Μετά από ένα μακρύ πνευματικό ταξίδι για τη ζωή και τη
δράση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια, ο
ερευνητής - συγγραφέας Λεωνίδας Λεωνίδου έφτασε αυτές τις μέρες στον προορισμό
του.
Δηλαδή στη συγγραφή και την έκδοση των δύο τελευταίων τόμων της βιογραφίας
του Αρχηγού του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και Αρχηγού και ιδρυτή της
ΕΟΚΑ Β΄.
Την περασμένη Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, 2009
παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στο οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας
(Britannia Road, North Finchley, London N12, 9RU), οι δύο ογκώδεις τόμοι που
καλύπτουν τα ταραχώδη και συγκλονιστικά, για τον κυπριακό λαό και για τον ίδιο
το Γρίβα, χρόνια 1959-1974, την περίοδο δηλαδή από τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ
μέχρι και το θάνατο του.
Προηγήθηκε το 1995 η έκδοση, από τον κ. Λεωνίδου, του
πρώτου Τόμου της Βιογραφίας του Γρίβα, που καλύπτει τα πρώτα 53 χρόνια της ζωής
του, από το 1897 που γεννήθηκε, μέχρι το 1950 και περιλαμβάνει τα παιδικά και
εφηβικά του χρόνια, τη φοίτηση του στη Σχολή Ευελπίδων, τη γνωριμία και το γάμο
του με την Κική, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπολοχαγός,
τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας στην
Πίνδο και γενικά τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού.
Το 1997 εκδόθηκε ο
δεύτερος Τόμος που καλύπτει τα χρόνια 1950-1959, δηλαδή την περίοδο της
προετοιμασίας και διεξαγωγής του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Συνάντησα το Λεωνίδα Λεωνίδου στο σπίτι του στο Palmers
Green του βόρειου Λονδίνου και μου μίλησε γι’ αυτό το κοπιώδες τετράτομο έργο
ζωής και για τους λόγους που τον ώθησαν να το αναλάβει, δεδομένων των τεράστιων
δυσκολιών στην εξεύρεση αξιόπιστων πηγών αντικειμενικής πληροφόρησης και
έρευνας, αλλά και των πολιτικών δυσκολιών που προκύπτουν λόγω της αμφιλεγόμενης
προσωπικότητας του Γρίβα, κυρίως σε σχέση με την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ
Β΄.
Ένα όνομα που προκαλεί αλλεργία
«Είναι γεγονός», είπε ο κ. Λεωνίδου, «ότι σήμερα, 35
χρόνια μετά το θάνατο του, το όνομά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς και είχα
πολλά προβλήματα μέχρι να διεκπεραιώσω την εργασία μου. Όμως έβαλα πείσμα να
κάνω την έρευνα και ουσιαστικά αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν, με μοναδικό κίνητρο
να φτάσω στην ιστορική αλήθεια που αφορά στο Διγενή.
Ως νεαρός φοιτητής στην
Αθήνα, από το 1967 μέχρι το 1971, ήμουν μέλος των αντιχουντικών ομάδων που
ίδρυσε ο Γρίβας εκεί στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, τον γνώρισα
προσωπικά και τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του, αφού σπούδαζα με υποτροφία
του δημόσιου Ιδρύματος που ίδρυσε εκείνος στην Ελλάδα και ήξερα πολύ καλά ότι
ήταν αντίπαλος και όχι συνεργάτης της Χούντας, όπως τον κατηγορούν.
Ήμουν παρών
στις δύο δημόσιες αντιχουντικές ομιλίες που έκανε το 1970 και το 1971 σε
κινηματοθέατρα της Αθήνας ενώπιον εκατοντάδων Κυπρίων φοιτητών, τις έχω
μαγνητοφωνήσει και διασώσει και δεν μπορώ να δέχομαι τις ανοησίες που λέγονται
εκ των υστέρων από διάφορους για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.
Έχεις μια σαφή συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα
«Γρίβας». Αυτό δεν υπονομεύει την αντικειμενικότητά σου ως ιστορικού ερευνητή,
για το έργο που τον αφορά;
Καθόλου. Άλλο η κρίση μου ως πολιτικό άτομο και άλλο η
ιδιότητά μου ως ερευνητής-συγγραφέας. Το έργο μου για το Γρίβα είναι στηριγμένο
σε στοιχεία, μαρτυρίες και πληροφορίες από το προσωπικό αρχείο και το
αδημοσίευτο ημερολόγιο του, από πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά, συγγενείς,
φίλους, συναγωνιστές, αλλά και σε ντοκουμέντα από τα βρετανικά και τα
αμερικανικά κρατικά αρχεία, σε εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα και σε δημοσιεύματα
από τον κυπριακό και τον ξένο Τύπο της εποχής.
Νομίζω ότι με τους δύο
καινούργιους τόμους που εξέδωσα και παρουσιάζω σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα
της Κύπρου, ξεκαθαρίζω ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Γρίβας, τι έκανε και τι
πίστευε. Με το έργο αυτό, πιστεύω, διαλύονται μύθοι που επικράτησαν σε βάρος
του για περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Ιδιαίτερα με τον τέταρτο τόμο που
ασχολείται με τα τραγικά τρία τελευταία χρόνια της ζωής του και μέσα από
συνταρακτικά ντοκουμέντα γραμμένα από τον ίδιο, δίνονται πειστικά και
αδιάσειστα στοιχεία των θέσεων και προθέσεων του και ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα
επικρατούντα σενάρια.
Ο τέταρτος Τόμος της σειράς περιέχει ένα τρομερό υλικό
για την ΕΟΚΑ Β΄ από τα αρχεία του Διγενή και απαντάται το ερώτημα γιατί
κατέβηκε ο Διγενής στην Κύπρο, γιατί ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄, ποιοι ήταν οι στόχοι
του και ποιοι χρηματοδοτούσαν την ΕΟΚΑ Β΄.
Ποιοι τη χρηματοδοτούσαν;
Οι τότε τρεις Μητροπολίτες Άνθιμος, Κυπριανός και
Γεννάδιος, γνωστοί Κύπριοι μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι οπαδοί του Διγενή που
τάσσονταν υπέρ του αγώνα της Ένωσης, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο ίδιος ο Διγενής.
Τους κατονομάζεις στο βιβλίο;
Τους αναφέρω όπως τους ανέφερε στο ημερολόγιο του ο
Διγενής.
Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις για τον άνθρωπο και
στρατιωτικό Γρίβα;
Επρόκειτο για έναν αγνό πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή
του για την Ελλάδα και την ιδέα της Ένωσης, όμως είχε στο τέλος εγκλωβιστεί σε
μια κατάσταση απ' όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει, διότι οι δυνάμεις έξω από τον
ίδιο ήταν πιο δυνατές απ' ότι εκείνος. Αλλά επιμένω και λέω ότι καμιά πολιτική
επίπτωση και συνέπεια δεν είχε οποιαδήποτε πράξη του Διγενή στην Κύπρο ή αλλού.
Τις πολιτικές αποφάσεις τις έπαιρναν άλλοι. Ο Διγενής έκανε κάποιες
στρατιωτικές κινήσεις που δεν είχαν επιπτώσεις πάνω στην εξέλιξη του Κυπριακού
και την τραγωδία που ακολούθησε έξι μήνες μετά το θάνατό του. Εκείνοι που
έπαιρναν τις πολιτικές αποφάσεις ήταν οι υπεύθυνοι για τις πολιτικές συνέπειες.
