοσοσιαλιστών στα αντιαποικιοκρατικά κινήματα Ι (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 Οι απρόσμενες νίκες του Άξονα κατά τον Β΄ΠΠ και η αμφισβήτηση της παγκόσμιας τάξης των ισχυρών της Γης γέμισαν με ελπίδα εκατομμύρια ανθρώπους που ζούσαν κάτω από τον ζυγό της αποικιοκρατίας των Συμμάχων, εκατομμύρια στρατεύτηκαν στο πλευρό του Άξονα αναγνωρίζοντας ότι τώρα είναι η στιγμή να δοθεί το θανατηφόρο χτύπημα στο τέρας της αποικιοκρατίας. 

Στις φωτογραφίες:

Στην Δύση στο Βερολίνο το 1943, στην μέση ο Ινδός ηγέτης του απελευθερωτικού στρατού της Ινδίας Chandra Bose, αριστερά ο Μεγάλος Μουφτής των Ιεροσολύμων, θείος του Γιασέρ Αραφάτ και επικηρυγμένος από τους Άγγλους αρχηγός του Απελευθερωτικού Κινήματος της Παλαιστίνης Mohammad Amin Al Husayni και δεξιά ο πρωθυπουργός του Ιράκ που οργάνωσε το πραξικόπημα και επιτέθηκε στους Άγγλους δυνάστες της χώρας του την Άνοιξη του 1941, Ali al Gaylani

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Dr. Johann von Leers: ο Αγώνας των Αράβων μια βαθιά Γερμανική υπόθεση

 

Η Μεταπολεμική Δράση του Johann von Leers και οι Σχέσεις Γερμανίας - Αραβικών Κρατών

Ο Dr. Johann von Leers, καθηγητής και ταγματάρχης των SS, υπήρξε μέλος του Γερμανικού Υπουργείου Προπαγάνδας του Γιόζεφ Γκέμπελς. Στο πλαίσιο των εργασιών του εκεί, μεταξύ άλλων κειμένων, το 1942 συνέγραψε την πραγματεία «Judaism and Islam as Opposites» («Ιουδαϊσμός και Ισλάμ ως Αντίπαλοι»).

Μετά το τέλος του πολέμου, ο von Leers δραπέτευσε στην Αργεντινή. Το 1956, μετά από προτροπή του Μεγάλου Μουφτή των Ιεροσολύμων, Μοχάμεντ Αμίν αλ-Χουσεϊνί, μετακόμισε στην Αίγυπτο, όπου ασπάστηκε το Ισλάμ και έλαβε το όνομα Ομάρ Αμίν. Διορίστηκε από την κυβέρνηση του Νάσερ στο Αιγυπτιακό Υπουργείο Προπαγάνδας και ανέλαβε καθήκοντα συμβούλου του Προέδρου.

Το Καταφύγιο των Γερμανών Φυγάδων

Η μεταπολεμική Αίγυπτος, υπό την ηγεσία του Προέδρου Νάσερ και αργότερα του Σαντάτ, αποτέλεσε καταφύγιο για εκατοντάδες υψηλόβαθμους Γερμανούς φυγάδες του πολέμου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε ο Παλαιστίνιος Μουφτής των Ιεροσολύμων, Μοχάμεντ Αμίν αλ-Χουσεϊνί. Ο αλ-Χουσεϊνί, ο οποίος διατηρούσε επαφές με πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη της γερμανικής ηγεσίας, οργάνωσε μεταπολεμικά τη φυγάδευση μεγάλου αριθμού Γερμανών καταζητούμενων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πρόεδροι της Αιγύπτου, Νάσερ και Σαντάτ, οι οποίοι ανέλαβαν την εξουσία μετά την πτώση του Βασιλιά Φαρούκ, είχαν υπάρξει μέλη της οργάνωσης «Κίνημα των Ελεύθερων Αξιωματικών» (Free Officers Movement) και συνεργάτες των Γερμανών κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Γερμανοί Σύμβουλοι και Αραβικές Απελευθερωτικές Οργανώσεις

Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Αιγύπτου και της Συρίας στελεχώθηκαν από πλήθος Γερμανών συμβούλων, συμπεριλαμβανομένων πρώην ανδρών της Γκεστάπο και των SS. Ο Νάσερ, σε συνεργασία με τον Μεγάλο Μουφτή, παρείχε σε αυτούς προστασία και νέα ταυτότητα. Μαζί τους, οργανώθηκαν οι απελευθερωτικές οργανώσεις της Παλαιστίνης, με στόχο τη συνέχιση του αγώνα εναντίον των Εβραίων της περιοχής.

Η σελίδα έχει στη διάθεσή της μια λίστα με τουλάχιστον 32 υψηλόβαθμα στελέχη της Γκεστάπο και των SS, οι οποίοι ασπάστηκαν τον μουσουλμανισμό, απέκτησαν νέα ταυτότητα και τοποθετήθηκαν ως μέλη των μεταπολεμικών κυβερνήσεων της Αιγύπτου και της Συρίας. Οργάνωσαν έτσι τη συνέχιση του αγώνα των Αράβων, οι οποίοι «δεν ξέχασαν τους παλιούς τους φίλους».

Ο Ρόλος των Ελλήνων της Αιγύπτου

Φυσικά, δεν ξεχάστηκε ποτέ ο ρόλος των Ελλήνων της Αιγύπτου ως «κολαούζων» των Άγγλων, κάτι που αποτέλεσε και την πραγματική αιτία της εκδίωξής τους από την Αίγυπτο. Οι πρώτες αραβικές απελευθερωτικές οργανώσεις, που οργανώθηκαν και με τη βοήθεια των Γερμανών, είχαν εθνικιστικό χαρακτήρα. Για αυτόν τον λόγο, οι δυτικές δυνάμεις καλλιέργησαν τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, είτε πλήττοντας είτε αλώνοντας αυτές τις αρχικές οργανώσεις.

Εθνικός Σοσιαλισμός: η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση (https://samuraithsdyshs.wordpress.com)

 

Ο 21ος αιώνας σύμφωνα με τον Φράνσις Φουκουγιάμα είναι ο αιώνας των ιδεολογικών αμφισβητήσεων και ο αιώνας της βαρβαρότητας κατά Κορνήλιο Καστοριάδη. Στην πραγματικότητα είναι το κλείσιμο του κύκλου του καπιταλισμού μέσα από μια ιστορική και οικονομική πορεία, που θέτει ζητήματα επιτάχυνσης τόσο οικονομικής όσο και ηθικής. 

Η παγκοσμιοποίηση ή παγκοσμισμός, κατά Δημήτρη Κιτσίκη, είναι μια βιοθεωρία και κατ’ επέκταση μια οικονομική ενδυνάμωση κάποιων ολιγαρχών, οι οποίοι διεθνοποίησαν τα κέρδη τους με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μοχλούς πολιτικής επιβολής σε θεσμούς που εμποδίζουν το PAX ECONOMICA, π.χ. τα έθνη-κράτη

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Otto Strasser (1897 - 1974): Παρακμή και Αυτοκρατορία

 

link: Με το Σπαθί και το Σφυρί: Προμηθευτείτε από το βιβλιοπωλείο «Ορφικός» την σημαία της «Τρίτης Θέσης» και του «Μαύρου Μετώπου»

OttoStrasser(1897 - 1974): Παρακμή και Αυτοκρατορία

Δημοσιεύτηκε την 15^η Ιανουαρίου 2021 στην Γαλλική εθνικοεπαναστατική ιστοσελίδα rebellion-sre.fr

Guillaume Le Carbonel

Mετάφραση: Διόνυσος Ανδρώνης

Ενδιαφέροντα άρθρα για τον Στρασσερισμό μπορείτε να διαβάσετε και εδώ ...

