Σε κυκλοφορία ακόμη ένα όπλο για την μάχη της Κουλτούρας: «Εrnst Jünger, Ανθολογία κειμένων» (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

Η μάχη των μηχανών είναι τόσο εκκωφαντική, που ο άνθρωπος σχεδόν εξαφανίζεται. 

Συχνά, βυθισμένος στο πεδίο δυνάμεων των σύγχρονων μαχών, έχω μείνει έκπληκτος βλέποντας ένα γεγονός ιστορικών διαστάσεων. 

Η μάχη πήρε την όψη ενός γιγάντιου, νεκρού μηχανισμού, στέλνοντας ένα κύμα ψυχρής και απρόσωπης καταστροφής σε όλη την έκταση. 

Ωστόσο πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο άνθρωπος. Είναι αυτός που δίνει στις μηχανές μια κατεύθυνση, ένα νόημα. 

Είναι αυτός που τις κάνει να εκτοξεύουν σφαίρες, εκρηκτικά και δηλητήρια. 

Αυτός υψώνεται μέσα τους σαν αρπακτικό πουλί πάνω από τον εχθρό. 

Χώνεται στις κοιλιές τους καθώς προχωρούν μαζικά στο πεδίο της μάχης, φτύνοντας φωτιά. 

Αυτός είναι το πιο επικίνδυνο, αιμοδιψή και αποφασιστικό πλάσμα στον πλανήτη Γη.

Περιεχόμενα

Αντί προλόγου…

Πρώτο μέρος

«Η Ολική Κινητοποίηση» του Ernst Jünger

“Ο στρατιώτης του μετώπου και η εσωτερική πολιτική”

του Ernst Jünger στο περιοδικό “Die Standarde”, 29 Νοεμβρίου 1925

“«Εθνικισμός» και Εθνικισμός” του Ernst Jünger, στην εφημερίδα

“Das Tagebuch”, 21 Σεπτεμβρίου 1929

Δεύτερο μέρος

“Ο Ernst Jünger και το πνεύμα του μετώπου ως μόνιμη πραγματικότητα”

από τον Adriano Romualdi

“Ο Jünger , o Heidegger και o μηδενισμός”

του Alain de Benoist

“Ο Εργάτης” του Ernst Junger, από τον Ernst Niekisch

Τρίτο μέρος

“Οι γυάλινες μέλισσες” ένα σημάδι του Μεταποκαλυπτικού κόσμου

Ο Άνθρωπος, ο χρόνος και τα ρολόγια

για περισσότερα εδώ και εδώ

Έφυγε από τη ζωή ο ριζοσπάστης εθνικιστής Jean-Gilles Malliarakis (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

Γεννημένος στις 22 Ιουνίου 1944 στο Παρίσι, έφυγε από τη ζωή σήμερα στις 7 Δεκεμβρίου 2025 σε ηλικία 81 ετών, ο Jean-Gilles Malliarakis. Ήταν μια εμβληματική μορφή του γαλλικού ριζοσπαστικού εθνικισμού, ένας τολμηρός και ακούραστος ακτιβιστής από τη δεκαετία του 1960. 

Γιος του Έλληνα ζωγράφου Antoine Malliarakis (με το παρατσούκλι «Mayo») και στενός φίλος του Jacques Prévert και του Albert Camus, μεγάλωσε σε ένα αριστερό πνευματικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον. 

Όμως σε ηλικία 15 ετών, μια θεατρική παράσταση του Camus, εμπνευσμένη από τους Δαίμονες του Dostoïevski, τον μετέτρεψε σε έναν φανατικό αντικομμουνιστή, προσελκύοντας, τον σε ριζοσπαστικούς εθνικιστικούς κύκλους. 

Απόγονος ενός Έλληνα ναυάρχου, εξέφρασε εθνικιστικές απόψεις από την εφηβεία του, υποστηρίζοντας το κίνημα “Jeune Nation” ενώ ήταν ακόμα στο λύκειο.

Αργότερα, σαν φοιτητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού, ο Malliarakis συμμετείχε στην “Action Française” και αγωνίστηκε για την Γαλλική Αλγερία κατά τη διάρκεια του Αλγερινού Πολέμου. 

Εντάχθηκε επίσης στους “Ανεξάρτητους Νέους” του Παρισιού, ένα παράρτημα του “Εθνικού Κέντρου Ανεξάρτητων και Αγροτών” (CNIP), όπου συνεργάστηκε με προσωπικότητες όπως ο Jean-Marie Le Pen. Το 1966, ίδρυσε τον “Cercle Capitaine Moreau,” μια αντισιωνιστική ομάδα. 

Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο κίνημα “Jeunesses Patriotes et Sociales” του Roger Holeindre. Το 1969, ενώ δημιουργούσε το δικό του φοιτητικό κίνημα, “Positions Nouvelles”, το οποίο μετονομάστηκε σε “Action Nationaliste”, οργάνωσε μια εκδήλωση μνήμης στο Sciences Po, για την 50ή επέτειο των “Fasci Italiani di Combattimento”.

Στις 2 Μαΐου 1969, κατά τη διάρκεια βίαιων συγκρούσεων με ακροαριστερούς ακτιβιστές στο Lycée Louis-le-Grand (όπου ένας αριστερός μαθητής έχασε πολλά δάχτυλα σε μια έκρηξη), ο Malliarakis συνελήφθη, αναίσθητος στα επεισόδια και κρατήθηκε για τρεις εβδομάδες. 

Από το 1969 έως το 1972, ήταν μέλος της περίφημης οργάνωσης “Ordre Nouveau” και εντάχθηκε στο πολιτικό της γραφείο. 

Συνελήφθη επανειλημμένα για «βίαιη αναταραχή» και εξέτισε αρκετές σύντομες ποινές φυλάκισης. Μετά από ένα διάλειμμα από την πολιτική, ο Malliarakis επανεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αγοράζοντας το βιβλιοπωλείο Librairie française του Henry Coston, έναν εμβληματικό και διάσημο χώρο του παρισινού εθνικισμού, ο οποίος έπεσε θύμα εννέα βομβιστικών επιθέσεων (η τελευταία το 1986). 

Κινήθηκε έπειτα προς μια αντικαπιταλιστική πολιτική, υποστηρίζοντας έναν «Τρίτο Δρόμο» μεταξύ κομμουνισμού και φιλελευθερισμού.

Το 1977 εντάχθηκε στο “Groupe Action Jeunesse” (GAJ), όπου διηύθυνε την εφημερίδα “Jeune Nation Solidariste”. Το 1979 συγχώνευσε το GAJ με το “Groupes Nationalistes Révolutionnaires de Base” για να δημιουργήσει το “Mouvement Nationaliste Révolutionnaire” (MNR), του οποίου και ηγήθηκε. 

