Ζηνοβία: για την υπεράσπιση των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων της Συρίας

πηγή

 

Reconquista Cy

 

Η σύζυγος του Mamdani (άρθρο αφιερωμένο στα μέλη αριστερίστικων οργανώσεων και των «αντιφασιστικών μετώπων λαϊκού αγώνα» που κρύβουν την αλήθεια για την Συρία και πριμοδοτούν τον κρατικό αντιφασισμό)

link: Ήρωας της woke Αριστεράς, ο Ζόραν Μαμντάνι και η νέα μητρόπολη της παγκοσμιοποίησης 

γράφει ο Αλεξόπουλος Στέλιος

Πίσω από το αθώο πρόσωπο της συζύγου του Zohran Mamdani, μιας Σύριας Μουσουλμάνας ονόματι Rama Duwaji, η οποία έχει αποκτήσει φήμη ως εικονογράφος και καλλιτέχνης, κρύβεται μια «πολιτική μαινάδα» που μολύνει την κοινωνία με προπαγάνδα, παρόμοια με αυτήν του περιούσιου πατριού του Zohran, ο οποίος διηύθυνε την προπαγάνδα για το γνωστό παραμύθι μέσω της τέχνης του. 

Η Rama Duwaji έχει εμπλακεί εδώ και καιρό σε έργα που απεικονίζουν Σαλαφιστικές αφηγήσεις και υποστήριζε την καταστροφή της κυβέρνησης του Assad μέσω των καλλιτεχνικών μέσων. 

Έχει συνεργαστεί και έχει εμφανιστεί σε πολλές φιλοσιωνιστικές εκπομπές και περιοδικά, συμμετέχοντας σε στημένα σενάρια για χρόνια, αυτό το ανακαλύπτει κάποιος μόλις ερευνήσει κανείς σε βάθος το έργο της.

Η καριέρα της αντικατοπτρίζει ένα γνωστό μοτίβο που χρησιμοποιείται από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και τα δίκτυα προπαγάνδας, ειδικά την CIA, η οποία εδώ και δεκαετίες έχει χρησιμοποιήσει την εικόνα του «πόνου και της ταλαιπωρίας των γυναικών» ως ψυχολογικό όπλο για να δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων και την πολιτιστική διείσδυση. 

Η γλώσσα της ενσυναίσθησης της τέχνης στρέφεται σε ένα εργαλείο ήπιας δύναμης για να ανθρωποποιήσει τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις και να σβήσει τα εγκλήματα που διαπράττουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Τα ψέματα και η προπαγάνδα κατά του Άσαντ, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων φυλακών έχουν ήδη διαψευστεί. 

Αλλά ποιοι ήταν οι κύριοι προπαγανδιστές πίσω από αυτές τις ψυχολογικές επιχειρήσεις που βασίζονται στην τέχνη; 

Η Rama Duwaji παραμένει σιωπηλή και έχει αγνοήσει την υπόθεση της Nagham Issa, η οποία απήχθη βίαια και παντρεύτηκε με την βία Σαλαφιστές. Δεν βλέπει πια τα διασκορπισμένα πτώματα Σύριων γυναικών κατά μήκος της παράκτιας περιοχής εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις ορδές του μακελάρη Τζολάνι.

Αυτή τη στιγμή, όλες οι λεγόμενες «φιλο-Συριακές» θέσεις της και η υποτιθέμενη «οδύνη για τις Συριακές γυναίκες» έχουν εξαφανιστεί. 

Παραμένει σιωπηλή για τη σφαγή περίπου 20.000 Σύριων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων γυναικών και παιδιών, και τη μακρά λίστα των απαχθέντων Σύριων γυναικών από τους πράκτορες της Αμερικής στη Συρία. 

Η υποκρισία σας «αντιφασίστες αριστεριστές των μετώπων του λαϊκού αγώνα» μυρίζει πτωμαΐνη!

Ακούστε το καλά «σύντροφοι»: Αν κάποιοι υπερασπίστηκαν τον Συριακό λαό όλα αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι «φασίστες» του Αραβικού Συριακού Στρατού οι συναγωνιστές του Σοσιαλοεθνικιστικού SSNP και οι μαχητές της Hezbollah!

Μετά τον Putin και ο Trump υποδέχτηκε τον μακελάρη της Συρίας

 

Δεν ξεχνάμε την Συρία (https://anaktisi-mag.gr/)

 

γράφει ο Βαγγέλης Δεμερτζούδης

Εκεί όπου η Τουρκία, ενωμένη με τον ισραηλινό σιωνισμό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό έφεραν στη κυβέρνηση τους μαχόμενους τζιχανιστές του Αλ Τζολάνι. 

Η Δύση που με μένος πολεμούσε για χρόνια τον κοσμικό μπααθισμό του Άσαντ κλείνει τα μάτια μπροστά στους κουστουμαρισμένους τζιχαντιστές της Ταχρίρ αλ Σάμ, αναγνωρίζοντας τους ως νόμιμους και διαπιστευμένους κυβερνήτες με συνταγματική κύρωση. 

Φυσικά αγνοούν τις διώξεις που υπομένουν δεκάδες Χριστιανοί, ανάμεσα τους πλείστοι ελληνορθόδοξοι, Δρούζοι και άλλες θρησκευτικές μειονότητες. 

Τα απομεινάρια της βυζαντινής Ρωμιοσύνης τυγχάνουν της πλήρους αδιαφορίας και του ελληνικού κράτους που για χρόνια αντιστρατευόταν το καθεστώς Άσαντ στα πλαίσια των δυτικών εντολών αλλά με περίσσεια χαρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να δώσει το χέρι του στον τζιχαντιστή σφαγέα, όπως έκανε και ο αγαπημένος του Μακρόν

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Παραδοσιοκρατία, Εθνικισμός και Αντισιωνισμός στον Αραβικό κόσμο μετά το 1945

 

Μετάφραση από τα γερμανικά: Α. Π. για τον «Μαύρο Κρίνο»

Το γερμανικό εθνικό κίνημα, στον αντιδυτικό του ιδιαίτερο δρόμο, ήθελε να δημιουργήσει το μέλλον ενός αντιδραστικού μοντερνισμού (Jeffrey Herf), δηλαδή έναν εκσυγχρονισμό καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, χωρίς όμως πολιτικό (δημοκρατικό - αστικοφιλελεύθερο) εκσυγχρονισμό. 

Αυτό το εθνικό κίνημα έφτασε στον πρωσο-γερμανικό μιλιταρισμό («Αίμα και σίδερο») και στον ναζιστικό φασισμό («Blut und Boden», «Hart wie Kruppstahl»). 

Όταν ο Μπίσμαρκ ένωνε το "αίμα" με το "σίδερο" το 1871, ένωνε την πολιτική οπισθοδρομικότητα - παραδοσιοκρατία (αίμα) με τη σύγχρονη βιομηχανία (σίδερο), κι όταν ο Γκέμπελς το 1933 μιλούσε για "ατσάλινο ρομαντισμό" ακολουθώντας τον Ερνστ Γιούνγκερ, είχε στο μυαλό του ακριβώς εκείνον τον συνδυασμό που θα πάντρευε τα "σκληρά σαν το ατσάλι του Κρουπ" κανόνια της Βέρμαχτ με τον μεσαιωνικής έμπνευσης αγροτισμό του Richard Walter Darre.

