Οι Αυτόνομοι συναγωνιστές του Πειραιά δεν ξεχνούν την Δρέσδη!

Στην εκδήλωση της 15ης Φεβρουαρίου στην πόλη της Δρέσδης  παρευρέθηκαν Αυτόνομοι Συναγωνιστές και από την Ελλάδα

Οι Αυτόνομοι συναγωνιστές του Πειραιά 

δεν ξεχνούν την Δρέσδη!

Παρέμβαση για την Δρέσδη 

σε Σαντορίνη και Χαλκιδική: εδώ και εδώ  

για να κατεβάσετε το βιβλίο στον σύνδεσμο εδώ ...

ISIS: με την ευγενική χορηγία των ΗΠΑ ... και του Ισραήλ!

Δρέσδη 1945: ένα έγκλημα πολέμου των Συμμάχων

Οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές δεν ξεχνούν ότι 

"Δρέσδη - Αμβούργο - Πειραιάς ίδιος είναι ο φονιάς"

Τον Φεβρουάριο του 1945 η Δρέσδη ήταν η μεγαλύτερη γερμανική πόλη η οποία δεν είχε υποστεί τις συνέπειες των συμμαχικών βομβαρδισμών. Η πόλη βέβαια ήταν περισσότερο γνωστή για την ιστορική και πολιτιστική της παράδοση, παρά για την στρατηγική της αξία. Το εσωτερικό της όμως αποτελούσε καταφύγιο εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από βομβαρδισμούς άλλων πόλεων και την ίδια στιγμή τα στρατεύματα του Ερυθρού Στρατού την προσέγγιζαν από ανατολικά. Ο καταστροφή της υποτίθεται ότι θα προκαλούσε μαζική έξοδο των αστέγων οι οποίοι θα προκαλούσαν σύγχυση στις κινήσεις των γερμανικών δυνάμεων που θα έσπευδαν να ενισχύσουν την άμυνα της περιοχής, συμβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην επίθεση των Σοβιετικών. 

Η επιδρομή άρχισε στις 13 Φεβρουαρίου 1945 αποτελούμενη από 773 των οποίων οι βόμβες αρχικά κατέστρεψαν τους πυροσβεστικούς σταθμούς της πόλης. Το επόμενο πρωί 311 Β-17 έριξαν άλλους 770 τόνους βομβών, ενώ μερικά πάνω από τους δρόμους της πόλης, πολυβολούσαν με την άνεσή τους άμαχους πρόσφυγες. Ελάχιστα πράγματα θα μπορούσαν να προσφέρουν παρόμοια ικανοποίηση στον μέσο Αμερικανό πιλότο, εκτός ίσως από τον πολυβολισμό Γερμανών πιλότων οι οποίοι κρέμονταν αβοήθητοι από το αλεξίπτωτό τους. Την επόμενη ημέρα οι Αμερικανοί επέστρεψαν ολοκληρώνοντας την καταστροφή. Συνολικά έπεσαν 3.760 τόνοι βομβών από τους οποίους το 75% ήταν εμπρηστικές. Ο Χάρρις είχε επιτέλους πετύχει την δεύτερη πολυπόθητη και τελευταία πύρινη καταιγίδα του. 

Η Δρέσδη μετατράπηκε σε έναν τεράστιο κλίβανο όπου στο εσωτερικό του λυσσομανούσε μία πύρινη λαίλαπα ταχύτητας 250 η οποία σάρωνε ολόκληρα κτίρια μέσα σε δευτερόλεπτα. Η ερυθροπυρωμένη άσφαλτος έλιωνε και όσοι έτρεχαν αλλόφρονες επάνω της φλέγονταν από τα πόδια προς τα πάνω. Μέσα στην πύρινη κόλαση πολλοί πίστεψαν ότι η μόνη σωτηρία από την απανθράκωση θα ήταν ο ποταμός Έλβας που διέτρεχε την πόλη. Αλλά όσοι έπεφταν στον ποταμό διαπίστωναν αμέσως ότι ο φώσφορος των εμπρηστικών βομβών εξακολουθούσε να αναφλέγεται ακόμη και στην επιφάνεια του νερού. Μόλις σήκωναν τα κεφάλια τους για μία ανάσα αέρα, τα μαλλιά τους έπαιρναν φωτιά. Τουλάχιστον ο πνιγμός ήταν ένας δροσερός θάνατος. 

