Για το Ψωμί και την Πατρίδα: συνέντευξη με τον Αλέξανδρο, αυτόνομο εθνικιστή και αγροτοκτηνοτρόφο.

 

Εισαγωγικό σημείωμα:

Μέσα στην δίνη της αντιφασιστικής υστερίας που ξεκινάει από τις ΜΚΟ και τις φωλιές των εθνομηδενιστών και καταλήγει στην επερχόμενη απόφαση του Εφετείου που ετοιμάζει το «ιδιώνυμο» για τον Εθνικισμό/Εθνικοσοσιαλισμό

(με πρόσχημα την «Χρυσή Αυγή») 

αναρωτιέται κανείς που είναι αλήθεια τα «αντιφασιστικά μέτωπα λαϊκού αγώνα» να συνδράμουν τις κινητοποιήσεις των Ελλήνων αγροτών; 

Η μήπως το επαναστατικό «υποκείμενο» δεν είναι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι και ότι ενισχύει την πραγματική εθνική συνοχή και κυριαρχία; 

Είναι πράγματι δύσκολο ... να περάσουν κάποιοι από τους «ήρωες» της woke ατζέντας στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους αφού για τους φανφαρόνους «επαναστάτες» οι στυλοβάτες της διατροφής είναι μόνο «φασίστες» και «ρατσιστές»!

Καθόλου τυχαίο ότι έχουμε και την ξαφνική «αφωνία» των λεγόμενων «ζωόφιλων» απέναντι στην θανάτωση τόσων χιλιάδων προβάτων. 

Φαίνεται ότι το πρόβατο δεν είναι και τόσο επαναστατικό «υποκείμενο» όσο άλλα ζώα. 

Παρά την ανυπαρξία ενός δυναμικού λαϊκού κινήματος και τον εισοδισμό των κοινοβουλετικών, δεκάδες συναγωνιστές βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στα μπλόκα. 

Λόγω της επικαιρότητας μια συνέντευξη με τον Αλέξανδρο, αυτόνομο εθνικιστή και αγροτοκτηνοτρόφο κρίθηκε απαραίτητη. 

Οι συνθήκες ψύχους στo μπλόκo που συμμετέχει και η πολύωρη περιφρούρηση δεν τον απέτρεψαν από το να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

Μετά το πέρας της συνέντευξης πραγματοποιήθηκε από Αυτόνομους συναγωνιστές παρέμβαση σχετικά με τις εθνικιστικές θέσεις πάνω στα προβλήματα της αγροτιάς και της κτηνοτροφίας.

Για το Ψωμί και την Πατρίδα: συνέντευξη με τον Αλέξανδρο, αυτόνομο εθνικιστή και αγροτοκτηνοτρόφο.

Συναγωνιστή, από πότε είσαι στον κλάδο της αγροτοκτηνοτροφίας;

Όπως και ο παππούς μου που ήταν περήφανος εθνικιστής και τσοπάνης, έτσι και εγώ στο βουνό με τα ζώα και στα χωράφια. Από τα 12 μέχρι και σήμερα που είμαι 27. Στην φύση για τον λαό και την πατρίδα.

Ποια η σκέψη σου για το μακελειό με την θανάτωση των προβάτων;

Καταστροφή του πρωτογενούς τομέα. Ξερίζωμα από τον τόπο μας. Αντικατάσταση πληθυσμού. Έχουν σκοπό να αλλάξουν τις διατροφικές συνήθειες. Κυνηγάνε με εντάλματα ξημερώματα τα ζώα μέσα στα μαντριά και τα σκοτώνουν μπροστά σε όλους με τους τσοπάνηδες να κλαίνε σαν μικρά παιδιά.

Ποιο το μέλλον των αγροτοκτηνοτρόφων;

Απλά σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουμε. Οι πέτρες δεν τρώγονται. Δεν το κρύβουν ότι θα φτιάχνουν τεχνητό κρέας και σκευάσματα άγνωστης προέλευσης. Μας έλεγαν «ψέκες» οι δημοκράτες ας φάνε σε λίγο καιρό σκουλήκια λοιπόν.

Πιστεύεις θα πετύχουν τα μπλόκα και οι κινητοποιήσεις;

Δεν υπάρχει σχεδιασμός. Οι κομματικοί απλά θέλουν ψήφους. Δεν υπάρχει σχέδιο στόχος και πρόταση. Εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης καμιά ελπίδα. Ουδείς χτυπάει στην ρίζα το πρόβλημα από το ΚΚΕ μέχρι την ακροδεξιά. Μιλάνε για διάλογο με την κυβέρνηση, με ποιον ρε παιδιά, με τον δήμιο μας;

Γιατί είσαι εδώ στο μπλόκο;

Και που να είμαι; Στα στέκια της antifa που μας βρίζουν, σε συλλόγους ομάδων που υπηρετούν πλούσιους ή στα κομματικά γραφεία που έχουν μαζευτεί όλα τα όρνια της δημοκρατίας; Φυσικά εδώ αυτόνομα ελληνικά και εθνικιστικά.

Πως βλέπεις την συμμετοχή των συναγωνιστών;

Πολλά δικά μας παιδιά έδωσαν και δίνουν το παρών. Καλύτερα αυτό παρά ο εθνικισμός του tik tok και οι γραβάτες των δήθεν πατριωτών που μας ξέχασαν και πάλι και το μόνο που νοιάζονται είναι οι εκλογές. Στηρίξτε Συναγωνιστές τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους.

Συνέντευξη με τον Λεωνίδα Λεωνίδου, βιογράφο του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα και συγγραφέα του τετράτομου έργου για τον «Διγενή» (Θέματα Κυπριακής Ιστορίας - 2009)

Πληροφορίες εδώ ... 

Μετά από ένα μακρύ πνευματικό ταξίδι για τη ζωή και τη δράση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια, ο ερευνητής - συγγραφέας Λεωνίδας Λεωνίδου έφτασε αυτές τις μέρες στον προορισμό του. 

Δηλαδή στη συγγραφή και την έκδοση των δύο τελευταίων τόμων της βιογραφίας του Αρχηγού του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και Αρχηγού και ιδρυτή της ΕΟΚΑ Β΄.

Την περασμένη Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, 2009 παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στο οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας (Britannia Road, North Finchley, London N12, 9RU), οι δύο ογκώδεις τόμοι που καλύπτουν τα ταραχώδη και συγκλονιστικά, για τον κυπριακό λαό και για τον ίδιο το Γρίβα, χρόνια 1959-1974, την περίοδο δηλαδή από τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ μέχρι και το θάνατο του. 

Προηγήθηκε το 1995 η έκδοση, από τον κ. Λεωνίδου, του πρώτου Τόμου της Βιογραφίας του Γρίβα, που καλύπτει τα πρώτα 53 χρόνια της ζωής του, από το 1897 που γεννήθηκε, μέχρι το 1950 και περιλαμβάνει τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, τη φοίτηση του στη Σχολή Ευελπίδων, τη γνωριμία και το γάμο του με την Κική, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπολοχαγός, τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας στην Πίνδο και γενικά τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού. 

Το 1997 εκδόθηκε ο δεύτερος Τόμος που καλύπτει τα χρόνια 1950-1959, δηλαδή την περίοδο της προετοιμασίας και διεξαγωγής του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Συνάντησα το Λεωνίδα Λεωνίδου στο σπίτι του στο Palmers Green του βόρειου Λονδίνου και μου μίλησε γι’ αυτό το κοπιώδες τετράτομο έργο ζωής και για τους λόγους που τον ώθησαν να το αναλάβει, δεδομένων των τεράστιων δυσκολιών στην εξεύρεση αξιόπιστων πηγών αντικειμενικής πληροφόρησης και έρευνας, αλλά και των πολιτικών δυσκολιών που προκύπτουν λόγω της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Γρίβα, κυρίως σε σχέση με την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β΄.

Ένα όνομα που προκαλεί αλλεργία

«Είναι γεγονός», είπε ο κ. Λεωνίδου, «ότι σήμερα, 35 χρόνια μετά το θάνατο του, το όνομά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς και είχα πολλά προβλήματα μέχρι να διεκπεραιώσω την εργασία μου. Όμως έβαλα πείσμα να κάνω την έρευνα και ουσιαστικά αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν, με μοναδικό κίνητρο να φτάσω στην ιστορική αλήθεια που αφορά στο Διγενή. 

Ως νεαρός φοιτητής στην Αθήνα, από το 1967 μέχρι το 1971, ήμουν μέλος των αντιχουντικών ομάδων που ίδρυσε ο Γρίβας εκεί στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, τον γνώρισα προσωπικά και τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του, αφού σπούδαζα με υποτροφία του δημόσιου Ιδρύματος που ίδρυσε εκείνος στην Ελλάδα και ήξερα πολύ καλά ότι ήταν αντίπαλος και όχι συνεργάτης της Χούντας, όπως τον κατηγορούν. 

Ήμουν παρών στις δύο δημόσιες αντιχουντικές ομιλίες που έκανε το 1970 και το 1971 σε κινηματοθέατρα της Αθήνας ενώπιον εκατοντάδων Κυπρίων φοιτητών, τις έχω μαγνητοφωνήσει και διασώσει και δεν μπορώ να δέχομαι τις ανοησίες που λέγονται εκ των υστέρων από διάφορους για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.

Έχεις μια σαφή συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα «Γρίβας». Αυτό δεν υπονομεύει την αντικειμενικότητά σου ως ιστορικού ερευνητή, για το έργο που τον αφορά;

Καθόλου. Άλλο η κρίση μου ως πολιτικό άτομο και άλλο η ιδιότητά μου ως ερευνητής-συγγραφέας. Το έργο μου για το Γρίβα είναι στηριγμένο σε στοιχεία, μαρτυρίες και πληροφορίες από το προσωπικό αρχείο και το αδημοσίευτο ημερολόγιο του, από πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά, συγγενείς, φίλους, συναγωνιστές, αλλά και σε ντοκουμέντα από τα βρετανικά και τα αμερικανικά κρατικά αρχεία, σε εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα και σε δημοσιεύματα από τον κυπριακό και τον ξένο Τύπο της εποχής. 