Μόνο και μόνο ότι ήρθε τον Αύγουστο 1971 κρυφά από την
Ελλάδα στην Κύπρο, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ και αντιπαρατάχθηκε ένοπλα στην
εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση Μακαρίου, θεωρείται ένα τεράστιο λάθος και
για πολλούς ένα έγκλημα που δεν του το συγχωρούν.
Πώς τοποθετείται το βιβλίο
σου σε αυτές τις πεποιθήσεις;
Ο Διγενής θεωρούσε ότι οδηγήθηκε στην κατάσταση εκείνη
λόγω του κατατρεγμού της ενωτικής παράταξης. Το 1971 υπάρχει στην Κύπρο μια
ενωτική παράταξη που καταπιέζεται. Υπάρχουν επισκέψεις αγωνιστών στην οικία του
στην Αθήνα, που του περιγράφουν τα πάνδεινα που υποφέρουν.
Το ενωτικό κίνημα
και το όραμα με το οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε και για το οποίο αγωνίστηκε και
θυσιάστηκε με τους άλλους, πάει να πεθάνει. Δεύτερο, γίνονται συνομιλίες και
σκευωρίες για υπογραφή διχοτομικής συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μεταξύ της
Χούντας και της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία θα απέκλειε εσαεί την Ένωση.
Ο
Διγενής στα τελευταία του χρόνια θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει το
Κυπριακό στην ορθή οδό, ήταν η οδός του δημοψηφίσματος, δηλαδή της αυτοδιάθεσης,
για να αποφασίσει η πλειοψηφία του λαού τι θα γίνει με το μέλλον του.
Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει το Μακάριο να προχωρήσουν μαζί προς την πορεία
του δημοψηφίσματος και να θέσουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης,
ελπίζοντας ότι θα επερχόταν η Ένωση.
Αλλά γράφει κάπου ότι, αν ο κυπριακός λαός
αποφάσιζε διαφορετικά, τότε αυτός θα παραιτείτο. Έρχεται, λοιπόν, στην Κύπρο
και ο τρόπος που το έκανε ήταν στρατιωτικός, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο
πεζοδρόμιο και να δημιουργήσει κόμμα υπό τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Ο μόνος
τρόπος που γνώριζε, ήταν να έχει μια στρατιωτική οργάνωση. Ο Γρίβας έφτασε
μυστικά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971, αφού είχε ενημερώσει σχετικά το
Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο Μακάριος
γνώριζε ότι θα ερχόταν, αλλά όχι πότε ακριβώς. Αρχικά δεν εκδήλωσε καμιάν
αντίδραση, γιατί δεν αντιλαμβανόταν ότι ο Διγενής θα ερχόταν να κάνει
στρατιωτική οργάνωση. Νόμιζε ο Μακάριος ότι με την παρουσία του Διγενή στην
Κύπρο, οι χουντικοί στην Αθήνα θα φοβούνταν να επιβάλουν λύση.
Αυτό συμπέρανα,
τουλάχιστον εγώ, μέσα από την έρευνα που έκανα. Ενώ ο Διγενής ήρθε στην Κύπρο
για ν' αντιμετωπίσει μια ισχυρή στρατιωτική οργάνωση, τυχόν στρατιωτικό κίνημα
της Χούντας μέσω της ελεγχόμενης από αυτούς Εθνικής Φρουράς.
«ΕΟΚΑ Β΄, μια κίνηση για την Ένωση»
Ήρθε, λοιπόν, για να στηρίξει την κυπριακή κυβέρνηση
και όχι για να την καταλύσει;
Ακριβώς. Και με απώτερο σκοπό να προχωρήσουν προς την
Ένωση, εφόσον αυτό θελήσει ο κυπριακός λαός μέσω δημοψηφίσματος. Η ΕΟΚΑ Β΄
ιδρύθηκε για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε ενδεχομένου επιβολής λύσης
ανθενωτικής ή λύσης μη αποδεκτής στον εθνικόφρονα κόσμο και στο Διγενή.
Ο
Διγενής δεν την έβλεπε ως κίνηση αντιμακαριακή, αλλά ως κίνηση για να
επιτευχθεί η Ένωση. Όμως, ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄, υπήρχαν πολλοί που
υπέφεραν κατά τη δεκαετία 1960-1970 και διακατέχονταν από αντιμακαριακό μένος
(Στη διάρκεια της δεκαετίας 1960 έγιναν από την κυβέρνηση Μακαρίου δολοφονίες
αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έμειναν ανεξιχνίαστες, έγιναν ξυλοδαρμοί και απαγωγές
αντιφρονούντων δημοσιογράφων, έγινε μεγάλος κατατρεγμός της ενωτικής
παράταξης).
Αυτοί ήθελαν να συνεχιστεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, τάχθηκαν εναντίον των
Συμφωνιών της Ζυρίχης και εναντίον του Μακάριου, γιατί έβλεπαν με καχυποψία ότι
το καθεστώς τότε δεν οδηγούσε την Κύπρο προς την Ένωση, αλλά διαιώνιζε μια
κατάσταση όχι ποθητή γι’ αυτούς.
Η δημοκρατία στα πέτρινα χρόνια
Γιατί δεν είχαν τη δημοκρατικότητα να δεχτούν και να
σεβαστούν το γεγονός ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση είχε άλλη άποψη, ότι έκλεισε
το θέμα της Ένωσης και ότι η πολιτική δεν γίνεται με κρησφύγετα και με
πραξικοπήματα;
Ο Διγενής δεν έκανε πραξικόπημα. Παρόλο που η
δημοκρατική ζωή της Κύπρου δεν είχε μπει στην τροχιά της, εντούτοις αυτό δεν
δικαιολογούσε πραξικοπήματα. Η επιρροή αιώνων σκλαβιάς και καταπίεσης κάτω από
διάφορους κατακτητές, δεν επέτρεψαν την κανονική λειτουργία του νέου κράτους.
Πολλοί που είχαν πάρει αξιώματα, ήταν επηρεασμένοι από τις μεθόδους του
απελευθερωτικού αγώνα. Όσοι δεν ευνοούσαν το καθεστώς, διώκονταν και δεν
έπαιρναν θέσεις. Όσοι κρατούσαν εφημερίδα της αντιπολίτευσης, εθεωρούντο
προδότες.
Η αντίληψη της δημοκρατίας, τότε, δεν έχει σχέση με την
αντίληψη της δημοκρατίας σήμερα. Ήταν μια περίοδος εξέλιξης προς τη δημοκρατία
και όχι δημοκρατία. Οποιοσδήποτε διαφωνούσε με το Μακάριο, διωκόταν ή
φυλακιζόταν.
Ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, που ήταν πολιτικός εκπρόσωπος της
ενωτικής παράταξης, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για ένα
αντιπολιτευτικό άρθρο του, που έγραψε το 1970 στην εφημερίδα «Γνώμη».
Ο Ευδόκας υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός πολιτικός που τον
αποφυλάκισαν οι Αρχές διά της βίας, αφού την ημέρα των βουλευτικών εκλογών θα
ήταν κλεισμένος στη φυλακή, πράγμα που θα έβλαπτε την εικόνα της κυβέρνησης. Ο
ίδιος ήθελε να εκτίσει την ποινή του για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας
στις αντιδημοκρατικές μεθόδους της κυβέρνησης.
Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να
στείλει τον Αρχηγό της Αστυνομίας και την υπουργό Στέλλα Σουλιώτου να τον
παρακαλούν να φύγει από τη φυλακή και αυτός να αρνείται! Μου είπε, λοιπόν, ο
Ευδόκας ότι οι υπεύθυνοι των φυλακών τον μετέφεραν διά της βίας έξω από τις
φυλακές και τον κλείδωσαν απέξω!