Η πόλη καιγόταν επί επτά ημέρες και οκτώ νύχτες. Ο πληθυσμός ο οποίος απέμεινε ζωντανός αδυνατούσε να θάψει όλα τα πτώματα. Αποφασίσθηκε ο αποκλεισμός της πόλης και η καύση των πτωμάτων προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της πανώλης. Οι στρατιώτες άνοιγαν λάκκους θάβοντας κομμάτια από καμένες σάρκες. Πολλοί δεν άντεχαν και γονάτιζαν απελπισμένοι κλαίγοντας με λυγμούς. Μερικοί γονείς μάζευαν τα κομμάτια από τα κορμιά των παιδιών τους μόνο και μόνο για να μην μετατραπούν σε βορά των αρουραίων. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν βρέθηκε ποτέ, αλλά οι υπολογισμοί μιλούν για 135.000. Η Δρέσδη υπήρξε ο πρώτος βομβαρδισμός του πολέμου ο οποίος προκάλεσε την διεθνή κατακραυγή. Ο Τσώρτσιλ φρόντισε γρήγορα να κρατήσει αποστάσεις από την ανάμιξή του στην απόφαση του βομβαρδισμού, αφήνοντας τον Χάρρις να φέρει αποκλειστικά το βάρος της ευθύνης, εκδίδοντας μάλιστα και ένα υπόμνημα στο οποίο κατέκρινε την καταστροφή της Δρέσδης, απαιτώντας «…μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων σε στόχους στρατιωτικής σημασίας»!! 

Παρόλα αυτά η κατακραυγή ήταν τόση ώστε στις 16 Απριλίου 1945 η ηγεσία της RAF δήλωσε επίσημα ότι εγκατέλειπε την τακτική των βομβαρδισμών ευρείας περιοχής. Στο άκουσμα της είδησης ο Χάρρις ένιωσε τον κόσμο του να γκρεμίζεται: «Δεν είναι δυνατόν να θέσω στην ίδια μοίρα όλες τις γερμανικές πόλεις με τα κόκκαλα ενός βομβαρδιστή μου! Όσοι νιώθουν τύψεις για την Δρέσδη χρειάζονται ψυχίατρο!», δήλωσε οργισμένος. Οι κονδυλοφόροι έχυσαν άφθονο μελάνι για να δικαιολογήσουν το έγκλημα, χωρίς να καταφέρουν τίποτα. 

Οι Αμερικανοί, με το τυπικό θράσος που τους χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα σε παρόμοιες περιπτώσεις, επεδίωξαν να αποστασιοποιηθούν: «Τέτοιες επιχειρήσεις είναι αντίθετες με την αεροπορική στρατηγική και τα εθνικά ιδανικά μας», δήλωσε ο Κάρλ Σπάατς! Ο Τζώρτζ Μάρσαλ, με διπλωματικότερο τρόπο, προσπάθησε να μετατοπίσει το βάρος της ευθύνης, χωρίς όμως και αυτός να αποφύγει το ψεύδος: «Η Δρέσδη προέκυψε μόνο και μόνο από ειδικό αίτημα των Ρώσων. Δεν υπήρξε πρόθεση των Συμμάχων» ... 

πηγή

Οι Αυτόνομοι συναγωνιστές της Σαντορίνης για την Δρέσδη ...

Αυτόνομοι Εθνικιστές Σαντορίνης

Αυτόνομη παρέμβαση στην Χαλκιδική για την Δρέσδη (13-15/02/1945)

Αυτόνομη παρέμβαση στην Χαλκιδική για την Δρέσδη 

και η αισθητική του αντιφασισμού ...

Σχετικός σύνδεσμος: Εγκλήματα πολέμου των Συμμάχων 

More Fascism ...

Μνήμη Δρέσδης

Από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας, την Βανδέα και την Απείρανθο της Νάξου,  μέχρι το Αμβούργο την Δρέσδη και τον Πειραιά η φωνή της ιστορίας αντηχεί στις συνειδήσεις των Εθνικοσοσιαλιστών και των Φασιστών: «Θάνατος στη Δημοκρατία!» 