Το 1982 επιχείρησε να σχηματίσει συνασπισμό με το Œuvre française” του Pierre Sidos, το οποίο απέτυχε γρήγορα. Επίσης προσπάθησε και την προσέγγιση με την μεταπολιτική ομάδα GRECE (Nouvelle Droite). 

Το 1984 το MNR έγινε το “Troisième Voie”, (Τρίτος Δρόμος), ενσωματώνοντας πρώην μέλη του “Parti des Forces Nouvelles” και της “Jeune Garde” (μια νεανική πτέρυγα που δημιουργήθηκε το 1984). 

Ο Malliarakis έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1986, στην 12η εκλογική περιφέρεια του Παρισιού, λαμβάνοντας το 2,5% των ψήφων. Στη συνέχεια, παρουσίασε μια διμηνιαία εκπομπή στο Radio Courtoisie, μαζί με τον Serge de Beketch. 

Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, εγκατέλειψε σταδιακά τον επαναστατικό εθνικισμό και εντάχθηκε στο Front National ενώ διηύθυνε τις εκδόσεις “Éditions du Trident” (με εξειδίκευση στις αντιμασονικές επανεκδόσεις). 

Υπερασπίστηκε τους μικρούς καταστηματάρχες και τους τεχνίτες και ασπάστηκε την χριστιανική ορθοδοξία. Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε ενεργός ως δοκιμιογράφος (έργα για τη Γιάλτα, το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο, την Κόκκινη Τρομοκρατία κ.λπ.) και blogger στο L’Insolent.

Ένας ακούραστος ακτιβιστής και ιδεολόγος, που ήταν πάντα κοντά στην νεολαία του δρόμου αλλά ταυτόχρονα και πολύ διαβασμένος. 

Άφησε πίσω την ανάμνηση μιας αγωνιστικής καριέρας πλούσιας σε ιδεολογικές εξελίξεις, που κυμαίνονται από τον Επαναστατικό Εθνικισμό της δεκαετίας του 1970-1980 σε έναν εθνικισμό του πολιτικού αγών μέσα από το Εθνικό Μέτωπο.

πηγή

Ernst von Salomon: Der Fragebogen (μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος)

 

«Το χάος είναι πιο ευνοϊκό στο γίγνεσθαι παρά στην τάξη. Η παραίτηση είναι ο εχθρός κάθε κινήματος. Σώζοντας την πατρίδα από το χάος κλείσαμε την πόρτα στο γίγνεσθαι και ανοίξαμε τον δρόμο προς την παραίτηση»

Ernst von Salomon

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Το παρακάτω απόσπασμα, είναι από το βιβλίο του Ernst von  Salomon με τίτλο "Der Fragebogen" (Το ερωτηματολόγιο).

Ήταν ένας τίτλος προερχόμενος από τις 131 ερωτήσεις που αναπτύχθηκαν και συλλέχθηκαν με αυτό το όνομα από τις Συμμαχικές αρχές κατοχής το 1945 στην Γερμανία.

Ο στόχος τους ήταν η σύνταξη μιας «ακτινογραφίας του Εθνικοσοσιαλισμού» κατόπιν θα εφαρμοζόταν στον Γερμανικό λαό, ένα είδος μαζικής εξέτασης - ανάκρισης στο όνομα της «αποναζιστικοποίησης» ...

Η ιδέα να χρησιμοποιήσει αυτή την αφήγηση για να πει τη δική του ιστορία και να καταγγείλει την ανόητη μυωπία των νικητών, για να εκθέσει τις αδικίες και την κακομεταχείριση που επιβλήθηκαν στους Γερμανούς, ήταν έξυπνη και αντίθετη προς το ρεύμα, ερχόμενη σε ρήξη με κάθε συμβατική σοφία.

 Ενισχυμένη από ένα κατηγορητήριο που δεν λυπόταν τους Αμερικανούς και τους Συμμάχους τους αλλά και ταυτόχρονα επέκρινε σφόδρα τον Εθνικοσοσιαλισμό στα διάφορα λάθη και τις συμπεριφορές του.

Όλα αυτά θα έκαναν το "Der Fragebogen" το πρώτο πραγματικά αμφιλεγόμενο βιβλίο της μεταπολεμικής Γερμανίας και μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες. 

Ernst Salomon "Der Fragebogen", απόσπασμα του έργου:

Έτσι καθίσαμε στη μεγάλη πολυτελή αίθουσα: η γυναίκα μου η Ille σε ζωηρή συζήτηση με την Eva Braun - την οποία ακόμα δεν γνώριζα ότι ήταν αυτή - και ο Wolf που  ήταν με τη σύζυγο του καθηγητή, η οποία φαινόταν εξαιρετικά χαρούμενη και αστειευόταν ζωηρά με τον Wölfchen, ο οποίος με την σειρά του γελούσε τόσο χαρούμενα, που ανησυχούσα σοβαρά για τις προθέσεις του. 

Εγώ κοίταξα γύρω μου στην αίθουσα και ο καθηγητής συγκινήθηκε βαθιά όταν εξέφρασα τον θαυμασμό μου για το καλλιτεχνικό του γούστο και τα ακριβά έργα τέχνης. 

Η γλώσσα του βαραίνει λίγο και μου λέει, ότι ακόμα δεν ήξερε ποιος ήμουν, αλλά εμένα με συγκρατεί  κάτι όταν θέλω να του το πω. 

Το θεώρησε εντελώς περιττό. Αυτός από την άλλη, κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο συμπαθητικός και όλοι οι συμπαθητικοί άνθρωποι μπορούσαν πάντα να τον επισκέπτονται.

Έπειτα πήγε κάτω στο υπόγειο και οι δύο κυρίες του σπιτιού, που ήθελαν να προμηθευτούν «ταξιδιωτικά εφόδια» για τον Wölfchen που θα έφευγε, έτρεξαν μαζί του. Επιτέλους η Ille μας είπε ότι η κυρία αυτή ήταν η Eva Braun. 

Ο Wölfchen δήλωσε απλώς: «Ενώ έχουμε στο σπίτι μας μόνο μια μικρή λευκή κατσίκα εδώ βλέπω πολυτέλεια ...». 

Αποφάσισα να την κοιτάξω πολύ προσεκτικά. Αλλά δεν βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία, επειδή είχε έρθει η ώρα να φύγει ο Wölfchen.  

Οι κυρίες του έδωσαν ένα γιγάντιο καλάθι, από το οποίο προεξείχαν κεφαλές μπουκαλιών και το οποίο, αφού το εξέτασα πιο προσεκτικά, περιείχε πράγματα που χάρηκα που είδα στα χέρια του Wölfchen: ψωμάκια με ζαμπόν, στήθη χήνας και πουτίγκα από συκώτι χήνας. 

Δέχτηκε το δώρο με ανησυχία στη σκέψη ότι ίσως το καλάθι δεν θα χωρούσε στη στενή καμπίνα του μαχητικού αεροπλάνου του. 