Αμοιβαία καχυποψία και πάθη στο απροχώρητο
Πώς τα πράγματα πήραν αυτή την άσχημη τροπή, με την
ανοικτή σύγκρουση Γρίβα - Μακάριου, το διχασμό του λαού, την ένοπλη βία και
αντιβία, τις ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών από την ΕΟΚΑ Β΄ και τις εμφύλιες
δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων;
Το Σεπτέμβρη του 1971, ένα μήνα μετά που ήρθε στην
Κύπρο ο Γρίβας, ο Μακάριος μαθαίνει ότι θα κάνει μυστική οργάνωση και τον
Οκτώβρη τού εξαπολύει δριμύτατη δημόσια επίθεση, ότι «η Ένωσις δεν
επιτυγχάνεται δι’ εκδηλώσεων και πράξεων ηρωικής μωρίας».
Τον ίδιο μήνα ο
Διγενής πληροφορήθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ίδρυση Εφεδρικού
Σώματος Αστυνομίας, όχι υπό τις εντολές του υπουργού, αλλά απευθείας του
Μακαρίου.
Τρίτον, τον Ιανουάριο 1972 υπήρξε πληροφορία ότι ο Μακάριος εισήγαγε
μυστικό οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της
Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, που σημαίνει ότι δεν
είχε στόχο να κτυπήσει Τούρκους που δεν είχαν άρματα, αλλά την Ε.Φ. ή
οποιονδήποτε άλλον μπορούσε να κινηθεί εναντίον του και ότι, με άλλα λόγια,
ίδρυε δικό του στρατό παράλληλα προς την Ε.Φ.
Όλα αυτά επιδείνωσαν το βαρύ
κλίμα και παρά τη μυστική συνάντηση Γρίβα - Μακάριου στις 26 Μαρτίου 1972 στη
Λευκωσία, για εκτόνωση της κρίσης, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να άρουν την
καχυποψία που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο.
Μετά από τρίμηνη αναμονή, ο Μακάριος
τα βρίσκει με το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, αποφασίζει να πατάξει την ΕΟΚΑ
Β΄ και καλεί τον Παπαδόπουλο να καταδικάσει την ΕΟΚΑ Β΄.
Ενισχύεται το Εφεδρικό
και αρχίζει η καταδίωξη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο σκληρός πόλεμος με τις αστυνομικές
δυνάμεις. Ο Διγενής σκληραίνει τη στάση του μετά που ο Μακάριος αγνόησε την
υπόδειξή του να μην υποβάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1973 και να
υποδείξει άλλον ως υποψήφιο Πρόεδρο.
Η ενωτική παράταξη απέσυρε την
υποψηφιότητα Ευδόκα, οπότε ο Μακάριος εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ άρχισαν
τρομερά βασανιστήρια σε αστυνομικούς σταθμούς, όσων συλλαμβάνονταν ως μέλη της
ΕΟΚΑ Β΄. Ο Διγενής κατάρτισε το σχέδιο «Ανταπόδοσις» που εφάρμοσε το Φεβρουάριο
- Μάρτιο 1973 για ανατίναξη αστυνομικών σταθμών όπου εφαρμόζονταν βασανιστήρια.
Τα πάθη είχαν πλέον φτάσει στο απροχώρητο, υπήρξαν μερικές εκτελέσεις αντιπάλων
και από την ΕΟΚΑ Β΄ και από το μακαριακό παρακράτος. Ήταν μια ατυχής περίοδος
για την Κύπρο. Η πιο κρίσιμη περίοδος ήταν το καλοκαίρι 1973 οπότε είχαν
συλληφθεί οι περισσότεροι των μελών της ΕΟΚΑ Β΄, ενώ στο αρχείο του ο Διγενής
αναφέρει ότι είχε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε εντολή να εκτελέσουν και τον
ίδιο!
«Το χάος είναι πιο ευνοϊκό στο γίγνεσθαι παρά στην
τάξη. Η παραίτηση είναι ο εχθρός κάθε κινήματος. Σώζοντας την πατρίδα από το
χάος κλείσαμε την πόρτα στο γίγνεσθαι και ανοίξαμε τον δρόμο προς την παραίτηση»
Ernst von Salomon
Μετάφραση: Κωνσταντίνος
Μποβιάτσος
Το παρακάτω απόσπασμα, είναι από το βιβλίο του Ernst
vonSalomon με τίτλο "Der
Fragebogen" (Το ερωτηματολόγιο).
Ήταν ένας τίτλος προερχόμενος από τις 131 ερωτήσεις που
αναπτύχθηκαν και συλλέχθηκαν με αυτό το όνομα από τις Συμμαχικές αρχές κατοχής
το 1945 στην Γερμανία.
Ο στόχος τους ήταν η σύνταξη μιας «ακτινογραφίας του
Εθνικοσοσιαλισμού» κατόπιν θα εφαρμοζόταν στον Γερμανικό λαό, ένα είδος μαζικής
εξέτασης - ανάκρισης στο όνομα της «αποναζιστικοποίησης» ...
Η ιδέα να χρησιμοποιήσει αυτή την αφήγηση για να πει τη
δική του ιστορία και να καταγγείλει την ανόητη μυωπία των νικητών, για να
εκθέσει τις αδικίες και την κακομεταχείριση που επιβλήθηκαν στους Γερμανούς,
ήταν έξυπνη και αντίθετη προς το ρεύμα, ερχόμενη σε ρήξη με κάθε συμβατική
σοφία.
Ενισχυμένη από ένα κατηγορητήριο που δεν λυπόταν τους Αμερικανούς και
τους Συμμάχους τους αλλά και ταυτόχρονα επέκρινε σφόδρα τον Εθνικοσοσιαλισμό
στα διάφορα λάθη και τις συμπεριφορές του.
Όλα αυτά θα έκαναν το "Der Fragebogen" το
πρώτο πραγματικά αμφιλεγόμενο βιβλίο της μεταπολεμικής Γερμανίας και
μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες.
Ernst Salomon
"Der Fragebogen", απόσπασματουέργου:
Έτσι καθίσαμε στη μεγάλη πολυτελή αίθουσα: η γυναίκα
μου η Ille σε ζωηρή συζήτηση με την Eva Braun - την οποία ακόμα δεν γνώριζα ότι
ήταν αυτή - και ο Wolf πουήταν με τη
σύζυγο του καθηγητή, η οποία φαινόταν εξαιρετικά χαρούμενη και αστειευόταν
ζωηρά με τον Wölfchen, ο οποίος με την σειρά του γελούσε τόσο χαρούμενα, που
ανησυχούσα σοβαρά για τις προθέσεις του.
Εγώ κοίταξα γύρω μου στην αίθουσα και
ο καθηγητής συγκινήθηκε βαθιά όταν εξέφρασα τον θαυμασμό μου για το
καλλιτεχνικό του γούστο και τα ακριβά έργα τέχνης.
Η γλώσσα του βαραίνει λίγο
και μου λέει, ότι ακόμα δεν ήξερε ποιος ήμουν, αλλά εμένα με συγκρατείκάτι όταν θέλω να του το πω.
Το θεώρησε
εντελώς περιττό. Αυτός από την άλλη, κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο συμπαθητικός
και όλοι οι συμπαθητικοί άνθρωποι μπορούσαν πάντα να τον επισκέπτονται.
Έπειτα πήγε κάτω στο υπόγειο και οι δύο κυρίες του
σπιτιού, που ήθελαν να προμηθευτούν «ταξιδιωτικά εφόδια» για τον Wölfchen που
θα έφευγε, έτρεξαν μαζί του. Επιτέλους η Ille μας είπε ότι η κυρία αυτή ήταν η
Eva Braun.