Αποθανών τον Αύγουστο του 1974, ο Otto Strasser παραμένει ακόμα άγνωστος στη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που αμφισβητούν και αναλογίζονται τα αδιέξοδα της εποχής μας. 

Άλλες πιο εξέχουσες προσωπικότητες της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης - εδώ σκεφτόμαστε τον Moeller van den Bruck, τον Oswald Spengler ή τον Ernst Jünger - συνέτριψαν με το απέραντο δογματικό τους σώμα έναν πιο προστατευτικό και πιο πολιτικό Στρασσερισμό. Ωστόσο, η σκέψη του Otto Strasser απέχει πολύ από το να είναι μη ρεαλιστική ή ασήμαντη. 

Αντίθετα, ο Γερμανός διανοούμενος και άνθρωπος της δράσης έχει αναπτύξει μια ολόκληρη σειρά από εξαιρετικά πρωτότυπες και καινοτόμες ιδέες,που συχνά παρουσιάζονται ως αναχρονιστικές και ουτοπικές από τους πολλούς επικριτές του. 

Για να κατανοήσουμε πλήρως τον Στρασσερισμό, είναι απαραίτητο πάνω απ' όλα να κατανοήσουμε ποιος είναι ο Otto Strasser και ποια ήταν η καριέρα του.

Από το μέτωπο στην πολιτική

Γεννημένος στις 10 Σεπτεμβρίου 1897 στο Windsheim της Βαυαρίας, ο Strasser καταγόταν από ένα μορφωμένο αστικό περιβάλλον. Ο πατέρας του, Peter, δημόσιος υπάλληλος στο δικαστήριο της πόλης, είναι ο συγγραφέας ενός μικρού φυλλαδίου που δημοσιεύτηκε το 1912 με το ψευδώνυμο Paul Wegr, (Das neue Wesen. Betrachtungen und Ausblicke), Το νέο μονοπάτι, απόψεις και προοπτικές, πολύ εμπνευσμένο από έναν κοινωνικό και εθνικό χριστιανισμό που διδάσκει στον γιο του κάθε μέρα. Αυτή η έντονη θρησκευτικότητα αποτελεί βασικό στοιχείο στην ανάπτυξη της σκέψης και των γεωπολιτικών απόψεων του Otto Strasser. 

Όπως πολλοί συνομήλικοί του Γερμανοί, ο νεαρός επιστρατεύτηκε το 1914 και πήρε μέρος στον Μεγάλο Πόλεμο ως στρατιώτης, υπαξιωματικός και στη συνέχεια αξιωματικός του πυροβολικού. Τιμημένος με τον Σιδερένιο Σταυρό της 1^ης τάξης, προτάθηκε για την τιμητική διάκριση του στρατιωτικού τάγματος του Μαξιμιλιανού - Ιωσήφ (το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο του Βασιλείου της Βαυαρίας) το οποίο μόνο η ανακωχή θα τον εμπόδιζε να λάβει. Δύο φορές τραυματίας, ο Στράσσερ αποστρατεύτηκε τον Ιούνιο του 1919 μετά από πέντε χρόνια έντονων μαχών. 

Το 1919, τον βρίσκουμε στις τάξεις των Freikorps von Epp να πολεμά την κομμουνιστική εξέγερση στο Μόναχο. Την επόμενη χρονιά στο Βερολίνο, πολέμησε ενάντια στο πραξικόπημα του Kappεπικεφαλής των «Κόκκινων» μάχιμων ομάδων. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, ο Strasser βλέπει το δεύτερο γεγονός ως μια παράνομη αντιδραστική κίνηση από μια αποτυχημένη στρατιωτική κάστα. Εκεί αποκαλύπτεται σιωπηρά η μελλοντική του εχθρότητα προς τον Πρωσσισμό. Μέλος του SPD για ένα διάστημα, παραιτήθηκε στο τέλος των μαχών στο Μόναχο, πιστεύοντας ότι το κόμμα είχε εγκαταλείψει τους εργάτες στην εκδικητική συμπεριφορά των Freikorps. 