Tα αραβικά εθνικά κινήματα που προέκυψαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, των οποίων οι εθνοτικές ιδέες για το έθνος εμπνεύστηκαν από τον γερμανικό ρομαντισμό (ο Dawisha στη μελέτη του για τον πατέρα του αραβικού εθνικισμού Sati al-Husri αποδεικνύει την επιρροή των Χέρντερ, Φίχτε και Ernst Moritz Arndt στη σκέψη του), και που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του «Τρίτου Ράιχ» πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήθελαν να επιστρέψουν στη ρομαντική αραβική ιστορία, στις ρομαντικοποιημένες αραβικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα, στην επιστροφή στις πολεμικές αρετές της χρυσής αραβικής εποχής (της άμυνας του Σαλαντίν κατά των Σταυροφόρων και της νίκης των πρώτων Μουσουλμάνων, των μαθητών και συνοδοιπόρων του Μωάμεθ, ενάντια στις ρωμαϊκές λεγεώνες σε Συρία και Αίγυπτο τον 7ο μ.Χ. αιώνα). 

Σε έναν αντιδραστικό μοντερνισμό, ένα καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, καθαρά γραφειοκρατικό σύγχρονο Έθνος - επίσης χωρίς αστικοφιλελεύθερη δημοκρατία. Ο παραδοσιοκρατικός χαρακτήρας που εξαπλώθηκε στη Μέση Ανατολή μετά το 1945 θα απεικονιστεί χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τη Λιβύη, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράκ. 

Πρόκειται για τον Μουαμάρ αλ Καντάφι, ο οποίος, ως ηγέτης της Λιβύης, ζούσε συμβολικά σε μια σκηνή Βεδουίνων, κι ο οποίος ήθελε επίσης να διαμένει στη σκηνή του σε διεθνείς περιπτώσεις, όπως σε συνέδρια του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, σε συναντήσεις του Αραβικού Συνδέσμου στη Βηρυτό, και δεν ήταν ασυνήθιστο να φοράει ιστορικής όψης, παραδοσιακές, αρχοντικές ρόμπες. 

Μια τέτοια παραδοσιακή συμπεριφορά είχε σκοπό να επισημάνει τον «εκφυλισμό της Δύσης» και να προστατεύσει το δικό του λαό από «βλαβερές επιρροές».

Πρόκειται για τον Λίβανο ως μια συλλογή από θρησκευτικά οριοθετημένες, αντικρουόμενες φυλετικές ομάδες που κυριαρχούνται από κληρονομικούς άρχοντες. Αυτό βασίζεται στο παράδειγμα των Δρούζων, του κλάδου τους όπου κυριαρχεί η φυλή Τζουμπλάτι. «... τέτοιες σχέσεις μεταξύ πελάτη και προστάτη ... ήταν τόσο κυρίαρχες στον Λίβανο που ολόκληρη η εσωτερική πολιτική, ακόμη και όλοι οι εσωτερικοί πόλεμοι των μεταγενέστερων χρόνων καθορίστηκαν από αυτές ... η συντριπτική πλειοψηφία των Λιβανέζων παντρευόταν άτομα του ίδιου θρησκεύματος μέσα στις θρησκευτικές τους ομάδες και χτιζόταν πάνω σε αυτές τις σχέσεις.» Αυτή η παραδοσιακότητα «ήταν (και είναι) ισχυρότερη από τη συνοχή των νεότερων ομάδων συμφερόντων που ακολουθούν ένα πιο ευρωπαϊκό στυλ.»

Πρόκειται για τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του αγροτικού αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης, που χαρακτηρίζεται από πίστη στις φυλές («Hamula»), τις ιεραρχίες των φυλών («Σεΐχηδες»), «οικογενειακή τιμή», «συστολή» και «τιμωρία». «Κεντρικό στοιχείο στο παραδοσιακό σύστημα αξιών της παλαιστινιακής κοινωνίας ήταν η έννοια της «τιμής». Αυτό επεκτάθηκε στην κοινωνική δομή ολόκληρης της Hamula. «Οποιαδήποτε απόκλιση από την κοινωνική συμμόρφωση έφερνε την καταισχύνη ολόκληρης της κοινότητας και τιμωρούταν με αντίποινα. Η έννοια της τιμής επεκτάθηκε ως καθοριστικός παράγοντας σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής».

Όσον αφορά την οικογενειακή δομή («Hamula»), ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να καθοδηγούνται εν μέρει από αυτή τη δομή. Το μοντέλο της παλαιστινιακής οικογενειακής δομής ισχύει γενικά στην αραβική περιοχή. Συνεπώς, πρόκειται για τις ίδιες αγροτικές, παραδοσιακές συνθήκες διαβίωσης που χαρακτηρίζονται από πικρή φτώχεια και δεσμούς φυλών και φατριών, στις οποίες ο μετέπειτα Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσεΐν μεγάλωσε χωρίς πατέρα. Πρόκειται επίσης για «φυλετική πίστη», «βεντέτες και φόνους στο όνομα της οικογενειακής τιμής». Ο Coughlin γράφει για «την πολύ μεγάλη επιρροή» του θείου του Σαντάμ Χουσεΐν στην ανατροφή του. 

Αυτός ο θείος, «ο θετός πατέρας του αγοριού», αξιωματικός του στρατού, «ένας ένθερμος Άραβας εθνικιστής», ένας «αμετανόητος θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού», ήταν ο Khairallah Talfah, πεθερός επίσης του Σαντάμ (που, πιστός στην ενδογαμική παράδοση των φατριών, παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, Sajida Talfah), συγγραφέας ενός έργου με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Τρία πράγματα που ο Θεός δεν έπρεπε να έχει δημιουργήσει: Πέρσες, Εβραίοι και μύγες», αυτός ο Talfah λοιπόν είχε λάβει μέρος στο φιλογερμανικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1941 υπό τη φασιστική ομάδα αξιωματικών της «Χρυσής Πλατείας», υπό τον Rashid Ali Gaylani. 

«Ο νεαρός Σαντάμ θαύμαζε τον θείο του» γι' αυτό. «Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εντύπωση που έκανε αυτή η πατρική φιγούρα στο αγόρι στα χρόνια της μόρφωσής του ... ο χρόνος που πέρασε με τον θείο του στο Τικρίτ και τη Βαγδάτη διαμόρφωσε αναμφίβολα τις απόψεις του» (Coughlin).

Υπήρξαν τρία κύρια ρεύματα του αραβικού εθνικισμού: ο παναραβικός αιγυπτιακός νασερισμός (Νάσερ, Καντάφι), το παναραβικό Ιρακινό Κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν, και το παναραβικό Συριακό Κόμμα Μπάαθ (Μισέλ Αφλάκ και Χαφέζ αλ-Άσαντ). 

Στόχος είναι να αναδειχθούν τα κεντρικά χαρακτηριστικά του αραβικού εθνικισμού, οι θετικές «αναφορές στη ναζιστική Γερμανία μετά το 1945», ο «αντισιωνισμός από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ» το 1948. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας το παράδειγμα θετικών αναφορών του Ανουάρ ελ-Σαντάτ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγεμόνα, για τον Αδόλφο Χίτλερ το 1953, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα Αιγύπτιων στρατιωτών που έφεραν μαζί τους αραβικά αντίγραφα του "Mein Kampf" κατά τη διάρκεια του πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα εθνικοσοσιαλιστών αξιωματικών που μετακόμισαν στην Αίγυπτο μετά την επανάσταση του Νάσερ το 1952 (Otto Skorzeny, Johann von Leers, Hanna Reitsch). 

Ο Σαντάτ «συχνά» προσέλκυε την προσοχή μέσω αντιεβραϊκών δηλώσεων. Σύμφωνα με τον Himpele, άλλοι εκπρόσωποι αραβικών καθεστώτων έχουν κάνει αντισημιτικές δηλώσεις, μεταξύ των οποίων: ο ίδιος ο Νάσερ, ιδρυτής του αιγυπτιακού Νασερισμού (που το 1964 είπε σε Γερμανό δημοσιογράφο ότι κανείς στην Αίγυπτο δεν πιστεύει ούτε πρόκειται ποτέ να πιστέψει ότι πέθαναν έξι εκατομμύρια Εβραίοι στο Ολοκαύτωμα), ο Χαφέζ αλ-Άσαντ, ηγέτης της Μπααθικής Συρίας (1971-2000), ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο γιος και διάδοχος, Μουσταφά Τλας, Υπουργός Εξωτερικών της Μπααθικής Συρίας μέχρι το 2004, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ηγέτης του Μπααθικού Ιράκ, ο Ταρίκ Αζίζ, υπουργός Εξωτερικών του.