Ο Wölfchen δήλωσε απλώς: «Ενώ έχουμε στο σπίτι μας μόνο μια
μικρή λευκή κατσίκα εδώ βλέπω πολυτέλεια ...».
Αποφάσισα να την κοιτάξω
πολύ προσεκτικά. Αλλά δεν βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία, επειδή είχε έρθει η ώρα
να φύγει ο Wölfchen.
Οι κυρίες του
έδωσαν ένα γιγάντιο καλάθι, από το οποίο προεξείχαν κεφαλές μπουκαλιών και το
οποίο, αφού το εξέτασα πιο προσεκτικά, περιείχε πράγματα που χάρηκα που είδα
στα χέρια του Wölfchen: ψωμάκια με ζαμπόν, στήθη χήνας και πουτίγκα από συκώτι
χήνας.
Δέχτηκε το δώρο με ανησυχία στη σκέψη ότι ίσως το καλάθι δεν θα χωρούσε
στη στενή καμπίνα του μαχητικού αεροπλάνου του.
Ευχαρίστησε ευγενικά και είπε:
«Το βράδυ, στις σκηνές μας, ακούμε ακόμα το Lili Marlen και μετά δεν υπάρχει πια
ηλεκτρικό ρεύμα. Αλλά οι άντρες δεν μπορούν να κοιμηθούν αμέσως, και πρέπει να
τους πω κάτι.
Απόψε θα ανοίξω το καλάθι και θα πω: Δεν ήξερα ότι κάποιος θα
μπορούσε να νιώθει τόσο άνετα και πλούσια στο σπίτι των αξιωματούχων!»
Μια παρατήρηση που προκάλεσε γενική ευθυμία αλλά και
προβληματισμό ...
Το αυτοκίνητο του καθηγητή μας πήγε στο
Schleissheim και μετά πήγε εμένα και την
Ille στο ξενοδοχείο.
Λόγω της παρουσίας φυσικά του οδηγού, δεν μπορέσαμε να
επιδοθούμε αμέσως στη συνήθεια μας να κάνουμε διάφορα σχόλια, αλλά μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο, η
Ille δεν άντεξε άλλο και άρχισε να μιλά.
Αναγκάστηκα να τη διακόψω αρκετές φορές, ρωτώντας την επίμονα αν έλεγε
ανοησίες, αλλά εκείνη έλεγε: «Όχι, όχι», είπε, «είδες το ντύσιμο της;
Εκλεπτυσμένο! Λίγο υπερβολικά περίτεχνο στην κορυφή, αλλά κατά τα άλλα,
εξαιρετικά απλό στο σχεδιασμό!
Ύφασμα κορυφαίας ποιότητας και μόνο ένα
κόσμημα, αλλά και αυτό ... ακριβό! Είδες το βραχιόλι;
Τέλος πάντων, τώρα ξέρω
τι να πω αν κάποιος με προσβάλει ξανά στο τραμ εξαιτίας των κόκκινων χειλιών
μου!
Τότε θα του πω: Εσύ, εσύ πρόσεχε! Ο Φύρερ μου το λατρεύει αυτό το χρώμα!».
Ο ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος «Totemburg» εκτύπωσε ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της
κυπριακής ιστορίας.
Το βιβλίο ξεκινάει με μία μικρή βιογραφία του αρχηγού του
αγώνα της ΕΟΚΑ.
Η τελευταία έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1965 από τον
δημοσιογράφο των Cyprus Times, Τσάρλς Φόλεϋ.
Τα « Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα» είναι ένα βιβλίο
με σκληρό εξώφυλλο και με πολλές φωτογραφίες.
Η μετάφραση έγινε από την
επαγγελματία μεταφράστριαΝαταλία
Χολμογκόροβα και από την ιστορικό και επιστημονική διορθώτρια Λίντια Αρντάμοβα.
Το βιβλίο περιέχει καταλόγους και ντοκουμέντα μερικά από τα
οποία μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα ρωσικά όπως η προετοιμασία για την
έναρξη του αγώνα, το πρώτο επαναστατικό φυλλάδιο της ΕΟΚΑ, το φυλλάδιο για την
κατάπαυση του πυρός κ.α.
Στην Αγγλία το βιβλίο έχει εξαντληθεί και τα λίγα αντίτυπα
που έμειναν πουλιούνται προς 150 λίρες Αγγλίας.
Στην Κύπρο το βιβλίο πωλείται από τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου
στη Λεμεσό και Ελλάς στην Λευκωσία.
Μερικά αντίτυπα υπάρχουν στο μουσείο του
Διγενή στη Λεμεσό και του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά.
Οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου τονίζουν πως
«για τον μέσο Ρώσο τουρίστα η Κύπρος είναι ένας προορισμός για παραλίες, ήλιο
και για θρησκευτικά προσκυνήματα.
Όμως υπάρχουν και τα μνημεία που έχουν σχέση
με τον επαναστατικό αγώνα για την ελευθερία.
Θα ήταν υπέροχο αν υπήρχε ένα
ρεύμα τουριστών που θα επισκέπτονταν τα μνημεία και τα μουσεία της ΕΟΚΑ.
Το
βιβλίο θα ήταν χρήσιμο και για τους πολλούς Ρώσσους που κατοικούν στην Κύπρο
γιατί θα τους βοηθήσεινα καταλάβουν την
κουλτούρα, την ιστορία και τους ανθρώπους της Κύπρου».
Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος οι εκπρόσωποι του εκδοτικού
οίκου σκέφτονται να εκδώσουν και άλλα βιβλία σχετικά με την ΕΟΚΑ.
Εκτός από ανιδιοτελής συναγωνιστής είναι ίσως η πιο αξιόλογη
γραφίδα του λεγόμενου «χώρου».
Ο Άγγελος Δημητρίου ξεχωρίζει για την ευρύτητα
του πνεύματος και την ποιότητα του χαρακτήρα του.
Πλήρες το «μητρώο» του στις
τάξεις των συναγωνιστών μας.
Με καταγωγή από την Μεγαλόνησο και μέλος «φαμίλιας»
που στήριξε με ένοπλο αγώνα την «Ένωση» και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα.
Από το
2007 υποστηρικτής της συντακτικής μας ομάδας, με ανώτερες ποιοτικές σπουδές σε
προσωπικό επίπεδο, αλληλέγγυος στα κοινωνικά ζητήματα.
Συγγραφέας 12 βιβλίων που
τα εξέδωσε η «Λόγχη»- σύνδεσμος εδώ -τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα εθνικιστικά
βιβλιοπωλεία.
Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και συνελεύσεις της «Εθνικής
Αυτονομίας», μέλος της συλλογικότητας «Ιδεάπολις», μέλος της συντακτικής ομάδας
του περιοδικού «Patria».
Σήμερα ένας εκ των συντελεστών της διαδικτυακής και εκδοτικής προσπάθειας της
«Ανάκτησης» - σύνδεσμος εδώ -
Στιχουργός σε τραγούδια που κυκλοφορούν - όπως το «Εαρινό», στο cd«Μια
μέρα» του Κωνσταντίνου Στυλιανού - ποιητής και δοκιμιογράφος.
Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο, την εκτενή αρθρογραφία του παλαιότερα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και σήμερα στην διαδικτυακή της μορφή.
Γνωστός για την ποιοτική
παρουσία του στο «AxisRadio» και
την εκπομπή «Αλήτες του Ουρανού» προ ετών, ενώ σήμερα συμμετέχει στους
«Θυρωρούς της Νύχτας», στο διαδικτυακό κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης».
Ιδεολογικά
κείμενα του και ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας
ομάδας τα οποία μπορείτε να δείτε στην ετικέτα εδώ ...