Νομίζω ότι με τους δύο καινούργιους τόμους που εξέδωσα και παρουσιάζω σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα της Κύπρου, ξεκαθαρίζω ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Γρίβας, τι έκανε και τι πίστευε. Με το έργο αυτό, πιστεύω, διαλύονται μύθοι που επικράτησαν σε βάρος του για περισσότερα από τριάντα χρόνια. 

Ιδιαίτερα με τον τέταρτο τόμο που ασχολείται με τα τραγικά τρία τελευταία χρόνια της ζωής του και μέσα από συνταρακτικά ντοκουμέντα γραμμένα από τον ίδιο, δίνονται πειστικά και αδιάσειστα στοιχεία των θέσεων και προθέσεων του και ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα επικρατούντα σενάρια. 

Ο τέταρτος Τόμος της σειράς περιέχει ένα τρομερό υλικό για την ΕΟΚΑ Β΄ από τα αρχεία του Διγενή και απαντάται το ερώτημα γιατί κατέβηκε ο Διγενής στην Κύπρο, γιατί ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄, ποιοι ήταν οι στόχοι του και ποιοι χρηματοδοτούσαν την ΕΟΚΑ Β΄.

Ποιοι τη χρηματοδοτούσαν;

Οι τότε τρεις Μητροπολίτες Άνθιμος, Κυπριανός και Γεννάδιος, γνωστοί Κύπριοι μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι οπαδοί του Διγενή που τάσσονταν υπέρ του αγώνα της Ένωσης, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο ίδιος ο Διγενής.

Τους κατονομάζεις στο βιβλίο;

Τους αναφέρω όπως τους ανέφερε στο ημερολόγιο του ο Διγενής.

Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις για τον άνθρωπο και στρατιωτικό Γρίβα;

Επρόκειτο για έναν αγνό πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή του για την Ελλάδα και την ιδέα της Ένωσης, όμως είχε στο τέλος εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση απ' όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει, διότι οι δυνάμεις έξω από τον ίδιο ήταν πιο δυνατές απ' ότι εκείνος. Αλλά επιμένω και λέω ότι καμιά πολιτική επίπτωση και συνέπεια δεν είχε οποιαδήποτε πράξη του Διγενή στην Κύπρο ή αλλού. 

Τις πολιτικές αποφάσεις τις έπαιρναν άλλοι. Ο Διγενής έκανε κάποιες στρατιωτικές κινήσεις που δεν είχαν επιπτώσεις πάνω στην εξέλιξη του Κυπριακού και την τραγωδία που ακολούθησε έξι μήνες μετά το θάνατό του. Εκείνοι που έπαιρναν τις πολιτικές αποφάσεις ήταν οι υπεύθυνοι για τις πολιτικές συνέπειες.

Μόνο και μόνο ότι ήρθε τον Αύγουστο 1971 κρυφά από την Ελλάδα στην Κύπρο, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ και αντιπαρατάχθηκε ένοπλα στην εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση Μακαρίου, θεωρείται ένα τεράστιο λάθος και για πολλούς ένα έγκλημα που δεν του το συγχωρούν. 

Πώς τοποθετείται το βιβλίο σου σε αυτές τις πεποιθήσεις;

Ο Διγενής θεωρούσε ότι οδηγήθηκε στην κατάσταση εκείνη λόγω του κατατρεγμού της ενωτικής παράταξης. Το 1971 υπάρχει στην Κύπρο μια ενωτική παράταξη που καταπιέζεται. Υπάρχουν επισκέψεις αγωνιστών στην οικία του στην Αθήνα, που του περιγράφουν τα πάνδεινα που υποφέρουν. 

Το ενωτικό κίνημα και το όραμα με το οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε και για το οποίο αγωνίστηκε και θυσιάστηκε με τους άλλους, πάει να πεθάνει. Δεύτερο, γίνονται συνομιλίες και σκευωρίες για υπογραφή διχοτομικής συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μεταξύ της Χούντας και της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία θα απέκλειε εσαεί την Ένωση. 

Ο Διγενής στα τελευταία του χρόνια θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει το Κυπριακό στην ορθή οδό, ήταν η οδός του δημοψηφίσματος, δηλαδή της αυτοδιάθεσης, για να αποφασίσει η πλειοψηφία του λαού τι θα γίνει με το μέλλον του. Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει το Μακάριο να προχωρήσουν μαζί προς την πορεία του δημοψηφίσματος και να θέσουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης, ελπίζοντας ότι θα επερχόταν η Ένωση. 

Αλλά γράφει κάπου ότι, αν ο κυπριακός λαός αποφάσιζε διαφορετικά, τότε αυτός θα παραιτείτο. Έρχεται, λοιπόν, στην Κύπρο και ο τρόπος που το έκανε ήταν στρατιωτικός, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο πεζοδρόμιο και να δημιουργήσει κόμμα υπό τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Ο μόνος τρόπος που γνώριζε, ήταν να έχει μια στρατιωτική οργάνωση. Ο Γρίβας έφτασε μυστικά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971, αφού είχε ενημερώσει σχετικά το Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή. 

Ο Μακάριος γνώριζε ότι θα ερχόταν, αλλά όχι πότε ακριβώς. Αρχικά δεν εκδήλωσε καμιάν αντίδραση, γιατί δεν αντιλαμβανόταν ότι ο Διγενής θα ερχόταν να κάνει στρατιωτική οργάνωση. Νόμιζε ο Μακάριος ότι με την παρουσία του Διγενή στην Κύπρο, οι χουντικοί στην Αθήνα θα φοβούνταν να επιβάλουν λύση. 

Αυτό συμπέρανα, τουλάχιστον εγώ, μέσα από την έρευνα που έκανα. Ενώ ο Διγενής ήρθε στην Κύπρο για ν' αντιμετωπίσει μια ισχυρή στρατιωτική οργάνωση, τυχόν στρατιωτικό κίνημα της Χούντας μέσω της ελεγχόμενης από αυτούς Εθνικής Φρουράς.

«ΕΟΚΑ Β΄, μια κίνηση για την Ένωση»

Ήρθε, λοιπόν, για να στηρίξει την κυπριακή κυβέρνηση και όχι για να την καταλύσει;

Ακριβώς. Και με απώτερο σκοπό να προχωρήσουν προς την Ένωση, εφόσον αυτό θελήσει ο κυπριακός λαός μέσω δημοψηφίσματος. Η ΕΟΚΑ Β΄ ιδρύθηκε για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε ενδεχομένου επιβολής λύσης ανθενωτικής ή λύσης μη αποδεκτής στον εθνικόφρονα κόσμο και στο Διγενή. 

Ο Διγενής δεν την έβλεπε ως κίνηση αντιμακαριακή, αλλά ως κίνηση για να επιτευχθεί η Ένωση. Όμως, ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄, υπήρχαν πολλοί που υπέφεραν κατά τη δεκαετία 1960-1970 και διακατέχονταν από αντιμακαριακό μένος 

(Στη διάρκεια της δεκαετίας 1960 έγιναν από την κυβέρνηση Μακαρίου δολοφονίες αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έμειναν ανεξιχνίαστες, έγιναν ξυλοδαρμοί και απαγωγές αντιφρονούντων δημοσιογράφων, έγινε μεγάλος κατατρεγμός της ενωτικής παράταξης). 

Αυτοί ήθελαν να συνεχιστεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, τάχθηκαν εναντίον των Συμφωνιών της Ζυρίχης και εναντίον του Μακάριου, γιατί έβλεπαν με καχυποψία ότι το καθεστώς τότε δεν οδηγούσε την Κύπρο προς την Ένωση, αλλά διαιώνιζε μια κατάσταση όχι ποθητή γι’ αυτούς.

Η δημοκρατία στα πέτρινα χρόνια

Γιατί δεν είχαν τη δημοκρατικότητα να δεχτούν και να σεβαστούν το γεγονός ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση είχε άλλη άποψη, ότι έκλεισε το θέμα της Ένωσης και ότι η πολιτική δεν γίνεται με κρησφύγετα και με πραξικοπήματα;

Ο Διγενής δεν έκανε πραξικόπημα. Παρόλο που η δημοκρατική ζωή της Κύπρου δεν είχε μπει στην τροχιά της, εντούτοις αυτό δεν δικαιολογούσε πραξικοπήματα. Η επιρροή αιώνων σκλαβιάς και καταπίεσης κάτω από διάφορους κατακτητές, δεν επέτρεψαν την κανονική λειτουργία του νέου κράτους. 

Πολλοί που είχαν πάρει αξιώματα, ήταν επηρεασμένοι από τις μεθόδους του απελευθερωτικού αγώνα. Όσοι δεν ευνοούσαν το καθεστώς, διώκονταν και δεν έπαιρναν θέσεις. Όσοι κρατούσαν εφημερίδα της αντιπολίτευσης, εθεωρούντο προδότες.

Η αντίληψη της δημοκρατίας, τότε, δεν έχει σχέση με την αντίληψη της δημοκρατίας σήμερα. Ήταν μια περίοδος εξέλιξης προς τη δημοκρατία και όχι δημοκρατία. Οποιοσδήποτε διαφωνούσε με το Μακάριο, διωκόταν ή φυλακιζόταν. 

Ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, που ήταν πολιτικός εκπρόσωπος της ενωτικής παράταξης, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για ένα αντιπολιτευτικό άρθρο του, που έγραψε το 1970 στην εφημερίδα «Γνώμη».

Ο Ευδόκας υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός πολιτικός που τον αποφυλάκισαν οι Αρχές διά της βίας, αφού την ημέρα των βουλευτικών εκλογών θα ήταν κλεισμένος στη φυλακή, πράγμα που θα έβλαπτε την εικόνα της κυβέρνησης. Ο ίδιος ήθελε να εκτίσει την ποινή του για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας στις αντιδημοκρατικές μεθόδους της κυβέρνησης. 

Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να στείλει τον Αρχηγό της Αστυνομίας και την υπουργό Στέλλα Σουλιώτου να τον παρακαλούν να φύγει από τη φυλακή και αυτός να αρνείται! Μου είπε, λοιπόν, ο Ευδόκας ότι οι υπεύθυνοι των φυλακών τον μετέφεραν διά της βίας έξω από τις φυλακές και τον κλείδωσαν απέξω!

Αμοιβαία καχυποψία και πάθη στο απροχώρητο

Πώς τα πράγματα πήραν αυτή την άσχημη τροπή, με την ανοικτή σύγκρουση Γρίβα - Μακάριου, το διχασμό του λαού, την ένοπλη βία και αντιβία, τις ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών από την ΕΟΚΑ Β΄ και τις εμφύλιες δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων;

Το Σεπτέμβρη του 1971, ένα μήνα μετά που ήρθε στην Κύπρο ο Γρίβας, ο Μακάριος μαθαίνει ότι θα κάνει μυστική οργάνωση και τον Οκτώβρη τού εξαπολύει δριμύτατη δημόσια επίθεση, ότι «η Ένωσις δεν επιτυγχάνεται δι’ εκδηλώσεων και πράξεων ηρωικής μωρίας». 

Τον ίδιο μήνα ο Διγενής πληροφορήθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ίδρυση Εφεδρικού Σώματος Αστυνομίας, όχι υπό τις εντολές του υπουργού, αλλά απευθείας του Μακαρίου. 

Τρίτον, τον Ιανουάριο 1972 υπήρξε πληροφορία ότι ο Μακάριος εισήγαγε μυστικό οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, που σημαίνει ότι δεν είχε στόχο να κτυπήσει Τούρκους που δεν είχαν άρματα, αλλά την Ε.Φ. ή οποιονδήποτε άλλον μπορούσε να κινηθεί εναντίον του και ότι, με άλλα λόγια, ίδρυε δικό του στρατό παράλληλα προς την Ε.Φ. 

Όλα αυτά επιδείνωσαν το βαρύ κλίμα και παρά τη μυστική συνάντηση Γρίβα - Μακάριου στις 26 Μαρτίου 1972 στη Λευκωσία, για εκτόνωση της κρίσης, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να άρουν την καχυποψία που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο. 

Μετά από τρίμηνη αναμονή, ο Μακάριος τα βρίσκει με το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, αποφασίζει να πατάξει την ΕΟΚΑ Β΄ και καλεί τον Παπαδόπουλο να καταδικάσει την ΕΟΚΑ Β΄. 

Ενισχύεται το Εφεδρικό και αρχίζει η καταδίωξη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο σκληρός πόλεμος με τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο Διγενής σκληραίνει τη στάση του μετά που ο Μακάριος αγνόησε την υπόδειξή του να μην υποβάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1973 και να υποδείξει άλλον ως υποψήφιο Πρόεδρο. 

Η ενωτική παράταξη απέσυρε την υποψηφιότητα Ευδόκα, οπότε ο Μακάριος εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ άρχισαν τρομερά βασανιστήρια σε αστυνομικούς σταθμούς, όσων συλλαμβάνονταν ως μέλη της ΕΟΚΑ Β΄. Ο Διγενής κατάρτισε το σχέδιο «Ανταπόδοσις» που εφάρμοσε το Φεβρουάριο - Μάρτιο 1973 για ανατίναξη αστυνομικών σταθμών όπου εφαρμόζονταν βασανιστήρια. 

Τα πάθη είχαν πλέον φτάσει στο απροχώρητο, υπήρξαν μερικές εκτελέσεις αντιπάλων και από την ΕΟΚΑ Β΄ και από το μακαριακό παρακράτος. Ήταν μια ατυχής περίοδος για την Κύπρο. Η πιο κρίσιμη περίοδος ήταν το καλοκαίρι 1973 οπότε είχαν συλληφθεί οι περισσότεροι των μελών της ΕΟΚΑ Β΄, ενώ στο αρχείο του ο Διγενής αναφέρει ότι είχε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε εντολή να εκτελέσουν και τον ίδιο!

πηγή

Ο Δημήτριος Καρακώστας υπουργός τύπου επί Ταξιάρχου Ιωαννίδη μιλά στο militaire channel

 

Αποκλειστική συνέντευξη: Άγγελος Δημητρίου, o Πολιτικός Στρατιώτης και λογοτέχνης της «Τρίτης Θέσης»

 

Εκτός από ανιδιοτελής συναγωνιστής είναι ίσως η πιο αξιόλογη γραφίδα του λεγόμενου «χώρου». 

Ο Άγγελος Δημητρίου ξεχωρίζει για την ευρύτητα του πνεύματος και την ποιότητα του χαρακτήρα του. 

Πλήρες το «μητρώο» του στις τάξεις των συναγωνιστών μας. 

Με καταγωγή από την Μεγαλόνησο και μέλος «φαμίλιας» που στήριξε με ένοπλο αγώνα την «Ένωση» και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. 

Από το 2007 υποστηρικτής της συντακτικής μας ομάδας, με ανώτερες ποιοτικές σπουδές σε προσωπικό επίπεδο, αλληλέγγυος στα κοινωνικά ζητήματα. 

Συγγραφέας 12 βιβλίων που τα εξέδωσε η «Λόγχη» - σύνδεσμος εδώ - τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα εθνικιστικά βιβλιοπωλεία.

 Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και συνελεύσεις της «Εθνικής Αυτονομίας», μέλος της συλλογικότητας «Ιδεάπολις», μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Patria».

Σήμερα ένας εκ των συντελεστών της διαδικτυακής και εκδοτικής προσπάθειας της «Ανάκτησης» - σύνδεσμος εδώ -

 Στιχουργός σε τραγούδια που κυκλοφορούν - όπως το «Εαρινό», στο cd «Μια μέρα» του Κωνσταντίνου Στυλιανού - ποιητής και δοκιμιογράφος. 

Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο, την εκτενή αρθρογραφία του παλαιότερα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και σήμερα στην διαδικτυακή της μορφή.

 Γνωστός για την ποιοτική παρουσία του στο «Axis Radio» και την εκπομπή «Αλήτες του Ουρανού» προ ετών, ενώ σήμερα συμμετέχει στους «Θυρωρούς της Νύχτας», στο διαδικτυακό κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης».

 Ιδεολογικά κείμενα του και ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας ομάδας τα οποία μπορείτε να δείτε στην ετικέτα εδώ ...

Τον ευχαριστούμε για την τιμή.

Χρονικό σημείο έναρξης της στράτευσης σου στον «χώρο» και τι είναι αυτό που σε ώθησε να ενισχύσεις την «ανταρσία του πνεύματος» απέναντι στο καθεστώς;

Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε στα 15 μου χρόνια. Από εκεί και πέρα, πέρασα από διάφορα στάδια μέχρι σήμερα. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι την σημασία μιας αληθινά αντιεξουσιαστικής συνείδησης, η οποία είναι πάντα ένα ζητούμενο, κάτι που συνεχώς «γίγνεται».

Ποια η οπτική σου απέναντι στην σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή στην εποχή της νεωτερικότητας;

Σίγουρα υπάρχουν ποιότητες, όπως και πολλή «σαβούρα». Στην Ελλάδα, αυτό που κυριαρχεί είναι κλειστές αλληλολιβανιζόμενες/ αλληλουποστηριζόμενες κλίκες.

Τι μηνύματα λαμβάνεις από όσους διαβάζουν τα βιβλία σου, είναι μια κατάθεση ψυχής καθένα από αυτά;

Για να πω την αλήθεια, ορισμένοι μου λένε ότι δυσκολεύονται αρκετά, και αυτό είναι κάτι κακό. Εκείνο που επιδιώκω είναι να δουλεύω πάνω στη γλώσσα με επιμονή, επιμέλεια και σεβασμό, κατά τις δυνατότητες μου.

Μέσα από το έργο σου, που διαπνέεται από ένα έντονο στοιχείο μελαγχολίας, εντοπίζεται και μια νότα επαναστατικής αισιοδοξίας. Είναι έτσι;

Η απαισιοδοξία είναι η μήτρα της Επανάστασης, μιας λέξης που, παρεμπιπτόντως, σήμερα, έχει χάσει το νόημά της. Κανείς Επαναστάτης δεν διακατεχόταν από ευωχία. Πρέπει να βουτήξει κανείς στην λύπη για να δει την αλήθεια.

Τι σημαίνει «πολιτικό βιβλίο» για σένα και πως μεταφράζεις την προσπάθεια του συστήματος να αποτρέψει την πρόσβαση στο χαρτί μέσω της επιβολής του διαδικτύου;

Καθετί είναι πολιτικό, στο βαθμό που αναφέρεται στο κοινωνικό γεγονός. Κάθε μας πράξη έχει τέτοιο αντίκτυπο. Κατά τα άλλα πιστεύω ότι το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ ολοσχερώς την αξία του.

Ποιο από τα βιβλία σου ξεχωρίζεις τόσο για την κυκλοφορία του όσο και για τον αντίκτυπο του;

Την μεγαλύτερη κυκλοφορία, πρέπει να είχε «η Ποιητική του ανορθολογισμού», που εκδόθηκε το 2016. Ήταν ένα ανώριμο, αλλά παθιασμένο βιβλίο. Το πρώτο βιβλίο των 26 μου χρόνων.

Celine, Evola, Junger, Strasser, Pound, Bukowski, Rochelle, Brasillach, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Σαραντάρης, Σαχτούρης, Μπαρλάς, Αποστολίδης. Άοκνοι ιχνηλάτες του πνεύματος. Ποια η σκέψη σου;

Θα περιοριστώ στο γενικό σχόλιο, ότι στ’ αλήθεια υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν με μελάνι και άλλοι που γράφουν με το αίμα τους. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω/σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» που έλεγε και ο Καρυωτάκης ειρωνικά.

Πιστεύεις ότι ο πνευματικός κόσμος στην μνημονιακή εποχή όχι απλά υποχωρεί αλλά είναι πλέον δοσίλογος της σάπιας εξουσίας;

Ο «πνευματικός κόσμος» ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την συστηματική εξηλιθίωση αυτού του λαού.

