Η βαριά καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη από τους Βαυαρούς το 1834 στην εσχάτη των ποινών , που μετατράπηκε στη συνέχεια σε πολυετή κάθειρξη , όπως και άλλων αγωνιστών του 1821 , αποτελεί την άλλη , τη σκοτεινή πλευρά της Εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ενοχοποίηση του Κολοκοτρώνη διαδραμάτισε η αγγλική πρεσβεία.
«Στο δικαστήριον επαρρησιάσθησαν μερικοί άτιμοι μικροί άνθρωποι , ψευδομάρτυρες και έλεγαν πως είδαν αναφορές και άλλα ψέματα. Ήλθαν απ’ όλα τα μέρη τίμιοι άνθρωποι νοικοκυραίοι , είπαν πως όλα αυτά είναι ψέματα {…}
Μας κατέβασαν , μας εδιάβασαν την απόφασιν. Είδα τόσες φορές το θάνατο , και δεν εφοβήθηκα ούτε τότε. Καλλίτερα είναι όπου σκοτωνόμουν άδικα παρά δίκαια.
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μετά την ανακοίνωση της απόφασης).
Τον Μάϊο του 1834 η Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και τη δήθεν προστασία των μεγάλων δυνάμεων , αντιμετώπιζε καινούργια προβλήματα. Η βαυαροκρατία και τα νέα πολιτικά ήθη και έθιμα της εποχής (που δυστυχώς για την Ελλάδα ζουν και βασιλεύουν μέχρι σήμερα) , αποφάσισαν να διαπράξουν «από κοινού» ένα από τα πιο ασύλληπτα εγκλήματα κατά αγωνιστών της Επανάστασης του 1821.
Έπρεπε πάση θυσία να εξοντωθούν δύο από τους μεγαλύτερους ήρωες της Επανάστασης. Οι στρατηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Δημήτριος Πλαπούτας. Ο μεν πρώτος συνελήφθη στις 6 Σεπτεμβρίου 1833 και κλείστηκε στο Ιτς-Καλέ και ο δεύτερος τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό.
«Στο δικαστήριον επαρρησιάσθησαν μερικοί άτιμοι μικροί άνθρωποι , ψευδομάρτυρες και έλεγαν πως είδαν αναφορές και άλλα ψέματα. Ήλθαν απ’ όλα τα μέρη τίμιοι άνθρωποι νοικοκυραίοι , είπαν πως όλα αυτά είναι ψέματα {…}
Μας κατέβασαν , μας εδιάβασαν την απόφασιν. Είδα τόσες φορές το θάνατο , και δεν εφοβήθηκα ούτε τότε. Καλλίτερα είναι όπου σκοτωνόμουν άδικα παρά δίκαια.
(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μετά την ανακοίνωση της απόφασης).
Τον Μάϊο του 1834 η Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και τη δήθεν προστασία των μεγάλων δυνάμεων , αντιμετώπιζε καινούργια προβλήματα. Η βαυαροκρατία και τα νέα πολιτικά ήθη και έθιμα της εποχής (που δυστυχώς για την Ελλάδα ζουν και βασιλεύουν μέχρι σήμερα) , αποφάσισαν να διαπράξουν «από κοινού» ένα από τα πιο ασύλληπτα εγκλήματα κατά αγωνιστών της Επανάστασης του 1821.
Έπρεπε πάση θυσία να εξοντωθούν δύο από τους μεγαλύτερους ήρωες της Επανάστασης. Οι στρατηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Δημήτριος Πλαπούτας. Ο μεν πρώτος συνελήφθη στις 6 Σεπτεμβρίου 1833 και κλείστηκε στο Ιτς-Καλέ και ο δεύτερος τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Οι δύο τους είχαν συλληφθεί τον Σεπτέμβριο του 1833 μαζί με αρκετούς άλλους αγωνιστές επειδή 12 χρόνια μετά την Επανάσταση οργάνωσαν :
«συνομωσία επί σκοπώ να ταράξη την κοινήν ησυχία και να προσβάλλη την εσωτερικήν ασφάλειαν του κράτους και εις την εθνικήν ανεξαρτησία {…} Δεν άφησαν ουδεμίαν μυστικήν μηχανορραφίαν , ουδεμίαν ραδιουργίαν. Προσέφυγον εις την πειθώ, εις τας υποσχέσεις, εις ψεύδος για να κατορθώσουν τους προδοτικούς σκοπούς των, να παροξύνουν τους υπηκόους της Αυτού μεγαλειότητος και της υπέρτατης εξουσίας και επιφέρουν εμφύλιον πόλεμον , και καταργήσουν το καθεστώς πολίτευμα του έθνους»
(Απόσπασμα από το κατηγορητήριο του επιτρόπου).