Ευχαρίστησε ευγενικά και είπε: «Το βράδυ, στις σκηνές μας, ακούμε ακόμα το Lili Marlen και μετά δεν υπάρχει πια ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά οι άντρες δεν μπορούν να κοιμηθούν αμέσως, και πρέπει να τους πω κάτι. 

Απόψε θα ανοίξω το καλάθι και θα πω: Δεν ήξερα ότι κάποιος θα μπορούσε να νιώθει τόσο άνετα και πλούσια στο σπίτι των αξιωματούχων!»

Μια παρατήρηση που προκάλεσε γενική ευθυμία αλλά και προβληματισμό ...

Το αυτοκίνητο του καθηγητή μας πήγε στο Schleissheim  και μετά πήγε εμένα και την Ille στο ξενοδοχείο. 

Λόγω της παρουσίας φυσικά του οδηγού, δεν μπορέσαμε να επιδοθούμε αμέσως στη συνήθεια μας να κάνουμε διάφορα σχόλια, αλλά μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, η Ille δεν άντεξε άλλο και άρχισε να μιλά.  

Αναγκάστηκα να τη διακόψω αρκετές φορές, ρωτώντας την επίμονα αν έλεγε ανοησίες, αλλά εκείνη έλεγε: «Όχι, όχι», είπε, «είδες το ντύσιμο της; Εκλεπτυσμένο! Λίγο υπερβολικά περίτεχνο στην κορυφή, αλλά κατά τα άλλα, εξαιρετικά απλό στο σχεδιασμό!

Ύφασμα κορυφαίας ποιότητας και μόνο ένα κόσμημα, αλλά και αυτό ... ακριβό! Είδες το βραχιόλι; 

Τέλος πάντων, τώρα ξέρω τι να πω αν κάποιος με προσβάλει ξανά στο τραμ εξαιτίας των κόκκινων χειλιών μου! 

Τότε θα του πω: Εσύ, εσύ πρόσεχε! Ο Φύρερ μου το λατρεύει αυτό το χρώμα!».

link: Ernst von Salomon, το αριστοκρατικό μέλος των Freikorps: ο εξόριστος, ο απαγορευμένος καταστροφέας των πάντων, o εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού

ΣΑΜΟΥΡΑΪ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ #2 Αφιέρωμα στους Boiling Blood με τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο

 

«Η Εθνικιστική Επανάσταση», του Ernst Jünger (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

 Συνεχίζω με κείμενα του αγαπημένου συγγραφέα, στοχαστή και φιλόσοφου του ιστολογίου, τον μεγάλο αυτό Γερμανό, που με τα έργα του, μέσα σε σχεδόν 100 χρόνια ανέλυσε με τον μοναδικό του τρόπο την νίκη της παρακμής, ενάντια στην παράδοση. 

Μας ενημέρωσε, προειδοποίησε και φιλοσόφησε για την ωμή νεωτερικότητα, με έναν τρόπο μη ορθολογικό, που εναντιωνόταν στο «πολιτικό ορθό» καθεστώς που μας κυβερνά. 

Θα συνεχίσω να φέρνω στα ελληνικά, τον πλούτο των κειμένων του αλλά και σε χαρτί, με βιβλία, που ήδη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Λόγχη», ενώ αναμένεται ακόμη ένα τις επόμενες μέρες. 

Καλή συνέχεια.

“Η Εθνικιστική Επανάσταση”, του Ernst Jünger, στην εφημερίδα «Standarte», 20 Μαΐου 1926

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ernst Jünger: «Εθνικισμός» και Εθνικισμός (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Συνεχίζω με ακόμη ένα άρθρο του Ernst Jünger, από την εφημερίδα «Das Tagebuch», όπου με τον καυστικό του τρόπο αλλά κυρίως με την διανοητική και κριτική καθαρότητα που τον χαρακτήριζε πάντα στα γραπτά του, περιγράφει την επικαιρότητα της εποχής του.

«Das Tagebuch», 21 Σεπτεμβρίου 1929

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ernst von Salomon, το αριστοκρατικό μέλος των Freikorps: ο εξόριστος, ο απαγορευμένος καταστροφέας των πάντων, o εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού.

 Ο Ernst von Salomon ήταν ο παρίας, αυτός ο εξόριστος, καταστροφέας των πάντων, αφοσιωμένος στην περιθωριοποίηση που  περπάτησε στα ερείπια από μάχη σε μάχη και πρόθυμος να καταστρέψει ακόμη και τον εαυτό του για να λιθοβολήσει τον σύγχρονο πολιτισμό.

Κρεμασμένος στους κόλπους μιας παράλογης, καταστροφικής, αρρενωπής, αισθητικής, ηρωικής Kultur, ο von Salomon χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την «Zivilisation», με την παρακμή της  ορθολογικής και εγωιστικής αστικής τάξης, με επίκεντρο το συμφέρον του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία που παρακμάζει

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ramiro Ledesma Ramos, Επαναστάτης και Φιλόσοφος (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

Μεταξύ των διάφορων Φασιστών ηγετών που εμφανίστηκαν σχεδόν παντού στην Ευρώπη μεταξύ των δύο πολέμων, η φιγούρα του Ισπανού Ramiro Ledesma Ramos, δεν έχει προκαλέσει ποτέ μεγάλο ενδιαφέρον στους ιστορικούς, τουλάχιστον από αυτή την πλευρά των Πυρηναίων. 

Οι λόγοι είναι προφανείς: είναι ένας ηγέτης που όχι μόνο δεν ανέβηκε ποτέ στην εξουσία, αλλά που ακόμα και στο δικό του περιβάλλον έπρεπε να ζήσει με διάφορες άλλες, περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικές φιγούρες, σκεφτείτε μόνο τον José Antonio Primo de Rivera και τον Onesimo Redondo, αλλά και ηγέτες που προέρχονται από τον στρατιωτικό και κληρικο - αντιδραστικό κόσμο, όπως ο ίδιος ο Francisco Franco. 

Συνολικά, η Juntas de ofensiva nacional - sindicalista που ιδρύθηκε από τον Ledesma δεν είχε ποτέ μαζικούς οπαδούς, ούτε ο ηγέτης Zamorano (γεννήθηκε στο Alfaraz de Sayago, στην επαρχία Zamora, το 1905) είχε ποτέ ρητορικό ταλέντο ή οργανωτική ιδιοφυΐα ίσα με αυτή του Μουσολίνι και του Χίτλερ

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Η αυτονομία του πνεύματος (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Το άρθρο που ακολουθεί είναι μια ελαφρά ανάλυση της σκέψης ενός νεαρού συνεργάτη του ιστολογίου μας, του Τάσου Σοφούλη. 

Με όμορφο και λιτό τρόπο μας φέρει το πνεύμα με το οποίο σκέφτεται την μεταπολιτική του διάσταση.

Καλή ανάγνωση!