Ο Στράσσερ συνέχισε τις σπουδές του στα νομικά και τα οικονομικά και στη συνέχεια προσλήφθηκε στο υπουργείο προμηθειών. Παράλληλα με τις μισθωτές του δραστηριότητες, ο νεαρός έγινε ανταποκριτής του Ελβετικού και Ολλανδικού τύπου και δημοσίευσε ένα σημαντικό άρθρο για την εβδομαδιαία εφημερίδα Das Gewissen (Συνείδηση), την εφημερίδα που κυκλοφόρησε το 1919 από την Juni-Klub. Στην συνέχεια, ο Στράσσερ γνώρισε τον Arthur Moeller van den Bruck, τον θεωρητικό και κύριο εμψυχωτή του κλαμπ (συλλόγου) του Ιουνίου, από τον οποίο δανείστηκε πολλούς στοχασμούς που θα τροφοδοτούσαν τη σκέψη του.

Στα αριστερά του Χίτλερ

Η πρώτη συνάντηση με τον Αδόλφο Χίτλερ έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1920 με πρωτοβουλία του Grégor Strasser, ενός φαρμακοποιού στο Landshut και αδελφού του Otto, μέλους του NSDAP από την άνοιξη και που ήλπιζε να φέρει τον μικρότερο αδερφό του στα νερά του. Η συνέντευξη είναι θυελλώδης μεταξύ του νεαρού δημοσίου υπαλλήλου και του πρώην δεκανέα της Βαυαρίας. Ο Otto αρνείται να συμμετάσχει στο κόμμα βλέποντας τον Hitlerως δημαγωγό, δουλοπρεπή πολιτικό που αγαπά την προπαγάνδα. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του Χίτλερ (1923-1924), ο Όττο Στράσσερ θα αναμειγνυόταν ωστόσο περισσότερο στον αγώνα του μάχιμου Εθνικοσοσιαλισμού, τον οποίο θα προσπαθούσε να ορίσει με δογματικούς όρους. 

Υπό αυτή την έννοια, συνεργάστηκε με την Völkischer Beobachter και δημοσίευσε πολλά άρθρα με το ψευδώνυμο Ulrich von Hutten, στη συνέχεια άφησε τη θέση του ως σύμβουλος στο υπουργείο για να εισέλθει ως στέλεχος σε μια επιχειρηματική ομάδα για το αλκοόλ. Τελικά, ο Στράσσερ πήρε το «βάπτισμα» και εντάχθηκε στο NSDAP το 1925 για να βοηθήσει τον Γκρέγκορ, που προωθήθηκε ως επικεφαλής του κόμματος για τη βόρεια Γερμανία. Το Arbeitsgemeinschaft der nord-und westdeutschen Gäue der NSDAP ιδρύθηκε γρήγορα για να αναδείξει ένα ad-hoc δογματικό σώμα. Τα δύο αδέρφια ίδρυσαν τις Kampfverlag (Εκδόσεις Μάχης) που θα αποτελούσαν την σταθερή υποστήριξη για τις διάφορες εκδόσεις που είναι απαραίτητες για το έργο της διάδοσης και θα εξέθεταν τις ιδέες τους σε ένα εσωτερικό διμηνιαίο έντυπο το Die nationalsozialistische Briefe (Τα Εθνικοσοσιαλιστικά Γράμματα), που προοριζόταν για τα τοπικά μέλη του κόμματος. 

