Με τεταμένη την δεξιά: Σπύρος Σταθόπουλος, ΠΑΡΩΝ!

 

του Σταύρου Λιμποβίση

Την 4^η Δεκεμβρίου του 2012 τελέστηκε στο Αγρίνιο παρουσία συγγενών και συναγωνιστών, η εξόδιος ακολουθία και  ταφή του Σπύρου Σταθόπουλου, παλαίμαχου ακτιβιστή εθνικοσοσιαλιστή, κοινωνιολόγου και εγκληματολόγου, ιδρυτή της οργανώσεως «Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας» - Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.», πανεπιστημιακού καθηγητή, διδάκτορα πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου της Νάπολης στην Ιταλία και μορφής του Ελληνικού αλλά και του Ευρωπαϊκού εθνικισμού. 

Καταγόταν από ευκατάστατη μεσοαστική οικογένεια της Ακαρνανίας με σημαντική προσφορά σε εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες, τα γράμματα, τις τέχνες και τον αθλητισμό, και στο Αγρίνιο η οικογένεια του έχει συνδέσει το όνομα της με την ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας «Παναιτωλικός Γυμναστικός Σύλλογος». 

Ως μαθητής του εξαταξίου Γυμνασίου στο Αγρίνιο πρωτοστάτησε και συμμετείχε στις εκδηλώσεις και τις μαζικές διαδηλώσεις για το Κυπριακό ζήτημα και συμπαραστάθηκε στον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα της αντάρτικης Ε.Ο.Κ.Α. υπό την ηγεσία του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα. 

Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη το φθινόπωρο του 1958 και παρακολούθησε μαθήματα Ιταλικής γλώσσας, ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1959 - 60 μετακόμισε στο Παλέρμο της Σικελίας, και γράφτηκε στη μαθηματική σχολή του πολυτεχνείου, όπου παρακολούθησε μαθήματα για τρία χρόνια. 

Το φθινόπωρο του 1963 εγκατέλειψε τη μαθηματική σχολή του Παλέρμο και εγκαταστάθηκε στη Νάπολη της Καμπανίας στη Νότια Ιταλία, όπου σπούδασε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου και αποφοίτησε το καλοκαίρι του 1968 ως πτυχιούχος του τμήματος πολιτικών επιστημών. 

Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα, υπέβαλε διδακτορική διατριβή και το 1970 ανακηρύχθηκε διδάκτορας, στην έδρα των πολιτικών επιστημών της νομικής σχολής του πανεπιστημίου της Νάπολης. 

Στην Ιταλία εξέδωσε και κυκλοφόρησε την εφημερίδα «Αναγέννησις». Το 1974 αμέσως μετά την απόλυση του από τον Ελληνικό Στρατό, δημοσίευσε εργασίες, μελέτες και άρθρα σε εφημερίδες, όπως ο «Ελεύθερος Κόσμος», η «Ακρόπολις», ο «Ελληνικός Κόσμος», αλλά και Ιταλικές όπως στην «Secolo d' Italia». 

Τον Οκτώβριο του 1976 μαζί με ομάδα φίλων και συναγωνιστών από τα χρόνια της Ιταλίας προχώρησε στην έκδοση του πολιτικού ιδεολογικού περιοδικού «Αντισοφιστικά - Νέα Ενιαία Δεξιά», το οποίο χρηματοδότησε εκποιώντας σημαντικό μέρος του μεριδίου του από την πατρική περιουσία. 

Ήταν η πρώτη οργανωμένη μεταπολιτευτική προσπάθεια που απευθύνθηκε στον εθνικιστικό χώρο, ο οποίος προσπαθούσε να βρει τον πολιτικό του βηματισμό, μουδιασμένος από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τις ραδιουργίες του Καραμανλικού παρακράτους, που ήταν σε απόλυτη σύμπλευση και αρμονική συνεργασία με την αριστερά.

Υπήρξε στέλεχος του νεοφασιστικού «Movimento Sociale Italiano», αλλά και στο θρυλικό  F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), το τμήμα της σπουδάζουσας νεολαίας του κινήματος, έγινε το 1962 ο πρώτος μη Ιταλός που εκλέχθηκε με τους συνδυασμούς της στα Ιταλικά πανεπιστήμια. 

Συνέχισε τη δράση του μέσα από τις γραμμές της «Alleanza Nazionale», της οποίας υπήρξε στέλεχος, ήταν στενός συνεργάτης του Giorgio Almirante, αν και ιδεολογικά ανήκε στην εθνικοεπαναστατική τάση με την ομάδα της «Ordine Nuovo» του λεγόμενου «Μαύρου Γκράμσι» του διανοητή Pino Rauti. 

Ο Σταθόπουλος εκλέχθηκε πρόεδρος του συνδέσμου της «LEGA - Ε.Σ.Ε.Σ.Ι.» του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Ιταλίας και Δυτικής Ευρώπης, στις τάξεις του οποίου συντάχθηκαν περίπου 15.000 μέλη. 

Πολλά από τα μέλη της ηγεσίας αλλά και απλά μέλη του Συνδέσμου που δήλωναν Εθνικοσοσιαλιστές και Φασίστες οι λεγόμενοι Έλληνες «Μισίνι» στερήθηκαν - στη διάρκεια του Στρατιωτικού Καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην Ελλάδα - της δυνατότητας να δέχονται εμβάσματα σε συνάλλαγμα, είτε τα διαβατήρια τους, καθώς και ταλαιπωρήθηκαν με προσαγωγές, ανακρίσεις, παρακολουθήσεις και απειλές της ασφάλειας μεταξύ τους ο ίδιος ο Σταθόπουλος, όλα αυτά με ευθύνη του Απριλιανού καθεστώτος.

Ο σύνδεσμος είχε εξαπλωθεί σ' ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη και για το λόγο αυτό, στο Α' Πανευρωπαϊκό Συνέδριο το 1968, μετετράπη σε «Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης». 

Στο βιβλίο του Θεοδώρου Καραμπέτσου «Οι Αντιδραστικοί» υπάρχει αναφορά στον Εθνικό Σύνδεσμο Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ) ενώ το βιβλίο «Πού πήγαν κείνα τα παιδιά» του Αλέξανδρου Κουτούζου που αποτελεί το δεύτερο βήμα φωτίζει πολλές άγνωστες πτυχές του κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών που την εποχή εκείνη έδιναν την δική τους σκληρή μάχη στους πανεπιστημιακούς χώρους της γειτονικής Ιταλίας. 

Ο Κουτούζος περιγράφει κυρίως την ιστορία της Εθνικοσοσιαλιστικής τάσης του ΕΣΕΣΙ η οποία υπήρξε αντικείμενο δίωξης και καταστολής από τις αρχές της «χούντας», αφού οι συναγωνιστές φοιτητές είχαν καταλάβει ότι η 21^η Απριλίου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια «παρένθεση» του στρατού πριν την καταστροφική επαναφορά του σάπιου παλαιού πολιτικού κόσμου!

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου είναι το παρακάτω: 

«Λέγεται ότι μέσα στο 1969, δώδεκα χιλιάδες φοιτητές ήταν γραμμένοι στον ΕΣΕΣΙ, οργανωμένοι σε τριάντα τέσσερις τοπικές επιτροπές που αντιστοιχούσαν σε ισάριθμες Ιταλικές πόλεις. 

Δύο πολιτικά ρεύματα αναμετρούνταν μεταξύ τους στο εσωτερικό του συνδέσμου με στόχο να ηγεμονεύσουν στον ιδεολογικό προσανατολισμό: 

από τη μία ήταν το ρεύμα των Εθνικοσοσιαλιστών, με ηγετικό εκπρόσωπο τον Βεντούρη και από την άλλη το ρεύμα των Απριλιανών, των φοιτητών δηλαδή που επιδίωκαν στενή σχέση με την ελληνική χούντα. 

Οι τελευταίοι απολάμβαναν την πολιτική και υλική στήριξη του ελληνικού καθεστώτος.

 Δεν ήταν λίγες, μάλιστα, οι φορές που στρατιωτικά κλιμάκια της Χούντας παρευρέθηκαν σε συνέδρια του ΕΣΕΣΙ. 

Σε ένα από αυτά, που έγινε στη Φεράρα τον Δεκέμβρη του 1969, ο Βεντούρης ενώπιον Ελληνικού και Ιταλικού ακροατηρίου αλλά και διπλωματικής αποστολής από την Ελλάδα θα εκφωνήσει τον παρακάτω λόγο. 

Η νεοφασιστική εφημερίδα του MSI ονόματι Secolo θα τον αναδημοσιεύσει: 

«Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές. 

Αυτό ποτέ δεν το αποκρύψαμε γιατί μέσα στο θαύμα της γερμανικής επανάστασης του 1933 είδαμε τη δύναμη εκείνη που θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από την εβραϊκή σαπίλα.

 Είδαμε τη δύναμη που θα μας οδηγήσει σε μια νέα ευρωπαϊκή αναγέννηση.

Είδαμε τη φυγή από τον εφιαλτικό βιομηχανικό μαζάνθρωπο σε έναν νέο τύπου ανθρώπου, τον άνθρωπο της φιλοσοφίας και του πολέμου, τον άνθρωπο της γης και του αίματος, τον αγνό, αφελή και βίαιο άνθρωπο του μύθου και των ενστίκτων». 

Η διαφωνία ήταν πλέον δεδομένη με τις πολιτικές επιλογές των Απριλιανών οι οποίοι έδειχναν σημάδια απέραντης καλοσύνης απέναντι στους κύριους καταστροφείς του τόπου ...

«Εκδρομή στην Αθήνα» ονομάστηκε η ιστορική άφιξη 52 νεοφασιστών μια πρωτοβουλία μερίδας των ανωτέρων στελεχών της 21^ης Απριλίου, που ήθελαν την «φασιστικοποίηση» του εγχειρήματος σχέδιο στο οποίο αντέδρασε σφόδρα η ηγετική τριανδρία του καθεστώτος. 

Για να καλυφτεί η πραγματική σκοπιμότητα του ταξιδιού, η «εκδρομή» παρουσιάστηκε ως εορταστική προσφορά του καθεστώτος προς τους φοιτητές της Ιταλίας. Την οργάνωση είχε αναλάβει ο Pino Rauti. 

Γνωστός δημοσιογράφος δημοκρατικών απόψεων με πόνο ψυχής ... αναφέρει χαρακτηριστικά: 

«Θυμάμαι ότι μόλις έφτασαν στην Ηγουμενίτσα από το Μπρίντιζι οι νεοφασίστες άνοιξαν αμέσως τις σημαίες τους με τα Φασιστικά σήματα και τις Σβάστικες και επιβιβάστηκαν σε δύο πούλμαν». 

Η πρωτοβουλία αυτή δεν κατέληξε κάπου λόγω αντίδρασης των ΗΠΑ που καθοδηγούσαν έμμεσα την ηγεσία του καθεστώτος και δεν ήθελαν σε καμιά περίπτωση η δικτατορία να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό και ίσως επικίνδυνο για τα συμφέροντα τους, πλην μιας μελλοντικής αφετηρίας για τη αναζωογόνηση της εξουσιαστικής κλίκας που διαφεντεύει μέχρι και σήμερα τον τόπο. 