για να το διαβάσετε στον σύνδεσμο εδώ ...

Η Εθνικοεπαναστατική τάση και η αγάπη για τον Che Guevara ! (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

«Ποτέ δεν ήμουν, δεν είμαι και ποτέ δεν θα γίνω Μαρξιστής - Λενινιστής. Θεωρώ τον εαυτό μου Εθνικό-Λαϊκό αγωνιστή για την απελευθέρωση του λαού της Λατινικής Αμερικής από τον καπιταλιστικό και παγκοσμιοποιητικό ζυγό» 

Mario La Ferla - L' Altro Che

«9 Οκτωβρίου 1967: Ένας άνθρωπος με πίστη που δεν είναι δική μου, αλλά, από τη μία πλευρά, το στυλ της ζωής και του θανάτου του έχει σημασία για μένα. Πεθαίνει τελικά ο Guevara για μια ιδέα, ή για την ιδέα που αυτός ο θάνατος θα του δώσει από τον ιδιο του τον εαυτό; Είναι ένα ερώτημα. 

Κοινοτοπία: κάποιος πολεμά με άλλους και πεθαίνει μόνος. Και υπάρχουν τάφοι, όποια κι αν είναι η μάχη των πεσόντων και το πεδίο όπου έπεσαν, γύρω από τους οποίους πρέπει να περπατήσει κανείς με το βήμα των περιστεριών. 

Η πίστη σου Che, δεν είναι δική μου, αλλά εσύ περνάς και η στάση σου με γοητεύει. Βγάζω το καπέλο μου και σε χαιρετώ. Αυτό δεν είναι χωρίς σημασία. Η πίστη σου και ο αγώνας σου δεν είναι δικοί μου. Ο θάνατος σου είναι»

 Jean Cau, Ένα πάθος για τον Che Guevara 

link: Το μονοπάτι του Ιππότη Jean Cau προς το δάσος 

link: Όταν ο Fidel Castro διάβαζε Jose Antonio Primo de Rivera και ο Guevara ήταν λαϊ(κι)στής*

Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του εθνικοεπαναστατικού περιοδικού "Αντίδοτο" που υπήρξε η εκδοτική απαρχή της σκέψης και επίδρασης της Ελληνικής «Τρίτης Θέσης». 

Χαρακτηρίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 ως το καλύτερο περιοδικό της ριζοσπαστικής σκέψης σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Η έκδοση και η διανομή του πολεμήθηκε λυσσαλέα από τους τότε γνωστούς ακροδεξιούς που το χαρακτήρισαν ως «αναρχοφασιστικό έντυπο». 

Η συντακτική μας ομάδα έχει την τιμή να διατηρεί μέχρι και σήμερα συνεργασία με τους Βασίλη Ροντογιάννη, Αθανάσιο Γιαλαμά και Τ.Χ. που υπήρξαν μερικοί εκ των συντελεστών της προσπάθειας αυτής.

Εκδήλωση στην νεοφασιστική κατάληψη Casa Pound για τον Che!

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Το πάθος για τον Che Guevara που έδειξε η ριζοσπαστική τάση του εθνικισμού σε Γαλλία και Ιταλία, κατά τη γνώμη μου βασίζεται σε δύο σημαντικά θεμέλια; το ένα είναι  πολιτικό και το άλλο θα έλεγα κάπως ρομαντικό. 

Οι ιδέες αυτές των εθνικοεπαναστατικών κινημάτων ήταν και είναι πολύ καθαρές: πρώτα από όλα υπάρχει η αποστροφή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες που γεννήθηκε αμέσως μετά τον πόλεμο ανάμεσα στους Ευρωπαϊκούς εθνικιστικούς κύκλους οι οποίοι απογοητεύτηκαν από το τέλος των ονείρων τους. 

Όνειρα τα οποία γεννήθηκαν με τον φασισμό και ενισχύθηκαν από τον ιμπεριαλιστικό αμερικανικό  πόλεμο παγκοσμιώς όπως για παράδειγμα το Βιετνάμ, Ινδοκίνα και τη Μέση Ανατολή.

Πιστεύω ότι και όλες οι άλλες θέσεις , υπέρ και κατά, του λεγόμενου ακτιβιστικού εθνικισμού, απορρέουν από αυτή την εχθρική στάση απέναντι στις ΗΠΑ: ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στο Ισραήλ, στο ΝΑΤΟ, στην αποικιοκρατία, στον κομμουνισμό, στην αλαζονεία της εξουσίας και του χρήματος, στα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα, στην πλουτοκρατία και στον πολιτικό αριβισμό. 

Αυτό πίστευαν επίσης και οι «δάσκαλοι», Alain de Benoist και Jean Thiriart. Επίσης οι ιδεολογικές και ακτιβιστικές θέσεις, τάσσονταν υπέρ των καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο: των Ινδιάνων στις ΗΠΑ, των Ιρλανδών του IRA, των Παλαιστινίων, με τον αγώνα στην Chiapas,  το Θιβέτ, αλλά και με τον Mussolini, με τον Peròn, με τον Ρουμάνο «ήρωα» Cornelius Codreanu, τον μαέστρο Julius Evola, τον ποιητή Ezra Pound, τον Alessandro Pavolini, τον Ισπανικό Εθνικοσυνδικαλισμό. 

Εδώ οι πολιτικές θέσεις συνδυάζονται με το ρομαντικό πνεύμα που εκφράζει o Ιταλικός ριζοσπαστικός εθνικισμός.

Ο Che, μια σημαντική φιγούρα αντίστασης, ήταν αγαπητός επειδή πολέμησε ενάντια στην απόλυτη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, αλλά επίσης και πάνω απ' όλα επειδή εμφανιζόταν στους νέους εθνικοεπαναστάτες, ως μια παθιασμένη προσωπικότητα. 

Ακόμη και ο  ένας συγγραφέας και ιστορικός από την Φλωρεντία, o Franco Cardini, με μια ισχυρή διεθνή φήμη, φαίνεται επίσης ότι βρισκόταν στο ίδιο μήκος κύματος. Διαφορετικός σαν κουλτούρα, αλλά τα ιδανικά και το πνεύμα του φαίνονταν τα ίδια. Όσο ήταν ακόμα πολύ νέος, ο Franco Cardini ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Jean Thiriart, ο οποίος δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Guevara.

Ακόμη και πριν από το 1968, ο Ernesto Guevara και ο Fidel Castro είχαν γίνει είδωλα και σύμβολα πολλών εθνικοεπαναστατών ιδεολόγων και διανοουμένων. Όπως ο ίδιος ο Thiriart και ο Alain de Benoist, έτσι και ο Cardini παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό για τους δύο διάσημους άνδρες της Κουβανικής επανάστασης, ειδικά για την περιπετειώδη πτυχή της εξέγερσης τους εναντίον του Batista και των Αμερικανών προστάτων του.