Ένας νεαρός βοηθός επιστρατεύεται για τον Γκρέγκορ, το όνομα του είναι JosephGoebbels. Το NSDAP της Βόρειας Γερμανίας λοιπόν πήρε έναν πολύ «αριστερό» προσανατολισμό και αποτελούσε έναν πραγματικό πνευματικό πόλο. Ο Όττο ξεκίνησε ένα φιλόδοξο έργο για την ανανέωση του κόμματος, του οποίου τον μπουρζουάδικο χαρακτήρα και τη διαφθορά κατήγγειλε από την αρχή. Ο Στράσσερ δεν διστάζει να χλευάσει τις γνωριμίες του Χίτλερ με τους καπιταλιστικούς κύκλους, ιδιαίτερα τις σχέσεις του με τον βιομήχανο Thyssen, έναν ισχυρό υποστηρικτή του κόμματος. Πολύ γρήγορα, μαντεύει ότι το NSDAP δρα μόνο κατά του Μαρξισμού, που για αυτόν είναι ημίμετρο. Οι Εθνικοσοσιαλιστές, ισχυρίζεται, δεν έχουν καμία συμπάθεια για την αστική τάξη, η οποία ευδοκιμεί μόνο στα ίδια πλαίσια με τον καπιταλισμό. Ήδη από το 1930, ο Otto Strasser συνειδητοποίησε ότι το κόμμα δεν ήταν πλέον σοσιαλιστικό και ότι είχε εγκαταλείψει τα είκοσι πέντε σημεία του προγράμματος του 1920.

Το Μαύρο Μέτωπο

Με ένα ξέσπασμα, ο Στράσσερ αποχώρησε από το κόμμα το 1930 δημοσιεύοντας ένα ιδρυτικό άρθρο στις 4 Ιουλίου με τίτλο «Οι Σοσιαλιστές εγκαταλείπουν το NSDAP»*. Στη συνέχεια ξεκίνησε το Kampfgemeinschaft Revolutionärer Nationalen Sozialisten και στη συνέχεια το 1931 το Die Schwarze Front (Μαύρο Μέτωπο). Αυτή η τελευταία οργάνωση θέλει να είναι μια σχολή στελεχών σε αντίθεση με το κόμμα. Μια αληθινή ομοσπονδία που συγκεντρώνει, εκτός από το KGRNS, τον Bund Wehrwolf, θραύσματα του Bund Oberland και την πτέρυγα Hamkens του Landvolkbewegung (Αγροτικό Κίνημα). Το δόγμα αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της επιθεώρησης Die Tat, που διευθύνεται από τον Ferdinand Fried, και την εφημερίδα Die schwarze Front, το πρώτο τεύχος της οποίας εμφανίστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1931. 

Για τον Otto Strasser, οι Εθνικοσοσιαλιστές πρέπει να είναι ένα ρεπουμπλικανικό κίνημα, εκτός των αρχικών προνομίων, που μάχεται τόσο ενάντια στον Μαρξισμό, που έχει διαστρεβλώσει την κοινωνική ιδέα, όσο και στον Καπιταλισμό. Η βασιλεία του χρήματος ευτελίζει την ψυχή των ανθρώπων και εμποδίζει την έλευση της Volksgemeinschaft (εθνική κοινότητα). Από αυτή την άποψη, η οικονομία παραμένει επιζήμια και πρέπει να ευθυγραμμιστεί καλύπτοντας τις ανάγκες του έθνους και μόνο. Η θεωρητική παραγωγή του Otto Strasser εμφανίζεται σε μια ανθολογία δημοσιεύσεων και άρθρων. 

Για να διατηρήσουμε μόνο μερικά από αυτά, ας παραθέσουμε το Πρόγραμμα του 1925, Εθνικοσοσιαλισμός και Κράτος (1929), την Διακήρυξη της 4^ης Ιουλίου 1930 (Οι σοσιαλιστές αποχωρούν από το NSDAP), τις Δεκατέσσερις θέσεις της Γερμανικής Επανάστασης (1^οσυνέδριο του KGRNS Οκτώβριος 1930), το Μανιφέστο του Μαύρου Μετώπου (2^οΣυνέδριο Οκτώβριος 1931), Η οικοδόμηση του Γερμανικού Σοσιαλισμού (1932) ή ακόμα και οι Προγραμματικές Αρχές των Επαναστατών Εθνικοσοσιαλιστών (άρθρο του Buchücker). Ο εθνικισμός του Strasser είναι στενά συνδεδεμένος με τον χριστιανισμό της ανατροφής του. Η Στρασσερική Γερμανία εμφανίζεται ως ο πυρσός μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης. 