Ο ίδιος ο Σταθόπουλος σε μια συνέντευξη του αναφέρει: 

«Την 21η Απριλίου την πιστέψαμε (…) σαν μια πραγματική εθνικιστική Επανάσταση, που πυροδότησε την επαναστατικότητα μας και γιγάντωσε τον εθνικιστικό μας αγώνα, με αποτέλεσμα την συγκρότηση του ΕΣΕΣΙ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρξε κάποια στήριξη στον αγώνα μας από Ελλάδα. 

Αντίθετα μάλιστα, με την γιγάντωση του κινήματος μας, αντιμετωπίσαμε βρώμικο και ανοιχτό πόλεμο από την πρεσβεία μας και τα προξενεία!». 

Μεγάλης κυκλοφορίας ευρωπαϊκά περιοδικά της εποχής, μεταξύ τους τα «Espresso», «Panorama», «Europeo» αλλά και το Μαρξιστικό «Manifesto», συμπεριλαμβάνουν τον Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων επαναστατικών κινημάτων της εξεγέρσεως του 1968, ώστε η εθνικίστρια δημοσιογράφος Gianna Preda να γράφει και να προτείνει να γίνει η Ελλάδα η «Κούβα» του Εθνικισμού. 

Ο Σταθόπουλος κατηγορήθηκε μαζί με άλλα εκατό περίπου στελέχη του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. για τη σφαγή της Τράπεζας Εργασίας στο Μιλάνο, μια βομβιστική τρομοκρατική επίθεση, στην οποία υπήρξαν ογδόντα νεκροί και έκτοτε παραμένει δικαστικά ανεξιχνίαστη, ότι ενήργησε δήθεν στα πλαίσιο ενός «...σχεδίου αποσταθεροποιήσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας για την επιβολή δικτατορίας». 

Με τη δημιουργία και τη δράση του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. και χάρη στους δεσμούς που είχε αναπτύξει με το νεοφασιστικό M.S.I. κατάφερε να δημιουργήσει στην Ιταλία μια φιλελληνική πολιτική παράταξη, τόσο με το M.S.I. όσο και με τις μετέπειτα ριζοσπαστικές διασπάσεις του, με θέσεις σχεδόν ταυτόσημες με τις ελληνικές. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι την εποχή της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, δεκάδες μέλη της εθνικιστικής εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης Ordine Nuovo, ζήτησαν να καταταγούν ως εθελοντές στον Ελληνικό Στρατό για να πολεμήσουν στο μέτωπο της Κύπρου ή όπου υπήρχε ανάλογη ανάγκη. 

Η «Αυριανή» αφιέρωσε ολόκληρη σελίδα και πολύ κολακευτικά λόγια για τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. εντυπωσιασμένοι από την ριζοσπαστική σκέψη και δράση των εθνικοεπαναστατών. 

Το 1968 στη Νάπολη, κατά την διάρκεια του πρώτου πανευρωπαϊκού συνεδρίου του συνδέσμου, ο Σπύρος Σταθόπουλος έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας και νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο. 

Τον Ιανουάριο του 1976 ο Σύλλογος Ελλήνων Σπουδαστών Νάπολης, πραγματοποίησε πολυήμερη Γενική Συνέλευση, τη «Γενική Συνέλευση Αποχουντοποίησης» όπως ονομάστηκε, η οποία προχώρησε στη δημοσιοποίηση των ονομάτων των «νεοφασιστών» και τη διαγραφή τους από τα μητρώα του, μεταξύ τους και ο Σπύρος Σταθόπουλος. 

Το 1975 ίδρυσε μαζί με συναγωνιστές τον Πατριωτικό Σύνδεσμο Αθηνών «Ιωάννης Καποδίστριας», ενώ το 1977 συντάχθηκε με το κόμμα «Εθνική Παράταξις» και ήταν ένας από τους οργανωτές του στο Αγρίνιο. 

Στην κίνηση της νεολαίας του κόμματος ακολούθησε την ομάδα του Θόδωρου Περρωτή και αποχώρησε από την Εθνική Παράταξη, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με την ομάδα «Κίνημα» και πήρε μέρος στην ίδρυση του ΕΝ.Ε.Κ., καθώς και μετέπειτα διαφόρων εθνικιστικών πολιτικών σχηματισμών χωρίς ποτέ να φοβηθεί να διαφωνήσει με τις λάθος επιλογές προσώπων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Μετά τη συνταξιοδότηση του ο Σταθόπουλος έζησε για αρκετά χρόνια στην Αθήνα και συνέχισε να προσφέρει το σύνολο των πνευματικών και σωματικών του δυνάμεων στην υπόθεση του Εθνικισμού. 

Συνεργαζόταν με τις εκδόσεις «Λόγχη» δημοσιεύοντας πολιτικά και ιδεολογικά άρθρα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» καθώς και με το διαδικτυακό ραδιόφωνο της εφημερίδας, τότε «Axis Radio». 

Παράλληλα συμμετείχε σε εκδηλώσεις των εκδόσεων, με ομιλίες και παρουσιάσεις βιβλίων, όπως για τον Μάρτυρα Μίκη Μάντακα και τον Ιταλό φιλόσοφο Ιούλιο Έβολα. 

Για τον Μίκη Μάντακα έγραψε το ’87: 

«Δώδεκα χρόνια από τον αγωνιστικά και θυσιαστικά ζηλεμένο θάνατο του Παλληκαριού. 

Δώδεκα χρόνια κι είναι χθες για μας τους συναγωνιστές και φίλους του. 

Χθες και πλάι μας, όπως συχνά - πυκνά συνέβαινε τα χρόνια κείνα τα μαχητικά. 

Όπως μπορούσε να ‘ταν οποιοσδήποτε από μας, αφού συχνά - πυκνά και παντού, τότε, στη φλεγόμενη Ιταλία, από την κτηνωδία κι άγρια για αίμα δίψα των "Ερυθρών Ταξιαρχιών", των "Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων", των "ΑλβανοΜαοικών" και των … δικών μας" αντιστασιακών" στη Νάπολη, στη Ρώμη, στη Μοντένα, στην Πίζα και παντού.

Περνώντας από φωτιά και σίδερο γεμίζαμε, παιδιά της ελληνικής "LEGAS", (Φοιτητικών Εθνικιστικών Συνδέσμων) νοσοκομεία, κλούβες και φυλακές, προσφέροντας έτσι την συμμετοχή και τον φόρο αίματος στην Ιδέα και στον Αγώνα του Ευρωπαϊκού Εθνικισμού». 

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 2012, αργά το απόγευμα, περπατώντας στους δρόμους της γενέθλιας πόλης, από ανακοπή καρδιάς που προήλθε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

A noi!

Ούτε με την μολότοφ ούτε με την σμίλη μπορείτε να διαγράψετε του Δραγούμη την μνήμη!

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

«Ὁ ἐνταφιασμὸς ἔγινε παρουσία ταγματάρχου, ὁ ὁποῖος κατόπιν διαταγῆς τοῦ Φρουραρχείου συνόδευε τοὺς οἰκείους τοῦ νεκροῦ πιέζοντας τὸν ἱερέα νὰ κάνει γρήγορα. Οἱ πύλες τοῦ κοιμητηρίου φυλασσόταν ἀπὸ ἔνοπλη φρουρά. Ἡ δὲ εἴσοδος ἀπαγορευόταν σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον»

Πληροφορίες εκ μέρους συναγωνιστών που έχουν να κάνουν με την τοπική αυτοδιοίκηση, κάνουν λόγο για πρόθεση των εθνομηδενιστικών αρχών να μεταφέρουν σε άγνωστο σημείο την αναθηματική στήλη του Ίωνος Δραγούμη η οποία βρίσκεται στην Βασιλίσσης Σοφίας 75.

Ο Ίων Δραγούμης αγαπημένος διανοητής και το πρόσωπο του βιβλίου του Εθνικσοσοσιαλιστή Πέτρου Ωρολογά, αυτός στον οποίο αφιέρωσε την διδακτορική της διατριβή η μυστικίστρια του Χίτλερ Savitri Devi, ο ιδεαλιστής πολιτικός που δολοφονήθηκε από τα έμμισθα τσιράκια του ιδιοκτήτη οίκων ανοχής Γρύπαρη με ηθικούς αυτουργούς τον καπιταλιστή Μπενάκη και τον μακελάρη της Απειράνθου Βενιζέλο ενοχλεί τους εξουσιαστικούς οφθαλμούς και τους εγκεφάλους της σάπιας εξουσίας.

Τα ερωτηματικά όμως πληθαίνουν για ένα μνημείο που επί Βενιζελισμού έγινε για πρώτη φορά στόχος βανδαλισμού και αργότερα καθόλου τυχαία αφέθηκε στην τύχη του μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα! 

«Το 1923, το μνημείο καθαιρέθηκε από φανατικούς. Κατά την αναστήλωση του την ίδια χρονιά, διαπιστώθηκε πως η επιγραφή της κύριας επιφάνειας, είχε εξαλειφθεί σχεδόν ολόκληρη με σμίλη. Ύστερα από μερικές ακόμα επιθέσεις που συνεχίστηκαν κατά το 1924 και είχαν μικρότερες συνέπειες, η στήλη αφέθηκε για μισόν αιώνα να περιμένει την «αποκατάσταση» της».

Το καθολικά σβησμένο αρχικό της επίγραμμα καλύφθηκε έκτοτε με μαρμάρινη πλάκα, όπου πάνω της είναι γραμμένοι οι τέσσερις τελευταίοι στίχοι της «Νεκρικής Ωδής», του ποιήματος που ο Κωστής Παλαμάς ολοκλήρωσε στις 8 Αυγούστου 1920 και αφιέρωσε στη μνήμη του Ίωνος Δραγούμη.

Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα, η στήλη παρέμεινε παραμελημένη, χωρίς να έχει ποτέ ληφθεί κάποια μέριμνα συντήρησης της από τους αρμόδιους φορείς, ενώ η φυτεμένη βλάστηση γύρω της είχε αφεθεί να καλύπτει το μισό σχεδόν ύψος του μνημείου κρύβοντας το, αντί να το αναδεικνύει.

Πέρα από την παρουσία της Λατινοπούλου στην πρόσφατη εκδήλωση τιμής που αποτελεί προσβολή για την μνήμη του Δραγούμη, την ευθύνη για την παρουσία της φέρουν όσοι υπήρξαν διοργανωτές αλλά και αυτοί που παρέστησαν και δεν αντέδρασαν, ένα γεγονός δημιουργεί σκέψεις.