Το 1951 εκδόθηκαν για πρώτη φορά στην αραβική γλώσσα τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η KGB της Σοβιετικής Ένωσης και η Στάζι της Ανατολικές Γερμανίας προμήθευαν το βιβλίο στους Άραβες σε μεγάλες ποσότητες (τη σύνδεση Στάζι-Αράβων είχε αναλάβει ο θρυλικός επικεφαλής της διεθνούς κατασκοπείας της Ανατολικής Γερμανίας, Μάρκους Βολφ, κι ας ήταν ο ίδιος κατά το ήμισυ εβραϊκής καταγωγής, άλλωστε θρυλείται -ως ανέκδοτη ιστορία- πως όταν ο Χόνεκερ τον είχε ρωτήσει "είσαι Εβραίος;" ο Βολφ είχε απαντήσει "δεν είμαι Εβραίος σύντροφε Χόνεκερ, είμαι κομμουνιστής"). 

Το έργο αυτό έχει φτάσει σε «αμέτρητες εκδόσεις» στον αραβικό κόσμο και είναι "μπεστ σέλερ" εκεί. Προκειμένου να υποδηλωθεί η αυθεντικότητα των «Πρωτοκόλλων», τα οποία βασίζονταν σε πλαστογραφίες, «συχνά τοποθετούνταν στο ίδιο ράφι της βιβλιοθήκης με τις εβραϊκές ιερές γραφές, Παλαιά Διαθήκη και Ταλμούδ». 

Μια λιβανέζικη έκδοση από το 2000, για παράδειγμα, έχει τον τίτλο: «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και η Διδασκαλία του Ταλμούδ». Στη Συρία, από την άλλη πλευρά, «δεν είναι ασυνήθιστο» το εμπρηστικό φυλλάδιο να φέρει «τη σφραγίδα επίσημων γραφείων και ιδρυμάτων» και ως εκ τούτου είναι «μέρος της επίσημης παρουσίασης της ιστορίας». Ο Matussek λέει πως τον καιρό του Νάσερ, «η διάδοση των Πρωτοκόλλων στην Αίγυπτο ... προχώρησε πολύ ... τόσο στο εσωτερικό όσο και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής». Το ίδιο συνέβη και επί Χόσνι Μουμπάρακ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγέτη.

Οι ιδιαιτερότητες του Ιράκ ως ενός καθυστερημένου, μετααποικιακού κράτους χωρίς ιστορική εδαφική ενότητα, γράφει ο Ιρακινός πολιτικός επιστήμονας Arras Fatah, το μετέτρεψαν σε ένα θρησκευτικά και φατριακά κατακερματισμένο κράτος. Πρόκειται για ένα «κράτος χωρίς έθνος», αφού οι Σουνίτες δεν ένιωθαν ένα με τους Σιίτες, ούτε οι Κούρδοι με τους Άραβες. Ο Σαντάμ, που κυβερνούσε από το 1968 ως το 2003, προσπάθησε με "σίδερο και αίμα" να φτιάξει κάτι που έστω να μοιάζει με ιρακινό έθνος, και το έντυσε ιδεολογικά με τον μύθο της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) «Βαβυλωνιακής - Μεσοποτάμιας κληρονομιάς» και με μια αντιδραστική-σύγχρονη «παλινόρθωση της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) Αραβικής Αυτοκρατορίας».

Ποιες ήταν λοιπόν οι ιστορικές φιγούρες που ηρωοποίησε η επίσημη εθνική αφήγηση του Μπααθικού Ιράκ; Πρώτον, ο Χαμουραμπί και ο Ναβουχοδονόσορ, οι "νομοθέτες - αυτοκράτορες" της ενιαίας υπό τους Βαβυλώνιους αρχαίας Μεσοποταμίας. Μετά ήταν ο Χάλιντ ιμπν αλ-Ουαλίντ, ως νικητής των Περσών και εξισλαμιστής της Μεσοποταμίας τη δεκαετία του 630 μ.Χ., και ο Χατζάτζ ιμπν Γιουσούφ, ο κυβερνήτης-αντιβασιλέας της επαρχίας του Ιράκ από το 691 ως το 714 που τερμάτισε τις εμφύλιες συγκρούσεις σουνιτών-σιιτών. Αυτοί οι δύο ήταν οι θεμελιωτές του "ισλαμικού έθνους του Ιράκ". 

Και τέλος, ήταν ο Σαλαντίν, ο θρυλικός Σουλτάνος του Μεσαίωνα, γεννημένος στο Τικρίτ όπως και ο Σαντάμ, και νικητής των Σταυροφόρων. Αυτός ήταν το σύμβολο της άμυνας του Ιράκ ενάντια στην ιμπεριαλιστική Δύση, και υψώθηκε σε σύμβολο μετά το 1991, ενώ οι Χάλιντ και Χατζάτζ ήταν πιο προβεβλημένοι κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. 

Ο Σαλαντίν, φυσικά, ήταν Κουρδικής καταγωγής, αλλά στην επίσημη αφήγηση του Μπααθισμού αυτό αποσιωπήθηκε, ο Σαλαντίν παρουσιάστηκε ως "ένας Άραβας από το Ιράκ".

Ο Μπααθισμός ήταν λοιπόν μια προσπάθεια εθνογένεσης με σίδερο και αίμα, με το οποίο «οι αντιφάσεις δεν επιλύθηκαν, αλλά μάλλον κατεστάλησαν βίαια». Ήταν μια προσπάθεια που ήθελε ένα έθνος «εντελώς ομογενοποιημένο, χωρίς συγκρούσεις», που βασίζεται στην «εντολή και την υπακοή», σε μια «ηθική της υποταγής», «την ενοποίηση του λαού με το Κόμμα Μπάαθ», την κοινωνία σε «μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης». 

Η χώρα καλύφθηκε με ένα «πλέγμα ζωνών ασφαλείας», «μέσα σε καθεμία από τις οποίες είχε δημιουργηθεί ένα αρχηγείο της υπηρεσίας ασφαλείας (Mukhabarat)». Ως εκ τούτου, πρόκειται για τη συνολική κατίσχυση και κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μπάαθ, σε κάτι που πράγματι έφτασε να μοιάζει ανατριχιαστικά με τη Γερμανία του 1933-45.

Μετά την Νάκμπα του Μαΐου 1948, δηλαδή μετά τη συντονισμένη εθνοκάθαρση των Αράβων της Παλαιστίνης από το εβραϊκό κράτος, ακολούθησαν στην Αίγυπτο αντίποινα. «Μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου 1948, βόμβες εξερράγησαν στην εβραϊκή συνοικία του Καΐρου σκοτώνοντας περισσότερους από 70 Εβραίους και τραυματίζοντας σχεδόν 200», σύμφωνα με την Εβραϊκή Βιβλιοθήκη Εικόνων. 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956 (όπου το κράτος του Ισραήλ έπαιξε τον βρώμικο ρόλο του προωθημένου μισθοφόρου των ΑγγλοΑμερικανών ιμπεριαλιστών κατά της Αιγύπτου), η κυβέρνηση Νάσερ εξέδωσε μια εγκύκλιο του Υπουργού Θρησκευτικών Υποθέσεων προς όλα τα τζαμιά και τα σχολεία, η οποία έλεγε: «Όλοι οι Εβραίοι είναι Σιωνιστές και εχθροί του κράτους». 25.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. «Από 75.000 το 1948, το 2013 η εβραϊκή κοινότητα στην Αίγυπτο αριθμεί μόνο μερικές δεκάδες» (Jewish Virtual Library).