In Memoriam

Βιβλιοπαρουσίαση: Γενιά της Ταυτότητας - Μία διακήρυξη πολέμου κατά της γενιάς του ‘68

Μπορεί η γενιά του ‘68 να μην είναι όρος που χρησιμοποιείται ευρέως στην Ελλάδα. Μπορεί και όροι όπως το “Κίνημα της Ταυτότητας” να είναι σχετικά άγνωστοι.” Στην πραγματικότητα όμως, ο πρώτος τουλάχιστον όρος εκφράζεται επακριβώς στην χώρα μας, από αυτό που ονομάζεται “γενιά του Πολυτεχνείου”. Μία γενιά η οποία όπως ακριβώς στην Γαλλία η γενιά του ‘68 ή στην Αμερική οι περιβόητοι baby boomers, κατέλαβε πλήρως κάθε πόστο εξουσίας. Και προσπάθησε να διαμορφώσει το σύνολο της κοινωνίας γύρω της, όπως το είχε φανταστεί στα επηρεασμένα από το κίνημα του πολιτιστικού μαρξισμού, νεανικά χρόνια της. Στην πορεία βέβαια μπόλιασε αυτές τις φαντασιώσεις με την ευδαιμονία των ανοδικών χρόνων του καπιταλισμού. Και κάπως έτσι μας προέκυψε η σημερινή κατάσταση. Όπως ακριβώς στην Ελλάδα, έτσι και στην Γαλλία, έτσι και στην Αυστρία, που είναι η πατρίδα του συγγραφέα αυτού του μικρού αλλά τόσο εύστοχου βιβλίου.

Κάθε κεφάλαιο αυτής της κήρυξης πολέμου - και όχι μανιφέστου όπως τονίζει ο συγγραφέας - θα μπορούσε να γίνει ένα βιβλίο από μόνο του. Αντί όμως να ψάχνει τα αίτια και να αναλύει την ιστορική διαδρομή, προτιμά απλά να κάνει διαπιστώσεις και να δίνει απαντήσεις. Σαφώς δεν μπορεί κανείς να συμφωνεί με όλα όσα γράφει ο Markus Willinger. Είμαι βέβαιος όμως ότι μία κρίσιμη μάζα των επιχειρημάτων του, θα βρει σύμφωνο κάθε άνθρωπο που είναι διατεθειμένος να σκεφτεί εκτός των πλαισίων της πολιτικής ορθότητας, του τελευταίου μηχανισμού άμυνας του συστήματος, πριν περάσει στην άμεση καταστολή.

Ο Markus Willinger από την πλευρά του δεν γράφει ως Αυστριακός, δεν γράφει ως Γάλλος και σίγουρα δεν γράφει ως Έλληνας. Γράφει ως Ευρωπαίος. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που προκύπτει από το “κίνημα της ταυτότητας”. Ότι δεν πρεσβεύει λύσεις για την Αυστρία, την Ελλάδα ή την Γαλλία. Αλλά κινείται σε ένα επίπεδο ευρωπαϊκό, πέρα από -ισμούς. Αντιπροσωπεύει μία γενιά που μεγαλώνει στην Στοκχόλμη, στην Αθήνα, στην Βιέννη και στο Παρίσι.

Και αυτή η γενιά δεν περιμένει να ακουστεί. Βρίσκεται στο επόμενο στάδιο. Στο στάδιο στο οποίο πολεμά για την επιβίωση της. Με τους δικούς της όρους. Προσωπικά αισθάνομαι ότι περισσότερα με συνδέουν με τους νέους που μάχονται μέσα από τα κινήματα της ταυτότητας, όπως αυτά προκύπτουν τελευταία σε ολόκληρη την Ευρώπη, παρά με έναν αριθμό συμπατριωτών μου της ίδιας ηλικίας στην Ελλάδα. Θα μπορούσα να συνεχίσω για αρκετές σελίδες πάνω σε αυτό το ζήτημα. Νομίζω όμως ότι θα ήταν λάθος.

Σκοπός της μετάφρασης αυτού του βιβλίου άλλωστε δεν είναι η διάδοση των απόψεων του μεταφραστή, αλλά μάλλον η ανάγκη ο εν ελλάδι πατριωτικός χώρος να εγκαταλείψει τις περιχαρακωμένες θέσεις του και να έλθει σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και γι’ αυτό τον σκοπό το συγκεκριμένο βιβλίο παίρνει άριστα. 

πηγή

Alain de Benoist

"Όποιος κάνει κριτική στον καπιταλισμό ενώ αποδέχεται την μετανάστευση, όπου η εργατική τάξη είναι το πρώτο θύμα, καλύτερα να σωπάσει. Όποιος κάνει κριτική στην μετανάστευση ενώ δεν λέει τίποτα για τον καπιταλισμό, καλύτερα να κάνει το ίδιο"

- Αλαίν ντε Μπενουά

Αυτόνομοι Εθνικιστές Σαντορίνης: Υπερασπίζοντας τα Μελανοπόρφυρα Λάβαρα!