Τον ευχαριστούμε για την τιμή.
Χρονικό σημείο έναρξης της στράτευσης σου στον «χώρο»
και τι είναι αυτό που σε ώθησε να ενισχύσεις την «ανταρσία του πνεύματος»
απέναντι στο καθεστώς;
Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε στα 15 μου χρόνια. Από
εκεί και πέρα, πέρασα από διάφορα στάδια μέχρι σήμερα. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι
την σημασία μιας αληθινά αντιεξουσιαστικής συνείδησης, η οποία είναι πάντα ένα
ζητούμενο, κάτι που συνεχώς «γίγνεται».
Ποια η οπτική σου απέναντι στην σύγχρονη λογοτεχνική
παραγωγή στην εποχή της νεωτερικότητας;
Σίγουρα υπάρχουν ποιότητες, όπως και πολλή «σαβούρα».
Στην Ελλάδα, αυτό που κυριαρχεί είναι κλειστές αλληλολιβανιζόμενες/
αλληλουποστηριζόμενες κλίκες.
Τι μηνύματα λαμβάνεις από όσους διαβάζουν τα βιβλία
σου, είναι μια κατάθεση ψυχής καθένα από αυτά;
Για να πω την αλήθεια, ορισμένοι μου λένε ότι
δυσκολεύονται αρκετά, και αυτό είναι κάτι κακό. Εκείνο που επιδιώκω είναι να
δουλεύω πάνω στη γλώσσα με επιμονή, επιμέλεια και σεβασμό, κατά τις δυνατότητες
μου.
Μέσα από το έργο σου, που διαπνέεται από ένα έντονο
στοιχείο μελαγχολίας, εντοπίζεται και μια νότα επαναστατικής αισιοδοξίας. Είναι
έτσι;
Η απαισιοδοξία είναι η μήτρα της Επανάστασης, μιας
λέξης που, παρεμπιπτόντως, σήμερα, έχει χάσει το νόημά της. Κανείς Επαναστάτης
δεν διακατεχόταν από ευωχία. Πρέπει να
βουτήξει κανείς στην λύπη για να δει την αλήθεια.
Τι σημαίνει «πολιτικό βιβλίο» για σένα και πως
μεταφράζεις την προσπάθεια του συστήματος να αποτρέψει την πρόσβαση στο χαρτί
μέσω της επιβολής του διαδικτύου;
Καθετί είναι πολιτικό, στο βαθμό που αναφέρεται στο
κοινωνικό γεγονός. Κάθε μας πράξη έχει τέτοιο αντίκτυπο. Κατά τα άλλα πιστεύω
ότι το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ ολοσχερώς την αξία του.
Ποιο από τα βιβλία σου ξεχωρίζεις τόσο για την
κυκλοφορία του όσο και για τον αντίκτυπο του;
Την μεγαλύτερη κυκλοφορία, πρέπει να είχε «η Ποιητική
του ανορθολογισμού», που εκδόθηκε το 2016. Ήταν ένα ανώριμο, αλλά παθιασμένο βιβλίο.
Το πρώτο βιβλίο των 26 μου χρόνων.
Θα περιοριστώ στο γενικό σχόλιο, ότι στ’ αλήθεια
υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν με μελάνι και άλλοι που γράφουν με το αίμα
τους. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω/σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» που έλεγε και ο
Καρυωτάκης ειρωνικά.
Πιστεύεις ότι ο πνευματικός κόσμος στην μνημονιακή
εποχή όχι απλά υποχωρεί αλλά είναι πλέον δοσίλογος της σάπιας εξουσίας;
Ο «πνευματικός κόσμος» ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την
συστηματική εξηλιθίωση αυτού του λαού.
Γιατί λοιπόν με την «Τρίτη Θέση»; Δείγμα «σεκταρισμού
και φραξιονισμού» όπως υιοθετούν αυτοί που δεν γνωρίζουν μάλλον επειδή δεν θέλουν να
γνωρίζουν, «ιδεολογική παρεκτροπή» ή απλά επαναφορά
στις γόνιμες εκφράσεις της Ιδέας;
Ο σοσιαλισμός μας είναι κάτι πέρα και από αυτό το
αυτονόητο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη: είναι η καταξίωση του ανθρωπίνου
προσώπου σε όλη την τραγικότητα του.
Νεολαίοι συναγωνιστές τα τελευταία χρόνια δείχνουν να
αφυπνίζονται από τις «γραφές των καταραμένων ηττημένων» του τελευταίου μεγάλου
πολέμου. Πιστεύεις υπάρχει τελικά ελπίδα στην ζοφερή άβυσσο της δημοκρατίας ή
απλά θα επέλθει η μοιραία πτώση;
Ο Γιανναράς είχε μιλήσει για το «FINIS GRAECIAE», πολλά
χρόνια πριν. Δε νομίζω ότι χωράει αντίλογος.
Με αφορμή την πρόσφατη τελετή τιμής και μνήμης καλό να είναι να θυμηθούμε ότι ξεχωρίζει μουσικά το κομμάτι «Εαρινό» σε στίχους δικούς σου, για τους Φουντούλη και Καπελώνη. Τι σε παρακίνησε σε αυτό το μουσικό συνειδησιακό
παράγγελμα μνήμης;
Το ποίημα αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, την άνοιξη που
ακολούθησε τις δολοφονίες. Ο Κωνσταντίνος Στυλιανού είχε την ιδέα της μελοποίησης.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι η μαρτυρία των Πεσόντων Φουντούλη και
Καπελώνη μένει εσαεί ένας περίλαμπρος σηματωρός.
Κύπρος λοιπόν η πατρώα γη σου. Συναισθήματα για την
Αμμόχωστο, ιδιαίτερος τόπος για σένα, που παραμένει κατεχόμενη και με ευθύνη
του Καραμανλή ο οποίος έδωσε την διαταγή για την παράδοση της πόλης;
«Δεν έχω μνήμη από τον τόπο μου/ Ο τόπος μου είναι μόνο
ένα τραγούδι».
Το τραγούδι "Αμμόχωστος" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο
του 2018 στο album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Μια
Μέρα" από τις εκδόσεις ΛΟΓΧΗ.
Ο
δίσκος περιλαμβάνει 12 μελοποιημένα ποιήματα, τα οποία συνθέτουν ένα προσωπικό
μανιφέστο από τα χαρακώματα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης.
Εντάσσεται
στη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ηχητικά
ανάμεσα στο folk/rock, την έντεχνη τραγουδοποιία και την ωμή ποιητικότητα.
Ποια τα σχέδια σου για το μέλλον;
Χωρίς μεγάλα λόγια, θα συνεχίσω εκεί όπου τάχτηκα.
Κάποιο μήνυμα για τους νεολαίους συναγωνιστές;
Δεν θα ήθελα να δώσω κάποιο «μήνυμα» καθώς δεν είμαι
«αυθεντία» ή κάτι παρόμοιο. Συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του
Ρίτσου: «Όλοι μοιάζουμε απόψε μέσα στην ελπίδα, σύντροφε. Θα ξημερώσει. Όταν
σου κρατάω τα χέρια ζεσταίνονται τα χέρια μου».
Το βιβλίο που ενόχλησε σφόδρα τους αντιφασίστες οπαδούς του Εμβέρ Χότζα ...