Γιατί λοιπόν με την «Τρίτη Θέση»; Δείγμα «σεκταρισμού και φραξιονισμού» όπως υιοθετούν αυτοί που δεν γνωρίζουν μάλλον επειδή δεν θέλουν να γνωρίζουν, «ιδεολογική παρεκτροπή» ή απλά επαναφορά στις γόνιμες εκφράσεις της Ιδέας;

Ο σοσιαλισμός μας είναι κάτι πέρα και από αυτό το αυτονόητο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη: είναι η καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου σε όλη την τραγικότητα του.

Νεολαίοι συναγωνιστές τα τελευταία χρόνια δείχνουν να αφυπνίζονται από τις «γραφές των καταραμένων ηττημένων» του τελευταίου μεγάλου πολέμου.  Πιστεύεις υπάρχει τελικά ελπίδα στην ζοφερή άβυσσο της δημοκρατίας ή απλά θα επέλθει η μοιραία πτώση;

Ο Γιανναράς είχε μιλήσει για το «FINIS GRAECIAE», πολλά χρόνια πριν. Δε νομίζω ότι χωράει αντίλογος.

Με αφορμή την πρόσφατη τελετή τιμής και μνήμης καλό να είναι να θυμηθούμε ότι ξεχωρίζει μουσικά το κομμάτι «Εαρινό» σε στίχους δικούς σου, για τους Φουντούλη και Καπελώνη. Τι σε παρακίνησε σε αυτό το μουσικό συνειδησιακό παράγγελμα μνήμης;

Το ποίημα αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, την άνοιξη που ακολούθησε τις δολοφονίες. Ο Κωνσταντίνος Στυλιανού είχε την ιδέα της μελοποίησης. Δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι η μαρτυρία των Πεσόντων Φουντούλη και Καπελώνη μένει εσαεί ένας περίλαμπρος σηματωρός.

Κύπρος λοιπόν η πατρώα γη σου. Συναισθήματα για την Αμμόχωστο, ιδιαίτερος τόπος για σένα, που παραμένει κατεχόμενη και με ευθύνη του Καραμανλή ο οποίος έδωσε την διαταγή για την παράδοση της πόλης;

«Δεν έχω μνήμη από τον τόπο μου/ Ο τόπος μου είναι μόνο ένα τραγούδι».

Το τραγούδι "Αμμόχωστος" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2018 στο album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Μια Μέρα" από τις εκδόσεις ΛΟΓΧΗ.  

Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 μελοποιημένα ποιήματα, τα οποία συνθέτουν ένα προσωπικό μανιφέστο από τα χαρακώματα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης. 

Εντάσσεται στη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ηχητικά ανάμεσα στο folk/rock, την έντεχνη τραγουδοποιία και την ωμή ποιητικότητα. 

Ποια τα σχέδια σου για το μέλλον;

Χωρίς μεγάλα λόγια, θα συνεχίσω εκεί όπου τάχτηκα.

Κάποιο μήνυμα για τους νεολαίους συναγωνιστές;

Δεν θα ήθελα να δώσω κάποιο «μήνυμα» καθώς δεν είμαι «αυθεντία» ή κάτι παρόμοιο. Συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Ρίτσου: «Όλοι μοιάζουμε απόψε μέσα στην ελπίδα, σύντροφε. Θα ξημερώσει. Όταν σου κρατάω τα χέρια ζεσταίνονται τα χέρια μου».

Δίνουμε τον λόγο στην «Σιδηρά Νεολαία» - Αυτόνομοι και Ελεύθεροι: αποκλειστική συνέντευξη των «Αυτόνομων Αθηνών» στην συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» 06.11.2024

 

Δίνουμε τον λόγο στην «Σιδηρά Νεολαία» - Αυτόνομοι και Ελεύθεροι: αποκλειστική συνέντευξη των «Αυτόνομων Αθηνών» στην συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» 06.11.2024

Αρχική - Athens Autonomous

Πότε διαμορφώθηκε η μαχητική σύνθεση των Αυτόνομων Αθηνών;

Η Αυτόνομη Εθνικιστική Νεολαία Αθήνας είναι μια κοινότητα κυρίως νέων εθνικιστών με σκοπό την επικράτηση του εθνικισμού στην σύγχρονη κοινωνία, την ανάδειξη των σύγχρονων κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων, την υπενθύμιση της αληθινής ιστορίας στους Έλληνες αλλά και για την επικράτηση της μνήμης των συναγωνιστών μας Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη.

Η δράση της κοινότητας ξεκίνησε περίπου την τελευταία 5ετία έχοντας την αποδοχή των εθνικιστών ανά την χώρα, μακριά απο τους πολιτικούς μανδύες τα βουλευτικά έδρανα και τις ψήφους. 

Ένα σύνολο ανιδιοτελών ανθρώπων που ζουν στα πρότυπα της εθνικιστικής ιδέας.

Σε ποιες περιοχές έχετε ιδιαίτερη εκπροσώπηση και πως μπορεί κάποιος νεολαίος να έρθει σε επαφή μαζί σας;

Ως Αυτόνομοι Εθνικιστές δραστηριοποιούμαστε σε όλη την Αθήνα. 

Οποιοσδήποτε μπορεί να ενημερωθεί και να επικοινωνήσει μαζί μας από τα δημόσια social media που χρησιμοποιούμε.

Η νέα μας ιστοσελίδα για περαιτέρω πληροφορίες: athensautonomous.com

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ενταχθείτε στις τάξεις της Εθνικής Αυτονομίας;

Το γεγονός ότι πολλές εθνικιστικές παρατάξεις έπεσαν στην παγίδα να ασχοληθούν μονάχα με το ευρύτερο πολιτικό κομμάτι, να προσπαθούν να καπαρώσουν κάποια θέση είτε στη βουλή είτε σε κάποιον δήμο, και να παρατήσουν τον ακτιβισμό και τις αρχές του εθνικισμού. 

Ο Εθνικισμός είναι Κοινωνισμός πάνω από όλα και στάση ζωής.

Ποια η άποψη σας για την στάση που κράτησε η «Χρυσή Αυγή» στην συγκεκριμένη εκδήλωση μνήμης;

Υπήρξε μια άψογη συνεννόηση με τα μέλη της «Χρυσής Αυγής» ώστε η εκδήλωση να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα όπως και έγινε τελικά. 

Είναι μια συγκέντρωση που καλούνται όλοι οι εθνικιστές να δίνουν το παρόν ώστε η μνήμη του Γιώργου και του Μάνου να μην ξεχαστεί ποτέ.

Ποια η συμμετοχή σας;

Από το προηγούμενο διάστημα ως Αυτόνομη Εθνικιστική Νεολαία Αθήνας είχαμε ξεκινήσει τις δράσεις μας για την ενημέρωση σχετικά με τα γεγονότα της 1ης Νοεμβρίου. 

Ενημερωτικές εξορμήσεις σε γειτονιές και σταθμούς τρένων με φυλλάδια, μοτοπορεία 28ης (από τις πιο πετυχημένες μέχρι τώρα) ανάρτηση γιναντοπανό με καπνογόνα στην κεντρική πλατεία του Νέου Ηρακλείου και αποκορύφωμα η εκδήλωση της 1ης Νοεμβρίου.

Η συμμετοχή μας φάνηκε από νωρίς το μεσημέρι, όπου η περιφρούρηση διασφάλισε την ομαλή προσέλευση του κόσμου. 

Κατά της έναρξη των ομιλιών και στην κατάθεση στεφάνων, το block της Αυτόνομης Νεολαίας των μαυροντυμένων νέων παρατάχθηκε σε 5αδες με σημαίες και πανό, τόσο στο σημείο του μνημείου όσο και έξω από το κοιμητήριο. 

Οι εικόνες μιλήσανε από μόνες τους χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσουμε κάτι άλλο από εδώ!

Ποια τα σχέδια σας για το μέλλον και γιατί ένας νεολαίος οφείλει να ενταχθεί στις ομάδες σας;

Η συνέχιση υγιών δράσεων, η ενημέρωση και το να δείχνουμε τι εστί αληθινός εθνικισμός είναι μερικά από αυτά. Κάποιος νέος και όχι μόνο, μπορεί να παρευρίσκεται ή και να βοηθάει με όποιον τρόπο μπορεί για όλους τους παραπάνω λόγους που έχουν γραφτεί. 

Οι αυτόνομες κοινότητες μέσα από τις δράσεις τους, σε όποια περιοχή και αν βρίσκονται, δημιουργούν συνειδήσεις για ένα λαμπρό μέλλον. Είτε συλλογικά είτε ατομικά ο καθένας.

Ποιες προσωπικότητες θεωρείτε κορυφαίες από τον χώρο;

Δεν μας αρέσει να κατονομάζουμε συγκεκριμένα. 

Σεβόμαστε πολλούς παλαιούς συναγωνιστές που προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν στον Εθνικισμό με τις εμπειρίες και τις γνώσεις τους.

Ποιες οι αντιδράσεις του κόσμου όταν συμμετέχετε σε δράσεις και πορείες;

Οι επευφημίες και τα χειροκροτήματα είναι μεγάλο γεγονός. 

Αλλά ας μην γινόμαστε γραφικοί. Σε γενικές συγκεντρώσεις για κάποιο εθνικό θέμα πχ, ο απλός κόσμος που δεν έχει ιδέα του τι γίνεται παραέξω, αυτοί που εμφανίζονται κάθε 5 χρόνια σε μια συγκέντρωση έχοντας και οι ίδιοι μερίδιο ευθύνης με όσα ψήφιζαν τόσα χρόνια, και νομίζουν ότι κάτι έκαναν επειδή ήρθαν σε μια συγκέντρωση, κοιτούν λοξά και ξεκινάνε τα σχόλια τύπου ποιοι είναι αυτοί, ήρθαν να χαλάσουν την συγκέντρωση και τα σχετικά. 

Σε όλα αυτά απαντάμε δυναμικά και με παλμό!

Ποια η άποψη σας για την εθνικιστική ροκ σκηνή;

Η Εθνικιστική ροκ σκηνή θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται σε μία ύφεση. 