Μια νέα εστία αντίστασης στο νησί της Σαντορίνης. Εθνικοεπαναστάτες Νεολαίοι που δεν πέφτουν στην παγίδα της αντιφασιστικής ακροδεξιάς λογικής και δεν υποκύπτουν στις «σειρήνες» της δημοκρατίας. Άλλη μια «φρυκτωρία» της Εθνικοεπαναστατικής Αυτονομίας ενάντια στην λογική της κάλπης και της συνδιαλλαγής με το ανθελληνικό καθεστώς.

 Ο «Μαύρος Κρίνος» και οι Αυτόνομες ομάδες στηρίζουν την νέα αυτή συλλογικότητα η οποία δεν ξέχασε να τιμήσει με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο την μνήμη των 3 Ελλήνων αξιωματικών που έπεσαν στο καθήκον το 1996.

Τις τελευταίες ημέρες οι Συναγωνιστές προχώρησαν σε μια σειρά παρεμβάσεων στο νησί με στόχο την επαγρύπνηση και την ενότητα αυτών που μάχονται για τις Ιδέες.

Ανακοίνωση των Αυτόνομων Κύπρου για την επίσκεψη Τσίπρα

H επίσκεψη του πρωθυπουργού της μητρός πατρίδος κ. Αλέξη Τσίπρα απέδειξε για μια ακόμη φορά τον μονόδρομο που οδηγούμαστε από τις κυβερνήσεις τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδος. 

Ο με σαφή λαϊκή εντολή ενάντια στα Μνημόνια και στην Τρόικα για τη σωτηρία της Ελλάδος, νέος πρωθυπουργός ξεκαθάρισε πως δεν αποδέχεται τετελεσμένα και θα αντιταχθεί σε οποιαδήποτε προσπάθεια αναβάθμισης του ψευδοκράτους ενώ ταυτόχρονα θα στηρίξει τις συνομιλίες που στοχεύουν τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με μια κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα, με πολιτική ισότητα, όπως αυτή περιγράφεται από τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Οι δηλώσεις αυτές του Έλληνος πρωθυπουργού δεν αποτελούν απλά δείγμα του ενδοτισμού που χαρακτηρίζουν την πολιτική ηγεσία Κύπρου και Ελλάδος. Οι δηλώσεις αυτές αποτελούν την ξεκάθαρη προδοτική στάση των εκλεγμένων ηγεσιών που ποτέ τους δεν αντιλήφθηκαν ότι για εμάς τους Έλληνες της Κύπρου χειρότερη από το κάθε μνημόνιο και την κάθε τρόικα είναι η υποταγή στην λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

 Οι επισκέψεις στα Φυλακισμένα Μνήματα και οι καταθέσεις στεφάνων στους πεσόντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ τόσο από τον Έλληνα πρωθυπουργό όσο και από τους τοπική πολιτική ηγεσία αποτελεί για εμάς τους εθνικιστές την μεγαλύτερη Ύβρη. 

πηγή

Βιβλιοπαρουσίαση : «Όπως οι Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα» - «Come Lupi tra le Pecore» η ιστορία και η ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλιστικού Black Metal (edizioni Tsunami)

του Baldur

Βιβλιοπαρουσίαση : «Όπως οι Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα» - «Come Lupi tra le Pecore» η ιστορία και η ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλιστικού Black Metal (edizioni Tsunami)

Ο Ιταλικός εκδοτικός οίκος Tsunami στις αρχές του 2013 επιλέγει να προχωρήσει στην έκδοση ενός βιβλίου που προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, ιδιαίτερες συζητήσεις ανάμεσα στους οπαδούς του «σκληρού» ήχου. 

Υπήρξε κάτι το φυσικό αυτός ο αντίκτυπος αφού δεν είχε να κάνει με την προβολή μιας συνηθισμένης εμπορικής μουσικής αλλά με το NSBM που αποτελεί την κραυγή πολέμου των Εθνικοσοσιαλιστών σε ολόκληρο τον κόσμο. Παρόλο την πολεμική του συστήματος τις έρευνες συλλήψεις και διώξεις, καθώς και την επικοινωνιακή λάσπη γύρω από το εν λόγω μουσικό στρατόπεδο το Εθνικοσοσιαλιστικό Black Metal παραμένει σήμερα ακμαίο και δυνατό στις τάξεις μας. 