Το κείμενο αποτελεί μέρος του βιβλίου: Sylvia Ortlieb:Palästinensische Identität und Ethnizität. Genese und Entwicklung des Selbstverständnisses der Palästinenser. 

Κολωνία 1995.

για να το παραγγείλετε εδώ ...

Ανένταχτοι - Λάρισα

 

Δολοφονήθηκε από τα Σαλαφιστικά σκυλιά ο Μέγας Μουφτής της Δαμασκού Badr al Din Hassoun. Φίλος της Ευρώπης και αρωγός των εθνικιστικών αντιπροσωπειών που επισκέφτηκαν πριν χρόνια την Συριακή πατρίδα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: συνέντευξη με έναν Αλαουίτη της Συρίας

 

Οι ταραχές οργανώθηκαν το 2011 από τους Σιωνιστές και τις δυτικές κυβερνήσεις ή οι Σαουδάραβες είχαν τον κύριο ρόλο; Όλοι οι Σουνίτες ήταν ενάντια στον πρόεδρο της Συρίας;

Πρώτα από όλα δεν ήταν όλοι οι Σουνίτες εναντίον του. Πολλοί συμμετείχαν στον Συριακό στρατό και πολέμησαν το ISIS και τις τρομοκρατικές ομάδες από το 2011. Σαουδάραβες Καταριανοί και Τούρκοι ήταν οι κύριοι υποστηρικτές του FSA μαζί με τους Σιωνιστές και κάτω από την κάλυψη των Δυτικών κυρίως στην προμήθεια οπλισμού.

Πες μας για τον ρόλο των Κούρδων. Ξέρουμε ότι τους βοήθησαν οι Σύριοι με σπίτια μόρφωση και όπλα. Γιατί αλλάζουν τόσο γρήγορα συμμάχους; Είναι σήμερα με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ;

Πάντα ονειρεύονται να έχουν το δικό τους κράτος που τους φέρνει κοντά σε αυτό που λένε «Κουρδική γη» σε Συρία Ιράκ και Τουρκία. Προσπαθούν να πάρουν το πλεονέκτημα της κατάστασης που θα τους κάνει να επιτύχουν τον σκοπό τους. Για να το επιτύχουν θα συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε και για αυτό αλλάζουν συμμάχους. Από το ’71 η κυβέρνηση δεν τους συμπεριέλαβε στις αποφάσεις, αυτοί θέλουν μεγαλύτερο ρόλο στην κοινωνία.

Πριν χρόνια αλλάξατε το παιχνίδι στα πεδία των μαχών με την βοήθεια Ιρανών και της Χεζμπολάχ καθώς με την συνδρομή των Ρώσων. Πως συνέβη αυτό και γιατί ο Assad δέχτηκε ο θύλακας του Idlib να είναι υπό Τουρκικό έλεγχο;

Ο Συριακός στρατός χρειάστηκε βοήθεια και υποστήριξη. Μας έδωσαν όπλα και οι Λιβανέζοι αναμίχθηκαν άμεσα. Ο πρόεδρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να δεχτεί αυτή την κατάσταση δεν μπορούσε να κάνει κάτι, η πίεση ήταν μεγάλη.

Μετά την πρόσκαιρη νίκη ο στρατός σας ήταν αδύναμος ή ο λαός κουράστηκε από τη  διαφθορά του καθεστώτος;

Οι κυβερνώντες άρχισαν να χάνουν την λαϊκή συναίνεση το 2019 και πιο πολύ το 2024. Η διαφθορά επιταχύνθηκε και δεν έκαναν σωστές διπλωματικές κινήσεις. Άρχισαν να χάνουν την ελπίδα στον Assad ως ηγέτη.

Οι Αλαουίτες τι καταγωγή έχουν και ποια τα συναισθήματα τους για την Ελλάδα. Πως ζουν τώρα και που;

Έχουμε σύνδεση με τους Έλληνες. Πολλά κοινά σε ήθη και έθιμα παραδόσεις. Είμαστε συγγενείς και μέσα από τον τρόπο σκέψης. Η πίστη μας βασίζεται στην Πλατωνική σκέψη. Κάποιοι πιστεύουν ότι έχουμε και φυλετική σύνδεση. Ο Πλάτων μας έχει επηρεάσει σχετικά με τα θέματα της ψυχής και της γνώσης και την προσπάθεια για την εύρεση της αλήθειας.

Οι Στρατηγοί σας αληθεύει ότι πήραν λεφτά και έδωσαν διαταγές υποχώρησης; Χάσατε τα πάντα μέσα σε έντεκα ημέρες. Γιατί συνέβη αυτό;

Όλα είναι θολά. Ήταν μια έκπληξη. Υπάρχουν πολλές ιστορίες. Ήμασταν έτοιμοι να μπούμε σε Χαλέπι και Χομς και ξαφνικά παραδοθήκαμε. Κάποιοι πιστεύουν ότι οι Ισραηλινοί έστειλαν ψεύτικα σήματα στις μονάδες για να παραδοθούν και να υποχωρήσουν. Γεγονός παραμένει ότι κάποιες μονάδες αντιστάθηκαν λυσσαλέα. Κυρίως οι ειδικές δυνάμεις.

Οι Ιρανοί και οι Ρώσοι ήξεραν για την επερχόμενη επίθεση των Σαλαφιστών;

Ιρανοί και Ρώσοι μας προειδοποίησαν τρεις μήνες πριν. Φάνηκε ότι θα πολεμούσαμε μέχρι τέλους. Αργότερα κανείς δεν ήξερε γιατί παραδοθήκαμε. Ίσως ο πρόεδρος είχε καλύτερη συμφωνία για αυτό πολλοί τον θεωρούν μειοδότη. Κάποιοι θεωρούν ότι πρόδωσε τον «Άξονα» άλλοι ότι τον πρόδωσαν οι Ρώσοι. Πολλοί λένε ότι οι Ρώσοι τον ανάγκασαν να σταματήσει την μάχη και να φύγει στην Μόσχα. Εκεί πιθανότατα είναι και ο διοικητής των «Τίγρεων».

Όπως ξέρουμε οι Σαλαφιστές έκαψαν το μαυσωλείο και το φέρετρο του Hafez al - Assad. Ταλμουδική πρακτική αυτό το μίσος;

Είναι οι ψυχές τους γεμάτες μίσος. Ακολουθούν τον σεΐχη τους Ibn Taymiyya που έβγαλε διατάγματα εξόντωσης μας για θάνατο βιασμό κλοπές και την καταστροφή μας.

Γιατί ο Maher Assad διέφυγε στο Ιράκ;

Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες. Έσπευσαν να σωθούν. Ιρανοί και Ρώσοι διαφώνησαν για τις εξελίξεις. Ακούγεται ότι 6000 στρατιωτικοί διέφυγαν στην Ρωσία.

Αληθεύει ότι οι Ρώσοι βομβάρδισαν την έρημο αντί τους Σαλαφιστές;

Τους κατήγγειλαν και Ιρανοί στρατηγοί. Προτίμησαν την Ουκρανία από την Συρία. Έγινε συμφωνία με ΗΠΑ και Ισραήλ.

Τι συμβαίνει σήμερα στις περιοχές σας;

Σκοτώνουν παιδιά και βιάζουν τις γυναίκες. Ακόμη και ανθρώπινη σάρκα τρώνε από τα πτώματα.

Ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών επισκέφτηκε τον σφαγέα στην Δαμασκό. Τι έχεις να πεις για αυτό;

Απογοήτευση. Πως μπορούν να συνδιαλέγονται με έναν τρομοκράτη και σφαγέα μειονοτήτων;

Ο ρόλος της Τουρκίας σήμερα;

Κατευθύνουν την μαριονέτα τους. Του δίνουν οδηγίες. Ο τρομοκράτης πρόεδρος είναι άνθρωπος Ισραηλινών ή Άγγλων.