Εκπροσώπηση υπάρχει και τα παιδιά που ασχολούνται με το συγκεκριμένο είδος μουσικής (όπως οι Skumshot για παράδειγμα) προσπαθούν για το καλύτερο και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Αλλά βλέπουμε ότι δεν υπάρχει μεγάλο ρεύμα.

Ίσως είναι θέμα διαφήμισης ή ίσως πρέπει το συγκεκριμένο μουσικό είδος να βρει τα ροκ πατήματα του με στίχο και μουσική που θα συνδυάσει τον σύγχρονο ήχο με τον old school. 

Η μουσική είναι έκφραση και ο καθένας που δημιουργεί δομημένο ήχο με βάση τα συναισθήματα του είναι σεβαστό. 

Η συμβουλή μας στους πιο νέους παρόλα αυτά, σε ότι αφορά την μουσική παιδεία, είναι να ξεκινήσουν να έχουν και γενικές ασχολίες αλλά και μουσικές.                                                             

Η εκμάθηση μουσικών οργάνων και η επαφή με την μουσική εξυψώνουν το πνεύμα. Ειδικά στην metal και στην κλασσική μουσική, που μπορούν να συνδυαστούν με πολλούς πειραματισμούς.

Πώς βλέπετε τις εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο;

Οι εξελίξεις στο πολιτικό μέλλον του εθνικισμού (Κοινοβουλευτικά) φαίνεται να μην υπάρχει φως στο τούνελ. Καλό ή κακό; Το μέλλον θα κρίνει. 

Σε επίπεδο διακυβέρνησης ζούμε σε μια παράσταση θεάτρου. 

Υπάρχουν οι πολίτες-ψηφοφόροι, με την κουρτίνα του θεάτρου, που όταν ανοίγει να βλέπουν μια καλοστημένη παράσταση (όπως γίνεται με τα πολιτικά πρόσωπα όταν δίνουν την παράσταση τους στα κανάλια) και όταν κλείνει να ξεχνάνε το τι γίνεται από πίσω!

Ποια η στάση σας απέναντι στην εξουσία του κράτους του στρατού και της εκκλησίας;

Κράτος - Στρατός - Αστυνομία προδότες για το Έθνος και την Μακεδονία όπως λέγαμε πιο παλιά. 

Όσο για την εκκλησία έχουμε δει προ πολλού την στάση της και στα Εθνικά θέματα και στα κοινωνικά. 

Χωρίς να θέλουμε να θίξουμε τον Xριστιανισμό και την πίστη. Μιλάμε καθαρά για την ηγεσία της εκκλησίας.

Ποιο το μήνυμα σας στην εθνομηδενιστική antifa που απειλεί … με κρεμάλες και νεκροτομεία;

Η συνήθης τακτική ενός ανθρώπου που φοβάται ή τον έχει κυριεύσει ο φόβος είναι να απειλεί κατ' εξακολούθηση. 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια που έλεγαν και οι παλαιοί. 

Οι αληθινές απαντήσεις δίνονται καθημερινά στους δρόμους, εκεί που δεν θα σε σώσει ούτε το πληκτρολόγιο, ούτε η περιουσία των γονιών. 

Όποιος έχει όρεξη για κρεμάλες, να τις ετοιμάσει για τον εαυτό του ..

Τέλος ένα μήνυμα σας για τον νεολαίο που σας διαβάζει

Ενισχύστε τις δράσεις του εθνικιστικού αγώνα ανά την χώρα, μορφωθείτε διαβάζοντας ιστορία, να έχετε ασχολίες που εξυψώνουν νου και πνεύμα. 

Να θυμάστε δεν είμαστε εμείς στο περιθώριο, αυτοί είναι στο περιθώριο του κόσμου που χτίζουμε εμείς.

Μια συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο για τον οπαδισμό και την casual κουλτούρα (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

 Ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος είναι παλαίμαχος συναγωνιστής που λόγω της σκέψης του και της δράσης του ενοχλεί κρατιστές την antifa και τους «εθνικιστές», ενώ έχει εμπλουτίσει τους τίτλους της «Λόγχης» τα τελευταία χρόνια. 

Γεννημένος στην Λαμία σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Βερόνα και έχει ασχοληθεί με τον Ευρωπαϊκό ριζοσπαστικό εθνικισμό και με  διανοουμένους του Γαλλικού και Ιταλικού Φασισμού.

Συχνά είναι προσκεκλημένος σε εκπομπές ιδεολογικού και μουσικού ενδιαφέροντος ενώ εδώ και χρόνια διατηρεί επαφές με συναγωνιστές του εξωτερικού.

Έχει γράψει τα βιβλία:

«Léon Degrelle ο τελευταίος ιππότης»

 «Μίκης Μάντακας, πεθαίνοντας για την Ευρώπη» 

«Ο Μαύρος Μάης του ‘68»

 «Ο Εθνικοσυνδικαλισμός του Ramiro Ledesma Ramos» 

καθώς και την εισαγωγή στο 

«Διάλυση του Συστήματος» του Franco Freda. 

Αρθρογραφεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας ομάδας στο προσωπικό του ιστολόγιο και σε αυτόνομα περιοδικά.

Έχει μεταφράσει τα βιβλία:  

«Το δόγμα του Φασισμού»,  

«Pierre Drieu La Rochelle Ιδέες για μια επανάσταση των Ευρωπαίων»

«Louis-Ferdinand Celine ένας παράνομος της λογοτεχνίας»

 «Η συντηρητική επανάσταση στην Γερμανία, 1918-1932» 

«Οι ψυχές που καίνε» 

και έχει επιμεληθεί τα βιβλία:

«Ο Τόλκιν, η Ευρώπη και η παράδοση»

 και 

«Οι δρόμοι της μάχης» του Dominique Venner.

Είναι γνωστή η ιστορία σου στο «χώρο» μαζί και η ενασχόληση σου με casuals, underground και οπαδικά κινήματα στην Ευρώπη που ταυτίζονται με την ιδεολογία μας. 

Εξήγησε μας το πάθος σου με το ποδόσφαιρο και πως αυτό ταιριάζει με την ιδεολογία μας. 

Είναι μία έκφραση αντικομφορισμού, μία πολεμική κουλτούρα; 

Είναι οι οπαδικές κερκίδες μία καλή ευκαιρία να περαστούν πολιτικά μηνύματα;

Μπήκες δυναμικά αγαπητέ και μου αρέσει. Πιο πολύ για το … «χώρος» που πλέον είναι μια λέξη αστεία. 

Πάμε όμως να βάλουμε μια σειρά. Ποδοσφαιρικά, σαν τέκνο της καταπληκτικής γενιάς του '80, είμαι Παναθηναϊκός. 

Από μικρός όπως όλοι τότε, έπαιζα μπάλα στις αλάνες, αυτό που λέμε το πραγματικό ποδόσφαιρο με το απαραίτητο ξύλο και τσαμπουκά. 

Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, την Λαμία, είχα και την μανία να βλέπω και την τοπική ομάδα στις ένδοξες μικρές κατηγορίες. 

Τρομερές εκδρομές με πάθος και φυσικά επεισόδια παντού. Χρόνια αγνά που ακόμη και το ξύλο που παίζαμε ήταν ... ρομαντικό. 

Λόγω της σχετικά κοντινής απόστασης με την Αθήνα βέβαια, ο ΠAO ήταν και αυτός στο πρόγραμμα και εννοείται στην θύρα 13.

 Απαραίτητος συνδυασμός ήταν και η μουσική, φυσικά Punk, Metal σε όλες του τις τάσεις, New Wave που στις τάξεις των οπαδών μας είχε σημαντική παρουσία. 

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και η πολιτική, με μια ιδιαίτερη μορφή βέβαια, η οποία επηρέαζε αρκετούς νέους.

 Δεν ήταν όμως σε καμιά περίπτωση σημαντική θα έλεγα, μέσα στα πέταλα.

 Ο Βάζελος εκείνα τα χρόνια είχε αρκετούς skinheads αλλά και μεταλάδες που ανήκαν στον ευρύτερο εθνικισμό. 

Το να αποτελούσες μέρος μιας κερκίδας, ενός πετάλου είχε να κάνει με μια μεταφυσική κατάσταση.

 Τι εννοώ ότι δηλαδή ανήκες σε κάποια ομάδα οπαδών, είχες μια συναίσθηση ενός καθήκοντος να προστατεύσεις αυτό που πίστευες, ξεκινώντας από την γειτονιά σου, την περιοχή σου και τέλος την ομάδα σου. 

Ο χούλιγκαν είναι αντικομφορμιστής κινείται ενάντια σε όλα, είναι Άναρχος, οχι αναρχικός προσοχή, που γράφει και ο Junger, είναι ένας που είναι ενάντια στην εξουσία αλλά κινείται σε κάποια πλαίσια που θέλει αυτός.

 Φυσικά είναι και μια πολεμική κουλτούρα, κάτι μεταξύ ενός στρατιώτη και ενός παρτιζάνου. Σε αυτό το σημείο παίζει ρόλο και η νοοτροπία του κάθε λαού, στον οποίο ανήκει ο εκάστοτε οπαδός. 

Άλλη συμπεριφορά ο Άγγλος, πιο ελεύθερος, πιο ανεξάρτητος χωρίς αρχηγούς και οπαδικά κλαμπ, αλλά μόνο mobs παρέες θα έλεγα. Πιο κοντά στον Αντάρτη. 

Στα μεσογειακά κράτη, Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία αντίθετα, ο χούλιγκαν είναι πιο στρατιώτης, με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα: ηγεσία, οργάνωση, πειθαρχία και συντονισμό. 

Τώρα, όσο αφορά τα πολιτικά μηνύματα, ναι είναι ένα τρόπος ο οπαδισμός και μάλιστα πολύ σημαντικός, να περνιούνται πολιτικά θέματα, όχι μόνο μηνύματα. 

Και το κάνουν όλοι όπως βλέπουμε, ιδιαίτερα στο εξωτερικό ...

για να διαβάσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη εδώ ...

