του Ιάσωνος Παλαντίνη
Πότε κοίταξες τον εαυτό σου τελευταία και ένιωσες άξιος;
Πότε ένιωσες να αγαπάς και να σ’ αγαπούν;
Πότε ένιωσες αξιοπρεπής;
Πότε ένιωσες ότι κρατάς τα ηνία της ζωής σου,
πως έχεις ελεύθερη βούληση και σκέψη;
πως έχεις ελεύθερη βούληση και σκέψη;
Πότε έχτισες τον κόσμο που θα ήθελες μέσα στα όνειρά σου;
Πότε ρίσκαρες για αυτά που αγαπάς, για το δίκαιο, για το χώμα που πατάς;
Αναλογίστηκες ποτέ πως η ζωή θα έπρεπε να είναι μια απορία
που περιμένει να τη λύσεις κάθε δέκατο του δευτερολέπτου;
που περιμένει να τη λύσεις κάθε δέκατο του δευτερολέπτου;
Φέρε στη μνήμη σου πότε χαμογέλασες
στο άγνωστο χωρίς να φοβάσαι το μετά …
Να νιώσεις την φλογερή ανάσα της μάχης στα μέσα σου …
Να πεθάνεις και να αναστηθείς στο πεδίο της …
Να στοιχειώσεις το ψεύδος, να γίνεις Φώς …
Σε κοιτάζω κατάματα στον καθρέφτη μα δεν τρομάζω πια …
Γίνομαι παράλογος στη δική σου λογική …
Με μια υπόσχεση σαν λεπίδα χαράζω το πρόσωπο σου …
Η παρακμή σου γίνεται λάβαρο μου …
Ο χρόνος τέλειωσε … αναρωτιέσαι …
Τέλειωσε Δαίμονα Εαυτέ μου …
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.
Mην αποστέλλετε μηνύματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία έριδων.
Σεβαστείτε όλους τους σχολιαστές ακόμη κι αν διαφωνείτε.
Αποφύγετε την καταχώρηση του ίδιου σχολίου σε πολλαπλά κομμάτια, την αντιγραφή περιεχομένου από άλλους ιστότοπους, καθώς και τους συνδέσμους σε αμφίβολους διαδικτυακούς τόπους.
Μην επαναλαμβάνετε σχόλια, τα οποία έχουν διαγραφεί.
Αποφύγετε τα κεφαλαία: παρότι δείχνουν πιο ευανάγνωστα, δημιουργούν ένταση και την αίσθηση ότι ο γράφων φωνάζει.
Χρησιμοποιήστε ελληνικά αποφύγετε τα greeklish.
Ενισχύστε τη συζήτηση!