γράφει ο Wolverine
Το πιο κωμικό στο Πολυτεχνείο είναι ότι οι κομμουνιστές
τιμούν τον Σπύρο Μουστακλή ο οποίος ήταν κομάντο σε λόχο σαμποτέρ του ΕΔΕΣ και
τους είχε αντιπαρατεθεί με τα όπλα σε μια σειρά μαχών από τα βουνά της Ηπείρου
μέχρι την Κορέα. Στην χώρα που γέννησε την θανατηφόρα δημοκρατία η οποία υπήρξε υπεύθυνη
μαζικών εγκλημάτων από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας μέχρι την Απείρανθο της Νάξου το Αμβούργο και την Δρέσδη ακόμη και την Φαλούτζα η υποκρισία παίρνει σάρκα και οστά.
Οι συμμετέχοντες
στον εορτασμό του Πολυτεχνείου ισχυρίζονται ότι πολέμησαν την «επάρατη χούντα»ενώ έχουν μερίδιο ευθύνης για την έλευση αυτής, τονίζουν ότι πολέμησαν τον
Αμερικανισμό παρά το γεγονός ότι τον εδραίωσαν οι ίδιοι μέσω της Δαμανάκη και
του Λαλιώτη. Οι εθνικιστές από τηνάλλη αναλώνονται
σε βαρετά συνθήματα για το «ψέμα της εορτής», την «Κοκκινοσκουφίτσα που πήρε
μέρος και αυτή», καθώς και την διαφήμιση του σαμπουάν της γνωστής Ηλένιας …
«Αφέντες και υπηρέτες γίνονται γάγγραινα μαζί, ο ένας μέσα στον άλλον, στη λάσπη, στη
μελάσα, χωρίς να έχει απομείνει ούτε μια ίνα για να αντιδράσει. Προδότες και
απατεώνες μαζί, συγχωνευμένοι, μπερδεμένοι»
FerdinandCéline
Αρχικά προς ενημέρωση πολλών που χάρηκαν με τις πρόσφατες
προσαγωγές μελών του «Ρουβίκωνα» και την καταδίκη αυτών σε εννιά μήνες με
τριετή αναστολή, να θυμίσω ότι πλέον η συνάθροιση πλησίον του μνημείου του
Αγνώστου Στρατιώτη έχει νομικό δεδικασμένο και θα διώκονται άπαντες με ευθύνη
φυσικά της δεξιάς κυβέρνησης.
Επίσης μετά την απόφαση του εφετείου της «Χρυσής
Αυγής» μην εκπλαγεί κανείς αν δει δημιουργία έκτακτης νομοθεσίας για την
απαγόρευση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού με πεδίο εφαρμογής το διαδίκτυο
τα σύμβολα και τα βιβλία.
Είναι τυχαίο ότι η έδρα επικεντρώθηκε σε ερωτήσεις
προς τους κατηγορούμενους πραγματικά άσχετες με την υπόθεση όπως προς τον Χρήστο
Παππά που ερωτήθηκε γιατί επισκέφτηκε τον τάφο του Μουσολίνι (...) και προς την
Ελένη Ζαρούλια που επίσης ερωτήθηκε αν συνομιλούσαν για τον εθνικοσοσιαλισμό;
Τι
σχέση έχουν όλα αυτά με την υπόθεση Φύσσα;
Πληροφοριακά ο Παππάς απάντησε ότι οι χαιρετισμοί ήταν «παιδικές
εμμονές» ... καθώς και η επίσκεψη στην Ιταλία «τουριστική επιλογή», η Ζαρούλια
ότι «ουδέποτε η «Χρυσή Αυγή» προέβαλλε τον εθνικοσοσιαλισμό» και ο Κασιδιάρης
ότι «ο όρος εθνικοσοσιαλιστής τον προσβάλλει ηθικά και θα κινηθεί νομικά»! Την πιο αξιοπρεπή στάση κράτησε ο Γιάννης Λαγός ο οποίος αρνήθηκε να προβεί σε δηλώσεις μετανοίας. Το
τείχος της δημοκρατίας θυμίζει το τείχος των δακρύων, και οι μετανοήσαντες δεν
έχουν παρά να χτυπήσουν το κεφάλι τους πάνω σε αυτό.
Τόσο η άκρα δεξιά όσο και η άκρα αριστερά δείχνουν να
έχουν πάθει vertigoαπό
τον εισοδισμό και την παραπληροφόρηση του κράτους, των υπηρεσιών και τον παραλογισμό των ιδεοληψιών.
Από
την μια μεριά οι Αμερικανόδουλοι «εθνικόφρονες» λόγω της έλευσης της Κίμπερλι και της
Σιωνιστικής παντοδυναμίας ερεθίζονται με την ενίσχυση του Ιμπεριαλισμού και
πλέον σουλατσάρουν ανενόχλητοι σχεδόν στο σύνολο του «εθνικιστικού χώρου», καταλαμβάνοντας
θέσεις σε δημοτικά συμβούλια, στήλες σε εφημερίδες και στασίδια σε διαδικτυακές
εκπομπές που κάποτε φημίζονταν για τον ριζοσπαστικό τους λόγο.
Καιρός να
μιλήσουμε με ονόματα.
Ο λάτρης του Ισραήλ Κωνσταντίνος Μπογδάνος θυμήθηκε ξαφνικά
τον ξυλοδαρμό ενός εθνικιστή στα Εξάρχεια από την παρακρατική antifa, ο Ανδρέας
Παναγόπουλος δεξί χέρι της Λατινοπούλου δηλώνει ότι τιμά την μνήμη των
Φουντούλη και Καπελώνη παρά το γεγονός ότι λασπολογούσε την «Χρυσή Αυγή», η αντιφασίστρια
Αφροδίτη Λατινοπούλου υμνεί τον Μεταξά σε εκπομπή ενώ παλαιότερα ζητούσε να «οδηγηθούν
οι εθνικιστές στην φυλακή».
Ο πολύς Κωνσταντίνος Γρίβας
συμμετείχε προσφάτως σε αντιφασιστική εκδήλωση, ο Γιάννης Μάζης προμοτάρει το
Ισραήλ στο γυαλί και οι πρώην βουλευτές των «Σπαρτιατών» στο σύνολο τους
πλειοδοτούν σε εμετικό φιλοσιωνισμό σε εκμπομπές όπου θυμίζει η κατάσταση τους διαγωνισμό
περιτομής, με την ευθύνη να βαραίνει τον Κασιδιάρη για την επιλογή του να τους δεχτεί
ως υποψηφίους!
Προσθέστε σε όλα αυτά την κυρία Παπαδοπούλου του
δημοτικού συμβουλίου των Αθηνών που θυμίζει εκνευρισμένη ρεπόρτερ της εφημερίδας
Haaretz και αγνοεί επιδεικτικά τον ρόλο των Ισραηλινών κεφαλαίων και την εξαγορά «φιλέτων» στο
κέντρο της Αθήνας, τους περιφερόμενους δημοσιογράφους σε «εθνικιστικές»
ιστοσελίδες με μεταπτυχιακά και διδακτορικά στο Ισραήλ σε θέματα ασφαλείας,
YouTubers που δικαιολογούν γενοκτονίες καθώς και διαδικτυακές εκπομπές που
αποκλείουν φωνές ριζοσπαστικές.
Αποκορύφωμα οι καθόλου τυχαίες δηλώσεις του Σαμαρά
ενάντια στην woke ατζέντα (...) και με αιχμές για την κυβέρνηση σχετικά με την
Συρία ξεχνώντας φυσικά ότι αυτός έδιωξε το 2011 τον Ασαντικό Σύριο πρέσβη και
έκλεισε την Ιρανική τράπεζα των Αθηνών!
Και επειδή οι εκλογές πλησιάζουν η πλειοψηφία των
εθνικιστών για ακόμη μια φορά θα θαμπωθεί από την κοινοβουλευτική λάμψη, θα
υπάρξει ίσως και καμία μεταγραφή έκπληξη κάποιου διάσημου «μετανιωμένου» (να
είναι καλά η BlackRock) και
οι ψήφοι είναι σίγουροι.