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: συνέντευξη με έναν Λίβυο Εθνικοεπαναστάτη για την Μεγάλη Αραβική Λιβυκή Σοσιαλιστική Λαϊκή Τζαμαχιρίγια του Καντάφι!

 

«Ἔθνη τῶν ὁποίων ὁ ἐθνικισμὸς καταστρέφεται προορίζονται νὰ ἀφανισθοῦν»

Μουαμάρ Καντάφι, «Το Πράσινο Βιβλίο»

03.01.2020 - Δήλωση της Άισα κόρης του Καντάφι: «Αν κανένας από σας δεν είναι ικανός να σταθεί έναντι του Τούρκου εισβολέα, τότε παραμερίστε και αφήστε τις γυναίκες της Λιβύης να αναλάβουν» 

Κυκλοφορεί σε επιλεγμένα εθνικιστικά βιβλιοπωλεία!

link: ΜΟΥΑΜΑΡ ΑΛ ΚΑΝΤΑΦΙ:ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ

Στις ερωτήσεις απαντάει ο Λίβυος Al Naseri Al Arabi, ενώ την μετάφραση έκανε ο Μαυρομετωπίτης

Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για την πτώση της Λιβύης και την ανατροπή της επανάστασης της 1^ης Σεπτεμβρίου του ‘69*;

Το ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνο για την πτώση της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίγια. Η Δύση και ο Διεθνής Σιωνισμός συμμάχησαν για την ανατροπή οποιασδήποτε επαναστατικής ηγεσίας στον Αραβικό κόσμο που μπορεί να αποτελέσει απειλή για το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ. Υπάρχουν τηλεοπτικά πλάνα του ίδιου του Νετανιάχου να ζητά την πτώση της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια.

Ενορχήστρωσαν μια ψεύτικη εξέγερση, βοήθησαν τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα να εισρεύσουν από την Αίγυπτο και την Τυνησία (μετά την αποσταθεροποίηση που σημειώθηκε εκεί) και σχημάτισαν έναν μισθοφορικό στρατό επί τόπου, μαζί με τρομοκράτες των Λιβυκών φυλακών που δραπέτευσαν.

Ήταν σχέδιο του ΝΑΤΟ από την αρχή. Παράλληλα βομβαρδισμοί από τον ουρανό και οι τρομοκράτες για να κάνουν την επίγεια δουλειά. Ήταν ένας παράνομος Ιμπεριαλιστικός πόλεμος που διεξήχθη εναντίον του μεγαλύτερου επαναστάτη ηγέτη της εποχής μας.

Πολλές κυβερνήσεις στήριξαν την παράνομη επίθεση όμως και πολλοί λαοί διαφώνησαν

Ναι. Γνωρίζουμε πλήρως όλα τα έθνη που συμμετείχαν στον Συνασπισμό, συμπεριλαμβανομένων των αντιδραστικών και προδοτικών Αραβικών κρατών του Κόλπου.

Δεν εξισώνουμε τις κυβερνήσεις με τις μάζες/λαό. 

Τρέφουμε μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό για τον ελληνικό λαό και γνωρίζουμε ότι ο λαός της Ελλάδας στάθηκε στο πλευρό της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίγια, όπως είπε ο ίδιος ο Αδελφός και Ηγέτης Μουαμάρ αλ-Καντάφι στις ομιλίες του το 2011:

«Ο λαός τους (ο λαός των κυβερνήσεων του συνασπισμού του ΝΑΤΟ) είναι μαζί μας. Υπάρχουν διαδηλώσεις παντού που μας υποστηρίζουν. Ο δικός τους λαός είναι εναντίον τους».

Πως ακριβώς πέθανε ο Συνταγματάρχης Καντάφι;

Υπάρχουν πολλά ψέματα και παρανοήσεις σχετικά με το πώς πέθανε ο Αδελφός και Ηγέτης Μουαμάρ αλ-Καντάφι. Η Δύση επινόησε την αφήγηση ότι παγιδεύτηκε σε μια τρύπα σε έναν αγωγό υδροδότησης, ότι ο λαός της Λιβύης ήταν αυτός που τον σκότωσε, και ότι παρακάλεσε για έλεος πριν τον πυροβολήσουν.

Όλα αυτά είναι ψέματα και μια απροκάλυπτη εκστρατεία δυσφήμισης για να παρουσιάσουν τον Αδελφό και Ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι ως δειλό. 

Φυσικά, θέλουν να παρουσιάσουν τον άνθρωπο που τους αψήφησε ως αδύναμο, και δεν θέλουν να τον κάνουν ήρωα ή να του δώσουν τη δόξα που του αξίζει.

Έχω μιλήσει με πολλούς επιζώντες από την νηοπομπή του Αδελφού και Ηγέτη. Όλοι μου έχουν πει, λίγο πολύ, την ίδια ιστορία.

Αυτή είναι μια μαρτυρία ενός από τους επιζώντες συντρόφους και στρατιώτες από την νηοπομπή του Αδελφού Ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι που χτυπήθηκε από το ΝΑΤΟ, στις 20-10-2011.

«Πεινούσαμε και διψούσαμε μέσα στη γειτονιά του τομέα 2, τα στομάχια μας γουργούριζαν, μας τελείωναν οι προμήθειες και το ηθικό μας έπεφτε. Οι μάχες ήταν σφοδρές, το ΝΑΤΟ μας βομβάρδιζε όλη μέρα και νύχτα, οι μισθοφόροι μας χτυπούσαν δειλά από ψηλά κτίρια, προσπαθώντας να μας ξεχωρίσουν έναν προς έναν. 

Έπρεπε να κινούμαστε ακουμπισμένοι στους τοίχους, σκυμμένοι και σερνάμενοι για να βρούμε καταφύγιο από τους ελεύθερους σκοπευτές τους και τα γρήγορα πυρά. Έριχναν πυραύλους Grad πάνω από τα κεφάλια μας 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. 

Πολλοί από τους άντρες χτυπήθηκαν από θραύσματα. Τις τελευταίες 2 ημέρες προσπαθούσαν να μας αναγκάσουν να φύγουμε, μας είχαν χτυπήσει με ένα τοξικό αέριο, πολλοί άντρες έπεσαν τις τελευταίες μέρες.

Ο αδελφός Μουτασίμ ηγούνταν της άμυνας, μπορώ να πω ότι ήταν γενναίος και προνοητικός και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή.

Ο Μουτασίμ γνώριζε ότι αφού μας είχαν χτυπήσει με τοξικό αέριο δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο μέσα και έτσι αποφάσισε ότι έπρεπε να διασπάσουμε τις εχθρικές γραμμές προς το Τζάρεφ, ένα χωριό 30 χλμ. δυτικά της Σύρτης.

Την αυγή της 20ής Οκτωβρίου, ήρθε η ώρα. 

Ετοιμάζαμε τα φορτηγάκια που είχαμε αφήσει, πολλά από τα τεχνικά μας εργαλεία είχαν καταστραφεί από το ΝΑΤΟ, αλλά είχαμε κρύψει περίπου 30 αυτοκίνητα σε 30 διαφορετικά γκαράζ. Μας έλειπε η βενζίνη, είχαμε αποθηκεύσει μερικά βαρέλια σε κάποια υπόγεια.

Καταφέραμε να γεμίσουμε τα φορτηγά μέχρι το ένα τέταρτο περίπου. Όταν όλοι ετοιμάστηκαν, κοίταξα γύρω μου και είδα ότι οι άντρες μας ήταν απογοητευμένοι, αλλά καθώς μετακινούσα το βλέμμα μου πιο κάτω στο δρόμο, είδα έναν ηλικιωμένο να πλησιάζει με το τουφέκι του στο χέρι.

Ήταν ο Αδελφός Ηγέτης και μαζί του ο Abu Baker Younis Jaber . Αμέσως το ηθικό μας ανέβηκε στα ύψη και όλοι ένιωσαν δέος.

Ο Αδελφός Ηγέτης σήκωσε το τουφέκι του στον αέρα και είπε «Γιοι της επανάστασης της Αλ Φατάχ, τρέξτε στο μαρτύριο, τρέξτε στη Τζάνα. Ας δείξουμε στον εχθρό ποιοι είναι οι στρατιώτες της Αλ Φατάχ, πεθαίνουμε σήμερα, Αλλάχ Ακμπάρ».

Όλοι άρχισαν να φωνάζουν «Αλ Φατάχ, Αλ Φατάχ». Υπήρχαν δάκρυα στα μάτια μου, αυτή η συγκεκριμένη στιγμή ήταν απερίγραπτη.

Το αυτοκίνητο του Αδελφού Ηγέτη ήταν ένα Land Cruiser, οπότε ένας από τους άντρες τον πλησίασε και του είπε 

«Αδερφέ Ηγέτη, δεν πρέπει να μπεις σε αυτό το Cruiser, θα γίνει στόχος, θα ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος σημαντικός μέσα, έλα στο αυτοκίνητο μου».

Θυμάμαι τον Αδελφό Ηγέτη να τον χτυπάει στον ώμο και να του λέει «Γιε μου, αν καβαλήσεις την καμήλα, μην κρύψεις ποτέ το πρόσωπο σου».* 

«Είμαι μόνο ένας από εσάς, γιε μου».

* = Λιβυκός ιδιωματισμός, που σημαίνει ότι αν πρόκειται να υπερασπιστείτε κάτι, μην προσπαθήσετε να κρυφτείτε.

Έτσι, η αυτοκινητοπομπή του Αδελφού Ηγέτη Καντάφι βομβαρδίστηκε και δηλητηριάστηκε με αέριο. Ο Μάρτυρας Abu Baker Younis Jaber πέθανε αμέσως ως συνέπεια του βομβαρδισμού και του δηλητηριώδους αερίου, οι επιπτώσεις του οποίου ήταν εμφανείς στο κυανώδες πρόσωπο του αργότερα.

Μετά τον βομβαρδισμό, το ΝΑΤΟ διέταξε τους πράκτορες του να πλησιάσουν το σημείο, αναζητώντας έναν τραυματία 69χρονο, που αιμορραγούσε από το κεφάλι και την κοιλιά του από τα θραύσματα, αποπροσανατολισμένος από το νευροπαραλυτικό δηλητήριο ο οποίος παρόλα αυτά εξακολουθούσε να αντιστέκεται με το πιστόλι στο χέρι μέχρι που το αιμόφυρτο και πονεμένο σώμα του τον εγκατέλειψε.