Ο Otto Strasser υποστηρίζει τη συγκρότηση ενός μείζονος γερμανικού ομοσπονδιακού κράτους (ένωση γερμανικών κρατών), από το Memel στο Στρασβούργο, από το Eupen στη Βιέννη, το οποίο αντιτίθεται στον Πανγερμανισμό της κυριαρχίας. Φαντάζεται μια οργάνωση βασισμένη στο Ελβετικό μοντέλο, μια διάσπαση των εθνικών κρατών προς όφελος των εθνοτικών περιοχών (Σκωτία, Ιρλανδία, Βρετάνη, Φλάνδρα κ.λπ.). Από αυτή την άποψη, ο Strasser επενδύει τον εαυτό του σε έναν αντιιμπεριαλιστικό διεθνή αγώνα αλληλεγγύης που φέρνει κοντά όλα τα καταπιεσμένα έθνη. Παρτιζάνος ενός νέου πολέμου της ελευθερίας απέναντι στην Δύση, ήταν υπέρ μιας συμμαχίας με την ΕΣΣΔ. Πιστός αναγνώστης του Moeller van den Bruck, συνέχισε την θεωρία του των νέων ανθρώπων ενάντια σε αυτούς που ήταν εξαντλημένοι. Παρόλα αυτά ήταν αρνητικός στον Πρωσσισμό τον οποίο θεωρεί ότι είναι η πηγή της κυριαρχίας και του ολοκληρωτισμού.

Ο Völkisch ιδεαλισμός του ενσαρκώνεται σε μια θεϊκή καταγωγή. Το Volk είναι για αυτόν ένας ζωντανός οργανισμός με τα φυσικά, πνευματικά και ψυχικά του χαρακτηριστικά. Μόνο η εθνότητα μετράει (και όχι ο βιολογικός ρατσισμός) που δεν καθιερώνει καμία αξιακή κλίμακα. Ο εθνοκεντρισμός του είναι πρωτίστως πολιτιστικός, γλωσσικός και ενδογαμικός. Ο Στράσσερ σκέφτεται να απαγορεύσει τους γάμους με τους αλλοδαπούς και θα αρνηθεί να διδάσκεται μια ξένη γλώσσα πριν από το πανεπιστήμιο. Έτσι εξαγνισμένη, η Γερμανία θα μπορούσε τελικά να γίνει μια αυθεντική Volksgemeinschaft βασισμένη σε μορφές κατάλληλες για τη φύση των ανθρώπων (φέουδο, αυτοδιοίκηση). 

Ο Στράσσερ αρνείται την ταξική πάλη μέσα στο Volk (Λαό) και υποστηρίζει ένα ενιαίο μέτωπο της βάσης των κομμάτων και των συνδικάτων ενάντια στην ιεραρχία τους και ενάντια στο σύστημα. Η αρμονία είναι η λέξη κλειδί, η ενότητα στην πολυμορφία που αντιτίθεται στην τυποποίηση. Ότι οι διάφοροι ήχοι συμφωνούν για το κοινό καλό, ισχυρίζεται συχνά. Και εδώ, το θρησκευτικό θεμέλιο είναι προφανές αφού μια αρχή αγάπης για το ανασυσταθέν Volk προκύπτει από αυτή την λαϊκή επανάσταση.

Μια αγροτική ουτοπία

Oλοκληρωτικός και απόλυτος, ο σοσιαλισμός του αντιτίθεται στον φιλελευθερισμό καθώς και στον μαρξισμό. Ο Strasser βλέπει στον τελευταίο ένα προϊόν της φιλελεύθερης εποχής του οποίου η αναλυτική μέθοδος είναι ξεπερασμένη σε μια βαθιά μεταμορφωμένη Γερμανία. Δεν μπορούμε πλέον, λέει, να λογιζόμαστε με όρους ταξικούς αγώνες και σχέσεις παραγωγής (που δεν μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε την ταξική πάλη για να πετύχουμε τους σκοπούς μας). Ο Otto Strasser λοιπόν απορρίπτει τόσο το προλεταριακό μοντέλο όσο και το αστικό μοντέλο. Είναι απαραίτητο να συμβιβαστεί το γεγονός της ανάληψης υποχρέωσης (υπευθυνότητα, ανεξαρτησία, δημιουργικότητα) με το Volksgemeinschaft σε μια κοινωνία νέων εργαζομένων. 

