Ινδοευρωπαίοι και Πρωτοέλληνες στον ελλαδικό χώρο (1)


Το ζήτημα της προελεύσεως των Ελλήνων είναι ένα θέμα, το οποίο φυσιολογικώς έχει απασχολήσει κατά πολύ τον ευρύτερο «εθνικιστικό χώρο». Πολλά άτομα του εν λόγω χώρου παρακινούμενα πολλές φορές από πατριωτισμό αρνούνται να δεχθούν το ενδεχόμενο εισόδου των προγόνων τους στον ελλαδικό χώρο από εξωελλαδικές περιοχές και απορρίπτουν την ύπαρξη των Ινδοευρωπαίων και της καθόδου τμημάτων αυτών, θεωρώντας ίσως πως αυτό θα μείωνε το πατρογονικό δικαίωμά τους πάνω στην ελληνική γη. Παραλλήλως προωθούνται θεωρίες οι οποίες παρουσιάζουν το ελληνικό έθνος ως ανάδελφο, ως μη έχοντα δηλαδή καμία φυλετική σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη, θεωρίες βεβαίως που έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με άλλες που υποστηρίζονται ταυτοχρόνως από τα ίδια άτομα και οι οποίες αποδίδουν ελληνική καταγωγή σε βορειοευρωπαϊκούς, κεντροευρωπαϊκούς ή ανατολικοευρωπαϊκούς λαούς. 

Οι αντιλήψεις αυτές είτε προέρχονται από ανιδιοτελή ή από ιδιοτελή κίνητρα, γεγονός είναι πως παρουσιάζουν μία σύγχυση στον τρόπο σκέψεως και στην αντίληψη περί της ουσίας της ελληνικότητος. Ανύπαρκτες τεχνολογικές ανακαλύψεις ή ηθικές και κοινωνικές αντιλήψεις χρεώνονται στους προγόνους μας, στην προσπάθεια να αποδειχθεί με κάθε τρόπο η προέλευση της συγχρόνου ευρωπαϊκής κοινωνίας και των συγχρόνων αντιλήψεων και ανακαλύψεων από αυτούς. Μίας κοινωνίας που βρίσκεται σε καθοδική πορεία και ενός συνόλου αντιλήψεων που θα γίνονταν σίγουρα αντικείμενα χλευασμού από τους δικούς μας προπάτορες, αλλά και από αυτούς των υπολοίπων ευρωπαϊκών εθνών. 

Επίσης επιστημονικά και στρατιωτικά επιτεύγματα αποδίδονται συλλήβδην σε όλους τους Έλληνες, ως να ήταν στο σύνολό τους επιστήμονες, εφευρέτες, φιλόσοφοι ή ικανοί στρατιωτικοί, φανερώνοντας τον ισοπεδωτικό, εξισωτικό και αντιαριστοκρατικό χαρακτήρα αυτού του τύπου εθνικισμού, ο οποίος εξυψώνει το σύνολο ( το οποίο και μετατρέπει σε μάζα) στην θέση που κατέχει μία μειοψηφία αρίστων. Ενός τύπου εθνικισμού που αγνοεί πως ανισότητες υπάρχουν και εντός των εθνών, καθώς κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και καταλαμβάνει την θέση που του αναλογεί στην κοινωνική διαστρωμάτωση· μία θέση που του δίνει την δυνατότητα να αναπτύξει πλήρως την προσωπικότητά του και τις δυνατότητές του, καθιστάμενος έτσι λειτουργικό και οργανικό τμήμα της κοινότητός του. 

Ενός εθνικιστικού χώρου που επικαλείται συνεχώς τον Πλάτωνα, αλλά που ξεχνά την αντιστοιχία των τριών τάξεων της Πλατωνικής πολιτείας, των τελείων φυλάκων, των επίκουρων φυλάκων και των δημιουργών με τα τρία τμήματα της ψυχής: του λογιστικού, του θυμοειδούς και του επιθυμητικού. Ενός «καταγωγικού εθνικισμού» όπως θα έλεγε και ο Ιούλιος Έβολα, ο οποίος αντί να μάχεται  για το πέρασμα από τον κόσμο του αστού (όπου κυριαρχεί το επιθυμητικό) σε έναν ανώτερο όπου θα κυριαρχεί ο νους συντονίζοντας τις άλλες δύο λειτουργίες, οδηγεί τελικώς στην ισοπέδωση. 