Στη συνέχεια τον περικύκλωσαν και τον αφόπλισαν, τον ξυλοκόπησαν και τον ακρωτηρίασαν σαν αγέλη δειλών και βρώμικων λύκων που δαγκώνουν και ροκανίζουν τη σάρκα ενός χτυπημένου τραυματισμένου Λιονταριού.

Ο Αδελφός και Ηγέτης, λιπόθυμος και εξασθενημένος από την απώλεια αίματος, παραπατώντας για να νικήσει τον εχθρό, πέθανε ένδοξα στο πεδίο της μάχης βρυχώμενος σαν λιοντάρι.

(Σημ.Μεταφρ: η χαριστική βολή σε αυχένα και κεφάλι επήλθε μετά από προφορική εντολή της Χίλαρι Κλίντον. Λίγες ημέρες μετά ο εκτελεστής του Συνταγματάρχη Καντάφι που επιδείκνυε το χρυσό πιστόλι του ως λάφυρο και φορούσε καπέλο Αμερικανικής ομάδας μπέιζμπολ … βρέθηκε νεκρός ως μια δίκαιη πράξη εκδίκησης εκ μέρους της Λιβυκής εθνικής αντίστασης)

Ως πράξη χαιρεκακίας, χορταίνοντας τα άρρωστα μυαλά τους και ξεχύνοντας την απεριόριστη μνησικακία που συσσώρευαν εναντίον του για 42 χρόνια, το ΝΑΤΟ και τα πιόνια του επέδειχναν το γεμάτο σφαίρες πτώμα του σε ένα ψυγείο για μέρες σε όλο τον κόσμο να το κοιτάζει, στέλνοντας ένα μήνυμα ότι αυτό είναι το τέλος όποιου τολμά να τους αψηφήσει.

Οι Ιμπεριαλιστές ήθελαν πάντα να αμαυρώσουν την εικόνα των ηρώων μας και να πουν στον κόσμο ότι ήταν δειλοί και ποτέ τους αρκετά γενναίοι για να τους αντισταθούν, ότι δεν άξιζαν ένα ένδοξο τέλος.

Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι μάρτυρες μας πέθαναν αντιστεκόμενοι σε αυτούς και στην αποικιακή τους βαρβαρότητα, πέθαναν προχωρώντας μπροστά χωρίς να κάνουν πίσω, και το καθαρό τους αίμα που έβρεξε το έδαφος μας δεν έρευσε μάταια.

Τι απέγιναν οι ένοπλοι σύντροφοι αλλά και οι συντρόφισσες του όπως της 77ης Ταξιαρχίας ή γνωστή ως «Φρουρά των Αμαζόνων» της οποίας την στελέχωση και οργάνωση βοήθησε η Ανατολική Γερμανία ;

Πολλοί από τους φρουρούς του Αδελφού και Ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι πέθαναν στη μάχη εναντίον του ΝΑΤΟ και του μισθοφορικού στρατού ξηράς του. Τόσο άνδρες όσο και γυναίκες φρουροί. Κάποιοι επέζησαν και αφηγούνται τις ιστορίες για το τι συνέβη στη Λιβύη και πώς το ΝΑΤΟ κατέστρεψε το πιο ευημερούν έθνος της Αφρικής.

Τελικά οι μισθοφόροι που πολέμησαν το καθεστώς που υποστηρίχτηκαν από τον γιο του Παπανδρέου μέχρι το ελληνικό Indymedia … ήταν πιόνια των ΗΠΑ και χρήστες ουσιών;

Απολύτως. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Αυτός είναι ο ίδιος μισθοφορικός στρατός που μάχεται παντού για τα συμφέροντα της Δύσης. Ο ίδιος τρομοκρατικός στρατός που δημιούργησαν και πολεμούν γι' αυτούς στο Αφγανιστάν, την Υεμένη, τη Λιβύη και τη Συρία. 

Ένας Θεός ξέρει πού αλλού θα τους αναπτύξουν για να καταστρέψουν ένα άλλο κυρίαρχο έθνος.

Ο λόγος της επέμβασης ήταν επίσης τα έργα υδροδότησης και το πλάνο του ηγέτη σας για μια ανεξάρτητη Αφρική;

Σωστό. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τον πόλεμο κατά της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας. Αλλά αναμφίβολα, το όραμα του Αδελφού και Ηγέτη για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής, με έναν αφρικανικό στρατό, ένα αφρικανικό διαβατήριο, μία αφρικανική οικονομική αγορά και ένα αφρικανικό νόμισμα, το Χρυσό Δηνάριο, ήταν ο κύριος λόγος. 

Γινόταν πραγματική δουλειά και η Αφρικανική Ένωση πέτυχε πολλά. Η Λιβύη έχτιζε μια νέα πόλη, που ονομαζόταν Αφρικανική Οικονομική Πόλη, περίπου 90 χιλιόμετρα δυτικά της Σύρτης, η οποία υποτίθεται ότι θα ήταν η έδρα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής, και εκεί επρόκειτο να χτιστεί ένα Αφρικανικό Κοινοβούλιο.

Εκατοντάδες Ευρωπαίοι σας στήριξαν στις ύστατες μάχες. Ανάμεσα τους και κάποιοι Έλληνες. Ποια η άποψη σου για αυτούς;

Τρέφω μεγάλο σεβασμό για όλους τους ελεύθερους λαούς του κόσμου που στάθηκαν δίπλα και πολέμησαν στο πλευρό της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίγια ενάντια στις τυραννικές και σατανικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ.

Ποια ήταν η ιδεολογία της επανάστασης;

Ο Αδελφός και Ηγέτης πίστευε στη Λαϊκή Πολιτεία, ίδρυσε το πρώτο Κράτος των Μαζών στον κόσμο, δηλαδή την Τζαμαχιρίγια. Ήταν Σοσιαλιστής και απέρριπτε τον Καπιταλισμό. 

Μπορείτε να διαβάσετε και να μελετήσετε το Πράσινο Βιβλίο και τις 3 σειρές Σχολίων στο Πράσινο Βιβλίο, για να μάθετε περισσότερα για τις κοινωνικές απόψεις του Αδελφού και Ηγέτη.

Ποια η άποψη του Καντάφι για την Ελλάδα και τους Έλληνες:

Ο Αδελφός και Ηγέτης Μουαμάρ αλ-Καντάφι αγαπούσε την Ελλάδα*. Αγαπούσε τη φιλοσοφία και το φιλοσοφικό του έργο παρουσιάστηκε στο Πράσινο Βιβλίο.

Θαύμαζε το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν μια από τις κύριες γενέτειρες της φιλοσοφίας και εκτιμούσε τη βαθιά ιστορική σχέση μεταξύ Αράβων και Ελλήνων.

Ο Αδελφός και Ηγέτης πάντα κήρυττε στους λαούς του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού λαού, να καταργήσουν την ψεύτικη δημοκρατία δυτικού τύπου και να υιοθετήσουν την αληθινή Λαϊκή Πολιτεία, μια κοινωνία βασισμένη στην Τζαμαχιρίγια.

Πολλά από αυτά που είπε επαληθεύτηκαν. Ήταν ένας «προφήτης» ;

Ο αδελφός ηγέτης Μουαμάρ αλ-Καντάφι ήταν σίγουρα ένας μεγάλος επαναστάτης και ένας απίστευτος οραματιστής. Ήταν μελετηρός και πολύ έξυπνος.

Καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του '70, του '80 και του '90, σε ολόκληρη τη Δύση και δυστυχώς και στον Αραβικό κόσμο και στην Ανατολή γενικότερα, απεικονιζόταν ως τρελός, παράφρων και ένας ασταθής άνθρωπος που έλεγε απίστευτα πράγματα.

Η προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης ήταν ισχυρή. Ωστόσο, ο χρόνος απέδειξε ότι αυτοί ήταν οι τρελοί και ότι αυτός ήταν ο μόνος λογικός άνθρωπος. Όλα όσα είπε αποδείχθηκαν αληθινά. Όλα όσα προέβλεψε συνέβησαν, είτε επρόκειτο για το Λιβυκό ζήτημα, είτε για το αφρικανικό ζήτημα είτε για το παγκόσμιο ζήτημα.

Ήταν σαν προφήτης. 

Δυστυχώς, πολλές από τις ομιλίες του έχουν χαθεί, μάλλον, κρύφτηκαν ή βανδαλίστηκαν σκόπιμα. Η δική του βιβλιοθήκη βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ το 2011. 

Όλα αυτά έγιναν σκόπιμα, ώστε τα λόγια του να μην φτάσουν στις παγκόσμιες μάζες. Αλλά ελπίζουμε ότι όλο το έργο του θα ανακτηθεί και θα ανακαλυφθεί, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να δουν περισσότερες από τις οραματικές προβλέψεις του. Η ιστορία θα συνεχίσει να τον απαλλάσσει. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του.

Η Λιβυκή επανάσταση υποστήριξε τους πάντες από την ακροαριστερή RAF μέχρι κάποια Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα και αντισιωνιστικές αντάρτικες ομάδες. Ποια η γνώμη σου;

Ο Αδελφός και Ηγέτης Μουαμάρ αλ-Καντάφι έλεγε πάντα ότι η Επανάσταση της Αλ Φατάχ είναι μια παγκόσμια επανάσταση. Πίστευε ότι ήταν καθήκον του να βοηθά και να βοηθάει άλλους λαούς σε όλο τον κόσμο που αγωνίζονταν για την ελευθερία και την απελευθέρωση.

Υποστήριζε επαναστατικά κινήματα όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά παντού στον κόσμο. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η Δύση ήθελε να τον σκοτώσει. Ποτέ δεν ξέχασαν τι έκανε για τους λαούς του κόσμου.