Νιώθεις Άραβας ή Σύριος;

Είμαι περήφανος Σύριος και όχι Άραβας όπως λέει το Baath. Συμφωνώ με το SSNP που μας βλέπει ως ξεχωριστό έθνος.

Γιατί σας βομβαρδίζει η Σιωνιστική αεροπορία;

Πλέον δεν υπάρχει Συριακός στρατός. Όλα καταστράφηκαν από τους Σιωνιστές. Υποδομές και αεροδρόμια.

Είναι αλήθεια ότι οι Σιίτες μαχητές αρνήθηκαν να παραδοθούν στις μάχες της πρωτεύουσας;

Πολέμησαν μέχρι τον τελευταίο λεπτό λόγω της πίστης τους.

Τι θα συμβεί με τις Ρωσικές βάσεις;

Οι Σαλαφιστές δεν τις έχουν στοχοποιήσει. Οι Ρώσοι προσπαθούν να τις διατηρήσουν μέσω συνομιλιών με τους τρομοκράτες.

Ποιο είναι το μέλλον της Συρίας;

Πιθανόν τέσσερα κράτη σε μια συνομοσπονδία ή τέσσερα ανεξάρτητα κράτη.

Ποιος σκότωσε τους δυο αρχιεπισκόπους της Συρίας;

Κανείς δεν ξέρει σίγουρα. Πονεμένη ιστορία. Κάποιοι λένε οι Σαλαφιστές άλλοι λένε οι ξένες υπηρεσίες.

Ισάμ Ζαχρεντίν: καταστράφηκε το μαυσωλείο του Λύκου της Ερήμου (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Διαβάστε περισσότερα εδώ ...

 

Ο δικός μας Commandante.

 

Λευκές Μεταναστευτικές Ιστορίες στην Ελλάδα του αντιφασισμού και του εθνομηδενισμού: Οι παππούδες και οι συγγενείς «Φασίστες» και «Αντικομμουνιστές», τα εγγόνια Φιλέλληνες και «Εθνικοσοσιαλιστές» …

«…Το όνομα μου είναι Dino Boçari. Γεννήθηκα το 2000 σε μια περιοχή της Αθήνας στου Γκύζη. Ο πατέρας μου πέρασε παράνομα τα σύνορα το ’91 πολλά χιλιόμετρα με τα πόδια και δούλεψε χρόνια στα χωράφια της Θεσσαλίας. Σκληρές εποχές. Σε μια παράγκα ζούσε με λίγα λεφτά, αρκετό κρύο και άθλιο φαγητό. Δεν ακολούθησε τα άσχημα μονοπάτια άλλων συμπατριωτών μας που είχαν βγει από τις φυλακές και στάθηκε μόνος στα πόδια του αλλά και με την βοήθεια των Ελλήνων. Άλλαξε χίλιες δουλειές κάποιοι του έφαγαν λεφτά και τον κάρφωναν στους μπάτσους αλλά ποτέ δεν μίσησε αυτό τον τόπο. Μια φορά για μεροκάματα πήγε στην Θήβα. Μια Ελληνίδα γιαγιά με το επώνυμο Μπότσαρη του έδωσε λίγη μπομπότα και νερό μια μέρα που ο ήλιος έκαιγε τα πάντα. Μιλούσε αρβανίτικα και κατάφεραν να βγάλουν άκρη. Η φάρα δεν αλλάζει αίμα. 

Όταν γνώρισε την μάνα μου που ήταν από το διπλανό χωριό στην Αλβανία βάλθηκε να κάνει οικογένεια. Με ψωμί και ζάχαρη και αυγά βγάλαμε πολλές νύχτες αλλά ποτέ δεν κάναμε πίσω. Η μάνα έπλενε σκάλες και σπίτια αλλά σιγά σιγά δεν μας έλειψε τίποτα. Με σπούδασαν και μένα και την αδερφή μου και σήμερα νιώθω περήφανος. Στο Μακεδονικό το 2018 συμμετείχα και εγώ στην πρώτη γραμμή αφού μισούσα τα ψέματα των Σκοπιανών και των κομμουνιστών. Θυμάμαι ακόμη τις ιστορίες που μου έλεγε ο πατέρας μου πως ο παππούς μου γλύτωσε από τους παρτιζάνους του Χότζα επειδή τον είχαν για φασίστα. Θυμώνω όταν σκέφτομαι πόσο σκληρά δούλεψε νέος στα ορυχεία υπό τις εντολές του κόμματος με τα άγρια σκυλιά να φυλάνε τους σκλάβους του καθεστώτος. 

Πάντα μας έλεγε τις ιστορίες με τον Σκεντέρμπεη ή Γκέργκι Καστριότι και τον πολεμικό αετό του που είναι η εθνική μας σημαία και τα βράδια σαν παραμύθι ακούγαμε τους θρύλους για το Σούλι, τους αγώνες των φατριών και τις εκκλήσεις για ένωση, τα σχέδια των αγωνιστών του '21 αλλά και των απογόνων τους για κοινή πορεία, τον ρόλο των Φαναριωτών των Τούρκων και των Αμερικανών να μας χωρίσουν, τις προδοσίες του Αλβανικού κράτους αλλά και την τραγική αδιαφορία του Ελληνικού κράτους. Όταν σκότωσαν τον Κατσίφα μίσησα περισσότερο το Αλβανικό κράτος αλλά και τους πολιτικούς στην άλλη πλευρά. 

Πρόσφατα βρήκα βιβλία για τον Midh’at Frashëriκαι τον Αριστείδη Κόλλια που επαληθεύουν όσα σκεφτόμουν αλλά δεν τολμούσα να τα πω σε κανέναν. Πέρασα και από τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής» και εγώ και άλλοι αλλά έφυγα γρήγορα όταν κατάλαβα τι παίζει. Ζω σε μια πόλη που οι ξένοι δεν είμαστε πλέον εμείς αλλά οι άλλοι από την ανατολή που έχουν τα πάντα δωρεάν και δεν σέβονται τίποτα και κανέναν ούτε την χώρα αυτή ούτε εμάς τους «ξένους» αλλά ούτε και τους ντόπιους. Αγαπώ την γη αυτή και ξέρω με ποια πλευρά θα πάω όταν θα έρθει η ώρα της μάχης …»

«…Andrey Burdenko το όνομα του παππού μου. Πολέμησε με τα «Παιδιά του Δάσους» στα απέραντα δάση της Ουκρανίας χρόνια μετά το επίσημο τέλος του μεγάλου πολέμου. Πήρα το όνομα του αλλά δεν τον γνώρισα ποτέ παρά μόνο μέσα από κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Με ελάχιστες δυνάμεις δίπλα του, απέναντι σε πάνοπλες στρατιές του Μπέρια και του Στάλιν που έστελναν ακόμη και φλογοβόλα άρματα με τα τάγματα της NKVD να κάψουν και να σκοτώσουν αγρότες και εργάτες. Κυνηγημένος από όλους πιστός ακόλουθος του Banderaκαι φανατικός ενάντια στους μπολσεβίκους, αφού οι συγγενείς του είχαν πεθάνει στον μεγάλο λιμό χρόνια πριν. Όταν το αντάρτικο «έσπασε» προσπάθησε να ξεφύγει από τα σύνορα αλλά τον κάρφωσαν οι κομμουνιστές προύχοντες ενός χωριού. Τον έστειλαν στην Σιβηρία και πέθανε από την πείνα. Δεν τον θάψαμε ποτέ. 