Το βεβαρυμένο εκλογικό παρελθόν προϊδεάζει για το μέλλον ενός «χώρου» που χαίρεται με την
άφιξη της Κίμπερλι και την πολιτική του Τραμπ, κάποιοι είναι σίγουρο ότι δεν θα το σκεφτούν και
πολύ να μεταπηδήσουν από τον lightεθνικισμό
σε πιο σκληροπυρηνικές εκφράσεις και το αντίθετο με μόνο γνώμονα να «σωθεί η
πατρίδα» την οποία έχουν μπερδέψει με την πιτυρίδα όπως έλεγε και ο Πανούσης!
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: για όσους εικονίζονται στην φωτογραφία τα παρακάτω, επειδή αναφέρθηκαν σε ήρωες του έθνους και αγωνιστές του '21
Από την μια για τους αναρχικούς οι πεσόντες πέθαναν για το
κράτος και μόνο για αυτό (!) και από την άλλη θυμούνται τον Κολοκοτρώνη και τον
Ανδρούτσο ... όπως παλαιότερα ο νο2 της κίνησης τους αναπαρήγαγε στο X ποιήματα του Φασιστή Ezra
Pound ενώ παράλληλα εξύβριζε δημοσίως τον Ιωάννη Καποδίστρια!
Και αφού τους ενοχλεί τόσο το σημείο και ο εθνικός
συμβολισμός του μνημείου που πράγματι δεν είναι και το καλύτερο από άποψη
αρχιτεκτονικής, γιατί οι οπαδοί του ΕΑΜ που τους θαυμάζουν - αν και οι
ακόλουθοι του «Ρουβίκωνα» στην πλειοψηφία τους δηλώνουν αναρχικοί - γονάτισαν
τον Οκτώβρη του '44 μπροστά σε αυτό σε ένδειξη σεβασμού προς τους
αναγραφόμενους νεκρούς του έθνους όταν αποχώρησαν οι Γερμανοί;
Τους θυμίζουμε λοιπόν τα παρακάτω και αν θέλουν ας το καταλάβουν
αφού τους ψυχογραφεί ένας δικός τους …
«Εκείνο που μ’ εξοργίζει κυριολεκτικά είναι η ανθρώπινη
ποιότητα μας, η ανθρώπινη πορεία μας. Τι να πεις. Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να
περάσει από ψυχιατρείο. Μωρέ, καμιά φορά λέω καλά που δε νικήσαμε»
«κι από τότε κάθε Νοέμβρη γιορτάζουνε την επέτειο του
Πολυτεχνείου, και όλη η ηγεσία των πολιτικών κομμάτων πηγαίνει και καταθέτει
στεφάνια και βγάζουν λόγους για τα ηρωικά παιδιά του Πολυτεχνείου και για το
ποιος τους εκμεταλλεύεται καλύτερα, ξεχνώντας ότι λέγανε, ‘’θα μας κάψετε,
τσογλάνια, με τις τρέλες σας’’, διότι όλων η γραμμή ήταν σύνεση και όχι
σύγκρουση»
Αυτά γράφει ο γνωστός αριστερός Χρόνης Μίσσιος και αγαπημένος των Social Waste ...
Μερίδα της άκρας αριστεράς στηρίζει την Πατρίδα της Παλαιστίνης
αλλά μισούν την ίδια την Ελλάδα όπου «εύχονται να πεθάνει η Πατρίδα για να ζήσουν
αυτοί» καθώς και οι αντιφασιστικές πένες που χρηματοδοτούνται από το γερμανικό
υπουργείο εσωτερικών και στοχοποιούν προς όφελος του κράτους τις αυτόνομες ομάδες
εθνικιστών, συμπληρώνουν την εικόνα.
Γράφουν λοιπόν για το «Ποιος θα σταματήσει
τα «παραπαίδια» της Χρυσής Αυγής;» ανακυκλώνοντας θεωρίες συνωμοσίας και
σενάρια της ασφάλειας.
Όπως λέει και το KulturaEuropa:«Το
πρόβλημα δεν είναι η αριστερά έναντι της δεξιάς, αλλά μάλλον η υιοθέτηση και
από τις δύο πλευρές του φιλελεύθερου και προσανατολισμένου στην αγορά
παραδείγματος. Το οικονομικό laissez-faire μεταφέρεται έτσι και στο επίπεδο των
ατομικών και κοινωνικών σχέσεων. Σε απάντηση, τα κράτη αναθέτουν κάθε «ηθική»
λειτουργία σε ενδιάμεσους φορείς όπως τα σχολεία και οι οικογένειες, οι οποίοι
με τη σειρά τους, έχουν απορροφήσει πλήρως τον φιλελεύθερο ιό. Το αποτέλεσμα
είναι η αποσύνθεση του κοινωνικού σώματος και η επιστροφή στον «homo homini
lupus» του Hobbs».
Σαφέστατα η 1η Νοεμβρίου και η μαζική παρουσία
εξωκοινοβουλευτικών εθνικιστών στην τελετή τιμής και μνήμης στο Νέο Ηράκλειο και
λοιπές εκπλήξεις υπήρξαν σε επικοινωνιακό και οργανωτικό επίπεδο «πλήγμα» για τους
εθνομηδενιστές της antifa και τους οπαδούς ακροαριστερών οργανώσεων, αν και σήμερα
στην σελίδα της μιας εξ αυτών οι «σύντροφοι» δεν
ξεχνούν να υμνήσουν τον φιλοναζιστή ηγέτη Νάσερ της Αιγύπτου (!) το
Εθνικιστικό Μπάαθ (!) καθώς και τους Άραβες Εθνικιστές της Παλαιστίνης.
Είναι προτιμότερο φυσικά να υιοθετήσουν έστω και αργά το «φαιοκόκκινο» όραμα του FrancoFredaπου
το προσπάθησε να το κάνει πράξη στην Ιταλία και τρομάζει διαχρονικά την ΟΑΚΚΕ, παρά να
σέρνονται στην λάσπη του «τείχους της δημοκρατίας» που προωθεί το indymedia ο Βαρουφάκης και ο Πέτρος
Κωνσταντίνου!
Όποιοι θεωρούν ότι η προβολή σε αντιφασιστικό άρθρο του
πρόσφατου ξυλοδαρμού του συναγωνιστή στα Γιάννενα και η «καταδρομική» παρουσία σε
μια φαινομενική κατά τα άλλα συνηθισμένη παρουσίαση βιβλίου είναι τυχαία, να
γνωρίζουν ότι σίγουρα σφάλλουν!
Έπρεπε να απαντήσουν στις ραγδαίες εξελίξεις και έπρεπε να πράξουν άμεσα και τάχιστα για να κερδίσουν τα αντιφασιστικά εύσημα στο indymedia και να δικαιολογηθούν στους καθοδηγητές τους μπροστά στην άνοδο του εθνικισμού!
Όταν βλέπουν 700 Αυτόνομους να δίνουν δυναμικό παρών το
2025 και αυτοί να έχουν «φάει» το '23 «ήττα» στο Μετρό όπου κρύφτηκαν παρά την
αριθμητική υπεροχή τους στα βαγόνια όπου ούρλιαζαν μανιωδώς να παρέμβει άμεσα η
ελ.ας (sic) για να σωθούν από το μπιτόνι με το νερό (...)ενώ το '24 υπέστησαν βαρύτατο ψυχολογικό σοκ με
την βόμβα στους Αμπελόκηπους, με αποτέλεσμα να διαμελιστεί ένας δικός τους και
να τραυματιστεί βαρύτατα μια δική τους καθώς και να καταστραφούν σαράντα
λαϊκές κατοικίες της εργατικής τάξης (βαθιά σοσιαλιστική πρακτική η κίνηση για απόπειρα συνδεσμολογίας μέσα σε πολυκατοικία εργατών ...) τότε σίγουρα δεν φταίνε απλά τα άστρα!