Ο Στράσσερ φαντάζεται τότε μια κοινωνία αγροτικού τύπου με αγρότες - εργάτες, αγρότες - διανοούμενους και αγρότες - στρατιώτες. Πρέπει να γίνει διαίρεση της γης προς όφελος όλων των Γερμανών καθώς και διανομή των κερδών των εταιρειών. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή ένα κρατικιστικό φεουδαρχικό σύστημα στο οποίο το κράτος κατέχει όλη τη γη και τη μισθώνει σε ιδιώτες με τη μορφή φέουδου. Ο καθένας εκμεταλλεύεται ελεύθερα τη γη του αλλά δεν μπορεί να πουλήσει ή να υπενοικιάσει κρατική περιουσία. Χωρίς να ανησυχεί για την επέκταση του ζωτικού χώρου, ο Στράσσερ σκέφτεται να αποικίσει τα γερμανικά εδάφη στην Ανατολή. Συνιστά τη διασπορά των μεγάλων βιομηχανικών συγκροτημάτων σε μικρές μονάδες που θα μετεγκατασταθούν στις περιοχές όπου δραστηριοποιούνται οι εργάτες - αγρότες. 

Ταυτόχρονα, το 51% της ζωτικής σημασίας βιομηχανίας που συνδέεται με την εξουσία κρατικοποιείται προκειμένου να διαφυλαχθεί η εθνική ανεξαρτησία. Υπό αυτή την έννοια, ο Strasser μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ένας από τους προδρόμους της αποκεντρωμένης ανάπτυξης. Αυτός ο αγροτικός και προβιομηχανικός τοπικισμός σε μια εικονογράφηση. Ειδικά αφού σε αυτό πρέπει να προστεθεί και μια σημαντική πτώση στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών και η υιοθέτηση ενός Σπαρτιατικού, αυταρχικού και τοπικού τρόπου ζωής. Καλύτερα, ο Strasser οραματίζεται μια οικονομία βασισμένη σε ανταλλαγές για να κάνει χώρο στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ η μελέτη του Landvolkbewegung έπαιξε κάποιο ρόλο. Ας μην ξεχνάμε ότι την ίδια στιγμή, ο Ernst Niekisch, στο Γερμανικό Πρόγραμμα Αντίστασης, προωθεί επίσης μια δραστική μείωση του παραγωγικού μηχανισμού, τον αγροτικό αποικισμό ακόμη και στις πιο μέτριες συνθήκες, μια επιθυμία για λιτότητα και έναν απλό τρόπο ζωής, επιρροή του αγροτικού κινήματος. 

Όσον αφορά τους θεσμούς, το Reichtag θα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα επιμελητήριο έξι εταιρειών (εργάτες, αγρότες, εργαζόμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι, βιομήχανοι, ελεύθερα επαγγέλματα) περισσότερο σύμφωνα με την καθημερινή πραγματικότητα. Σε αυτή την κοινωνία που φαντάζεται ο Στράσσερ, δεν πρέπει να υπάρχει η δικτατορία της τεχνολογίας. Σε αντίθεση με τον Jacques Ellul, θεωρεί ότι είναι αρχικά ουδέτερη και ότι η διαστροφή του εξαρτάται αποκλειστικά από τη χρήση που του κάνει ο άνθρωπος. Ο τεχνικός, απαραίτητος για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, πρέπει να θέσει τον εαυτό του εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία της Volksgemeinschaft. Ομοίως, ο Γερμανός χρειάζεται μια ισχυρή ηγεσία που να απαγορεύει οποιαδήποτε χρήση της δημοκρατίας, η οποία είναι εγγενώς αδύναμη. 