Ο ίδιος ο φιλόσοφος το εξηγεί: «Ο Fidel ήταν ένας άνθρωπος της πολιτικής που μεταφράζεται στις διαστάσεις της γενναιοδωρίας και της περιπέτειας. Ο Fidel, ένας Ιησουίτης μαθητής, ένας ανήσυχος νεαρός Καθολικός που διάβασε Bernanos  και εμπνεύστηκε από τους πρώτους ηρωικούς και αγνούς Ισπανούς Φαλαγγίτες, αυτούς που θυσιάστηκαν από την οργή της δημοκρατίας και τον κυνισμό του Francο ... μας άρεσε αυτός ο Fidel, μας μάγευε».

Απλές και ουσιώδεις λέξεις που εξηγούν αυτό το μυστήριο, λέξεις που  γοητεύουν αν διαβάσει κάποιος όλα τα κείμενα του, με την πλούσια τεκμηρίωση που μαρτυρούσε την αγάπη των εθνικοεπαναστατών για τον Guevara. Αυτό που λένε πολλοί νεοφασίστες είναι αλήθεια: «η αγάπη που τρέφουν οι ριζοσπάστες εθνικιστές για τον Che, είναι αναμφίβολα μεγαλύτερη από αυτήν που επιδείκνυε η αριστερά εδώ και πολλά χρόνια».

Τουλάχιστον αυτή η αγάπη φαίνεται πιο γνήσια, πιο αυθόρμητη, σχεδόν «καθαρή», ενώ η άλλη έπρεπε να τροφοδοτείται από συνθήματα και ομιλίες που κατέληξαν «να υποβιβάσουν τον Guevara σε μια μαριονέτα που έπρεπε να αναδειχθεί όταν προέκυπτε η ανάγκη, για να δώσει ουσία σε θεωρίες που είχαν γίνει κενές και μερικές φορές ανούσιες». 

Με λίγα και απλά λόγια, στην αριστερά, η επανάσταση του Guevara χρησίμευσε ως μια ευνοϊκή ευκαιρία για να εξαπολυθούν πολεμικές εναντίον των εχθρών της εργατικής τάξης, εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του εκάστοτε Κομουνιστικού κόμματος πανευρωπαϊκά, για να ονειρευτούν την κατάληψη της εξουσίας.

Στους εθνικοεπαναστατικούς κύκλους ο επαναστάτης Guevara, δεν έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης για πολιτικούς σκοπούς, ούτε κάποια μόδα για μπλουζάκι στην παραλία. Ήταν απλώς μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που έπρεπε να αγαπηθεί ή να μισηθεί, αλλά χωρίς κάποια κρυφά κίνητρα. Η ευρωπαϊκή ριζοσπαστική «δεξιά» αγάπησε τον Che, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις από την κλασική ακροδεξιά, δεμένη πάντα στο φιλελεύθερο άρμα της Δεξιάς.

Στην Ιταλία, ο γαλαξίας των εθνικιστικών ιδεολογικών τάσεων ήταν τεράστιος. Μετά τα αιματηρά γεγονότα των εξεγέρσεων στα Πανεπιστήμια της Ρώμης, τον Μάιο του 1968, το τοπίο μπερδεύτηκε αρκετά μεταξύ αριστερών και εθνικιστών. 

Οι ακροδεξιοί (οι κλασικοί υπηρέτες πάντα του Καθεστώτος και της αστικής «τάξης και πειθαρχίας») εναντιώθηκαν στις καταλήψεις του “Φοιτητικού Κινήματος” και της προσπάθειας του να εξεγερθεί ενάντια στην καταπίεση και την στέρηση των φοιτητικών δικαιωμάτων.

Μάλιστα στο “Κίνημα” συμμετείχε ενεργά, αν και μια μικρή σε αριθμό αλλά πολύ σκληρή σε ακτιβισμό, και μια μερίδα εθνικοεπαναστατών, αυτή της «αριστερής» τάσης του Φασισμού, λάτρεις του Che. Μαζί τους και οι λεγόμενοι «Ναζί-Μαοιστές». 

Αλλά τελικά προδόθηκαν από το ίδιο το εθνικιστικό κόμμα, το MSI, που είχε πλέον περάσει σε άλλες πολιτικά ορθές θέσεις λόγω εκλογικής ανόδου. (Υπάρχει σχετικό κείμενο για τα γεγονότα αυτά και το αιματηρό παρασκήνιο). 

Ο Evola έγραψε επίσης  ένα δυνατό κείμενο «Η νεολαία, η γενιά των Beats και οι δεξιοί αναρχικοί», (άρθρο που έχει δημοσιευθεί)

Ανάμεσα λοιπόν σε αυτό το τόσο διαφορετικό ριζοσπαστικό εθνικιστικό πίνακα, υπήρχαν εκείνοι οι «τρελοί» που προσπάθησαν να αναδείξουν το αληθινό πνεύμα του πρωτοφασισμού, βλέποντας την άσχημη τροχιά που είχαν πάρει τα περισσότερα εθνικιστικά κινήματα. Και τα κατάφεραν πολύ καλά μέχρι ένα σημείο. 

Το βιβλιοπωλείο «Europa» εκείνα τα χρόνια στην Ρώμη, αποτελούσε το σημείο αναφοράς με τα «τολμηρά» βιβλία του. Νεαροί ριζοσπάστες  - αλλά και άλλοι εθνικιστές στα κρυφά - προμηθευόταν τους λεγόμενους αιρετικούς και εχθρικούς - για την δεξιά - πολιτικούς, συγγραφείς και διανοούμενους, όπως Malraux , Kerouac, Βernanos, Lenin, Proudhon, Sorrel, Celine, Junger, Ledesma Ramos και πολλούς άλλους … και ανακάλυπταν μέσα σε αυτούς πολλά εθνικοεπαναστατικά θέματα.

Τα συνθήματά τους πλέον ήταν για τα βαριά και ευαίσθητα κοινωνικά θέματα – θέματα που άγγιζε μόνο η αριστερά - εναντίον των απολυταρχικών καθεστώτων, όπως οι δικτατορίες σε Πορτογαλία και Ελλάδα (που χειραγωγούταν από τις ΗΠΑ), εναντίον των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης, ενάντια στη «Συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων» που στέρησε την κυριαρχία της Ιταλίας και της Ευρώπης, με μια απόλυτη στήριξη στην Ευρώπη ως δύναμη, επιστροφή στην Παράδοση, την Ταυτότητα. και μια πολιτική για την Οικολογία.

Δυστυχώς όμως, εκείνη η δεκαετία στοίχησε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες στους νεαρούς εθνικιστές, αλλά και  δεκάδες τυφλές και αιματηρές βομβιστικές ενέργειες σε σταθμούς, τρένα, αεροπλάνα και πλατείες με πάρα πολλά αθώα θύματα. 