Η Ελλάδα μέσω των Εθνικοσοσιαλιστών συναγωνιστών είναι μια από τις χώρες που στο παρελθόν ενίσχυσε σημαντικά την σκηνή αυτή με την δημιουργία συγκροτημάτων ή με την συμμετοχή εκδοτικών προσπαθειών όπως η «Εκδίκηση του Metal», «Heathen Pride», «Wallachian Tyrant», «Dark Imperium», και βοήθησε τα μέγιστα για την διάδοση των Εθνικοσοσιαλιστικών ιδεών. 

Στο εν λόγω βιβλίο μπορεί κάποιος να διαβάσει για τις NSBM μπάντες από Ρωσία, ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Πολωνία, Αυστραλία, Ιταλία, Σκανδιναβία μέχρι και την Νότια Αμερική. Οι αναφορές στους γνωστούς Burzum, Absurd, Graveland, Der Sturmer, Spear of Longinus, είναι αν μη τι άλλο ένας ακόμη λόγος για τους ιταλομαθείς συντρόφους να το αποκτήσουν. 

Κυκλοφορεί σε κανονική έκδοση και ειδική έκδοση ενώ και οι δυο πωλούνται σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Να σημειωθεί ότι πρόσφατα το έργο αυτό των 576 σελίδων εκδόθηκε στα γαλλικά (ελπίζουμε σύντομα και στα ελληνικά).

link: «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» Το NSBM είναι μια Ιδεολογία που ακούγεται …

Χειμερινή Τροπή

Κοίτα σύντροφε, σήκω και κοίτα καλά αυτή την απόλυτη, μεγάλη νύχτα. Νιώσε τον κρύο αγέρα , τις λάσπες και το νερό στο κορμί σου. Δίχως άλλο, μία ανάβαση είναι και όλη σου τούτη η ζωή. Κοίτα καλά τα αστέρια, ταξίδεψε ανάμεσά τους και θυμήσου ... 

Θυμήσου όλες εκείνες τις στιγμές της αβύσσου. Το μούδιασμα στον ουρανίσκο και μία απροσδιόριστη αναβλύζουσα γεύση. Τα πόδια σου να αλαφραίνουν, οι μύες στο σβέρκο σου να συστέλλονται και ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα σου. Σκέψεις συμπυκνωμένες και βουβές σκηνές. Δευτερόλεπτα συμβαλλουσών ρωγμών. Τα ένστικτα σου οριοθέτησε η αξιοπρέπεια. Και μετά; Θυμάσαι; Το γέλιο μας.

Θυμήσου όλες εκείνες τις στιγμές της υπερβάσεως. Μέρες, βδομάδες, μήνες ατελείωτης κοπώσεως. Μηχανικά προσανατολισμένοι προορισμοί για την επιβίωση. Δεν δέχτηκες τη συμμετοχή στο «μαραθώνιο» ξεδιαντροπιάς αυτού του λαού γύρω σου. Το πείσμα σου σε οδηγεί στον ανηφορικό δρόμο της επικρατήσεως. Ξέρεις πως ισορροπία δεν υπάρχει. Αν μείνεις στάσιμος, θα πέσεις. Επιτίθεσαι για να υπάρχεις. Ίσως να μην  αντέξεις. Από πολύ νωρίς βρέθηκες στα σύνορα. Αλλά επέστρεψες,  και τότε πάλι εκείνο το γέλιο απλώθηκε στα χείλη μας.

Θυμήσου όλους αυτούς που είδες να απομακρύνονται. Όλους αυτούς που στραφήκαν ολόψυχα στα αστικά τους όνειρα. Να κλείνονται στις προσωπικές τους επιδιώξεις και να δρομολογούν την «ζωή» τους, διατηρώντας κάποιες δικαιολογίες υπάρξεως ακόμη. Αυτοί που τόσο κατέκριναν το «εγώ», εν τέλει έστρεφαν τα πάντα προς την ικανοποίηση μονάχα αυτού. Ο χρόνος , αυτός ο οξυδερκέστερος παρατηρητής όλων, ξέρασε τις όποιες μας αυταπάτες περί «συντροφικότητος». Και τότε, πάλι ένα χαμόγελο συνόδευε την κουβέντα μας.

