Στο τσιγκέλι της αστικής δημοκρατίας ή στο χαράκωμα της Αυτονομίας;

Και πως τάχα, τα μάτια θα έχουμε ανοιχτά;

της Κόριννας

Ξέρουμε αλήθεια ποιοι είμαστε; Νομίζουμε ότι είμαστε Έλληνες ανδρειωμένοι, γνήσιοι απόγονοι τρανών προγόνων. Και ναι, η αλήθεια είναι ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι αυτών, γιατί εκτός από την τόλμη και το θάρρος τους, εκτός από την αντρειοσύνη και την φιλοτιμία τους, έχουμε πάρει και την ροπή προς την μαλθακότητα, τον ωχαδερφισμό. Εκτός από γενναίοι είμαστε και καιροσκόποι και βολεψάκηδες και «οπαδοί» της διχόνοιας.

Με την ίδια ευκολία που ανατριχιάζουμε ακούγοντας τα ηρωικά λόγια ενός μεγάλου ηγέτη, με τον ίδιο τρόπο του γυρίζουμε την πλάτη και του επιβάλλουμε την ποινή του εξοστρακισμού! 


Έτσι και σήμερα. Ο Ελληνισμός περνάει το στάδιο της τρυφηλότητας. Είδε πολύ χρήμα, όχι δουλεμένο, όχι κερδισμένο … Άκουσε πολλά παχιά λόγια, κούφιες μεγάλες υποσχέσεις. Και τώρα αποχαυνωμένος, σαν έπειτα από βαρύ γεύμα, κοιμάται. Εμείς όμως ΔΕΝ επιτρέπεται να κοιμόμαστε.Τώρα παρά ποτέ, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Ή καλύτερα να νομίζουν οι άλλοι ότι κοιμόμαστε, κι εμείς ως Λύκοι - φύλακες να καραδοκούμε. Ούτε τόσο εύκολο είναι αυτό, ούτε τόσο ρομαντικό. Όποιος νομίζει κάτι τέτοιο, έχει προχωρήσει σε ονειρική κατάσταση. Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τα πάθη και τα ελαττώματα μας και να γεννηθούμε εκ νέου. Είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι, το καταλαβαίνουμε αυτό;  


Η μάχη μαίνεται ύπουλη και άγρια κι εμείς είτε κρυβόμαστε, είτε βγαίνουμε σ’ αυτήν γυμνοί και ξυπόλητοι, κραδαίνοντας ματωμένες σημαίες, λαχταρώντας να ξεφύγουμε από την σκλαβιά και να γευτούμε την ελευθερία. Τελικά - ας μιλήσουμε ωμά - καταφέρνουμε να ανεβάσουμε λίγο την αδρεναλίνη μας και μετά πηγαίνουμε να αναπαυθούμε σαν αρχαίοι πολεμιστές, περιτριγυρισμένοι από δόρατα, ασπίδες και σπαθιά … 

Μα αυτά, πολεμιστές μου, έχουν αντικατασταθεί από τα pc μας και τις plasma τηλεοράσεις μας. Στην εικονική πραγματικότητα μπορεί τις μάχες να τις κερδίζεις, όχι όμως και στο σάπιο σύστημα που ζούμε. Μπορεί οι Σπαρτιάτισσες και οι Βαλκυρίες να σου ψιθυρίζουν ονειρικές  μελωδίες, στην πραγματικότητα όμως έχεις να αντιμετωπίσεις ένα συμφερτό που χοροπηδάει σε μονότονους και εντελώς ξενόφερτους - του χειρίστου μάλιστα είδους - ρυθμούς. Αυτούς έχουμε! Και πως τάχα, τα μάτια θα έχουμε ανοιχτά; Μαθαίνουμε, εκπαιδευόμαστε, φερόμαστε ακόμα και στην αναπνοή μας, σαν Πολεμιστές! 


Κινούμαστε ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι, αναζητώντας το υγιές κίνητρο. Χαράσσουμε πορεία σταθερή και αφήνουμε πίσω τις Σειρήνες και τις προσπάθειες τους να μας παρασύρουν. Κατακτούμε την αφοβία! Αυτό γίνεται μόνο αν γνωρίσουμε! Αν πιστέψουμε! Γνωρίζουμε την Ιστορία μας. Αναζητούμε πέρα από τις λέξεις των σχολικών βιβλίων και διαβάζουμε με σύνεση, με ανοιχτό και μη προσκολλημένο πνεύμα. Η γνώση της Ιστορίας μας διδάσκει και μας καθοδηγεί. Κάθε μέρα, ολόκληρη τη μέρα, τη βδομάδα, το χρόνο. Και δεν ξεχνάμε ποτέ: γεννηθήκαμε Έλληνες! Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ! «Ελληνοποιημένος» μπορεί, «Ελληνόψυχος» μπορεί, Έλληνας ποτέ!