Όλα αυτά έγιναν βάση ενός καλοστημένου σχεδίου από το καθεστώς, σε συντονισμό με τις μυστικές υπηρεσίες κυρίως του Ισραήλ, της Γαλλίας και της Ανατολικής Γερμανίας, με εκτελεστικά όργανα τους χρήσιμους ηλίθιους, από όλες τις πλευρές.

Ήταν η γνωστή «Στρατηγική της Έντασης», που τελικά θριάμβευσε. Αποτέλεσμα ήταν να σβήσει εκείνη η γενιά των αληθινών αγωνιστών, με τις καθαρές ιδέες της εθνικοεπαναστατικής τάσης, η οποία τόλμησε να εισχωρήσει σε εδάφη που η ίδια η δεξιά και η ακροδεξιά είχαν απαγορεύσει,  για να κάνουν το βρώμικο πολιτικό τους παιχνίδι.

Η έλευση και η κυριαρχία της νεωτερικότητας, έφερε σήμερα και την νέα μόδα του αντιφασιστικού εθνικισμού, την απόλυτη ενίσχυση της ακροδεξιάς με τις φιλελεύθερες ιδέες και εχθρική απέναντι στα σημαντικά κοινωνικά θέματα που ο Φασιστικός Σοσιαλισμός προσπάθησε να προβάλει στην κοινωνία. 

Kαι εδώ τα λόγια του Adriano Romualdi χτυπάνε την ψυχή μας: 

«Ο αντιφασισμός είναι η αποκήρυξη, η δειλία και η αποδοχή της ήττας του 1945. Στο όνομα του αντιφασισμού θα συνεχίσουμε να προδίδουμε, να εγκαταλείπουμε και να αρνούμαστε τις αξίες και τα συμφέροντα της Ευρώπης».

Μια αποτυχημένη επανάσταση: «η Συντηρητική Επανάσταση», του Julius Evola (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

 Μια πτυχή της προσωπικότητας και του έργου του Julius Evola που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί και αναλυθεί πλήρως, είναι αυτή του πολιτιστικού υποστηρικτή, του πολιτιστικού οργανωτή. 

Προσπάθησε - ανάμεσα σε όλα - να εκσυγχρονίσει και να δώσει και άλλα πνευματικά όπλα στον πολιτισμό της Ιταλίας των αρχών του εικοστού αιώνα, ανακτώντας παραμελημένους ή ξεχασμένους συγγραφείς, παρουσιάζοντας ότι νέο και αντικομφορμιστικό συνέβαινε εκτός των συνόρων, χωρίς προκαταλήψεις, διαδίδοντας νέες τάσεις, εντοπίζοντας αξιοσημείωτες καινοτομίες. 

Ο Evola προώθησε ή προσπάθησε να προωθήσει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει υλικό των Bachofen, Weininger, Meyrink, Spengler, Junger, Schmitt, για να αναφέρουμε μόνο τα πιο σημαντικά ονόματα. 

Στο βιβλίο «Ο «Εργάτης» στη σκέψη του Εrnst Junger», πέρα από την κριτική και ανάλυση του πιο σημαντικού εθνικοεπαναστατικού ιδεολογικού βιβλίου του 20ου αιώνα, «Ο Εργάτης», υπάρχουν και άλλα κείμενα του Ιταλού. 

Ένα από αυτά σας παραθέτω παρακάτω και αφορά μια κριτική του σε ένα σημαντικό κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Carl Schmitt - Martin Heidegger - Julius Evola: Σαμουράι της Δύσης

 

Αν στη δημοκρατία αφαιρεθεί η μάσκα της, στην Αμερική όπως και αλλού, θα γίνει σαφές σε ποιο βαθμό η δημοκρατία είναι απλώς το όργανο μιας γενικής ολιγαρχίας που ακολουθεί τη μέθοδο της «έμμεσης δράσης», εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για κακοποίηση και καταπίεση.

Αμερικανικός Πολιτισμός - Julius Evola

 18 Αυγούστου 1941 (η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες):

«Αγαπητέ Φριτς, αγαπητή Λίζελ, αγαπητά παιδιά! [...] Δεν είναι ο Ρωσισμός που θα οδηγήσει στην καταστροφή της γης, αλλά ο Αμερικανισμός. Όχι μόνο οι Άγγλοι, αλλά όλη η Ευρώπη έχει πέσει θύμα του, επειδή αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα σε όλη της την τερατουργία».

Μartin Heidegger

Ο Carl Schmitt και ο Martin Heidegger είδαν την πατρίδα τους να εισβάλλετε και να βασανίζεται από τους Σοβιετικούς. 

Μετά τον πόλεμο ωστόσο, έχοντας ξαναρχίσει την πνευματική τους δραστηριότητα με πολλές δυσκολίες λόγω απαγορεύσεων, έγραψαν με συνέπεια και αποκλειστικά κατά του αμερικανισμού, αναγνωρίζοντάς τον ως τον πραγματικό εχθρό της Ευρώπης και των Ευρωπαίων. 

Τι μας λέει αυτό; Πολλά, ίσως τα πάντα. 

Η καταδίκη του Μπολσεβικισμού ήταν τόσο προφανής που βρήκαν πιο ενδιαφέρον να υποδείξουν ως εχθρό τον Αγγλο-Ιουδαιο-Αμερικανισμό που κυριαρχούσε στο Δυτικό ημισφαίριο (Schmitt στο Nomos), ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παραλλαγή του Μπολσεβικισμού (Heidegger στα Μαύρα Τετράδια).

Μια βιβλιοκριτική: "Ο Ηρωικός Ρεαλισμός του Ernst Jünger, στην Εποχή της Παρακμής" Κωνσταντίνος Μποβιάτσος - Emperor of Historia

Στον σύγχρονο Κόσμο, προωθείται μονίμως και με κάθε πιθανό τρόπο, μια Αντεθνική - Παράλογη Προπαγάνδα σύμφωνα με την οποία το πλέον ουσιώδες ζήτημα είναι η "ικανοποίηση" της "αχόρταγης" επιθυμίας του Ανθρώπου, για τον δικό του εγωισμό στα πλαίσια της Νεοεποχήτικης Υπερκαταναλωτικής Κοινωνίας!

Υπήρξαν όμως κάποτε ορισμένοι διανοούμενοι, που προέβαλλαν μια "πνευματική αντίσταση", στην Αντεθνική Καταιγίδα, που πλησίαζε! 

Ένας από αυτούς ήταν ο Γερμανός Φιλόσοφος και Στρατιώτης και Συγγραφέας ονόματι Ernst Jünger.

Την συγκεκριμένη προσωπικότητα έως τις ημέρες κανείς ΔΕΝ έχει επιτύχει να την πλαισιώσει σε ένα από τα διάφορα "πνευματικά κελιά", καθώς ο ίδιος ο Jünger ΔΕΝ το επιθυμούσε! 