Θυμήσου όλους αυτούς που επέλεξαν τον άλλο δρόμο. Τον «πολιτικό», τον «σοβαρό», τον «αποτελεσματικό». Πόσο εύκολα παρασύρθηκαν στα πελάγη  της σιχαμένης αυτής δημοκρατίας. Πόσο εύκολα θαμπώθηκαν από τα φώτα της, πόσο εύκολα πλανήθηκαν από τα ψέμματά της. Και πόσο εύκολα κατακρημνίζονται στα βάραθρα για τα οποία αυτή μας έχει προορισμένους. Μα κάθε φορά που βλέπεις την απόκλιση, κάθε φορά στρέφεσαι ακόμη πιο παθιασμένα στον δικό σου δρόμο. Τον δρόμο της αμετανόητης Πίστεως και ακλόνητης αγωνιστικότητος . Λίγοι. Λίγοι θα ακολουθήσουν στο κρύο. Λίγοι θα βιώσουν εκείνον τον καθημερινό έγκλειστο ο οποίος γνωρίζοντας τα ισόβια δεσμά του αγωνιά κάθε μέρα για την πνευματική και σωματική του εγρήγορση, πιστεύοντας στην Νίκη. Λίγοι θα μείνουν, διάσπαρτοι και μονάχοι πολλές φορές, μα πιστοί. Και κάθε φορά που θα διακρίνεις έστω και έναν να συνεχίζει απλώνεται πάλι το χαμόγελο στο ταλαιπωρημένο σου πρόσωπο.

Θυμήσου όλα αυτά τα αδιέξοδα της καθημερινότητος, τον πόνο στο κορμί σου, τις προδοσίες που κατέκαψαν την ψυχή σου, τις φωνές των εχθρών, τις εντολές των πραιτοριανών καθώς σε στήνουν στον τοίχο, τις αποφάσεις των δικαστών καθώς ακολουθούν τις εντολές τους, την σιωπή σου για τόσα και τόσα … 

Θυμήσου τα σκοτεινότερα στενά της πόλης σου, την επιτάχυνση που σε έσωσε, την αναμονή για κάποιο κάλεσμα την  άλλη μέρα, τα χέρια που σε σήκωναν καθώς ξανάπεφτες, τα λόγια που προσπαθούσαν να σε σκληρύνουν όταν αδυναμίες κατέκλυζαν τον νου σου. Θυμήσου το χαμόγελό σου για όλα αυτά που με λέξεις δεν έχουν ειπωθεί, για όλα αυτά  που μείναν για πάντα εκεί που γίναν…

Θυμήσου Σύντροφε, αυτή την νύχτα, όλο αυτό το σκοτάδι … Φέρε το στο νου σου, άσε να κατακλύσει τον χώρο που του ανήκει, επέτρεψέ του να γεννήσει ότι κυοφορεί. Ίσως δάκρυα, ίσως πόνο, ίσως οργή, ίσως μίσος. Άστο να διδάξει όλα αυτά που πλέον έχει γνωρίσει. Και αφουγκράσου με προσοχή τις συμβουλές του.

Σε λίγα λεπτά ο Ήλιος θα ανατείλει. Ο ηρωισμός σου αυτή την νύχτα έγκειται μονάχα στο να κατορθώσεις να επιτρέψεις στις ακτίνες του να κατακάψουν όλο αυτό το δικό σου σκοτάδι. Ο πυρπολημένος ορίζοντας ας αφήσει πίσω του μονάχα τέφρα. Πρέπει να σταθείς ολόρθος. Να μετατρέψεις σε φωτιά την απλή θέρμη.

Γιατί το χαμόγελο σου αυτό στα σκοτάδια του παρελθόντος σου, ένα αιώνιο χαμόγελο θυμίζει. Ακολούθα τα μονοπάτια αυτών που άξιζε να το φέρουν, κατόρθωσαν να το ενσαρκώσουν. Αύριο, κάποιοι άλλοι σύντροφοί μας αγκομαχούν σε εξορίες. Άλλοι λυγίζουν στις διώξεις, άλλοι γονατίζουν στην μάχη της επιβιώσεως. Κάποιοι στέκουν κυνηγημένοι και άλλοι αναζητούν το χέρι να τους σηκώσει από τα χτυπήματα των εχθρών. Μην κοιτάς πίσω, ο χρόνος χαρίζει απλόχερα την περιφρόνησή μας σε όλο αυτό το σκοτάδι. Κοίτα εκείνους, κοίτα ψηλά, προς τις κορυφές.  Τον βίο μας ολάκερο, όσα αγαπήσαμε ή μισήσαμε, όλες μας οι θυσίες και οι χαρές, όλοι μας οι στόχοι και τα όνειρα, όπλα τα έχουμε μετατρέψει για την ανάβαση αυτή. Το ξέρεις καλά πως αυτός είναι ο δρόμος μας,  αυτός είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός μας … 

πηγή