Η μαζική συγκέντρωση των συναγωνιστών μας τους κινητοποίησε
στο να απαντήσουν με κινήσεις που δεν ακύρωσαν την προβολή του βιβλίου ή την
στρατολόγηση νεολαίων στον «φασισμό» και έδειξε προς όλους ότι στον δρόμο
υπολογίζουν ως αντίπαλο τους μόνο τους Αυτόνομους Εθνικιστές!
Επέλεξαν την ωμή βία και
μάλιστα αυτή την φορά μέσα σε εκπαιδευτικό χώρο - πολλοί εναντίον ενός - για να
στείλουν ένα άμεσο μήνυμα τρόμου στους νεολαίους εθνικιστές, ενώ στην δεύτερη
περίπτωση σε επίπεδο διαμαρτυρίας, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παρέμβουν, επειδή ενοχλήθηκαν σφόδρα
τόσο οι ίδιοι όσο και οι ινστρούχτορες τους από την ξαφνική εκδοτική αμφισβήτηση του
παγιωμένου ιστορικού ηθικού πλεονεκτήματος σε επίπεδο κοινωνικής ενσυναίσθησης.
Και η αμφισβήτηση αυτού του ηθικού πλεονεκτήματος ήρθε
από το γεγονός ότι το εξαιρετικό βιβλίο του Γιώργου Μάστορασχετικά με την
εγκληματική κατασταλτική φύση του Χοτζικού καθεστώτος που δολοφονούσε ακόμη και
υψηλά κομματικά στελέχη, ένα έργο συνοδευόμενο με αδιαμφισβήτητα στοιχεία και
ιστορικές πηγές δεν είναι μια ακόμη απλή καταγραφή αλλά αποκαλύπτει και ρίχνει
την μάσκα με τον πιο άμεσο τρόπο για το πιο εμετικό και ανθρωποφαγικό κομμάτι της ιστορίας της
ευρωπαϊκής άκρας αριστεράς που μέχρι τώρα ήταν στην αφάνεια και με ευθύνη δική
μας.
Είναι άλλο να μιλάς γενικά και αόριστα στο καφενείο,
στον χώρο εργασίας, στο σχολείο, στην σχολή για την αιματηρή κληρονομιά της (ακρο)αριστερής
κομματικής παράταξης, με κίνδυνο να καταλήξεις γραφικός όταν δεν αποκαλύπτεις
στοιχεία και την πραγματική εικόνα και είναι διαφορετικό σε μερικές σελίδες να
ανακαλύπτεις να προβάλλεις και να διαβιβάζεις το εύρος του τρόμου και το
γεγονός ότι η κομμουνιστική εξουσία στην γειτονική χώρα δεν υπήρξε παρά ένα
οργανωμένο εργαστήρι τρόμου κεντρικά καθοδηγούμενο.
Η ίδια η κομματική ηγεσία τσάκισε ΠΡΩΤΑ την εργατική
τάξη της γειτονικής χώρας προς όφελος της κομματικής νομενκλατούρας, ενώ προβάλλονται λοιπές άγνωστες σε
πολλούς πρακτικές και συνθήκες καταστολής, που τις ξεπέρασε σε έλεγχο του
πληθυσμού και σε καθημερινή κατασταλτική πραγματικότητα πιθανόν μόνο η
κανιβαλική Καμπότζη του γαλλοτραφή Πολ Ποτ!
Δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι η πρόχειρη πεζοδρομιακή
αντίδραση των κρανοφόρων της άκρας αριστεράς που από την μια σπεύδουν να προβάλλουν με δέος την Χαμάς και από την άλλη αγνοούν επιδεικτικά των αγώνα των Πομάκων ή κλείνουν τα μάτια στις
σφαγές των μειονοτήτων της Συρίας, δεν ήρθε από τα σπάργανα των «αναρχικών των
Εξαρχείων» όπως θα περίμεναν κάποιοι, που πλέον κινούνται σε κοινωνικά
μονοπάτια θυμίζοντας τις γνωστές παρεμβάσεις εθνικιστικών κινημάτων και προσεγγίζουν
συναισθηματικά την κοινωνία, αλλά από χούλιγκανς αριστεριστές που αρέσκονται να
χτυπιούνται ακόμη και μεταξύ τους.
Δεν είναι άλλοι από τα πολιτικά εγγόνια
του Πολάκη που στα νιάτα του για όσους δεν το γνωρίζουν υμνούσε δημοσίως τον
Εμβέρ Χότζα και τον Αλβανικό στρατό, με τον τελευταίο να σκοτώνει και Αλβανούς εργάτες και
Έλληνες εργάτες της Βορείου Ηπείρου πάντα στο όνομα του υπαρκτού σοσιαλισμού (...) ενώ ως
φοιτητής συμμετείχε και ο ίδιος σε συγκεντρώσεις και επιθέσεις ενάντια στους φοιτητές εθνικιστές και υποστηρικτές της εθνικοαπελευθερωτικής ΜΑΒΗ!
Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν στις πολιτικές
αντιδράσεις της αριστεράς όπως το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και μίσος που σπέρνει
και πάλι ο Περισσός, μετά την ανάληψη της αρχηγίας υπό τον άεργο Κουτσούμπα όπου στα χρόνια που είναι Γενικός Γραμματέας στο ΚΚΕ βάλθηκαν να γεμίσουν οι
«Ιεχωβάδες των ΚΟΒ» έρημες ραχούλες και κορφοβούνια με ογκώδη μνημεία του ΔΣΕ,
να ξεθάψουν προς συντήρηση ακόμη και τα ορύγματα στον Γράμμο (!) να αποκαταστήσουν εσπευσμένα τον
Άρη Βελουχιώτη - τον οποίο είχαν διαγράψει με βαρύτατες κατηγορίες -
φτιάχνοντας προτομές και αναμνηστικές πλάκες για αυτόν σε αριστερές γειτονιές και χωριά
που πέρασε ο ΕΛΑΣ.
Όσο και να διαφωνεί κάποιος με τον Γιώργο Μάστορα και τις απόψεις του, δεν
έχει παρά να παραδεχτεί το γεγονός ότι το βιβλίο του δεν είναι ένα απλό έργο αλλά
ένας «καταπέλτης» απέναντι στην πλαστή ιστορία που επιβάλλει η αριστερά σε
σχολεία και σχολές - ακόμη και στον στρατό - πάντα με χορηγία της Καραμανλικής δεξιάς.
Είναι μια εκδοτική «βόμβα» μετά από χρόνια στα εθνικιστικά δρώμενα, αφού
σε μερικές σελίδες αποκαλύπτει στην ολότητα του τον Μαρξιστικό σκελετό στην ιστορική ντουλάπα
της βαλκανικής αριστεράς.
Για όσους δεν το γνωρίζουν πολλοί σημερινοί ταγοί της
αριστεράς, στην πλειοψηφία τους υπήρξαν στα νιάτα τους φανατικοί υποστηρικτές του Εμβέρ Χότζα
και του καθεστώτος, με κάποιους να χρηματοδοτούνται
από τα Τίρανα και να απολαμβάνουν κατά καιρούς μικρής διάρκειας επισκέψεις στην Αλβανία, πριν
επιστρέψουν την εποχή εκείνη στις ασφαλείς συνθήκες του Πασοκικού καθεστώτος
των Αθηνών ...
.jpeg)
.jpg)