Στα διάφορα Φιλοσοφικά και Λογοτεχνικά Έργα του, όπως Der Arbeiter ή το Der Waldgang αποτυπώνεται η Κοσμοθεωρία του για την εξέλιξη του Κόσμου στον 20ο αιώνα και μετά.

Έχουν γραφτεί πολλά Βιβλία για το Έργο και την Προσωπικότητα του εν λόγω Ιστορικού Προσώπου, αλλά κατ' εμέ το πλέον κατάλληλο και αξιόλογο Βιβλίο για εκείνον είναι το 

"Ο Ηρωικός Ρεαλισμός του Ernst Jünger, στην Εποχή της Παρακμής" 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου, στο οποίο ο Συγγραφεύς έχει αποτυπώσει με τον πλέον ολοκληρωμένο και ουσιαστικό τρόπο, όλο το ποιόν του Jünger, διά μέσω της ορθής χρήσεως της Ελληνικής Γλώσσης ως προς την ορολογία, ενώ "σκιαγραφεί" επιτυχώς την Σκέψη του Φιλοσόφου στο πέρασμα των χρόνων!

Ένα Βιβλίο, που πρέπει να βρίσκεται στις Βιβλιοθήκες όλων των Σκεπτόμενων Ελλήνων (ανεξαρτήτως Ιδεολογικής και Πολιτικής κατευθύνσεως!) 

Συγχαρητήρια στον Συγγραφέα κ. Κωνσταντίνο Μποβιάτσο 

(κατά Κόσμον Σαμουράι της Δύσης)

Εrnst Jünger, Eumerwill (Σαμουράι της Δύσης)

 

«Τα ίδια πνεύματα που θεωρούσαν τον εαυτό τους αρκετά δυνατό για να διασπάσουν τους δεσμούς της αρχαίας θρησκείας των προγόνων τους, ήταν τώρα τόσο υποδουλωμένα από τα μάγια των βαρβαρικών ειδώλων. Η εικόνα που παρουσίαζαν για τον εαυτό τους μέσα στην τύφλωση τους, ήταν πιο αποκρουστική από τη μέθη που βλέπει κανείς στο φως της ημέρας. Ενώ νόμιζαν ότι πετούσαν και καυχιόντουσαν κυλιόντουσαν στη σκόνη»

Οrwell και Junger, μια παράλληλη δυστοπική ματιά στο μέλλον που έγινε παρόν! (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Η φιγούρα του Επαναστάτη που δημιουργήθηκε στο δυστοπικό δοκίμιο του Ernst Junger, “Το πέρασμα στο δάσος”, είναι πολύ σημαντική στα έργα του Γερμανού στοχαστή και επηρέασε πολλούς άλλους διανοούμενους και ακτιβιστές, τόσο στο γράψιμο τους όσο και στις δράσεις τους. 

Σήμερα ειδικά που η δημοκρατία έχει απλώσει την τυραννία της σε όλα τα επίπεδα, έχουμε ανάγκη την μελέτη τέτοιων κειμένων, που θα μας βοηθήσουν να μείνουμε δυνατοί πνευματικά και έτοιμοι στις προκλήσεις. 

Ο Junger καταλάβαινε, για παράδειγμα, τον ρόλο που παίζει ο φόβος στην ανθρώπινη ύπαρξη. 

Ας κοιτάξουμε γύρω μας: ζούμε σαν να μας έχει εξαφανίσει ο τρόμος του θανάτου. Αντιμέτωποι πριν λίγα χρόνια με μια «πανδημία» που παρουσιάστηκε από το πουθενά, ο άνθρωπος ένιωσε την απειλή της υγεία του, πανικοβλήθηκε αποδεχόμενος κάθε εξαναγκασμό, κάθε περιορισμό ελευθερίας, κάθε κυβερνητικό μέτρο, ακόμη και το πιο άχρηστο και αντιφατικό. 

Γιατί όλα αυτά; 

Επειδή ακριβώς, επικρατούσε ο τρόμος. Ο Junger είχε καταλάβει ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Καταλάβαινε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, φοβάται τον σωματικό πόνο, αφού σήμερα «το σώμα είναι η υπέρτατη αξία»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Μια συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο για τον οπαδισμό και την casual κουλτούρα (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

 Ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος είναι παλαίμαχος συναγωνιστής που λόγω της σκέψης του και της δράσης του ενοχλεί κρατιστές την antifa και τους «εθνικιστές», ενώ έχει εμπλουτίσει τους τίτλους της «Λόγχης» τα τελευταία χρόνια. 

Γεννημένος στην Λαμία σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Βερόνα και έχει ασχοληθεί με τον Ευρωπαϊκό ριζοσπαστικό εθνικισμό και με  διανοουμένους του Γαλλικού και Ιταλικού Φασισμού.

Συχνά είναι προσκεκλημένος σε εκπομπές ιδεολογικού και μουσικού ενδιαφέροντος ενώ εδώ και χρόνια διατηρεί επαφές με συναγωνιστές του εξωτερικού.

Έχει γράψει τα βιβλία:

«Léon Degrelle ο τελευταίος ιππότης»

 «Μίκης Μάντακας, πεθαίνοντας για την Ευρώπη» 

«Ο Μαύρος Μάης του ‘68»

 «Ο Εθνικοσυνδικαλισμός του Ramiro Ledesma Ramos» 

καθώς και την εισαγωγή στο 

«Διάλυση του Συστήματος» του Franco Freda. 

Αρθρογραφεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας ομάδας στο προσωπικό του ιστολόγιο και σε αυτόνομα περιοδικά.

Έχει μεταφράσει τα βιβλία:  

«Το δόγμα του Φασισμού»,  

«Pierre Drieu La Rochelle Ιδέες για μια επανάσταση των Ευρωπαίων»

«Louis-Ferdinand Celine ένας παράνομος της λογοτεχνίας»

 «Η συντηρητική επανάσταση στην Γερμανία, 1918-1932» 

«Οι ψυχές που καίνε» 

και έχει επιμεληθεί τα βιβλία:

«Ο Τόλκιν, η Ευρώπη και η παράδοση»

 και 

«Οι δρόμοι της μάχης» του Dominique Venner.

Είναι γνωστή η ιστορία σου στο «χώρο» μαζί και η ενασχόληση σου με casuals, underground και οπαδικά κινήματα στην Ευρώπη που ταυτίζονται με την ιδεολογία μας. 

Εξήγησε μας το πάθος σου με το ποδόσφαιρο και πως αυτό ταιριάζει με την ιδεολογία μας. 

Είναι μία έκφραση αντικομφορισμού, μία πολεμική κουλτούρα; 

Είναι οι οπαδικές κερκίδες μία καλή ευκαιρία να περαστούν πολιτικά μηνύματα;

Μπήκες δυναμικά αγαπητέ και μου αρέσει. Πιο πολύ για το … «χώρος» που πλέον είναι μια λέξη αστεία. 

