Έχετε όλα τα δικαιώματα, εκτός του να πείτε κάτι κακό για τον « θεό » ...

Ζούσαμε , ως τώρα , σ' ένα κόσμο σταθερό , του οποίου τις διαστρώσεις είχαν αποθέσει, την μια μετά την άλλη, οι γενεές του. Όλα ήταν ξεκάθαρα : ο πατέρας ήταν ο πατέρας , ο νόμος ήταν ο νόμος, ο ξένος ήταν ο ξένος. Είχε κανείς το δικαίωμα να πει ότι ο νόμος ήταν σκληρός, αλλά ήταν νόμος. Σήμερα, αυτές οι σταθερές βάσεις της πολιτικής ζωής είναι θύματα αναθέματος. Γιατί οι αλήθειες αυτές συνιστούν το πρόγραμμα ενός «ρατσιστικού» κόμματος , καταδικασμένου από το δικαστήριο της ανθρωπότητας.


Σε αντάλλαγμα , ο « ξένος» μας συνιστά ένα κόσμο σύμφωνα με τα δικά του όνειρα : Δεν υπάρχουν πια σύνορα, ούτε πολιτείες. Από την μια ως την άλλη άκρη της ηπείρου, οι νόμοι είναι οι ίδιοι, όπως και τα διαβατήρια, όπως και οι δικαστές , όπως και τα νομίσματα. Μια μόνο αστυνομία , και ένας μόνον εγκέφαλος : ο γερουσιαστής της τάδε αμερικανικής πολιτείας επιθεωρεί και αποφασίζει … Έτσι , το εμπόριο είναι ελεύθερο.

Επιτέλους , τ ο ε μ π ό ρ ι ο ε ί ν α ι ε λ ε ύ θ ε ρ ο .

Φυτεύουμε καρότα, τα οποία « κατά σύμπτωσιν » δεν πωλούνται ποτέ καλά, και αγοράζουμε μηχανές για να τα φυτεύουμε , οι οποίες , πάντα « κατά σύμπτωσιν » , στοιχίζουν πολύ ακριβά. Και είμαστε ελεύθεροι να διαμαρτυρηθούμε, ελεύθεροι, απείρως ελεύθεροι, να γράφουμε, να ψηφίζουμε, να μιλούμε δημόσια, φθάνει να μην πάρουμε ποτέ μέτρα για ν' αλλάξουμε τίποτα απ' αυτά.

Είμαστε ελεύθεροι να κινούμεθα σπασμωδικά μέσα σε ένα κόσμο από βαμβάκι. Κανείς μας δεν ξέρει που ακριβώς τελειώνει η ελευθερία μας, που τελειώνει η εθνικότητα μας, που τελειώνει ακριβώς αυτό πού επιτρέπεται. Είναι ένας κόσμος ελαστικός. Κανείς δεν ξέρει πια που βάζει το πόδι του, δέv ξέρει καν αν έχει πόδια, είναι τόσο ελαφρός πού φαίνεται να έχει χάσει το σώμα του. Αλλά γι' αυτούς που συγκατατίθενται σ' αυτόν τον ακρωτηριασμό, πόσες άπειρες αμοιβές, πόση ποικιλία φιλοδωρημάτων !

Ο κόσμος αυτός, τον οποίον αντικατοπτρίζουν μπροστά στα μάτια μοιάζει με ένα είδος ανακτόρου της Aτλαvτίδας. Παντού υπάρχουν κρύσταλλα κολώνες μαρμάρινες και μαγικές επιγραφές. Μπαίνοντας στο παλάτι αυτό, παραιτείστε από την εξουσία σας, και σε αντάλλαγμα, έχετε το δικαίωμα να αγγίξετε τα χρυσά μήλα και τις επιγραφές. Δεν είσαστε πια τίποτα, δεν αισθανόσαστε πια τίποτα, ούτε καν το σώμα σας, πάψατε πια να είσαστε άνθρωπος είσαστε ένας πιστός της θρησκείας της «Ανθρωπότητας».

Στο βάθος του ιερού κάθεται ένας νέγρος θεός. Έχετε όλα τα δικαιώματα , εκτός του να πείτε κάτι κακό για τον « θεό » ...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Maurice Bardeche "Η Γη της Επαγγελίας".

Δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Μαύρο Μέτωπο».