Διαβάζουμε λοιπόν στο διαδίκτυο ότι στα μέσα Αυγούστου του 2025 έλαβε μέρος το εξής: 

«Εμπρησμός σημειώθηκε στο μνημείο που έχει ανεγερθεί στο σημείο της δολοφονίας του Ίωνος Δραγούμη, επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, στην Αθήνα. Λίγες ημέρες μετά την επέτειο της δολοφονίας του, άγνωστοι φέρεται να επιχείρησαν να βάλουν φωτιά στο μνημείο. Η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στις δάφνες που πλαισιώνουν τη μαρμάρινη στήλη, προκαλώντας φθορές και θέτοντας σε κίνδυνο παρακείμενες κατοικίες. Το περιστατικό σημειώθηκε σε περίοδο που η χώρα αντιμετωπίζει εκτεταμένες πυρκαγιές σε πολλές περιοχές, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο συμβολισμό στην ενέργεια. Μέχρι στιγμής δεν έχει εκδοθεί επίσημη ανακοίνωση από την αστυνομία»

Σε μια πολυπληθή και καλά φυλασσόμενη περιοχή με κάμερες και με έντονη την παρουσία των δυνάμεων καταστολής, η επαίσχυντη αυτή πράξη με ρίψη μολότοφ … δεν προβλήθηκε καθόλου στα ΜΜΕ, δεν υπήρξε καμιά προσπάθεια κατάσβεσης (!) δεν προστέθηκε στα δελτία τύπου της ελ.ας και δεν βρήκε «χώρο» στις γνωστές εμετικές ανακοινώσεις των αντιφασιστών.

Δεν έγινε καμιά κίνηση για ανάκτηση υλικού από κάμερες και δεν υπήρξε καμιά μέριμνα για την προστασία συντήρηση αποκατάσταση και ανάδειξη του μνημείου. Μια περίεργη σιωπή για την προσβολή ενός νεκρού εθνοκοινωνιστή που είναι λογικό να οδεύει προς σενάρια που στερούνται αποδείξεων αλλά όχι ενδείξεων.

Μια περίεργη επικοινωνιακή σύμπραξη σιωπής κράτους ΜΜΕ και «χρήσιμων ηλιθίων» που για μια ακόμη φορά εξυπηρετούν τα σχέδια των κατοχικών αρχών για την αποδόμηση της μνήμης.

Ποιοι είναι αυτοί που ενοχλούνται από τον «πρωτοφασίστα» Δραγούμη; 

Ενός ανθρώπου που τα κείμενα του δεν διδάσκονται στα σχολεία, η μορφή του δεν απολαμβάνει δημοσιότητας πλην αυτής σε εθνικιστικά περιοδικά ή αναφορές σε ομιλίες και εκδηλώσεις συναγωνιστών. Κανένα αεροδρόμιο δεν πήρε το όνομα του (φυσικά και δεν μας πρέπει τιμή από το μισελληνικό κράτος) κανένα πανεπιστήμιο δεν προβάλλει το έργο του, καμιά αναφορά δεν γίνεται για αυτόν στην Βουλή ή τον Στρατό. 

Και ευτυχώς γιατί οι αρουραίοι δεν μπορούν και δεν πρέπει να ομιλούν για τους αετούς. Σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία των Αθηνών ένα ακόμη ιστορικό τοπόσημο γίνεται στόχος. 

Άραγε από ποιους, από τους γνωστούς αγνώστους ή μήπως όχι;

Ο Δικός μας Νοέμβρης: Έλληνες Επίστρατοι, τα Ελληνικά Freikorps!

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Στα μέσα του Νοέμβρη του 1916  ξεκίνησε στην Αθήνα ένας ορυμαγδός αντίστασης που έμεινε στην Ιστορία ως «Νοεμβριανά». 

Είχε προηγηθεί η απόβαση στον Πειραιά  δυνάμεων της Αντάντ (Αγγλικών, Γαλλικών και Ιταλικών) και αιματηρές συγκρούσεις με τις ελληνικές μοναρχικές λαϊκές «πρωτοφασιστικές» πολιτοφυλακές. 

Πρωταγωνιστές ήταν  οι θρυλικοί Επίστρατοι (για την ακρίβεια τα ελληνικά «Τάγματα Εφόδου») που αποτέλεσαν το πρώτο μαζικό «πρωτοφασιστικό» λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. 

Η οργάνωση των Επιστράτων έμοιαζε σε πολλά με τα ανάλογα εθνικιστικά κινήματα που δρούσαν στην Ιταλία, τη Γερμανία και την Αυστρία. Όμως  οργανώσεις και κινήσεις με εθνικιστική και αντικοινοβουλευτική ιδεολογία που αποτέλεσαν τους προδρόμους του Ελληνικού Φασισμού υπήρχαν ήδη από τα τελευταία χρόνια του 19^ου αιώνα. 

Μέσα σ’ αυτές ξεχωριστή θέση είχε η κίνηση «Ελληνισμός» επικεφαλής της οποίας ήταν ο καθηγητής Φιλοσοφίας πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Νεοκλής Καζάζης (1849-1936). 

Η κίνηση αυτή άσκησε  τόσο πολιτική όσο και ιδεολογική επιρροή έως και τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913. Μέσα από το περιοδικό «Ελληνισμός» ο Καζάζης προπαγάνδιζε όχι μόνο τον αλυτρωτισμό με  τα «εθνικά δίκαια» στη Μακεδονία, τη Θράκη και την Κρήτη αλλά και την ανάγκη ενός ισχυρού κράτους με ένα ισχυρό ηγέτη. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης τον προδρομικό ρόλο που έπαιξαν στη διαμόρφωση του Ελληνικού Φασισμού ο Περικλής Γιαννόπουλος και ο Ίων Δραγούμης και οι δύο επηρεασμένοι από τις ιδέες των Γάλλων θεωρητικών Σαρλ Μωρράς και Μωρίς Μπαρρές, οι εθνικιστικές ιδέες των οποίων άσκησαν μεγάλη επιρροή σε όλο το πρώτο μισό  του 20^ου αιώνα. 

"Ίων Δραγούμης ο Έλλην Ιδεαλιστής":

 Συγγραφέας του βιβλίου ο Εθνικοσοσιαλιστής Πέτρος Ωρολογάς.

 Εκδόθηκε το 2017 από τον Θρακικό Οιωνό. 

Επιμέλεια και εισαγωγή του συναγωνιστή Αθανασίου Γιαλαμά.

Και οι δυο Έλληνες διανοητές - προς φρίκη προσώπων του «χώρου» - υπήρξαν αντικείμενο θαυμασμού και μελέτης από την γνωστή Εθνικοσοσιαλίστρια και οπαδό του Αδόλφου Χίτλερ Savitri Devi αλλά και από συμπατριώτες μας που στήριξαν στον πόλεμο την πολεμική προσπάθεια του «Άξονα» όπως οι Πέτρος Ωρολογάς, Ευάγγελος Κυριάκης και Σπύρος Μελάς. 

Από την πλευρά των Βενιζελικών ο ιστορικός Γεώργιος Βεντήρης γράφει για τον χαρακτήρα των κινήσεων των Επιστράτων: «Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προεπορεύθησαν, προς τους Γερμανούς μοναρχικούς ή τους εθνικόφρονας σοσιαλιστάς. Αλλ’ αι ομοιότητες περιορίζονται εις την μέθοδον της ενέργειας και τον αντιδημοκρατικόν χαρακτήρα των διαφόρων τούτων κινήσεων. 

Διότι η δράσις των Ελλήνων επιστράτων δεν ανταπεκρίνετο εις οικονομικάς ανάγκας ή εθνικούς σκοπούς μιας ωρισμένης ομογενούς τάξεως, όπως συμβαίνει εις Ιταλίαν και Γερμανίαν. Αυτή είναι η πρωτοτυπία των, εις τούτο δε πρέπει να αποδοθή ο αναρχικός χαρακτήρ και η σχετικώς σύντομος ζωή των επιστράτων». 

Σύμφωνα με τον Γ.Θ. Μαυρογορδάτο («Εθνικός Διχασμός και μαζική οργάνωση. Οι επίστρατοι του 1916», σ. 34-36, Αλεξάνδρεια 1996) η συγγένεια των Επιστράτων με τα πρωτοφασιστικά και φασιστικά κινήματα που συναντάμε σε άλλες χώρες, και ειδικότερα τον Ιταλικό Φασισμό και τον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό είναι εμφανής. Γι αυτό και μπορούμε να μιλάμε για «ένα φασισμό προδρομικό αλλά ατελή». 

Επιφανείς υποστηρικτές και σε κάποιες περιπτώσεις ηγέτες των Επιστράτων ήταν ο Στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς, ο Στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας, ο Συνταγματάρχης και μετέπειτα Υποστράτηγος Ιπποκράτης Παπαβασιλείου, ο Γεώργιος Τσόντος Βάρδας γνωστός ως Καπετάν Βάρδας, ο Στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης και ο ιδρυτής του μετέπειτα Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Σπυρίδων Μερκούρης θείος της γνωστής Μελίνας ...

Συνολικά ιδρύθηκαν περίπου τετρακόσιοι τοπικοί σύλλογοι ενώ ο αριθμός των μελών τους προσεγγίζει αρχικά τις 100.000. Στην Πελοπόννησο, δημιουργήθηκαν μετά την αποστράτευση αρκετοί Σύνδεσμοι Επιστράτων, όπως: Αιγίου, Πάτρας, Αχαΐας, Λανθίου (Ηλεία), Λεχαινών, Πύργου, Αμαλιάδας, Καλαμάτας και άλλοι, ενώ στην Αργολίδα, εντοπίζονται πέντε Σύνδεσμοι Επιστράτων: Ναυπλίου, Ασίνης, Άργους, Καρυάς και Κάτω Μπέλεσι (σημερινή Λυρκεία, που ανήκει στο Δήμο Άργους-Μυκηνών). 

Στα Τρίκαλα τα μέλη του συνδέσμου Επιστράτων ανέρχονταν σε χιλιάδες ενώ σύνδεσμοι ιδρύθηκαν σε πολλά χωριά του νομού, τόσο στον κάμπο όσο και στα ορεινά. 

Ο Σύνδεσμος Επιστράτων διέθετε επιτροπές στην Κοζάνη, στα Γρεβενά και στην Κατερίνη δεν καταγράφεται, όμως, επιτροπή στις πόλεις της κεντρικής Μακεδονίας, στη Βέροια, τη Νάουσα ή την Έδεσσα. 

Εργάτες και αγρότες ήταν η πλειοψηφική μάζα που πλαισίωσε τους Επιστράτους απέναντι στην μεγαλοαστική πολιτική του Βενιζέλου και στην υποταγή του στο διεθνοποιημένο κεφάλαιο των «Λεβαντινών» της διασποράς. Αυτό τον κοινωνικό χαρακτήρα των Επιστράτων αποδέχεται η Αριστερά που με μεγάλη αμηχανία αναγνώρισε ακριβώς αυτό, τον λαϊκό χαρακτήρα των Συνδέσμων. 

Ο γνωστός Μαρξιστής θεωρητικός Σεραφείμ Μάξιμος, μέχρι το 1927 μέλος του Πολιτικού Γραφείου και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κ.Κ.Ε., γράφει: «Η σύγκρουση δυο αστικών μερίδων εξελίχθηκε σε σύγκρουση τάξεων, κατά την οποία τα κοινωνικώς καταπιεζόμενα στρώματα σηκώσανε την αντιβενιζελική σημαία ως σύμβολο αγώνος κατά του κεφαλαίου» και επίσης ότι: «η μικροαστική και εργατική μάζα αντέταξε ένα κοινό μέτωπο με τη μοναρχία κατά του λιμπεραλισμού». 