για να διαβάσετε ολόκληρο 

το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ

Μνήμη Corneliu Zelea Codreanu: Η σύλληψη, η φυλάκιση και η δίκη του Codreanu και των άλλων «αναρχικών συνομωτών»



Τον Οκτώβριο του 1923, ο Ρουμάνος εθνικιστής Corneliu Zelea Codreanu προδομένος από έναν από τους συνεργάτες του, συλλαμβάνεται και δικάζεται. Είχαν προηγηθεί τον Δεκέμβριο του 1922, μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών εναντίον της πρόθεσης της κυβέρνησης να χορηγήσει υπηκοότητα στους Εβραίους της Ρουμανίας, ενώ τον Μάρτιο του 1923 ο Codreanu μαζί με τον καθηγητή και πολιτικό Alexandru C. Cuza (Κούζα) ιδρύουν την Εθνικο-Χριστιανική Λίγκα Άμυνας (Liga Apărării Naţional Creştine). 

Πρωτύτερα, ο Codreanu, μετά από έρευνα που είχε κάνει, είχε ανακαλύψει ότι οι ηγέτες των Ρουμάνων Κομμουνιστών εργατών δεν ήταν ούτε Ρουμάνοι, ούτε εργάτες. Στο Ιάσιο, το «εργατικό κίνημα» είχε επικεφαλής τον Δρ Ghelerter μαζί με τους Gheler, Spiegler και Schreiber. Στην πρωτεύουσα, το Βουκουρέστι, οι ηγέτες ήταν η Ana Pauker και ο Ilie Moscovici. Όλοι τους ήταν Εβραίοι. 

Συνειδητοποιώντας τι συνέβη πριν από μερικά χρόνια στη Ρωσία, όπου ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας της μπολσεβίκικης επανάστασης ήταν Εβραίοι, θεώρησε ότι η πατρίδα του η Ρουμανία, ήταν σε κίνδυνο να πέσει στα χέρια των Εβραίων κομμουνιστών, οι οποίοι θα κατέστρεφαν τα πάντα στη Ρουμανία. Λέει ο ίδιος: «Αν αυτοί νικήσουν θα έχουμε τουλάχιστον Ρουμάνους εργάτες να διοικούν την Ρουμανία; Θα είναι οι Ρουμάνοι εργάτες κυρίαρχοι της χώρας; Όχι! Η επόμενη μέρα που θα ξημερώσει θα μας βρει σκλάβους μιας από τις πιο βρώμικες τυραννίες: της Ταλμουδικής, εβραϊκής τυραννίας»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Η επίδραση του Νίτσε στην Ελλάδα "Τέχνη" και "Διόνυσος", Βλαστός και Καζαντζάκης


Συγγραφή: · Δημήτρης Ν. Λαμπρέλλης 
Έκδοση: Μάιος 2009 από "Εκδόσεις Παπαζήση" 
Σελ.:306

Το αντικείμενο πραγμάτευσης της συγκεκριμένης μελέτης είναι ο ελληνικός νιτσεϊσμός. Στο πλαίσιό της εξετάζονται θεμελιώδεις όψεις της πρόσληψης του Νίτσε στην Ελλάδα, όπως είναι η περίπτωση των περιοδικών "Τέχνη" και "Διόνυσος", καθώς επίσης και αυτές των Π. Βλαστού και Ν. Καζαντζάκη. Πιο διακριβωμένα, η ίδια πάντοτε μελέτη καταλήγει στα εξής συμπεράσματα: Ο νιτσεϊσμός των δύο περιοδικών λαμβάνει τη μορφή του εθνικισμού και του κοινωνικού ανισοτισμού, ακόμη και του κοινωνικού δαρβινισμού στην περίπτωση του συνεργάτη της "Τέχνης", του Π. Νιρβάνα. Ο νιτσεϊσμός του Βλαστού εμφανίζεται ως σκληρός κοινωνικός -φυλετικός ρατσισμός και ως ευγονική, γνωρίζει δε, όπως και ο νιτσεισμός της "Τέχνης" και του "Διονύσου", τον έπαινο και το θαυμασμό του Κ. Παλαμά. Ο νιτσεϊσμός του Καζαντζάκη διακρίνεται από μεγάλο βάθος και αδιάλειπτη συνέχεια: σημείο εκκίνησής του είναι η διατριβή του συγγραφέα για τον Νίτσε, επόμενος σταθμός του είναι ο θαυμασμός του ιδίου για τον Μουσολίνι και τον Φράνκο, και σημείο κατάληξής του είναι η συνεργασία του με τη "Νεολαία" του καθεστώτος Μεταξά. 