Στην Ελλάδα ήρθα μικρός για διακοπές αλλά τελικά έμεινα για πάντα. Όταν μεγάλωσα λίγο βρήκα μια αγκαλιά και δουλειά στην Ουκρανική κοινότητα της νέας πατρίδας. Έμεινα έκπληκτος όταν είδα πρόσφατα κάποιους Έλληνες «φασίστες» να στηρίζουν την Azovαπέναντι στους Μοσχοβίτες που ονειρεύτηκαν να μπουν στο Κίεβο με άρματα μάχης μαζί με τους Τσετσένους μισθοφόρους του Πούτιν και τους κομμουνιστές αποσχιστές. Σήμερα η ζωή μου είναι εδώ, η πατρίδα μου είναι και εδώ, και τα βράδια που ακούω black metal και διαβάζω για τον Παγανισμό πολλές φορές σκέφτομαι ότι εμείς οι γιοι του Perun και πάλι νιώθουμε σαν το σπίτι μας ανάμεσα στους Έλληνες αδερφούς μας. Μήπως το πνεύμα της Βαράγγιας Φρουράς ζει ακόμη; Καιρός να υπερασπιστούμε και πάλι την ίδια γη…»

«…Πως σε λένε; Iliana Lupescu. Ετών; 23. Από πού είσαι; Ρουμανία. Με κοίταξε έντονα ο μπάτσος στα μάτια. Ομορφούλα είσαι μου λέει και παρατηρούσε τα ξανθά μαλλιά μου … Είπα να τον στείλω στον διάολο αλλά είχα ήδη φρικάρει που με έπιασαν. Η συνέχεια γνωστή. Δαχτυλικά αποτυπώματα, ανακριτής, δικαστήριο, καταδίκη με αναστολή. Η κατηγορία πέσιμο σε μπάτσους στην πλατεία, ξύλο από την αστυνομία, αφού μόλις είδαν ότι ήμουν μέλος «αντιεξουσιαστικής» συλλογικότητας κυριολεκτικά αφήνιασαν στο τμήμα. Αυτούς τους «ανάρχες» γνώρισα στο σχολείο, σε αυτούς εντάχθηκα. Αλλά γρήγορα άρχισα να νιώθω σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Κάτι περίεργα τσιτάτα για έμφυλες ταυτότητες, ένα απύθμενο μίσος για τους άντρες που πολλές φορές ήταν άνευ λόγου, ομιλίες υπέρ των αμβλώσεων, και άλλα τέτοια κουλά. Τι δουλειά είχα εγώ εδώ; 

Οι γέροι μου ποτέ δεν μιλούσαν πολιτικά στο σπίτι. Μου έλεγαν μην μπλέξεις με αυτά. Ήξερα μόνο ότι επί Τσαουσέσκου οι δικοί μου πεινούσαν και χάρηκαν όταν τον σκότωσαν σαν το σκυλί. Άλλωστε ο παππούς είχε πεθάνει έξω από το Στάλινγκραντ και πάντα ήμασταν οι «καταραμένοι» στην γειτονιά μας στο Βουκουρέστι. Όμως μετά την πτώση του καθεστώτος τα πράγματα χειροτέρεψαν λόγω του καπιταλισμού και πήραμε δυο βαλίτσες και τον σκύλο και φύγαμε νύχτα. Ο μπαμπάς ήξερε να δουλεύει ηλεκτρολόγος, η μάνα κράταγε γριές. Δεν έχω παράπονο αλλά ψαχνόμουν για την ταυτότητα μου, ποια είμαι, από πού είμαι, τι ρίζες έχω. Δεν ήμουν ποτέ της θρησκείας αλλά μια μέρα η ζωή μου άλλαξε. Βρήκα σε έναν πάγκο στο Μοναστηράκι ένα βιβλίο στα ελληνικά για την Σιδηρά Φρουρά και τον Codreanu. Παραξενεύτηκα από το Ρουμανικό όνομα και τις αναφορές στην χώρα μου το πλήρωσα και έφυγα. 

Κάθε βράδυ το διαβάζω και έτσι ανακάλυψα έναν άλλο ηρωικό κόσμο. Την μυστηριακή Ορθοδοξία και τον Ρουμανικό Φασισμό. Έννοιες που μέχρι χτες δεν τολμούσα να σκεφτώ, μπροστά μου πέρασε σαν ταινία η ιστορία της Ρουμανίας όπως ο Dracula που σκότωσε χιλιάδες Τούρκους και στο τέλος ο Capitan και το μαρτυρικό τέλος του. Έψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα και άλλους που διάβαζαν και μελετούσαν τα μυστικά της Ρουμανίας. Κάθε μέρα που σχολάω από την δουλειά σε μια γειτονιά του Πειραιά βρίσκω κοινές παρέες σε ένα καφέ. Κάποιοι από αυτούς με άσπρα κορδόνια στις αρβύλες και τατουάζ με μαύρους ήλιους και ρούνους. Με δέχτηκαν σαν αδερφή τους και με φωνάζουν «συναγωνίστρια» με στηρίζουν και τους στηρίζω. Τους αγαπώ και με αγαπούν. Μιλάμε για μουσική και πολιτική, δεν μας αρέσει που η πόλη θυμίζει Καμπούλ …»

«…Θυμάμαι τον πατέρα να τρέχει να μας κρύψει στο υπόγειο γιατί έρχονταν τα σκυλιά του ISIS. Οι χριστιανοί κράτησαν το μέτωπο και μας βοήθησαν και οι σιιτικές φιλοιρανικές πολιτοφυλακές. Όλοι οι γείτονες παρά τις θρησκευτικές διαφορές με σημαίες της Συρίας και πορτρέτα του Assad στα σπίτια τους αλλά στο δικό μας μόνο το λάβαρο του Εθνικοσοσιαλιστικού SSNP. Εμείς παλιά μιλούσαμε και ελληνικά αλλά πλέον λίγοι παππούδες τα μιλάνε στο χωριό μας. Κλάψαμε πολλά αδέρφια που έπεσαν για την προστασία μας. Πάντα είχαμε αγάπη για την Ελλάδα αφού οι ρίζες μας δεν ήταν Αραβικές αλλά κληρονομιά του Αλέξανδρου. Είμαστε η δεύτερη Μεγάλη Ελλάδα. 

Τα αρχαία μνημεία υπάρχουν παντού και μας θυμίζουν την ταυτότητα μας. Παρά το γεγονός ότι είμαστε χριστιανοί νιώθουμε μέσα μας βαριά την κληρονομιά των Σελευκιδών. Όταν το μέτωπο σταθεροποιήθηκε ο πατέρας μας έστειλε μέσω Λιβάνου σε μια ξαδέρφη μας που ζει στην Θεσσαλονίκη. Εκεί στεριώσαμε και προσπαθούμε να στηρίξουμε αυτούς που έμειναν πίσω. «Μα εσύ δεν μοιάζεις για Άραβας» μου λένε όσοι με γνωρίζουν, ναι δεν είμαι και δεν νιώθω αλλά αγαπάω την Συρία όσο και την Ελλάδα. Ο θείος μου σκοτώθηκε το ’67 ενάντια στους Ισραηλινούς και όταν τον έφεραν του βάλαμε στα μάτια νομίσματα και στα χέρια μια σημαία ελληνική. Τότε δεν ήξερα τον λόγο για όλα αυτά. Μετά έμαθα ότι είναι ελληνικό έθιμο τα νομίσματα για την ανταμοιβή στο βαρκάρη των ψυχών. 