Η βασική κατηγορία και για τους δύο κατηγορούμενους ήταν πως είχαν σκοπό την κατάλυση της αντιβασιλείας με τη βοήθεια της Ρωσίας. Ουσιαστικά η δίκη είχε να κάνει με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, της Αγγλίας , της Γαλλίας και της Ρωσίας για τον έλεγχο της Ελλάδας.
Η δίκη ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1834 και σύμφωνα με τα όσα έγραψε ο Αμβρόσιος Φραντζής (συγκατηγορούμενος στη δίκη) στην τετράτομη Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδας το 1841 «αφού πρώτον ο Μάσσων και η συμμορία προετοίμασαν τα περίπου των 50 ψευδομαρτύρων πεπυρωμένα βέλη , ήλθον δε και υπέρ τους 280 αυτόκλητοι μάρτυρες διά να μαρτυρύσσωσιν υπέρ της αληθείας».
Ο Μάσσον ήταν το δεξί χέρι του άγγλου πρεσβευτή Ντώκινς και ήταν μάλιστα συνήγορος του δολοφόνου του Καποδίστρια και στην αγόρευσή του είχε ζητήσει την αθώωση του Μαυρομιχάλη. Στη δίκη του Κολοκοτρώνη δεξί χέρι του Μάσσον ήταν ο Κανέλος Δελληγιάννης , «επίλεκτο» μέλος του στρατοδικείου που καταδίκασε το 1853 τον Ιωάννη Μακρυγιάννη για «εσχάτη προδοσία».
Στις 10 Μαΐου 1834 έφτασε η ώρα της απόφασης και έφεραν τους δύο κατηγορούμενους στο δικαστήριο για την ανάγνωση της απόφασης.
«Η έγγραφος απόφασις ήτις κατεδίκαζε τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούταν εις κεφαλική ποινήν διά της λαιμητόμου , εκτελεστέαν εντός 24 ωρών και εντός του Ναυπλίου εις την Πλατεία του Ναυπλίου». Η απόφαση θα έπαιρνε σάρκα και οστά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα εάν δεν διαφωνούσαν με το κατηγορητήριο δύο εκ των δικαστών, ο πρόεδρος Α. Πολυζωίδης και ο δικαστής Γ. Τερτσέτης , οι οποίοι δεν «ενέδωσαν να γίνωσιν συνένοχοι εις εν τοιούτον αδίκημα».
Ο Κολοκοτρώνης μετά την ανάγνωση της απόφασης είπε το περίφημο «χαίρομαι διότι φονεύομαι άδικα». Μια φράση η οποία σε μεγάλο βαθμό αντανακλά πολλές από τις μεγάλες δίκες της σύγχρονης Ελλάδας.
Όπως είπε ο Κολοκοτρώνης το τελευταίο βράδυ πριν από την εκτέλεση της καταδίκης :
«Είδα τόσες φορές το θάνατο , και δεν εφοβήθηκα ούτε τότε. Καλλίτερα είναι όπου σκοτωνόμουν άδικα παρά δίκαια. Τον Κολιόπουλο ελυπόμουν , διότι είχε μεγάλη φαμελιά. Εφάγαμεν το βράδυ. Την αυγή εκάμαμεν την διαθήκη μας και επροσμέναμεν την ώρα του θανάτου. Μετά από δύο ώρας εμάθαμε πως ο βασιλιάς μας έκαμε χάρη τη ζωή μας από το άδικο».
Η απόφαση κατά του Κολοκοτρώνη μετατράπηκε σε 20ετή φυλάκιση λίγες ώρες αργότερα και τελικά ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε στις 27 Μαΐου 1835. Πέθανε το 1843.
Η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα και είκοσι χρόνια αργότερα , το 1853 , η καταδικαστική απόφαση για «εσχάτη προδοσία» κατά του Ιωάννη Μακρυγιάννη έδειχναν το σάπιο και το σαθρό της ελληνικής σκηνής της εποχής. Αντιπαλότητες και πολιτικές «αψιμαχίες» μεταξύ των Ελλήνων για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής.
Με μοναδικά θύματα αγωνιστές που είχαν δώσει όλο τους το είναι για την ελευθερία της Ελλάδας από τους Τούρκους χωρίς κανένα προσωπικό όφελος και κέρδος. Η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα χάραξε το δρόμο για όσα ακολούθησαν στη συνέχεια σε μια Ελλάδα η οποία για να σταθεί στα πόδια της έπρεπε να δηλώνει υποταγή , να καλεί σε βοήθεια τις σύγχρονες μεγάλες δυνάμεις και να ευχαριστεί δημοσίως τα αφεντικά της μέσα από το Κοινοβούλιο.