Στην πραγματικότητα, όχι πολύ επικεντρωμένος στη νεωτερικότητα, ο Otto Strasser υπερασπίζεται μια επιστροφή στον Μεσαίωνα (φέουδο, επιστροφή στον Θεό) στον οποίο βλέπει το απόγειο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Σε αυτό ενώνεται με τον Edgar Julius Jung για τον οποίο το μέλλον απαιτεί ένα χριστιανικό και εταιρικό Ράιχ που ενώνει την Ευρώπη. Αυτή η ευρωπαϊκή διάσταση είναι θεμελιώδης για τον Strasser, καθώς σχεδιάζει να επεκτείνει το μοντέλο του σε ολόκληρη την ήπειρο. Η πραγματική αποστολή του Γερμανικού λαού είναι η ευρωπαϊκή ενότητα, αυτή της Αγίας Αυτοκρατορίας που διαλύθηκε το 1530. Ως εκ τούτου, ο Strasser αντιτάχθηκε σθεναρά στις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης, αφού είδε με πίστη στον Θεό το κεντρικό στοιχείο της ενότητας της Ευρώπης στο Μεσσαίωνα. Ο αγροτικός συντηρητισμός του θα πρέπει να καταστήσει δυνατή την επανασύνδεση με τις αξίες της αλληλεγγύης και της πνευματικότητας, δηλαδή με αυτές ως αρχέγονο στοιχείο σε μια αντίληψη του κόσμου. 

Είναι μια οικονομική και ψυχική αγροτική επανάσταση που ζητά, μια κοινωνικοποίηση προς όφελος της Volksgemeinschaft και όχι ένας απλός κρατικός σοσιαλισμός. Βασικά, δεν προσπαθεί να συμβιβάσει την παρακμή και την εξουσία. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, καταλαβαίνουμε καλύτερα τι θα μπορούσε να αντιταχθεί στον Στράσσερ και τον Χίτλερ όσον αφορά το πολιτικό σχέδιο. Για το πρώτο, πρόκειται για την επανίδρυση μιας προβιομηχανικής κοινωνίας σε αντίθεση με τον σύγχρονο κόσμο. Για το δεύτερο, μετράνε μόνο η στρατιωτική εκδίκηση και η εδαφική επέκταση που επιτυγχάνεται μέσω του αντιδραστικού μοντερνισμού. 

Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Το 1933, ο Otto Strasser πήγε εξόριστος στην Αυστρία πριν μετακομίσει στην Πράγα. Καταδιωκόμενος από τους άνδρες των Sicherheitsdienst, ταξίδεψε από τη μια πρωτεύουσα στην άλλη για να φτάσει τελικά στον Καναδά το 1939. Με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ο Grégor Strasser αποφασίζει να μην εγκαταλείψει τη Γερμανία και παραμένει εντός του κόμματος ως Reichorganisationsleiter, δηλαδή ένας πραγματικός δεύτερος υπεύθυνος στο NSDAP. Κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, στις 8 Δεκεμβρίου 1932 ο Γκρέγκορ υπέβαλε την παραίτησή του, έζησε στο περιθώριο για κάποιο διάστημα με την οικογένειά του, για να πυροβοληθεί θανάσιμα στο κελί του κατά την εκκαθάριση της 30^ηςΙουνίου 1934. 

Από τον Otto Strasser έχουν απομείνει μόνο λίγα βιβλία, εκ των οποίων ελάχιστες Γαλλικές εκδόσεις. Αυτό δεν πρέπει να αποτρέψει την ενασχόληση με τον Στρασσερισμό και την αγροτική του ουτοπία. Οι εποχές που έρχονται μπορεί κάλλιστα να αποδείξουν ότι έχει δίκιο.

 *για το οποίο έχουμε ήδη γράψει ένα άρθρο - σημείωμα του μεταφραστή