Έμαθα γρήγορα ελληνικά και οι καθηγητές μου στο φροντιστήριο μου έδιναν συγχαρητήρια παρά το ότι ήμουν ξένος για αυτούς. Μα δεν είμαι ξένος τους έλεγα … και αυτοί χαμογελούσαν ειρωνικά. Σύντομα βρήκα κάποιους περίεργους τύπους ένα βράδυ να κολλάνε πολύχρωμες αφίσες για την Συρία. Ήταν Έλληνες και «εθνίκια» όπως μου είπαν και σύντομα γίναμε φίλοι. Δεν είχαν σχέση με κόμματα αλλά είναι πατριώτες που αγαπάνε την Συρία και μισούν αυτούς του FSA. Φοράνε και μπλουζάκια FCKISIS. Τους είπα όλα όσα ήξερα και ένιωσα να είμαι Έλληνας όσο ποτέ. Τα βράδια που τους μαγειρεύω συνταγές από την πατρίδα ακούμε μουσικές παραδοσιακές αλλά και για τον Ακρίτα Διγενή που πολέμησε στα μέρη μου για μια πατρίδα κοινή απέναντι στους εισβολείς. Κάποιος Σύριος ηγέτης είχε πει «επίθεση στην Ελλάδα σημαίνει επίθεση στην Συρία». Με λένε SimeonYudeh και δηλώνω Έλληνας της Συρίας…»

«… Ο πατέρας οικοδόμος με εργατικό ατύχημα στα νιάτα του. Η μάνα δασκάλα, λατρεύει την χώρα. Πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Πηγαίνω κάθε καλοκαίρι στην Πολωνία. Αλλά η καρδιά μου είναι εδώ. Πήγα σε μερικές συναυλίες εθνικιστικές με φίλους skinheads, καλά παιδιά οι Έλληνες και υπερήφανοι για τις ιδέες τους. Κάποιοι συμπατριώτες μου ήταν και μέλη σε γνωστό κόμμα για χρόνια αλλά ξενέρωσαν με κάποια σκηνικά. Δεν έχουμε κακό όνομα νομίζω, κάποιοι πίνουν λίγο παραπάνω αλλά μας αγκάλιασε η Ελλάδα. Και αγαπάω τα πάντα σε αυτό το μέρος. Πήγα Μυκήνες, Επίδαυρο και Βεργίνα. Μεγάλη ιστορία αυτός ο τόπος. Πονάω που μας κατάντησε το ΔΝΤ αποικία. 

Αλλά δεν το βάζω κάτω. Έχω καλή δουλειά, βγάζω λεφτά, Πολωνέζα σύντροφο αλλά δεν αντέχω να ακούω παντού αμανέδες και να βλέπω να πουλάνε κάτι τύποι «σκοτεινοί» πρέζα έξω από σχολεία και γυμναστήρια. Ένα βράδυ που πείραξαν μια Ελληνίδα τους άφησα με τα δόντια τους να τα μαζεύουν από το πεζοδρόμιο. Είμαι γιος Ουσάρων που τσάκισαν τους Οθωμανούς στα πεδία των μαχών, αντικομμουνιστής αλλά και αντικαπιταλιστής. Οι κόκες και οι σάπιες ιδέες της «νέας αριστεράς» δεν μου λένε τίποτα αφού έχω κάνει τις επιλογές μου. Το αφεντικό με φωνάζει «φασίστα» αλλά δεν έχω θέμα και γελάω, είμαι ότι νομίζουν. Έχω βρει Έλληνες συντρόφους και με δέχτηκαν σαν μέλος της οικογένειας τους. Στο βουνό που πάμε για πεζοπορία, στο γήπεδο, στα μαγαζιά λένε «ήρθε ο Πολωνός», τους απαντάω «Έλληνας και Πολωνός» αν και παρά το γεγονός ότι γελάνε το δέχονται! Δεν θέλω να δω την σημαία των Σαλαφιστών στην Ακρόπολη. Πείτε με «φασίστα» δεν με νοιάζει. Michał Krawiec…»

«…VarlamJakasvili. Ξένος στην Ελλάδα, ξένος και στην Γεωργία. Οι παππούδες πολέμησαν ενάντια στους Σταλινικούς. Ακολούθησαν διώξεις. Ο πατέρας απολύθηκε από την δουλειά γιατί έκαψε ένα βράδυ τα γραφεία του κόμματος στο χωριό μας. Μας έσωσε η επιχείρηση του ελληνικού στρατού κατά την διάρκεια του πολέμου το '93. Λίγο μετά σχολείο στα Σεπόλια. «Είστε κλέφτες και δολοφόνοι». Αυτό θυμάμαι να μου λέει ο διευθυντής στο σχολείο. Μα εγώ δεν είχα σχέση με αυτούς που μας ξεφτιλίζουν. Ούτε κλέψαμε ούτε πειράξαμε κανέναν. Ήρθαμε σαν πρόσφυγες της Γεωργίας αλλά είχαμε και ελληνικές ρίζες. Ξέραμε λίγα ελληνικά και τα παιδιά με έβλεπαν περίεργα. Μισώ αυτούς που σπιλώνουν το όνομα μας, μας έκανε κτήνη ο κομμουνισμός και η τουρκική απειλή αλλά τα νέα παιδιά είναι αλλιώς και θέλουν να τους νιώθουν συμπατριώτες. 

Ακούω παραδοσιακή γεωργιανή μουσική που μιλάει και για αρχαία Ελλάδα και κοινές ρίζες αλλά και ελληνική με προτίμηση σε αυτά που μιλάνε για αντίσταση και λευτεριά όπως τα ριζίτικα. Ακόμη θυμάμαι την μάνα μου να τσακώνεται με μουσάτους δημοσιογράφους ακροαριστερής εφημερίδας που ήρθαν μια μέρα απρόσκλητοι στον σύλλογο της κοινότητας μας για να μας πείσουν να βγάλουμε ανακοινώσεις για τον ρατσισμό. Ποιο ρατσισμό; Αυτοί ήταν ρατσιστές που όπως μας είπαν «είσαστε υπερβολικά πατριώτες» επειδή είχαμε στον χώρο μας ελληνικές σημαίες και βιβλία για την κοινή ιστορία των δυο χωρών. 

Στο στρατό που υπηρέτησα στις ειδικές δυνάμεις ήμουν πρώτος στις βαθμολογίες, σε όλα μέσα, στο ποτάμι στον Έβρο δώσαμε μάχες με τους Τούρκους και τους Αφγανούς που είχαν πάρει χάπια και απειλούσαν να μας σφάξουν. Δεν απαιτώ να με δεχτούν ως Έλληνα όλοι αλλά είμαι Λευκός, νομίζω πιο λευκός από κάτι «γύφτους» που μιλάνε για «εθνικισμό» πράγμα που δεν κατάλαβα ποτέ. Θέλω να κάνω παιδιά που να είναι υπερήφανα για την καταγωγή τους και να αγαπήσουν αυτή την χώρα. Αν χρειαστεί να πεθάνουν για αυτή …»

«…ArpiTachikianγράφει η ταυτότητα. Η γιαγιά από όπου πήρα το όνομα της επέζησε μετά την καταστροφή και ήρθε στον Πειραιά μαζί με Έλληνες της Ιωνίας μέσα σε ένα σαπιοκάραβο. Έχασε τα πάντα από τους Τσέτες. Τις αδερφές της δεν τις έσωσε. Τις βίασαν και τις κρέμασαν στην κεντρική πλατεία οι Κεμαλικοί που είχαν πάρει όπλα και λίρες από τους Σοβιετικούς όπως έμαθα μετά από χρόνια. Την πέταξε το κράτος σε μια καλύβα με λάσπη στην Κοκκινιά. Γλύτωσε από τα αεροπλάνα του Σκόμπυ στα Δεκεμβριανά. Ενταγμένη στο ΕΑΜ αλλά μακριά από ακρότητες και υπερβολές που έκαναν άλλοι Αρμένιοι. Ψήφιζε ΚΚΕ και ο πατέρας και η μάνα το ίδιο επί χρόνια αλλά μετά από χρόνια ξύπνησαν. 