Από την πλευρά του ο ιδρυτής του ΣΕΚΕ Αβραάμ Μπεναρόγια λυπόταν γιατί: «Η μικροαστική επιπολαιότητα παρέσυρε και την εργατικήν μάζαν» (…) 

«Με την ανακήρυξιν της Δημοκρατίας θα γίνωμεν απλούστατα λαός άνευ ιδέας, η νόθος και έκφυλος φωνή της Ανθρωπότητος και οι Ισραηλίται των Εθνών!», αναφέρεται σε ένα κείμενο των Επιστράτων τον Οκτώβριο του 1916. 

Σύμφωνα με την διήγηση Γάλλου διπλωμάτη που υπηρετούσε τότε στην Ελλάδα: «Ἡ ἀθηναϊκὴ κοινωνία χωρίζεται σὲ βενιζελικοὺς καὶ ἀντιβενιζελικούς· καὶ εἶναι εὔκολο νὰ τοὺς ξεχωρίσει κανείς: Οἱ βενιζελικοὶ εἶναι κομψὰ ντυμένοι, ἐπειδὴ εἶναι πλούσιοι· οἱ βασιλόφρονες κακοντυμένοι, γιατὶ εἶναι φτωχοί». 

Γράφει λοιπόν ο Βάρναλης με το δικό του τρόπο για τον πολέμαρχο των Επιστράτων τον Σαγιά και την κάθοδο των Ελλήνων Αρβανιτών - που υπήρξαν σκληροί πολεμιστές, αγροτοκτηνοτρόφοι και φυσικά φανατικοί αντικομμουνιστές και μοναρχικοί για δεκαετίες και το πλήρωσαν με επιθέσεις από τον Βενιζέλο μέχρι τον ΕΛΑΣ - από τα Μεσόγεια στην Αθήνα («Φιλολογικά απομνημονεύματα», σ. 198,199, Κέδρος, Αθήνα 1980): 

«Έτσι πάνου - κάτου μίλησε ο Σαγιάς. Και φανάτισε το πλήθος. Ύστερα μπήκε στο αυτοκίνητο με την παρέα του κι έφυγε να πάει και στ’ άλλα χωριά να πει τα ίδια: στα Καλύβια, στο Μαρκόπουλο, στο Κορωπί, στο Λιόπεσι. 

Την άλλη μέρα, από τα χαράματα, οι επίστρατοι όλων των χωριών με τους προέδρους των και με στρατιωτικό αρχηγό τον έφεδρο ανθυπασπιστή Μέγγουλη από την Κερατιά, κατεβήκανε στους σταθμούς και παίρνανε το τραίνο (καμιά εφτακοσαριά το όλο) για την Αθήνα. 

Τη νύχτα η Αθήνα παρουσίαζε την όψη πολιορκημένης πολιτείας. Στην Ομόνοια, στην οδό Σταδίου κ.τ.λ. ανεβοκατεβαίνανε ατελείωτες περιπολίες Επιστράτων με βάδισμα αργό και με πολύ σοβαρό ύφος. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και μύριζε μπαρούτι». 

Η αποκαλούμενη «Μάχη των Αθηνών» διήρκησε συνολικά ένα εικοσιτετράωρο, από τα ξημερώματα της Παρασκευής έως τα ξημερώματα του Σαββάτου (18-19 Νοεμβρίου/1-2 Δεκεμβρίου 1916). 

Στη διάρκεια τους βρέθηκαν αντιμέτωποι περίπου 3.000 Αγγλογάλλοι επικουρούμενοι από ελάχιστους Ιταλούς και ο τακτικός στρατός και οι δυναμικότερες ομάδες «Επιστράτων». 

Οι Ελληνικές δυνάμεις φέρονται αποφασισμένες να σταματήσουν την συμμαχική απόβαση και βρίσκονται οχυρωμένες σε κομβικές θέσεις, με το δάχτυλο στη σκανδάλη. 

Με διαταγή του αντιστρατήγου Καλλάρη τέσσερα τάγματα του Ελληνικού Στρατού είχαν καταλάβει τις στρατιωτικές αποθήκες και ορισμένες νευραλγικές θέσεις στην πόλη της Αθήνας ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί στα περίχωρα, όπως στο πυριτιδοποιείο στην Ιερά Οδό, στο Βοτανικό Κήπο πλησίον της Μονής Δαφνίου, στο στρατόπεδο του Ρουφ, στο Αστεροσκοπείο, καθώς και στους λόφους Φιλοπάππου και Αρδηττού. 

Τρεις φάλαγγες Γάλλων και Βρετανών, αλλά και κάποιοι Ιταλοί, οδεύουν προς την Αθήνα σε προκαθορισμένα σημεία: η μια μονάδα ανέβηκε τη λεωφόρο Συγγρού, η άλλη την Πειραιώς και η τρίτη «διά της οδού του Ελαιώνος», η σημερινή οδός Πέτρου Ράλλη. 

Σύντομα τα στρατεύματα της Αντάντ, Άγγλοι, Γάλλοι και Ιταλοί αποβιβάζονται στον Πειραιά και βαδίζουν προς την Αθήνα, όπου κατέλαβαν τους στρατώνες στο Ρουφ, καίρια σημεία στην πόλη και το Ζάππειο, όμως συνάντησαν ισχυρή αντίσταση από στρατιωτικά τμήματα και τους χιλιάδες Επίστρατους. 

Οι Ελληνικές δυνάμεις διοικούμενες από τον αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Καλλάρη απέκρουσαν τον εχθρό. Οι μάχες άρχισαν στο Στρατόπεδο Ρουφ γύρω στις 11:30 το πρωί, μετά στο Γκαζοχώρι, στη γέφυρα Πουλοπούλου και κατόπιν στο πεδίον του Άρεως, στο Αστεροσκοπείο, στου Φιλοπάππου, στο Ζάππειο και στην Ακρόπολη. Βομβαρδίστηκαν επίσης αποθήκες όπλων στα Λιόσια, το Παγκράτι αλλά και τα ίδια τα ανάκτορα από τα αγκυροβολημένα στο Φάληρο συμμαχικά πλοία, προκαλώντας μεγάλης έκτασης φθορές. 

Οι Αγγλογάλλοι προσπάθησαν μάταια να καταλάβουν κεντρικά σημεία σημεία των Αθηνών, στρατιωτικές αποθήκες και αυτό ακόμα το παλάτι, όμως αποκρούσθηκαν με πολλές απώλειες για τους ίδιους στην ευρύτερη περιοχή του Φιλοπάππου και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ατάκτως και με σκυμμένο το κεφάλι στον Πειραιά.  

Τα συμμαχικά πλοία ξεκινούν βομβαρδισμό και η πόλη δέχεται μαζικά πυρά. Στις εχθροπραξίες συμμετείχαν και οπαδοί του Βενιζέλου που έχοντας καταλάβει θέσεις σε οικίες, μπαλκόνια και στέγες, έβαλλαν κατά των Ελλήνων στρατιωτών. 

Η ανάμειξη τους ήταν τέτοιας εκτάσεως, που ο ναύαρχος du Fournet έγραψε στα απομνημονεύματα του ότι τα στρατεύματά του είχαν εμπλακεί σε μια εμφύλια σύρραξη. 

Μετά την επικράτηση τους οι Επίστρατοι στράφηκαν κατά των Βενιζελικών και επί δύο μέρες επιδόθηκαν σε προσπάθειες να απομακρύνουν από την Αθήνα και την επαρχία τους «βενιζελικούς προδότας» και τους «πράκτορας της Αντάντ». 

Έγιναν έρευνες σε σπίτια γνωστών οπαδών του Βενιζέλου αλλά και στο σπίτι του ίδιου όπου ανακαλύφθηκε ολόκληρο οπλοστάσιο: 4 πολυβόλα, 170 τυφέκια, 60 περίστροφα, 4.500 σφαίρες, μασούρια δυναμίτιδος, χαλύβδινοι θώρακες και δημοκρατικά σήματα αναγνωρίσεως, «ολόκληρο οπλοστάσιο προοριζόμενο για εμφύλιο πόλεμο». 

Το ίδιο κιόλας βράδυ, ο Κωνσταντίνος συμφωνεί με τους πρεσβευτές της Αντάντ και ο βομβαρδισμός σταματά. Ακολουθεί η παράδοση των αιχμαλώτων που είχαν συλλάβει οι αντιμαχόμενοι μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο ναύαρχος Νταρτίζ ντε Φουρνέ που είχε περικυκλωθεί στο Ζάππειο επί κεφαλής αγήματος διακοσίων Γάλλων ναυτών.

Η αιχμαλωσία του αποτέλεσε σημείο σημαντικής τριβής για την οποία μνησικακούσαν οι Γάλλοι που θεωρούσαν ότι είχε θιγεί η εθνική τους αξιοπρέπεια εξαιτίας του συμβιβασμού που αναγκάστηκαν να κάνουν. 

Ως απάντηση στα γεγονότα τις 18ης Νοεμβρίου οι δυνάμεις της Αντάντ επέβαλαν γενικό αποκλεισμό στα νησιά και στα λιμάνια της Ελλάδος που παρέλυσε την αγορά και ο λαός υπέφερε από την πείνα και τη στέρηση αγαθών. 

Το κίνημα των Επιστράτων εξέφρασε την πλήρη και σχεδόν καθολική αντίσταση του μεγαλύτερου τμήματος του Ελληνικού λαού εναντίον της ξενικής επιβολής, αλλά και διατράνωσε την πίστη ότι η Ελλάδα και το Έθνος πρέπει να είναι ανεξάρτητα και κραταιά, χωρίς καμιά εξάρτηση από κανέναν ξένο παράγοντα. 

Οι Επίστρατοι αναχαίτισαν τα εχθρικά στρατεύματα στα μικρής χρονικής διάρκειας γεγονότα, που ήταν μια θρασύτατη επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδος, γεγονός το οποίο χαιρετίστηκε ως θρίαμβος του Ελληνικού στρατού αλλά και του απλού λαού σε βάρος των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Η τότε Κυβέρνηση είχε υποσχεθεί την ανέγερση μνημείου για τους πεσόντες Επιστράτους, όμως η κατάληψη της εξουσίας από τον Βενιζέλο με τις ευλογίες των Γάλλων, ακύρωσε την ανέγερση του!

Το 2012 ο ιστορικός Δημήτρης Μιχαλόπουλος δημοσίευσε βιβλίο που αναφέρεται διεξοδικά στην υπόθεση του Συνδέσμου Επιστράτων, και παραθέτει συγκλονιστικές λεπτομέρειες από επίσημες πηγές της εποχής. 

Οι Επίστρατοι, ακόμη και στη Θεσσαλονίκη εκεί που η εξουσία των Βενιζελικών ήταν απόλυτη, αντιστάθηκαν στον Βενιζέλο και τους ξένους προστάτες του. Στη Σκιάθο οι Επίστρατοι απέκρουσαν δια των όπλων την προσπάθεια αγήματος Βρετανικού πλοίου να αποβιβασθούν και να καταλάβουν το νησί ενώ ο λαός τους υποστήριξε κραυγάζοντας το σύνθημα: «Δεν θέλουμε ψωμί! Ζήτω η Ελλάς!». 

Στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Επίστρατοι ακινητοποίησαν αμαξοστοιχίες που ταξίδευαν μεταφέροντας συμμαχικά στρατεύματα στην Πελοπόννησο. Στην ύπαιθρο χώρα οι βιασμοί κοριτσιών και οι απαγωγές ομήρων από τα στρατεύματα της Αντάντ και τους άτακτους του Βενιζέλου ήταν καθημερινότητα και τα σχετικά επεισόδια ήταν συνήθη. 

Ανάλογα περιστατικά ήταν καθημερινότητα στη δυτική Μακεδονία, ειδικότερα στην περιοχή των Γρεβενών και της Κοζάνης, όπου μάλιστα επειδή οι ντόπιες γυναίκες φάνηκαν απρόθυμες να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές ανάγκες Γάλλων στρατιωτικών εκδόθηκε διαταγή (!) να επιλεγούν από τους κατά τόπους κοινοτάρχες άπορες κοπέλες προκειμένου να δημιουργήσουν πορνεία για τα συμμαχικά στρατεύματα στη Μακεδονία. 

Στο νησί της Νάξου οι κάτοικοι της Απειράνθου, όπου ήταν το σημαντικότερο σημείο των υποστηρικτών των Επιστράτων οπλισμένοι με δυναμίτες, αρνήθηκαν ν’ αναγνωρίσουν τον Βενιζέλο κι αντιπρότειναν να παραμείνουν αυτόνομοι απ’ οποιασδήποτε κυβέρνηση. Επικεφαλής των Επιστράτων της Νάξου ήταν ο παλιός Μακεδονομάχος μόνιμος αξιωματικός και βουλευτής Μανώλης Δερλερές. 

Την καθυπόταξη τους ανέλαβε ένα Βενιζελικό μικτό απόσπασμα, υπό τις διαταγές του Υπολοχαγού Δημητρίου Σαμαρτζή, στο οποίο συμμετείχαν στρατιώτες και Κρήτες χωροφύλακες. Αρχικά, το τορπιλοβόλο «Θέτις» έριξε δύο προειδοποιητικές βολές, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Ακολούθησαν από τους άνδρες του Σαμαρτζή από απόσταση 80 βημάτων πυρά προς το συγκεντρωμένο πλήθος, τα οποία διήρκεσαν περίπου 15 λεπτά. Στη συνέχεια, ο στρατός του Βενιζέλου έκανε έφοδο στο χωριό, συνέχισε τις βιαιότητες έναντι των αμάχων και λεηλάτησε περιουσίες. 

Μετά από προτροπή του παπά Φραγκίσκου, του ιερέα της Απειράνθου, οι κάτοικοι του χωριού σήκωσαν λευκές σημαίες. Το απόσπασμα έπνιξε στο αίμα το χωριό με πολυβόλα και ξιφολόγχες, στις 5 Ιανουαρίου 1917, σκοτώνοντας 32 πολίτες, 12 γυναίκες μεταξύ τους και κάποιες σε εγκυμοσύνη, 4 υπερήλικες, 5 ανήλικους και 11 άνδρες με ριπές πολυβόλου ενώ υπήρξαν και 44 τραυματίες, εκ των οποίων οι 15 έμειναν ανάπηροι. 

Μετά τη σφαγή, 120 κάτοικοι αναγκάστηκαν με την απειλή των όπλων να περισυλλέξουν τα πτώματα και να τα θάψουν χωρίς κάποια τελετή έξω από το νεκροταφείο του χωριού ενώ ακολούθως φυλακίστηκαν πολλοί από αυτούς ώσπου να υπογράψουν δήλωση προσχωρήσεως στην «Εθνική Άμυνα». 

Λέγεται πως ο ίδιος ο Βενιζέλος τηλεγράφησε στις 7 Ιανουαρίου στον στρατιωτικό διοικητή Κυκλάδων να στείλει στρατιωτικές ενισχύσεις στην περιοχή, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι Επίστρατοι της Νάξου, κλείνοντας με τη φράση «Μη φεισθήτε ουδενός». Οι εκτελέσεις αντιφρονούντων και υπόπτων ήταν στην ημερήσια διάταξη σε όλη την έκταση της χώρας την οποία δεν ήλεγχαν οι οπαδοί του Βενιζέλου, αν και δεν είχαν την έκταση της Σφαγής στην Απείρανθο. 

Μετά την κατάληψη στις Κυκλάδες δημιουργήθηκε το 10ο Σύνταγμα Πεζικού υπό τον Ταγματάρχη Αλέξανδρο Οθωναίο, και κλήθηκαν προκειμένου να το στελεχώσουν περισσότεροι από 1.500 κληρωτοί του 1916 από τους οποίους παρουσιάστηκαν περίπου 300 ενώ οι υπόλοιποι δημιούργησαν ομάδες ανταρτών στα ορεινά της Νάξου κι άλλοι πέρασαν στην Εύβοια με τελικό προορισμό την Αθήνα. 

Ένα από τα πλέον σημαντικά στρατιωτικά παρεπόμενα και επιμελώς παραλειπόμενα εκείνης της περιόδου, το οποίο έχει σχέση με την δράση των Επιστράτων, είναι η μάχη που δόθηκε τον Μάιο του 1917, γνωστή σήμερα ως «Μάχη της Σημαίας», στην περιοχή της Λάρισας. 

Στην πόλη είχε την έδρα της η Ι Ελληνική Μεραρχία με διοικητή τον Υποστράτηγο Ανδρέα Μπαΐραμε το 4ο Σύνταγμα Πεζικού και το 1/38 Τάγμα Ευζώνων. Όλοι οι άνδρες του Συντάγματος ακολουθούμενοι από 100 ακόμη οπλίτες της Μεραρχίας προσπάθησαν να διαφύγουν ένοπλοι με την σημαία τους προς την Λαμία ώστε να αποφύγουν τον εξευτελισμό. 

Η μάχη της σημαίας έλαβε χώρα μεταξύ τμήματος του 1/38 Ευζωνικού Τάγματος και Γάλλων λογχοφόρων από τις αποικίες στη θέση «Μεζούρλο», λίγο έξω από την Λάρισα, απέναντι από το σημερινό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και μεταξύ της οδού Λάρισας - Καρδίτσας και των σιδηροδρομικών γραμμών, οι διαφυγόντες Έλληνες στρατιώτες κυκλώθηκαν από πολλαπλάσιες δυνάμεις αποικιακών μονάδων και συγκεκριμένα Μαροκινών σπαχήδων (ιππέων) και Σενεγαλέζων πεζών σε απόλυτα ανοικτό πεδίο. 

Αρνούμενοι να παραδοθούν, στον εχθρό υπερασπίστηκαν σε μια τρίωρη σκληρή μάχη την τιμή και την σημαία τους. Ο Γάλλος στρατηγός έστειλε το ιππικό των Μαροκινών Σπαχήδων να τους καταδιώξει. Έξι χιλιόμετρα αργότερα οι Έλληνες κυκλώθηκαν κι όταν τους ζητήθηκε να παραδοθούν, αρνήθηκαν με πείσμα. 

Οι απώλειες κυρίως της Ελληνικής πλευράς, όπως περιγράφονται στις εφημερίδες της εποχής, υπήρξαν βαριές. Στην μάχη των πεζών εναντίον του Γαλλικού ιππικού - σε ανοιχτό πεδίο αυτή τη φορά - οι Έλληνες μέτρησαν 59 αξιωματικούς και στρατιώτες νεκρούς όλους με φοβερούς σπαθισμούς. Οι Γάλλοι είχαν 2 αξιωματικούς και 7 στρατιώτες τραυματίες. Επί τόπου συνελήφθησαν 49 Έλληνες αξιωματικοί και 269 Έλληνες στρατιώτες. 

Οι Εύζωνες χρησιμοποιήθηκαν από τους Γάλλους για αγγαρείες και έργα οδοποιίας στο Λιτόχωρο, ενώ οι αξιωματικοί οδηγήθηκαν και κρατήθηκαν σε παλαιούς Τουρκικούς στρατώνες στην Κατερίνη. 

Οι Γάλλοι ονόμασαν «Δεκεμβριανά» ή η «ενέδρα της Αθήνας» την ήττα τους  τα «Νοεμβριανά του 1916». 

Οι Επίστρατοι στο σύνολο τους είχαν πολεμήσει στους Βαλκανικούς πολέμους κι οι περισσότεροι ε από βετεράνοι, ήταν έμπειροι και σκληροτράχηλοι πολεμιστές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κολαούζοι του Βασιλιά και πολύ περισσότερο προδότες, παρά θύματα της βίας των Βενιζελικών και της πολιτικής τους να διαιρέσουν και να διχάσουν την χώρα.

Σπύρος Παπαγεωργίου, ο «γίγαντας» της εθνικιστικής δημοσιογραφίας

 

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

ΘΑ΄ ΡΘΩ / Παπαγεωργίου Σπύρος

Να καρτεράτε. Θά ΄ρθω.

Καλή μου μάνα, θά ΄ρθω κάποιο δειλινό

την ώρα που θα συδαυλίζεις τα ξύλα για το δείπνο,

θαρρώ θά ΄χουν ανθίσει οι βασιλικοί στο λιακωτό μας

κι οι κρίνοι γύρω απ΄ το πηγάδι.

Θα κόψω ένα φυλλαράκι μικρό,

μικρό όπως την καλοσύνη των ανθρώπων

και στ΄ άρωμα του θα πλέξω

τις θύμησες του χθες

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου υπήρξε κορυφαίος Εθνικιστής δημοσιογράφος και συγγραφέας, ανταποκριτής ξένων εφημερίδων, πολιτικός αναλυτής και ιστορικός, αγωνιστής της Ενωτικής παράταξης και μέλος του ένοπλου αγώνα που καθοδήγησε ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας. 

Υπήρξε ο εξ απορρήτων συνεργάτης και βιογράφος του Διγενή. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο Γρίβας του εμπιστεύθηκε και το αρχείο της Αντικομμουνιστικής οργανώσεως «Χ», που είχε καταστεί το φόβητρο πολλών, λόγω των αποκαλύψεων για πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα και παρασκηνιακές διαδρομές της εκάστοτε εξουσίας.

Υπήρξε μέλος του πολιτικού και ιδεολογικού φορέα «Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα». Γεννήθηκε το 1940 στο χωριό Τρεμετουσιά (Επαρχία Λάρνακας) στην Κύπρο. 

Εργάστηκε στην Κυπριακή εφημερίδα Ελευθερία και ως αρχισυντάκτης στην Κυπριακή εφημερίδα Πατρίς. Για αρκετά χρόνια ήταν αρχισυντάκτης στην Αθηναϊκή εφημερίδα ΕΣΤΙΑ. 