Για να το αποδείξω αυτό, θυμάμαι ακόμα, βρετανικές εφημερίδες, μια μέρα μετά τον μαρτυρικό του θάνατο, να δείχνουν το ματωμένο σώμα του Αδελφού και Ηγέτη, να καυχιούνται για τον θάνατο του, με τίτλους όπως «Αυτό είναι για τα θύματα του IRA». Αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν ξέχασαν ότι υποστήριζε τον IRA και άλλα επαναστατικά κινήματα, και ήταν τόσο απεγνωσμένοι να τον σκοτώσουν γι' αυτό, όπως έδειχναν οι τίτλοι.

Ο ένας από τους γιους που επέζησε θέλει να πολιτευτεί. Ισχύει;

Ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι έχει θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία. Αλλά από τότε που ο Σαΐφ αλ Ισλάμ ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του και το Λιβυκό δικαστήριο την επικύρωσε, η Δύση μπλοκάρει τις ελεύθερες και δίκαιες εκλογές.

Δεν είναι περίεργο, γιατί αν υπήρχαν ελεύθερες και δίκαιες εκλογές (όχι ότι είμαι υπέρ της ψεύτικης δυτικού τύπου δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά ας το κάνουμε αυτό, για να νικήσουμε τη Δύση στο δικό της παιχνίδι) ο Σαΐφ θα κέρδιζε εύκολα και με σαρωτική νίκη, και η Δύση θα ερχόταν σε αμήχανη θέση, γιατί το ερώτημα τότε θα ήταν, γιατί το ΝΑΤΟ επενέβη το 2011 εναντίον της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια, αν η πλειοψηφία του λιβυκού λαού υποστηρίζει τον Σαΐφ αλ Ισλάμ;

Ποιος ήταν ο λόγος για αυτά τα 14 χρόνια δυστυχίας που πέρασαν οι Λίβυοι, αν ο Σαΐφ εκλεγεί;

Θα αποδειχθεί ότι ο πόλεμος στη Λιβύη το 2011 ήταν αβάσιμος και στηριγμένος σε ψέματα και ότι ο Λιβυκός λαός ήταν πάντα πίσω από τον αδελφό και ηγέτη Μουαμάρ αλ Καντάφι. Η Δύση μπλοκάρει επίσης τις εκλογές, επειδή η επιστροφή του Σαΐφ αλ Ισλάμ θα σήμαινε ότι το έργο της καταστροφής των 14 ετών χρόνια θα κατέληγε στο κενό.

Ποια η στάση των Λίβυων σήμερα;

Η συντριπτική πλειοψηφία των Λίβυων είναι υπέρ της Τζαμαχιρίγια, που σημαίνει ότι υποστηρίζουν τον Αδελφό και Ηγέτη Μουαμάρ αλ-Καντάφι και τη Λιβυκή Τζαμαχιρίγια μέχρι σήμερα. Αν διεξάγονταν εκλογές αύριο, θα το δείτε αυτό μέσα από μια σαρωτική νίκη του Σαΐφ αλ Ισλάμ.

Ποια η άποψη σου για τους Νάσερ, Σαντάμ και τον πατέρα Άσαντ

Ο Λιβυκός λαός αγαπά τον Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και τον θεωρεί το Μονοπάτι του Αραβικού Εθνικισμού σε αυτή την εποχή και περίοδο.

Σχεδόν κάθε πόλη στη Λιβύη έχει έναν δρόμο που πήρε το όνομα του από τον μεγάλο επαναστάτη Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ. Αυτό δείχνει πόσο βαθιά τον αγαπούν και τον εκτιμούν.

Βλέπουμε τον Σαντάμ Χουσεΐν ως μάρτυρα. Αν και η Λιβυκή Τζαμαχιρίγια είχε πολλές διαφορές μαζί του και με τις πολιτικές του, τον θυμόμαστε ακόμα ως σύντροφο και μάρτυρα.

Ο Αδελφός Χάφεζ Αλ Άσαντ ήταν καλός φίλος της Λιβύης και του Αδελφού και Ηγέτη Καντάφι.

Αληθεύει ότι η Λιβύη το ’74 υποστήριξε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο;

Η αλήθεια είναι ίσως διαφορετική από όσα λένε κάποιοι στα ΜΜΕ και συγκεκριμένα ένας αξιωματούχος της εποχής εκείνης. Υπήρξε άνοιγμα του στρατιωτικού αποθέματος σύμφωνα με έγγραφη μαρτυρία του Σουλεϊμάν Αλί Ατέιγκα, πρώην πρέσβη της Λιβύης στην Τουρκία στο ημερολόγιο του και αν αληθεύει αυτό έλαβε μέρος ως αντίδραση στον Αμερικανικό παράγοντα λόγω του κλίματος της εποχής και της επιρροής του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Ο Καντάφι δεν περίμενε ότι θα υπάρξει εισβολή και κατοχή της νήσου*. 

Μετά το Κυπριακό ο Καντάφι ενδυνάμωσε τις σχέσεις του με την Ελλάδα και αποκαλούσε την Τουρκία «ο σκλάβος των ΗΠΑ». Θεώρησε αρχικά ότι Τουρκία θα βοηθούσε την αντίσταση σύντομα όμως κατάλαβε ποιοι την διοικούν …

* Υπάρχει ένας θρύλος οτι ήρθε στην Ελλάδα και σπούδασε στην σχολή Ευελπίδων από όπου αποφοίτησε στα 1965.

Πάντως το Γενικό Επιτελείο Στρατού διαψεύδει κατηγορηματικά πως ο Μουαμάρ Καντάφι υπήρξε ποτέ μαθητής της Στρατιωτικής Σχολή Ευελπίδων, μετά από ενδελεχή έρευνα στα αρχεία της σχολής.

 Σύμφωνα με μαρτυρίες όμως όχι μόνο ήταν μαθητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στο Χατζηκυριάκειο του Πειραιά, αλλά και τερματοφύλακας στην ομάδα πόλο της σχολής.

 Οπως θυμάται ο 67χρονος σήμερα πρώην διεθνής παίκτης της εθνικής Ελλάδος στο πόλο, Γιώργος Κότταλης, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, υπηρετώντας τη θητεία του είχε ενταχθεί στην ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων.

 Ο Μουαμάρ Καντάφι, λέει ο κ. Κότταλης, «ερχόταν τρεις φορές την εβδομάδα στο κολυμβητήριο, έξω από την πύλη της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, στο Παλατάκι στον Πειραιά, που είχε τότε τη μοναδική κλειστή πισίνα στη χώρα. 

Είχε φτιαχτεί με χρήματα του ΝΑΤΟ για να εκπαιδεύονται οι βατραχάνθρωποι, όμως εμείς σιγά-σιγά, πρώτα με τον Ολυμπιακό και μετά με τον Εθνικό, το εκμεταλλευτήκαμε και κάναμε προπόνηση ομάδων πόλο».

 Οι αναμνήσεις του κ. Κοττάλη συνεχίζονται: 

«Ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν ψηλός, πολύ καλός αθλητής και κολυμβητής, όμως καθώς υστερούσε λίγο στο πόλο, ο Γαρύφαλλος τον έβαζε συνήθως τερματοφύλακα, ακριβώς λόγω ύψους. Όποτε μάλιστα έτρωγε γκολ, τραβούσε τα κατσαρά μαλλιά του».

 «Ξεχώριζε ο Μουαμάρ Καντάφι γιατί ενώ οι άλλοι Αφρικανοί και Λίβυοι ήταν μαύροι, εκείνος ήταν λευκός, αλλά και γιατί -αυτό μάλιστα μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση- μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Σε κάποιες συζητήσεις που κάναμε μας έλεγε ότι πριν έρθει στη χώρα μας είχε κάνει έξι χρόνια φροντιστήριο. Επειδή ήταν αριστούχος, φαίνεται ότι είχαν προγραμματίσει ότι κάποια στιγμή θα έρθει στην Ελλάδα».

 Στη Σχολή απ’ ό,τι μαθαίναμε από τους καθηγητές και του πλοιάρχους ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν αριστούχος και, όπως βλέπαμε και εμείς, ήταν τακτικός και συνεπής. Ήταν τότε το 1964, απ’ ό,τι θυμάμαι, τριτοετής. Πρέπει να ήταν και επιμελητής της τάξης του, αφού είχε το ανάλογο σιρίτι-γαλόνι και οι νεότεροι και συμμαθητές του τού έδειχναν σεβασμό. 

Ήταν τρομερά φιλέλληνας, γνώριζε καλά το «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και μιλούσε για την αρχαία Ελλάδα, για Θουκυδίδη και Αριστοτέλη. Ήθελε να γίνει και βατραχάνθρωπος αλλά λόγω καταγωγής ο Αμερικανός αντιπλοίαρχος, τον έκοψε χωρίς δεύτερη σκέψη. 

* Την 1η Σεπτεμβρίου 1969, μια μικρή ομάδα στρατιωτικών με επικεφαλής τον 27χρονο τότε Μουαμάρ αλ Καντάφι οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του βασιλιά Ιντρίς, ο οποίος βρισκόταν για λόγους υγείας στα Καμένα Βούρλα. 

Μαρτυρίες κάνουν λόγο για αρωγή της 21^ης Απριλίου στην ανατροπή αυτή μέσω της διακοπής των επικοινωνιών του έκπτωτου μονάρχη. 

Μετά την πτώση της ελληνικής στρατιωτικής κυβέρνησης κάποιοι καθεστωτικοί βρήκαν άσυλο στην Λιβύη ενώ στην εφημερίδα 4^η Αυγούστου - πριν το ’74 - δημοσιεύονταν επί χρόνια υμνητικά άρθρα για το καθεστώς του Καντάφι «πιέζοντας» τον Παπαδόπουλο να λάβει παρόμοια «επαναστατικά μέτρα» γεγονός που δεν αποδέχτηκε ποτέ η ηγετική τριανδρία ...

* Επαφές με το καθεστώς Καντάφι διατηρούσαν και οι άτακτοι του Κύπριου γιατρού Λυσσαρίδη και μάλιστα κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι τελευταίοι πολέμησαν το 67' σε επιχειρήσεις ενάντια στον Ισραηλινό στρατό στο πλευρό του Συριακού στρατού ...