Έκτακτη συνέντευξη του υπεύθυνου των εκδόσεων «Νέα Γενεά» με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Benito Mussolini - Η αυτοβιογραφία μου»


Για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά» η αυτοβιογραφία του Benito Mussolini. Ένα μεγάλο κενό καλύπτεται με την έκδοση αυτή. 

Ο Συναγωνιστής Αλέξανδρος Καρράς είναι το πρόσωπο των τελευταίων ημερών για το εθνικιστικό κοινό στο διαδίκτυο, αφού «τάραξε τα νερά» με την ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Νέα Γενεά» αλλά και με την πρόσφατη δημόσια ομιλία του - σύνδεσμος εδώ και εδώ - για τον ιδεαλισμό του Ίωνος Δραγούμη

Οι συνεντεύξεις του Αυτόνομου Συναγωνιστή στον «Μαύρο Κρίνο» - εδώ και εδώ - προκάλεσαν θετικότατα σχόλια (αλλά και ρεκόρ επισκέψεων στο ιστολόγιο) ενώ με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται να πραγματοποιηθεί το ερχόμενο Σάββατο 25 Νοεμβρίου στην Θεσσαλονίκη, σε χώρο του «Κύκλου Ιδεάπολις» μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον εκδότη, καθώς και βιβλιοπαρουσίαση όλων των τίτλων. 
Οι εν λόγω εκδόσεις που το αναγνωστικό κοινό του «χώρου» τις υποδέχτηκε με ενθουσιασμό και κινούνται σήμερα σε άκρως ικανοποιητικό επίπεδο - για τις οποίες μπορείτε να δείτε σχετικά εδώ και εδώ - συμπληρώνονται με μια «βόμβα» την αυτοβιογραφία του ιδρυτή του Φασισμού, του «Λύκου της Ρώμης», του Benito Mussolini. 

Επιλέξαμε να παρουσιάσουμε μια έκτακτη συνέντευξη με τον εκδότη αφού το εν λόγω βιβλίο συμπληρώνει ένα μεγάλo κενό της Εθνικοεπαναστατικής βιβλιοθήκης, και συμβάλλει θετικά στην προβολή της Αντιδημοκρατικής Σκέψης.


Γιατί επέλεξες να προχωρήσεις στην έκδοση της αυτοβιογραφίας του BenitoMussolini;

Όταν άρχισα να μελετώ τον Φασισμό και τον Μπενίτο Μουσολίνι ανακάλυψα πολλά άγνωστα πράγματα σχετικά με την ιδεολογία αυτή και τον πνευματικό δημιουργό της. Οι Έλληνες ταυτίζουν τον Φασισμό με τον αυταρχισμό, τη στέρηση της έκφρασης και της ελευθερίας του ατόμου, και γενικότερα την καταπίεση της ατομικής ελευθερίας. Αυτό είναι το μέγιστο λάθος με το οποίο διαπαιδαγωγήθηκε ο ελληνικός λαός, ακούγοντας παντού με κουνημένο το δάχτυλο, τη φράση «αυτό είναι φασιστικό» ή «γίνεσαι φασίστας τώρα». Στη συνείδηση του ελληνικού λαού ταυτίστηκε η δικτατορία με τον Φασισμό. Και όμως ο Λένιν, όπως κι ο Στάλιν, ο Μάο κι ο Φιντέλ Κάστρο ήταν δικτάτορες, δεν ήταν όμως Φασίστες! Στην Ελλάδα ο εθνικιστικός χώρος δεν γνωρίζει τι είναι Φασισμός και γενικότερα υπάρχει μια άρνηση λόγω του Μουσολίνι και της αναίτιας επίθεσης του κατά της χώρας μας. Ακούω εθνικιστές ή έστω πατριώτες, να αποκαλούν φασιστική την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή Φασίστες τους....αντιφασίστες! Νομίζω πως ήρθε ο καιρός να γνωρίσουμε την προσωπικότητα του Μουσολίνι και τον Φασισμό ώστε να μην πέφτουμε σε τέτοια ατοπήματα που τρέφουν την κομμουνιστική και μεταπολιτευτική αντιφασιστική προπαγάνδα.


Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ποια είναι η εντύπωση που σχηματίζεται για την προσωπικότητα αυτού του μεγάλου πολιτικού επαναστάτη;

Προσωπικά πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα αφήνοντας στην άκρη τους συναισθηματισμούς που του δημιουργούν οι αναμνήσεις του 1940. Η πολιτική και η προσωπικότητα του Μουσολίνι δεν ξεκινά το 1940 και – το πιστεύω πραγματικά αυτό – δεν τελειώνει το 1945. Τα όσα καταγράφει ο Ιταλός Ηγέτης για την πολιτική του δράση, τη φιλοσοφία του και τη ζωή του είναι πραγματικά καθηλωτικά σε κάθε σελίδα σχεδόν του βιβλίου αυτού. Το συμπέρασμα που βγαίνει από την μελέτη αυτού του βιβλίου είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν πράγματι ο «μεγάλος άνδρας αυτής της γης» όπως είπε ο Χίτλερ κι ο «μεγαλύτερος πολιτικός της εποχής του» όπως είπε ο Γκάντι όταν επισκέφτηκε την Φασιστική Ιταλία! Όλα τα κινήματα που εμφανίστηκαν μετά την άνοδο του Φασιστικού Κόμματος στην εξουσία το 1922, έχουν επηρεαστεί από τον Μουσολίνι, κάτι που παραδέχονται ο Degrelle, ο Codreanu κι ο Rivera. Δεν μπορώ να μη μνημονεύσω σε αυτό το σημείο τη φράση του Robert Brasillach από την πρόσφατη έκδοση της «Νέας Γενεάς»: «Ο Μουσσολίνι είναι ένας μεγάλος ποιητής, όμοιος με αυτούς της ράτσας του». (Ο Leon Degrelle και το μέλλον του ΡΕΧ).

Ο αναγνώστης διαμορφώνει μια αποκρυσταλλωμένη άποψη για την ιδεολογία του Φασισμού διαβάζοντας το βιβλίο;

Από τα όσα διηγείται ο Μουσολίνι για τις δολοφονίες που υπέστησαν οι Φασίστες από την τυφλή βία των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών, το μίσος του για τη Μασονία που αναπτύσσει σε πολλά σημεία του βιβλίου, την περιγραφή με πάσα λεπτομέρεια της Πορείας προς τη Ρώμη, τις επιστολές που παραθέτει με τον Ντ' Αννούντσιο, τις ιδεολογικές αναλύσεις του μέσα από ομιλίες και άρθρα που παραθέτει, καθώς και από το σημαντικότατο προτελευταίο κεφάλαιο «Το Φασιστικό Κράτος και το μέλλον» όπου μας καταγράφει την δημιουργία του Κράτους και τους στόχους του, δεν έχουμε πλέον μόνο άποψη, αλλά γνώμη. Με το βιβλίο αυτό γνωρίζουμε τον Μουσολίνι και κατά συνέπεια τον Φασισμό!

Ποιες οι μέχρι τώρα αντιδράσεις και τα σχόλια του αναγνωστικού κοινού για αυτή την σημαντική έκδοση;

Δέχομαι πολλά μηνύματα όπου άλλοι με ρωτούν για το βιβλίο, άλλοι πότε θα κυκλοφορήσει και πως θα το προμηθευτούν κι άλλοι μου το έχουν ήδη παραγγείλει.