Σε πολύ νεαρή ηλικία πήρε ενεργό μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαζί με άλλους νεολαίους της νήσου βρήκαν παλιά όπλα, τύπωναν και κυκλοφορούσαν τις προκηρύξεις της ΕΟΚΑ, κατασκεύαζαν βαμβακοπυρίτιδα, νάρκες και χειροβομβίδες, εγχώριας κατασκευής τις οποίες και χρησιμοποιούσαν κατά των πάνοπλων Άγγλων. 

Αποκορύφωμα υπήρξε η επίθεση κατά του Διδασκαλικού Κολεγίου για την οποία υποκλίνεται ο Γρίβας στα απομνημονεύματα του, ενώ οι συλληφθέντες εθνικιστές δεν λύγισαν στα βασανιστήρια και τις απειλές των Τουρκοκυπρίων επικουρικών και των σαδιστών Άγγλων. 

Πολέμησε επίσης σε Ελληνοκυπριακές Ομάδες κατά των Τουρκοκυπρίων στο πλαίσιο των Διακοινοτικών Ταραχών το 1963-64 ως χειριστής πολυβόλου Βίκερς 0.303΄, στο Πενταδάκτυλο και στις μάχες της Πάφου και παράλληλα αρθρογραφούσε προς πληροφόρηση των πολιτών.

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου ασχολήθηκε τόσο με τη λογοτεχνία όσο και με την ιστορική έρευνα εκτεταμένα, ιδίως περί τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα της Κυπριακής Ιστορίας. Δημοσίευσε τόσο διηγήματα και ποιήματα, όσο και πολλά άρθρα πολιτικού περιεχομένου καθώς και ιστορικές μελέτες. 

Ανάμεσα στους 27 τίτλους βιβλίων βρίσκεται και η Αγία Τηλλυρία (ποίηση) που εκδόθηκε στη Λευκωσία το 1972. Αυτό το ποιητικό έργο μελοποιήθηκε από το Γιώργο Κοτσώνη και πρωτοπαρουσιάστηκε στο αρχαίο θέατρο των Σόλων (Κύπρος). 

Ο δίσκος «Αγία Τηλλυρία» εκδόθηκε το 1973. Πρόκειται για έναν κύκλο εννέα τραγουδιών ελεγειακού περιεχομένου που βασίζονται σε στίχους του Σπύρου Παπαγεωργίου από το ομώνυμο έργο του. 

Αναφέρονται στο μικρό έπος που διαδραματίστηκε στην περιοχή της Τηλλυρίας (οι κάτοικοι της έλκουν την καταγωγή τους από την Τήλο των Δωδεκανήσων), στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού.

Τον Αύγουστο του 1964 η περιοχή δέχθηκε ισχυρή επιδρομή από Τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις - ακόμη και με χρήση βομβών ναπάλμ που τους προμήθευσαν οι ΗΠΑ - και αντιστάθηκε σθεναρά με κόστος τη θυσία της ζωής αρκετών δεκάδων κατοίκων, ενώ ολόκληρη η περιοχή μετατράπηκε σε παρανάλωμα του πυρός. 

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου ήταν παρών καταγράφοντας τα θλιβερά αυτά γεγονότα και αφιέρωσε το ποιητικό του έργο στον Ελλαδίτη ήρωα υπολοχαγό Νίκο Παπαγεωργίου που έπεσε στο πεδίο της μάχης.

Σφοδρός πολέμιος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και λόγω αυτού του γεγονότος την περίοδο της διακυβερνήσεως της Ελλάδος από το Στρατιωτικό Καθεστώς της 21ης Απριλίου, του είχε απαγορευτεί η είσοδος στην Ελλάδα με εντολή του Συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου (...) ενώ να σημειωθεί ότι ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας ήταν στόχος του Απριλιανού καθεστώτος μέχρι το τέλος της ζωής του. 

Ο ιδρυτής της ΕΟΚΑ και ΕΟΚΑ Β' είχε καταγγείλει απόπειρα δολοφονίας του με εμπλεκομένους Ταγματάρχες του Ελληνικού Στρατού καθώς και σχέδιο τουρκοποίησης της νήσου εκ μέρους των Απριλιανών, γεγονός που επιβεβαιώνει σε μαρτυρίες του ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Β' Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Στις 29 Ιουλίου 1973 το ονομαζόμενο Εφεδρικό Σώμα, που το αποτελούσαν φανατικοί παρακρατικοί υποστηρικτές του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, επιτέθηκε και κατέστρεψε τα γραφεία και τα τυπογραφεία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων στην Κύπρο, ενώ συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, όσοι δημοσιογράφοι, μεταξύ τους και ο Σπύρος Παπαγεωργίου, ήταν αντίθετοι με την ενδοτική πολιτική του Αρχιεπισκόπου. 

Το 1974 κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν διευθυντής στο «Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου» και με την έναρξη της επιθέσεως εγκατέλειψε τη θέση του και πολέμησε ως απλός στρατιώτης στην πρώτη γραμμή του μετώπου όταν άλλοι έτρεχαν να κρυφτούν στα μετόπισθεν!

Στην περίοδο της προεδρίας του αντάρτη πόλης της ΕΟΚΑ και τιμωρού των Άγγλων πρακτόρων Νίκου Σαμψών στη Κύπρο, διατέλεσε από τις 15 έως τις 23 Ιουλίου 1974, διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, σε δημόσια ομιλία μαζί με άλλους παράγοντες αποκάλυψε τα μεσαιωνικά εργαλεία και τις μεθόδους βασανισμού που ακολουθούσαν οι οπαδοί του Μούσκου ενάντια στους «Ενωτικούς» στις φυλακές και στα κολαστήρια της κρατικής εξουσίας. 

Μετά την εισβολή κυνηγήθηκε λυσσαλέα από τους υποστηρικτές του πανούργου ρασοφόρου και την δημοκρατία και αναγκάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο και στήριγμα στην Ελλάδα καθώς και σε οργανώσεις εθνικιστών, όπου συνέχισε την δράση και συμμετείχε ενεργά σε πολιτικούς και ιδεολογικούς αγώνες. 

Διατέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου στο οποίο Πρόεδρος ήταν ο Στρατηγός Μιχαήλ Οικονομάκος - ο τελευταίος στα μέσα της δεκαετίας του 2000 βραβεύτηκε σε δημόσια μουσικοπολιτική εκδήλωση με τιμητική πλακέτα από τον Νίκο Μιχαλολιάκο για την πολύπλευρη προσφορά του, ενώ εκατοντάδες νεολαίοι τον χαιρετούσαν με τεταμένη την δεξιά σε ένδειξη τιμής - και δημοσίευσε κείμενα του στο περιοδικό «Μαχόμενος Ελληνισμός». 

Μετά το 2005, αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα υγείας εξ αιτίας διαβήτη, κυρίως με τη σταδιακή μείωση της οράσεως του, αποτέλεσμα της πολύωρης ασχολίας του με την μελέτη των Κυπριακών Αρχείων τα οποία κατασχέθηκαν παρανόμως από τις Κυπριακές αρχές. 

Την Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2007, οπλισμένοι άνδρες της Κυπριακής Αστυνομίας, οι οποίοι συνοδεύονταν από υπαλλήλους του Δημοσίου Αρχείου, με εντολή της Έφης Παρπαρίνου, τότε διευθύντριας του Δημοσίου Αρχείου της Κύπρου, με την έγκριση της Κυπριακής Κυβερνήσεως (τόσο η Κυπριακή δεξιά όσο και η αριστερά σιώπησαν για το γεγονός αυτό) περικύκλωσαν το βιβλιοπωλείο και την αποθήκη του εκδότη Κώστα Επιφανίου στην Λευκωσία. 

Κατάσχεσαν το αρχείο του Σπύρου Παπαγεωργίου, το οποίο κάλυπτε την περίοδο από το 1960 έως το 1974, με το επιχείρημα ότι περιλαμβάνει Απόρρητα Κρατικά Έγγραφα της Κυπριακής Δημοκρατίας, τυχόν δημοσιοποίηση των οποίων θα βλάψει τα Κυπριακά συμφέροντα. 

Το αρχείο αποτέλεσε την βάση των πηγών του Παπαγεωργίου για την συγγραφή των βιβλίων «Από την Ζυρίχη στον Αττίλα» και «Επιχείρηση Κοφίνου» που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος του Κώστα Επιφανίου. 

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου απέδωσε την κατάσχεση στον τρόμο των Κυπριακών Αρχών για το περιεχόμενο του αρχείου του, οι οποίες ανησυχούν μην βγουν στην δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα που καταρρίπτουν οριστικά τον μύθο του «Εθνάρχη» Μακαρίου και των συνεργατών του. 

Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα αποκαλυπτικά στοιχεία του Σπύρου Παπαγεωργίου για τις αγαθές σχέσεις του Μακαρίου, του Κρανιδιώτη και άλλων αξιωματούχων της Κυπριακής Κυβέρνησης με το καθεστώς της 21^ης Απριλίου αλλά και με τον ξένο παράγοντα. 

Στα κείμενα του δεν χαρίζεται ούτε στους οπαδούς του ΑΚΕΛ αλλά και στον Άγγελο Βλάχο, έναν από τους μεγαλύτερους υβριστές του Κυπριακού Ελληνισμού. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος πρότεινε τον Σπύρο Παπαγεωργίου ως υποψήφιο για την απονομή βραβείου συνολικής ιστορικής προσφοράς, όμως ο Παπαγεωργίου αρνήθηκε για λόγους που δημοσιοποίησε σε συνέντευξη του στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος». 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραφε με ειδικό φακό, στην αρχαιοελληνική γλώσσα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του παιδικού φίλου του και δημοσιογράφου Γιάννη Σπανού, ενώ είχαν παραλύσει τα κάτω άκρα του. 

Ως συγγραφέας έγραψε γεγονότα που κανένας άλλος δεν αποπειράθηκε, καθώς αισθάνονταν «θωρακισμένος» αφού όσα αποτύπωνε στο χαρτί τα στήριζε στα έγγραφα της Ε.Ο.Κ.Α., της Ε.Ο.Κ.Α. Β' καθώς και στο ημερολόγιο του Γρίβα το οποίο κατείχε. 

Απεβίωσε στις 9:30 το πρωί της Παρασκευής 3 Οκτωβρίου 2014, στο σπίτι του στη Ραφήνα. 

Λίγους μήνες πριν τον θάνατο του είχα την τιμή να συνομιλήσω μαζί του όπου και μου μετέφερε την πικρία του για την πορεία του εθνικιστικού κινήματος, ενώ να σημειωθεί ότι πολλοί διάσημοι «διαπρύσιοι κήρυκες των εθνικιστικών ιδεών» που απολάμβαναν μετά μανίας τα κοινοβουλευτικά αγαθά της αστικής δημοκρατίας την εποχή εκείνη … απέκρυψαν πλήρως τον θάνατο του!  

Υπήρξαν όμως και κάποιοι συναγωνιστές που τίμησαν την μνήμη του με σχετική αρθρογραφία - κυρίως στο διαδίκτυο - και εξύμνησαν το έργο του θανόντος για την Πατρίδα και τον Λαό.