Από το βαθύ παρελθόν μέχρι σήμερα πολλοί είναι οι «φίλοι» που μας πλησίασαν φορώντας προσωπεία. Πάντα ξεγελιόμασταν και πάντα ήμασταν οι χαμένοι. Αξιοπρέπεια! Αυτό πρέπει να ανασύρουμε από τα βάθη της Ελληνικής ψυχής μας. Την αξιοπρέπειά μας!Όχι μίσος και φθόνο, συναισθήματα αδιέξοδα … αλλά συνειδητή πρόθεση. Οφείλουμε να θωρακίσουμε τον εαυτό μας από τις σύγχρονες σειρήνες, από τον σύγχρονο Έλληνα, από τον ίδιο τον εγωισμό μας. Αυτός είναι που φταίει για τα μίση και τις διχόνοιες τόσων χρόνων. Αλλά μεγάλη προσοχή: δεν πρέπει να υποτιμούμε κανέναν πλέον. ΚΑΝΕΝΑΝ!


Δεν έχουμε άλλο περιθώριο. Και δεν πρέπει να αφήσουμε και κανένα περιθώριο, πρέπει να μάθουμε να τους αναγνωρίζουμε αμέσως. Θολοκουλτούρα, ψευτοανθρωπισμός, επιλεκτική ψευτοαλληλεγγύη, απολίτιστοι που μιμούνται τους πολιτισμένους, απάνθρωποι - υπάνθρωποι που μιμούνται τους ανθρώπους, θηλυπρεπείς που καραδοκούν να μεταλλάξουν τα παιδιά μας, δεν υποτιμούμε κανέναν. Έχουν διάφορους τρόπους να εισβάλλουν. Αντιθέτως ορθωνόμαστε ζωντανό τείχος μπροστά τους.

Κι ερχόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και δυσκολονόητο θέμα. Το τείχος αυτό πρέπει να είναι ΑΟΡΑΤΟ! Δεν αυτοπροβαλλόμαστε. Το όπλο αυτό πρέπει να μείνει στα χέρια μας. Έτσι θα τους αιφνιδιάζουμε. Κι έτσι - μέσα από την ψυχή μας - θα ξεκινήσουμε αυτόν τον «πόλεμο». Όχι βαριανασαίνοντας και κουβαλώντας τα βαριά και δύσκαμπτα κορμιά μας αλλά κοιτάζοντας ψηλά και μακριά, τον στόχο μας. Η μάχη να μας συντροφεύει κάθε ώρα και κάθε στιγμή, χρησιμοποιώντας όμως στρατηγική και τεχνική. Πότε να γινόμαστε Κανένας και πότε να υπάρχουμε παντού.


Η Ιδέα υπάρχει πάντα. Ας μην την αγαπάμε επιλεκτικά όταν προλαβαίνουμε από τις δουλειές μας. Ας μην αισθανόμαστε υπερήφανοι γι’ αυτήν όταν δίπλα μας έχουμε συντρόφους να μας υπερασπιστούν. Να μας ακολουθεί κάθε στιγμή της ζωής μας. Στο πως δουλεύουμε, στο πως διασκεδάζουμε, συμπεριφερόμαστε στις γυναίκες και στα παιδιά. Στο πως αντιμετωπίζουμε τις κοινωνικές καταστάσεις, τα τοπικά προβλήματα, τους φίλους μας, τα χρήματα, τα ζώα, τη φύση. Δεν πειράζει αν δεν φωνάζουμε όλη την ώρα.  Αυτό που χρειάζεται είναι ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Όχι «καλά» παιδιά, αλλά παράδειγμα. Δηλαδή, να κάνουμε αυτό που εμείς πρεσβεύουμε, να ζούμε σύμφωνα με αυτά που λέμε. Όταν θα έρθει η ώρα να φωνάξουμε, ξέρουμε να το κάνουμε.

Μέχρι τότε: Πίστη, αποστροφή από τις σύγχρονες σειρήνες, διεκδίκηση, άρνηση της ηττοπάθειας και κυρίως ΓΝΩΣΗ!