του Άγγελου Δημητρίου
Πέρασαν οι πιο ζεστές μας ώρες
Όπως μέσα σε εκτυφλωτικά
Λευκά φώτα νοσοκομείου
Η πραγματικότητα
Ραντίζει πιτσιλιές με αίμα
Σαν κομμένη αρτηρία
Το μέλλον μας
Πουλί που ξεκοιλιάστηκε
Πάνω στο συρματόπλεγμα
Οι μέρες μας
Σπασμένα οδοφράγματα
Στο έλεος της λεηλασίας
Εκεί όπου ασφυκτιά ο θυμός
Μέσα σε δωμάτια μοναχικά
Εκεί που ο κόρακας
-στα σκουπίδια μέσα -
ψάχνει την τροφή του
Εκεί που απλώνονται άδειες
Και φωταγωγημένες οι λεωφόροι
Σαν στιλβωμένα απ’ το φεγγάρι
Νεκροταφεία κατάλευκα
Μέσα στη νύχτα
Καθώς ο Θεός εξόριστος
Κρύβεται θυμωμένος
Στα μάτια αγνώστων
Που μας προσπερνούν
Καθώς ουρλιάζει ο ορίζοντας
Φλεγόμενος
Μέσα απ’ τα φαράγγια βαθιά
Καθώς η νύχτα πασπαλίζει
Με παγωμένη ασημόσκονη
Το σώμα της αμυγδαλιάς
Εκεί γεννιέται ρωμαλέα
Μια νέα ποίηση της ήττας
Μαύρη και οργισμένη
Σαν σημαία
Ενώ ο σοβάς του ουρανού
Κρέμεται ετοιμόρροπος
Πάνω απ’ τα βλέφαρά μας
Σπασμένα οδοφράγματα
Τα όνειρά μας
Στη μέση μιας εξέγερσης
Που την λογαριάσαμε
Σαν κάτι περισσότερο
Κι από Ομολογία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.
Mην αποστέλλετε μηνύματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία έριδων.
Σεβαστείτε όλους τους σχολιαστές ακόμη κι αν διαφωνείτε.
Αποφύγετε την καταχώρηση του ίδιου σχολίου σε πολλαπλά κομμάτια, την αντιγραφή περιεχομένου από άλλους ιστότοπους, καθώς και τους συνδέσμους σε αμφίβολους διαδικτυακούς τόπους.
Μην επαναλαμβάνετε σχόλια, τα οποία έχουν διαγραφεί.
Αποφύγετε τα κεφαλαία: παρότι δείχνουν πιο ευανάγνωστα, δημιουργούν ένταση και την αίσθηση ότι ο γράφων φωνάζει.
Χρησιμοποιήστε ελληνικά αποφύγετε τα greeklish.
Ενισχύστε τη συζήτηση!