Το 28^ο και το τελευταίο από τα έργα του Σπύρου Παπαγεωργίου - «Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β’», εκδόσεις «Κώστας Επιφανίου» τo 2009 - έμεινε ημιτελές και κυκλοφόρησε μόνο ο πρώτος τόμος, καθώς ο συγγραφέας αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και λόγω σφοδρών αντιδράσεων του καθεστώτος ...

Γράφτηκε αυτό το βιβλίο με σκοπό να δώσει πληροφορίες και στοιχεία για την ταραγμένη και καθοριστική για την ιστορική μοίρα της Κύπρου περίοδο. 

Γράφτηκε σε μια προσπάθεια να απαντηθούν οι απορίες και οι προβληματισμοί της λεγόμενης «Ενωτικής Παρατάξεως» για το πως συνέβη να εμπλακεί στα γεγονότα της περιόδου. 

Ποιο κίνητρο και ποια ιδανικά συνεπήραν και στράτευσαν τα 20.000 μέλη της ένοπλης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β'; 

Η κηδεία του έγινε τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014, στις 11:00 το πρωί, στον Ιερό Ναό της Παναγιάς Παντοβασίλισσας Ραφήνας, και τάφηκε στο νεκροταφείο Ραφήνας μεταξύ συγγενών και συναγωνιστών.

Σπύρος Παπαγεωργίου: Ζει και Μάχεται!

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την δολοφονία του Charlie Kirk: ενάντια στην άψογη σκηνοθεσία των «περιούσιων» που διαφεντεύουν τις τύχες του κόσμου και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σε συνεργασία με την φιλοσιωνιστική αντιφασιστική άκρα δεξιά

 

«Ο Παλαιστινιακός λαός υφίσταται ένα πραγματικό μαρτύριο, καθώς τα δικαιώματα που έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ στη δική τους γη δεν τα σέβονται. 

Είναι μια χώρα και ένας λαός που ζουν σε τρομερή φτώχεια. Ακόμη πιο τρομερή, θα ήθελα να πω, από αυτήν που πλήττει το Ιράκ. 

Στο Ιράκ, διαπράττεται και ηγείται μια γενοκτονία από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την συγκατάθεση της Ευρώπης. 

Αλλά τουλάχιστον εκεί έχουν διατηρήσει μια κυβέρνηση, θεσμούς, εθνική ομοιογένεια. Υποφέρουν και πεθαίνουν. Αλλά στο σπίτι τους. 

Ενώ ο ΟΗΕ και οι χώρες μέλη του έχουν αποδειχθεί ανίκανες να επιβάλουν μια δίκαιη λύση στην αρχαία Παλαιστίνη.

 Προσωπικά, εδώ και πολύ καιρό αναγνωρίζω το δικαίωμα των Ισραηλινών να έχουν μια πατρίδα, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν έχει ως ανταπόδοση το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν μια ελεύθερη και κυρίαρχη πατρίδα»

Jean Marie Lepen

γράφει ο Σταύρος Λιμποβίσης

Πάντα στο όνομα της «αγάπης» οι ΗΠΑ σκότωναν τους Ινδιάνους ή εισέβαλαν με το εμπόριο στην άπω Ανατολή, βομβάρδιζαν όλους όσους αντιστέκονταν, έκαιγαν χωριά για να βγάλουν απλά φωτογραφίες, εισέβαλλαν το '44 στη γη της Νορμανδίας πάντα στο όνομα της ελευθερίας και του «αντιφασισμού», κρεμούσαν αργότερα με στημένα στοιχεία τους αντιπάλους τους στην δίκη της Νυρεμβέργης, κάτι που δεν είχαν πράξει ούτε οι Μογγόλοι για τους στρατηγούς των αντιπάλων τους. 

Απέδειξαν περίτρανα από την ιδρυτική διακήρυξη των Πολιτειών ότι η αποικία τους είναι ένα απέραντο ψυχιατρείο όπως έλεγε και ο μεγαλύτερος ποιητής του εικοστού αιώνος Ezra Pound! 

Γιατί λοιπόν και αυτή η δημόσια δολοφονία του Kirk να μην είναι ένα ακόμη στημένο «έργο» όταν μάλιστα στις «ιερές γραφές» το καίριο πλήγμα στον λαιμό … είναι εντολή μέσα από τον Ταλμουδικό τρόπο εκτέλεσης των χρήσιμων ηλιθίων;

Tα νέα από τις ΗΠΑ - που οι νεοσιωνιστές γιορτάζουν δημοσίως την ανθελληνική Χανουκά και διαδίδουν μετά μανίας στα σχολεία τα μυθεύματα της Βίβλου - ίσως καθορίσουν τις μελλοντικές εξελίξεις αφού μαίνεται ο πόλεμος ανάμεσα στις μυστικές υπηρεσίες και την κεντρική εξουσία. 

Οι γνωστοί εξουσιαστές της Ανατολής θα εκμεταλλευτούν τον πόνο και την απόγνωση και των Λευκών για μια μελλοντική «εμφύλια» διαμάχη που θα εξυπηρετήσει και πάλι τα σχέδια τους όπως κάνουν εδώ και 2500 χρόνια.

Αν διαφωνείτε διαβάστε απλά τα «Turner Diaries» που είχε εκδώσει η «Λόγχη» και σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να το βρει κάποιος. Ο συγγραφέας του έργου πέθανε από καρκίνο που εμφανίστηκε μυστηριωδώς ενώ δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας!

Μήπως είμαστε μπροστά σε ένα νέο Pearl Harbor;

Μπροστά σε ένα νέο επικοινωνιακό show όπως αυτό των Δίδυμων Πύργων της Νέας Υόρκης που κατέρρευσαν με εκρηκτικά ή αυτό της 7^ης Οκτωβρίου στην Παλαιστίνη κατά την οποία τα Ισραηλινά στρατιωτικά περίπολα δεν κινήθηκαν κατά της Χαμάς μετά από άνωθεν εντολή;

Μετά την μεγάλη ήττα των Αντιδημοκρατικών Δυνάμεων το 1945 ο Αμερικανισμός αναδείχθηκε στον μεγάλο αφέντη της Ευρώπης και της υφηλίου.

Είναι δύσκολο να ανιχνεύσει κάποιος την αλήθεια μέσα στα σκοτεινά παρασκήνια μυστικών υπηρεσιών κατευθυνόμενων αντιφασιστών και ηγεσιών των κρατών, που δεν διστάζουν να δολοφονήσουν ακόμη και δικούς τους ανθρώπους όταν κάνουν το μοιραίο λάθος να αμφισβητήσουν έστω και επιδερμικά την κυρίαρχη πολιτική τους.

Στην περίπτωση του Δεξιού ακτιβιστή Ευαγγελιστή και φανατικού «αντιναζιστή» ενός εκ των τελευταίων κορυφαίων στελεχών της Alt Right που είναι ακόμη στο πλευρό του Trump και δεν αμφισβήτησαν στο ελάχιστο την πολιτική των ΗΠΑ τουλάχιστον μέχρι πριν μερικές εβδομάδες, η χήρα του δήλωσε ότι: «ήταν πιστός στην παρούσα πολιτική κατάσταση και δεν είχε σκοπό να προκαλέσει άλλα προβλήματα στο μέλλον», υπονοώντας ότι είχε καταλάβει το λάθος του να μιλήσει στιγμιαία και δημοσίως στο διαδίκτυο για τον Epstein και την σχέση του με τον Trump ή να αντιπαρατεθεί με ανθρώπους που ήθελαν περισσότερα λεφτά για την πολεμική μηχανή του Τελ Αβίβ.

Είναι πράγματι τραγικό να πεθαίνει κάποιος σε δημόσιο χώρο μπροστά στα παιδιά του και την γυναίκα του από τα χέρια ενός «μοναχικού λύκου» ή τις μυστικές υπηρεσίες του βαθέως κράτους. 

Σε πλάνα που υπάρχουν ακόμη και η ασφάλεια του νεκρού έσπευσε να απομονώσει τους αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος και οπαδούς του Kirk ώστε να μην προλάβουν να κάνουν καίριες αποκαλύψεις μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες!

Να σημειώσω ότι ο Trump αμέσως μετά την δολοφονία του Charlie Kirk εμφανίστηκε ιδιαίτερα χαρούμενος (…) σε μια αθλητική εκδήλωση ενώ στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το συμβάν απλά δεν απάντησε για την δολοφονία αλλά αναφέρθηκε προς έκπληξη όλων μόνο στα έργα ανακαίνισης του Λευκού Οίκου!

Όσο και αν «χτυπιέται» ο Ραφαήλ Καλυβιώτης και η Αφροδίτη Λατινοπούλου - ή ο Κασιδιάρης και ο Φλώρος - ότι «χάθηκε ένας υπερασπιστής της Λευκής Ταυτότητας» η αλήθεια δείχνει να είναι ίσως διαφορετική. 

Υπερασπιστής της γενοκτονικής πολιτικής του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, σιωπηλός επί σειρά ετών για τα δεκάδες χτυπήματα Αμερικανών σε Ιράκ, Ιράν, Συρία, Λίβανο Υεμένη και όπου αλλού υπερασπίζονται τα κέρδη τους οι Αμερικανικές πολυεθνικές και πολεμικές βιομηχανίες, ο Kirk ήταν απλά ένα ακόμη «πιόνι» που μιλούσε με άκρως επικοινωνιακό τρόπο για «Πατρίδα - Θρησκεία - Οικογένεια» κάτι που συνηθίζουν πολλοί δεξιοί πριν πάνε στην συναγωγή.

Όσο και αν τον πενθούν όλοι αυτοί που διαδίδουν τις δηλώσεις του για την Τουρκία  ουδέποτε ο εν λόγω ομιλητής εναντιώθηκε στην πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη ενώ δεν έκανε ποτέ νύξη για την μελλοντική διάλυση του ΝΑΤΟ. 

Ας το δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά όλο αυτό προς φρίκη πολλών αγνοώντας πλήρως την αγανάκτηση μερίδας του «χώρου», που για μια ακόμη φορά «εκδίδεται» στη «πιάτσα» του Αμερικανισμού με αντάλλαγμα την εύνοια της πρεσβείας ή και λίγα δολάρια αν όχι σέκελ.

Βλέπετε οι συνήθειες των «λαδεμπόρων» της δόλιας «εθνικοφροσύνης» δεν άλλαξαν από την εποχή της Τρούμπας μέχρι και σήμερα. Εχθροί μας δεν είναι μόνο οι εθνομηδενιστές αλλά και όλοι αυτοί που μαζί με την Γαλανόλευκη τιμούν την κατοχική σημαία των ΗΠΑ. Των μαφιόζων με τα πούρα που σκότωσαν χιλιάδες άμαχους από την Νορμανδία και την Πιον Γιανγκ μέχρι την Φαλούτζα και την Τρίπολη και διέλυσαν την χώρα μας αφού έκαναν τρόπο ζωής την Παγκοσμιοποίηση.

«Πατρίδα» του μακαρίτη ήταν το Σιωνιστικό Ισραήλ ο μεγάλος εχθρός του Ελληνισμού εδώ και 2500 χρόνια.