Στο σπίτι των Κολοκοτρωναίων.
Οδοιπορικό Αυτόνομων Συντρόφων στα λημέρια του μεγάλου Έλληνα Εθνικοεπαναστάτη.
Αυτόνομοι Σύντροφοι του Μαύρου Κρίνου την ημέρα της επετείου της καταδικαστικής απόφασης επισκέφτηκαν συμβολικά τα βουνά στα οποία υπήρχαν αντάρτικα επαναστατικά στρατόπεδα και το Λιμποβίσι το χωριό των Κολοκοτρωναίων στον Δήμο Φαλάνθου στην κεντρική Πελοπόννησο.
Η απόφαση κατά του Κολοκοτρώνη μετατράπηκε σε 20ετή φυλάκιση λίγες ώρες αργότερα και τελικά ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε στις 27 Μαΐου 1835. Πέθανε το 1843.
Η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα και είκοσι χρόνια αργότερα , το 1853 , η καταδικαστική απόφαση για «εσχάτη προδοσία» κατά του Ιωάννη Μακρυγιάννη έδειχναν το σάπιο και το σαθρό της ελληνικής σκηνής της εποχής. Αντιπαλότητες και πολιτικές «αψιμαχίες» μεταξύ των Ελλήνων για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής.
Με μοναδικά θύματα αγωνιστές που είχαν δώσει όλο τους το είναι για την ελευθερία της Ελλάδας από τους Τούρκους χωρίς κανένα προσωπικό όφελος και κέρδος. Η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα χάραξε το δρόμο για όσα ακολούθησαν στη συνέχεια σε μια Ελλάδα η οποία για να σταθεί στα πόδια της έπρεπε να δηλώνει υποταγή , να καλεί σε βοήθεια τις σύγχρονες μεγάλες δυνάμεις και να ευχαριστεί δημοσίως τα αφεντικά της μέσα από το Κοινοβούλιο.
Στο σπίτι των Κολοκοτρωναίων.
Οδοιπορικό Αυτόνομων Συντρόφων στα λημέρια του μεγάλου Έλληνα Εθνικοεπαναστάτη.
Αυτόνομοι Σύντροφοι του Μαύρου Κρίνου την ημέρα της επετείου της καταδικαστικής απόφασης επισκέφτηκαν συμβολικά τα βουνά στα οποία υπήρχαν αντάρτικα επαναστατικά στρατόπεδα και το Λιμποβίσι το χωριό των Κολοκοτρωναίων στον Δήμο Φαλάνθου στην κεντρική Πελοπόννησο.
Ως ελάχιστος φόρος τιμής στον μεγάλο αυτό αγωνιστή ένα λιτό στεφάνι , στον άνθρωπο που με ελάχιστους άνδρες κυνηγημένος από τους πάντες , πεινασμένος και άρρωστος επικηρυγμένος από τις τουρκικές αρχές , τους ντόπιους προδότες τα θρησκευτικά και πολιτικά όργανα της κατοχής πολέμησε ενάντια τους οργάνωσε την αντίσταση , νίκησε κάθε εμπόδιο και κατάφερε να συσπειρώσει τον Ελληνικό λαό στην μάχη για την λευτεριά.
Στα στρατόπεδα του Αγώνα.
« 'Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν συλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα , ούτε πως δεν έχομε άρματα , ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις , ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με «σιταροκάραβα βατσέλα»,αλλά ως μια βροχή , έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας...»
Είμασταν εκεί για να φέρουμε ξανά στην σκέψη μας τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη , τον Έλληνα Εθνικοεπαναστάτη τον Αντάρτη του Μωριά.
Αντίσταση στη νέα κατοχή !
Το μήνυμα της Αυτόνομης Κίνησης Μαύρος Κρίνος στο βιβλίο επισκεπτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.
Mην αποστέλλετε μηνύματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία έριδων.
Σεβαστείτε όλους τους σχολιαστές ακόμη κι αν διαφωνείτε.
Αποφύγετε την καταχώρηση του ίδιου σχολίου σε πολλαπλά κομμάτια, την αντιγραφή περιεχομένου από άλλους ιστότοπους, καθώς και τους συνδέσμους σε αμφίβολους διαδικτυακούς τόπους.
Μην επαναλαμβάνετε σχόλια, τα οποία έχουν διαγραφεί.
Αποφύγετε τα κεφαλαία: παρότι δείχνουν πιο ευανάγνωστα, δημιουργούν ένταση και την αίσθηση ότι ο γράφων φωνάζει.
Χρησιμοποιήστε ελληνικά αποφύγετε τα greeklish.
Ενισχύστε τη συζήτηση!