Και εγώ με την σειρά μου εγγραφή στην ΚΝΕ. Δεν με σήκωνε το κλίμα, κάτι η ιστορική καταπίεση της ΕΣΣΔ για τα θέματα μας με τους Αζέρους κάτι το κλίμα που θύμιζε στάνη και ρομπότ άρχισα να δυσανασχετώ. Άκουγα για τα ξαδέρφια μου που πήγαιναν σε πορείες ενάντια στην Τουρκική πρεσβεία. Είχα πάει και εγώ. Επαναστατική γυμναστική. Μετά έμαθα για την ASALA. Αριστεροί εθνικιστές (!) δεν είχα ξανακούσει ποτέ για αυτούς. Στην ΚΝΕ δεν τους ήξεραν ή δεν μίλαγαν για αυτούς. Πίεσα, ρώτησα, τσακώθηκα, σιχάθηκα και έφυγα. Έψαξα μόνη μου την αλήθεια. Βρήκα μια άλλη οπτική της ιστορίας. Ομάδες θανάτου που εκδικήθηκαν το αίμα των προγόνων μας. Κάποιοι την εποχή εκείνη μαζί με τους Πόντιους στο αντάρτικο και μετά στο πλευρό του Άξονα.

Ο πρόσφατος πόλεμος στην Αρμενία με συγκλόνισε βαθιά. Αναρωτήθηκα γιατί οι συμπατριώτες μου που ήταν στην antifa ή και σε ακροαριστερές οργανώσεις δεν βοηθούσαν τον αγώνα του λαού μου. Τελικά διάβασα για κινήσεις αλληλεγγύης κάποιων εθνικιστών που στήριζαν το δίκιο μας. Κάποιοι άλλοι δεν ήταν δημοκράτες ούτε μαρξιστές κάποιοι από αυτούς που είχαν κάνει θητεία πήραν ακόμη και εισιτήριο για το Ερεβάν και πολέμησαν. Πολλοί στον κύκλο μου ξέχασαν γρήγορα τις αηδίες των δήθεν «συντρόφων» που είναι μόδα στους Αρμένιους του εξωτερικού και ένιωσαν να ξαναγεννιόνται μέσα από την εθνική υπερηφάνεια και την αντίσταση στον Ερντογάν.  Πλέον στο δωμάτιο μου έχω την ελληνική σημαία και μαζί με αυτή την αρμενική. Είμαι Αρμένισσα, νιώθω και Ελληνίδα, φτύνω στα μούτρα τους μοδάτους βλάκες που βρίζουν την Ελλάδα και τον Ελληνισμό…»

Με τις ύαινες του αντιφασισμού ή με την αγέλη των Λευκών Λύκων;

Το οικτρό τέλος του κ. Ανώτερου (Περιοδικό Γαμμάδιον, Έκτο Τεύχος, Φθινόπωρο 2005)

Ο Μπασάρ Αλ Άσαντ προς τους Κούρδους

"Ο Αμερικανός δεν θα σας προστατεύσει.

Ο Αμερικανός δεν σας φέρει ούτε στην καρδιά του, ούτε στα σωθικά του. Θα σας βάλει στην τσέπη του σαν αντικείμενο ανταλλαγής. Αν δεν υπερασπιστείτε την χώρα σας θα γίνεται σκλάβοι του Οθωμανού. Μόνο η κυβέρνηση σας θα σας προστατεύσει και δεν θα σας υπερασπιστεί κανένας άλλος από τον Συριακό Αραβικό στρατό" 

Νέα Ταξιαρχία για την απελευθέρωση των υψιπέδων του Golan από την Ισραηλινή κατοχή

Όποιος γνωρίζει ιστορία και δεν πιστεύει στα παραμυθάκια των Σιωνιστών της ντόπιας ακροδεξιάς και των δορυφόρων τους, ξέρει καλά ότι η Συρία υπήρξε ένας διαχρονικός πόλος αντίστασης ενάντια στο Ισραήλ και τους συμμάχους των Σιωνιστών. 

Προσφάτως με την συνδρομή της Συριακής κυβέρνησης και των Ιρακινών Σιιτών της οργάνωσης Harakat Hezbollah al-Nujaba δημιουργήθηκε μια νέα Ταξιαρχία για την απελευθέρωση των υψιπέδων του Golan από την Ισραηλινή κατοχή. 

Η εν λόγω δύναμη βρίσκεται κάτω από την διοίκηση του στρατιωτικού επιτελείου της Συρίας και είναι σε αναμονή για μελλοντικές επιχειρήσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Συριακός στρατός βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του Αντισιωνιστικού αγώνα. Σε μια σειρά μαχών χιλιάδες Σύριοι εναντιώθηκαν στα σχέδια του Ισραήλ και πολέμησαν για έναν κόσμο ελεύθερο από την δουλεία του Ταλμούδ και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Λαφαζάνης και ΑνταρCIA στο πλευρό των μισθοφόρων του FSA!

Αθήνα 19.03.2017 ...

Και η απάντηση του Συριακού Στρατού ...

Ελληνίδα & Εθνικοσοσιαλίστρια: Με το Αίμα μας και την Ψυχή μας στηρίζουμε τον Συριακό Λαό και τον Assad!

Ο πρόεδρος της Γραικίας στο πλευρό του δολοφόνου της δυναστείας των Σαούντ!

Όταν στους τοίχους των Εξαρχείων οι εθνομηδενιστές τιμούν τον Michael Israel αξιωματικό των ΗΠΑ και μισθοφόρο των SDF ...

Ανάρτηση αφιερωμένη στους antifa του Indymedia που στενοχωρήθηκαν για την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ του Χαλεπίου!

Οι antifa με τους Ουαχαμπίτες σκύλους του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας και οι Έλληνες Εθνικιστές/Εθνικοσοσιαλιστές/Πατριώτες με τον Λαό και τον Στρατό της Συρίας!

Ιδού για ποιους μοιρολογεί σήμερα το Indymedia:

1. Imam Bukhari Jamaat,

2. Jaysh al-Islam,

3. Ahrar al-Sharqiya

4. Fajr al-Ummah,

5. Alwiya al-Furqan,

6. Jabhat Fateh al-Sham,

7. Ajnad al-Sham Islamic Union,

8. Sham Legion,

9. Harakat Sham al-Islam,

10. Ansar al-Islam,

11. Jaish al-Muhajireen wal-Ansar,

12. Jund al-Aqsa,,

13. Thuwar al-Sham Battalion,

14. Harakat Nour al-Din al-Zenki ,

15. Syrian Turkmen Brigades,

16. Sultan Murad Division,

17. Free Idlib Army,

18. Army of Glory,

19. Army of Islam,

20. Army of Victory,

21. Conquest Brigade,

22. Army of Mujahedeen,

23. Liwa al-Haqq,

24. Jaysh al-Sunna,

25. Al-Safwa Islamic Battalions,

26. Freedom Brigade,

27. Bayariq al-Islam Movement,

28. Dawn of Caliphate Battalions

29. Bayan Movement,

30. Ajnad al-Kavkaz,

31. Jaysh Halab

32. Fatah Halab

33. Levant Front

34. Khorasan group

35. Katibat al Tawhid wal Jihad

36. Jaish Muhammad

37. Muntasir Billah Brigade

38. Jamaat al-Murabitin

Την ίδια ημέρα (13.12) που το ΓΕΣ της Συρίας ανακοίνωνε την απελευθέρωση του Χαλεπίου η ΕΡΤ1 δεν είχε παρά να προβάλλει τους τζιχαντιστές ουαχαμπίτες ...

Την ίδια ημέρα (13.12) που το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Συρίας ανακοίνωνε την απελευθέρωση του Χαλεπίου η καθεστωτική ΕΡΤ1 δεν είχε παρά να προβάλλει τους τζιχαντιστές ουαχαμπίτες!

Για περισσότερα εδώ 

επιλέξτε Τρίτη 13.12.2016 και δείτε το πρόγραμμα της ΕΡΤ1

για τα φιλαράκια του αντιφασίστα Τσίπρα εδώ