Άλλωστε ο ίδιος τόνιζε:

«Το Ισραήλ άλλαξε τη ζωή μου. Ενίσχυσε την πίστη μου, έκανε την Αγία Γραφή πραγματικότητα και μου χάρισε τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις με την Έρικα». «Όλη μου την ζωή υπερασπίστηκα το Ισραήλ» έλεγε δημοσίως ο Αμερικανός προκαλώντας την οργή όχι μόνο των διαφόρων ειδών αριστερών αλλά και των Αντισιωνιστών Εθνικιστών/Φυλετιστών Λευκών που δεν στηρίζουν το κίνημα MAGA και τον «πορτοκαλί πρόεδρο» ο οποίος όπως λένε οι ίδιοι είναι πλέον «η σκύλα του Ισραήλ».

Είχε δίκιο ο Celine: 

«Ο Goy είναι καθηλωμένος σαν ψάρι στο τηγάνι. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο υπνοβάτης των διαθηκών. Έχει χάσει τα πάντα, ακόμα και την επιθυμία να βρει τον εαυτό του, το άτομο του, την ψυχή του, τη θέληση του. Ο περιούσιος τον πηγαίνει όπου θέλει, όπως θέλει».

«Θρησκεία» του μακαρίτη η Βίβλος των αιμομικτών βοσκών της ερήμου, η «Αγία Γραφή» αυτών που ονειρεύονται την έλευση του «Μεσσία» και το «Μεγάλο Ισραήλ» καθώς και την ανέγερση του νέου ναού του Σολομώντος και υπονομεύουν - σύμφωνα πάντα με τις γραφές τους - τα θεμέλια ενός κορυφαίου Ισλαμικού μνημείου. 

Γεγονός που θα προκαλέσει την «κόλαση» στην πολύπαθη περιοχή για μια ακόμη φορά και μην απορήσετε αν δείτε την εκκλησία Α.Ε. και το ελλαδικό κράτος να στηρίζουν και πάλι τον Νετανιάχου και σε αυτό το έγκλημα.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συμμετείχε πριν μερικές ημέρες στην κατεδάφιση του Τζαμιού Αλ-Άκσα, συνοδευόμενος από τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου και τη σύζυγο του Σάρα.

Έλαβε μέρος στο σκάψιμο της σήραγγας που θα οδηγήσει στην κατάρρευση και πτώση του Τζαμιού Αλ-Άκσα. 

Η «Οικογένεια» του σαφέστατα ήταν τα παιδιά του και η γυναίκα του που μίλησε έμμεσα για μια «ιαχή πολέμου» ... πάνω από το φέρετρο του άντρα της αλλά και το AIPAC καθώς και οι οικογενειακές off shore εταιρείες που τον συντηρούσαν όλα αυτά τα χρόνια.

Οικογένεια όμως είχαν και οι Χριστιανοί της Συρίας που τους σφάζουν οι Σαλαφιστές που χρηματοδοτήθηκαν και οργανώθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Εκεί βέβαια ο μακαρίτης είχε «κοντή μνήμη» και ποτέ δεν εξέφρασε αντιρρήσεις δημοσίως ή στο διαδίκτυο για τις σχέσεις του Αμερικανικού καθεστώτος με τους αιμοσταγείς δολοφόνους.

Ο θάνατος του Δεξιού ακτιβιστή θα ωφελήσει σύντομα την σκληροπυρηνική πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων που θα σπεύσουν να απαγορεύσουν για τα μάτια του κόσμου ένα κομμάτι της antifa, αφήνοντας όμως στο απυρόβλητο τον σκληρό πυρήνα της και όλους αυτούς που την ενημερώνουν την χρηματοδοτούν και την κατευθύνουν.

Και για όσους θα σπεύσουν να επευφημήσουν για μια ακόμη φορά την κατασταλτική εκστρατεία του Trump και να ευχηθούν και στα δικά μας, να τους θυμίσω ότι  ο κολλητός του Epstein - ο πρόεδρος Trump όπως τον λένε πολλοί ηλίθιοι - ζήτησε την άμεση προσαγωγή και φυλάκιση ατόμων που απλά τον γιούχαραν σε ένα εστιατόριο με αφορμή την Παλαιστίνη ενώ όποιος πετάξει σήμερα φυλλάδια για την γενοκτονία στην Γάζα στις ΗΠΑ φυλακίζεται σε πέντε χρόνια κάθειρξη!

Τώρα για κάποιους που έχουν μπερδέψει τον εθνικοσοσιαλισμό και τον εθνικισμό (…) με την βούρτσα και την άμεση υποστήριξη τους στους Αμερικανοσιωνιστές - λόγω της υποτιθέμενης αντίθεσης στην Woke ατζέντα - σύμφωνα με δηλώσεις του Charlie Kirk το 2022 οι antifa διαδηλωτές που αντιδρούσαν στις ομιλίες του ήταν «νεοναζί που πληρώνονται από τους δημοκρατικούς» ενώ οι τακτικές των αριστεριστών για τις αλλαγές φύλου μέσω εγχειρήσεων σύμφωνα με τον Kirk «θυμίζουν τις θηριωδίες των ναζί».

Ένας ορθόδοξος ραβίνος αμέσως μετά τον θάνατο του - που έχει και αριθμολογική σχέση με τις Ταλμουδικές δοξασίες και πρακτικές - δήλωσε ότι ο θανών είναι «ένας νέος Αβραάμ».

Ο νέος υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ είναι ακτιβιστής ομοφυλόφιλος και αυτό το αναφέρω για όσους συνεχίζουν να πιστεύουν σε αυταπάτες. 

Μιλάμε για τέτοια «πολεμική» τελικά εκ μέρους του ανθρώπου που συνήθιζε να επισκέπτεται το νησί λευκής σαρκός του «χειριστή» της Mossad, και ο οποίος στην λίστα επαφών του είχε και Έλληνες όπως τον υιό του τέως Μονάρχη αλλά και γόνους γνωστών εφοπλιστών που σήμερα τιμούν την μνήμη του Μαντέλα ή συχνάζουν σε αντιφασιστικά στέκια.

Δεν θα επιζήσει για πολύ ο δολοφόνος (;) του Αμερικανού Τραμπικού δεξιού. Θα έχει την ίδια τύχη με τον αφελή Λι Όσβαλντ που κατηγορήθηκε από το FBI ως ο  επαγγελματίας ακροβολιστής του διάσημου φονικού στο Ντάλας (δήθεν με εντολή της Κούβας και του φίλου της Ισπανικής Φάλαγγας Κάστρο) ενώ τελικά έχει αποδειχθεί ότι ο Κέννεντυ χτυπήθηκε από τρία διαφορετικά σημεία με εκτελεστές αγνώστους και διαμετρήματα που συνήθιζαν να χρησιμοποιούν οι Ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις σε ανάλογες επιχειρήσεις της εποχής.

Ο λόγος ήταν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ αντιδρούσε στα πυρηνικά του Τελ Αβίβ και ήθελε τον έλεγχο της Federal Reserve Bank που δανείζει χρήματα στο κράτος! 

Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να πουν πόσο «Άγιος» ήταν ο διάσημος καθολικός πρόεδρος ... να θυμίσω ότι ξεκίνησε τον πόλεμο στο Βιετνάμ προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας.

Συμπερασματικά και με το αγγελικό πρόσωπο ενός Λευκού Ευαγγελιστή του καλού παιδιού, ο Τραμπισμός εδώ και χρόνια προελαύνει και εντός του «χώρου» μας για τον οποίο νιώθουμε ακόμη μεγαλύτερη διάσταση απόψεων κάθε μέρα όλο και περισσότερο, καθώς και έντονες τάσεις πολιτικού εμετού. 

Και ξαφνικά τα ξεχνάνε όλα κάποιοι: τον «αντιφασισμό» των ξένων και ντόπιων αστών οι οποίοι είναι μια ζωή ενάντια στον δικό μας Σοσιαλισμό και τα κοινωνικά προβλήματα, αυτοί άλλωστε είναι υπέρ του εισβολέα που δεν δημιουργεί προβλήματα, αν είναι και χριστιανός και πηγαίνει και στην εκκλησία τότε είναι μια χαρά και φυσικά όταν είναι υπέρ του Ισραήλ που «αμύνεται» - το λέει άλλωστε και η Παλαιά Διαθήκη που προσκυνάνε -  όλοι είναι παιδιά του Μωυσή και τσιράκια του «Μπίμπι».

Δεν ξεχνάμε εμείς οι «Τριτοθεσίτες» τα εγκλήματα των Αμερικανών, τις δολοφονίες και τα βασανιστήρια και φυσικά τις κρεμάλες των Σιωνιστών. 

Τα ουρλιαχτά απόγνωσης των συναγωνιστών του Συριακού και Ιρακινού Baath στο Γκουαντάναμο και τις άλλες φυλακές κολαστήρια. 

Τις εκτελέσεις και φυλακίσεις των Αμερικανών και Ευρωπαίων συναγωνιστών στο όνομα της  «δικαιοσύνης» που έχει σφραγίδα και των δυο κομμάτων που ελέγχουν τις ΗΠΑ. 

Την επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ μέσω των Starbucks και των Mc Donalds καθώς και του μπάσκετ - λόγω της επικαιρότητας - που «υπήρξε» κεντρικός μοχλός αθλητικής προπαγάνδας πρώτα του Ισραήλ και μετά των Αμερικανών. 

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Ούτε κατάρες, ούτε αναθέματα, ούτε και μοιρολόγια παρά μόνο σκεπτικισμός για το δόγμα που υπηρετεί το «Σοκ και Δέος» σε μια εποχή που συνεχίζεται το «κυνήγι μαγισσών».

Χίλιες φορές σύμμαχος μας ένας Ιρανός του ΑΞΟΝΑ της αντίστασης που προστατεύει τις μειονότητες και τα ιερά στην Μέση Ανατολή από τις ορδές του ISIS - με τα μέλη του τελευταίου να έχουν ιατρική περίθαλψη στα Ισραηλινά στρατιωτικά νοσοκομεία - παρά ένας Ευαγγελιστής Αμερικανός φιλοσιωνιστής που αν έπαιρνε εντολή θα μας κρεμούσε με χαρά σε μια νέα Νυρεμβέργη όπως έκανε ο συμπατριώτης του παρανοϊκός σαδιστής βρωμιάρης John Woods!

«Για τον κόσμο των Ρομπότ που μας ετοιμάζουν οι περιούσιοι, αρκούν μερικά προϊόντα, ατελείωτες αναπαραγωγές, ακίνδυνα ομοιώματα μυθιστορημάτων, καθηγητές, στρατηγοί, αστέρια, όλα τυποποιημένα, με πολύ βαβούρα, πολλή απάτη και πολύ σνομπισμό.

Ο περιούσιος κρατάει τους μοχλούς του ελέγχου, ενεργοποιεί όλες τις μηχανές για την τυποποίηση, κατέχει όλα τα καλώδια, όλα τα ρεύματα και αύριο θα είναι ο κύριος όλων των Ρομπότ»

Ferdinand Celine,  Bagatelles pour un massacre