Πάμε όμως να βάλουμε μια σειρά. Ποδοσφαιρικά, σαν τέκνο της καταπληκτικής γενιάς του '80, είμαι Παναθηναϊκός. 

Από μικρός όπως όλοι τότε, έπαιζα μπάλα στις αλάνες, αυτό που λέμε το πραγματικό ποδόσφαιρο με το απαραίτητο ξύλο και τσαμπουκά. 

Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, την Λαμία, είχα και την μανία να βλέπω και την τοπική ομάδα στις ένδοξες μικρές κατηγορίες. 

Τρομερές εκδρομές με πάθος και φυσικά επεισόδια παντού. Χρόνια αγνά που ακόμη και το ξύλο που παίζαμε ήταν ... ρομαντικό. 

Λόγω της σχετικά κοντινής απόστασης με την Αθήνα βέβαια, ο ΠAO ήταν και αυτός στο πρόγραμμα και εννοείται στην θύρα 13.

 Απαραίτητος συνδυασμός ήταν και η μουσική, φυσικά Punk, Metal σε όλες του τις τάσεις, New Wave που στις τάξεις των οπαδών μας είχε σημαντική παρουσία. 

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και η πολιτική, με μια ιδιαίτερη μορφή βέβαια, η οποία επηρέαζε αρκετούς νέους.

 Δεν ήταν όμως σε καμιά περίπτωση σημαντική θα έλεγα, μέσα στα πέταλα.

 Ο Βάζελος εκείνα τα χρόνια είχε αρκετούς skinheads αλλά και μεταλάδες που ανήκαν στον ευρύτερο εθνικισμό. 

Το να αποτελούσες μέρος μιας κερκίδας, ενός πετάλου είχε να κάνει με μια μεταφυσική κατάσταση.

 Τι εννοώ ότι δηλαδή ανήκες σε κάποια ομάδα οπαδών, είχες μια συναίσθηση ενός καθήκοντος να προστατεύσεις αυτό που πίστευες, ξεκινώντας από την γειτονιά σου, την περιοχή σου και τέλος την ομάδα σου. 

Ο χούλιγκαν είναι αντικομφορμιστής κινείται ενάντια σε όλα, είναι Άναρχος, οχι αναρχικός προσοχή, που γράφει και ο Junger, είναι ένας που είναι ενάντια στην εξουσία αλλά κινείται σε κάποια πλαίσια που θέλει αυτός.

 Φυσικά είναι και μια πολεμική κουλτούρα, κάτι μεταξύ ενός στρατιώτη και ενός παρτιζάνου. Σε αυτό το σημείο παίζει ρόλο και η νοοτροπία του κάθε λαού, στον οποίο ανήκει ο εκάστοτε οπαδός. 

Άλλη συμπεριφορά ο Άγγλος, πιο ελεύθερος, πιο ανεξάρτητος χωρίς αρχηγούς και οπαδικά κλαμπ, αλλά μόνο mobs παρέες θα έλεγα. Πιο κοντά στον Αντάρτη. 

Στα μεσογειακά κράτη, Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία αντίθετα, ο χούλιγκαν είναι πιο στρατιώτης, με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα: ηγεσία, οργάνωση, πειθαρχία και συντονισμό. 

Τώρα, όσο αφορά τα πολιτικά μηνύματα, ναι είναι ένα τρόπος ο οπαδισμός και μάλιστα πολύ σημαντικός, να περνιούνται πολιτικά θέματα, όχι μόνο μηνύματα. 

Και το κάνουν όλοι όπως βλέπουμε, ιδιαίτερα στο εξωτερικό ...

για να διαβάσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη εδώ ...

Tρίτο και τελευταίο μέρος: Το Αμερικανικό κακό (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

Και με το παρακάτω άρθρο, φτάσαμε στο τέλος αυτού του αφιερώματος για τις ρίζες του Αμερικανικού κακού, βασισμένο πάντα στο εξαιρετικό βιβλίο των φιλοσόφων Giorgio Locchi και Alain De Benoist. 

Διαβάστε με προσοχή όλη την ιστορία αυτή και πέρα από τις γνώσεις που μπορεί κάποιος να αποκτήσει, θα είναι και σε θέση να κρίνει τις πραγματικές θέσεις που βασίζονται οι παγκόσμιοι τύραννοι, με τα σημερινά αγγελικά πρόσωπα. 

Η νέα Ελίτ ήρθε με σκοπό να φέρει την απόλυτη σκλαβιά … ένα νέο σκοτάδι μας περιμένει

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

 

Το δεύτερος μέρος του:Αμερικανικού κακού (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα, με το δεύτερο μέρος πάνω στο βιβλίο «Το αμερικανικό κακό», το οποίο μας διαφωτίζει με στοιχεία για το τι πιστεύουν οι Αμερικανοί, πως ξεκίνησε αυτή η λαίλαπα και ποια είναι τα είδωλα τους με τα οποία προχωρούν στην πολιτική και όχι μόνο ζωή, ανεξαρτήτου ιδεολογίας

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

«To Αμερικανικό κακό» των Giorgio Locchi και Alain de Benoist (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

 Κάθε κακό έχει τις ρίζες του και συνήθως δεν είναι καθόλου αθώες και τυχαίες, ιδιαίτερα στην περίπτωση των ΗΠΑ. 

Ειδικευμένοι στις γενοκτονίες, έτσι άλλωστε ξεκίνησαν να δημιουργούν αυτό το τέρας, εξοντώνοντας τους Ινδιάνους, συνέχισαν στον ίδιο ρυθμό και πιο επιθετικά μάλιστα, φορώντας διάφορες μάσκες. 

Σήμερα διάλεξαν μια διαφορετική και πιο «καλοσυνάτη», αυτή του καλού λευκού πατριώτη. 

Πάμε όμως να ξεκινήσουμε από πολύ παλιά, από την αρχή. 

Πρόκειται ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα, με αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο «Το Αμερικανικό κακό», που έγραψαν δυο μεγάλοι σύγχρονοι στοχαστές – φιλόσοφοι Ευρωπαίοι, φρουροί της Παράδοσης μας, ο Ιταλός Giorgio Locchi* και ο Alain de Benoist. 

Αρχίζουμε λοιπόν το ταξίδι στην αρχή του … κακού

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που ενοχλεί πολλούς εδώ ..

Ο Dominique Venner για την καπιταλιστική ολιγαρχία (Σαμουράι της Δύσης)

«Η καπιταλιστική ολιγαρχία αδιαφορεί για την τύχη των εθνικών κοινοτήτων. Στόχος της είναι να ικανοποιήσει μια ακόρεστη θέληση για εξουσία μέσω της οικονομικής κυριαρχίας του κόσμου. Η ανθρωπότητα και οι πολιτισμοί της θυσιάζονται για τα καθαρά υλιστικά της σχέδια»

Dominique Venner