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στην επικείμενη παρουσία σου στον Κύκλο Ιδεάπολις στις 25 Νοεμβρίου στην Θεσσαλονίκη;

Ναι, θα υπάρξει παρουσίαση και ανάλυση του περιεχομένου, καθώς και μια σύγκριση των ιστορικών καταστάσεων που περιγράφονται πριν ανέλθει ο Μουσολίνι στην εξουσία. Οι ιστορικές ομοιότητες είναι απίστευτες. Η τότε Ιταλία με τη σύγχρονη Ελλάδα έχουν ακριβώς τα ίδια συμπτώματα ασθένειας. Η θεραπεία είναι εν τέλει η δημιουργία ενός Φασιστικού Κράτους.

Τι ήταν αυτό που σε συγκίνησε πιο πολύ διαβάζοντας τη ζωή ενός ανθρώπου που θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει ως τον δικό μας Λένιν;

Η θέληση του για επικράτηση, η τόλμη του, η σκέψη του, ο τρόπος που αντιμετώπιζε τις πολιτικές δυσκολίες αλλά και τους πολιτικούς αντιπάλους, η Πίστη του. Η μεθοδικότητα που χρησιμοποίησε για να καταστρέψει τον μπολσεβικισμό και τα κόμματα. Με εξέπληξε η μεγαλοψυχία του όταν, ενώ ήταν πλέον Αρχηγός του Κράτους, δεν εκδικήθηκε κανέναν πολιτικό του αντίπαλο. Είχε το όραμα να μεταδώσει ένα νέο πνεύμα στο λαό του. Σαν Πλατωνιστής που είμαι με ικανοποίησε ότι στη φιλοσοφία του Πλάτωνος αναζητούσε ώρες ποίησης και διαλογισμού! Ανέφερα νωρίτερα τα λόγια του Brasillach που τον αποκαλεί ποιητή το 1936. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο μεγάλος Γάλλος λογοτέχνης και μάρτυρας της Ιδέας έβλεπε στον Φασισμό την ποίηση. Ο Μουσολίνι όμως ήδη από το 1928 καταγράφει στην αυτοβιογραφία του τα εξής λόγια: «Η ποίηση της ζωής μου έγινε η ποίηση της δόμησης. Ο έρωτας της ύπαρξής μου είναι τα μέτρα, οι πολιτικές και το μέλλον ενός κράτους. Αυτά για μένα έχουν τη μυρωδιά του δράματος.»Μελετώντας το βιβλίο καταλαβαίνουμε γιατί ο Λένιν χτυπιόταν όταν οι Ιταλοί σοσιαλιστές έχασαν από τις τάξεις τους τον Μουσολίνι και γιατί ο Χίτλερ, στο «Δεύτερο βιβλίο» (εκδόσεις “Νέα Γενεά”), τον αποκαλεί ανώτερο πολιτικό.

Ποιος πιστεύεις ότι επηρέασε την Ιστορία περισσότερο, ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ;

Πολλοί θεωρούν ότι την Ιστορία την επηρέασε ο Χίτλερ. Προσωπικά θεωρώ ότι την Ιστορία την επηρέασε ο Μουσολίνι καθώς όλα τα εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης άντλησαν έμπνευση, πίστη κι ελπίδα μετά την επιτυχημένη Πορεία στη Ρώμη. Το παραδέχονται ο Degrelle, ο Codreanu κι ο Brasillach. Ο Χίτλερ απέτυχε να πραγματοποιήσει μια ανάλογη επιτυχία επιχειρώντας ουσιαστικά μια «Πορεία στο Μόναχο» που έμεινε γνωστή ως «πραξικόπημα της μπυραρίας» στην ιστορία. Ο Μουσολίνι ένωσε πρώτος τον εθνικισμό και το σοσιαλισμό και πρώτος έκανε Κίνημα τις θεωρίες των Γάλλων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε εξάλλου πως το 40ωρο της εβδομαδιαίας εργασίας, δηλαδή το οκτάωρο, προτάθηκε και εφαρμόστηκε πρώτα από τον Μουσολίνι και η βράβευση των πολύτεκνων μητέρων έγινε πρώτα από αυτόν το 1928. Ο Χίτλερ το έπραξε 10 χρόνια μετά. Ο Μουσολίνι δημιούργησε κάτι εντελώς νέο, δεν αντέγραψε κανέναν. Ο Χίτλερ αντέγραψε τον Ναπολέοντα, κάτι που έχω αναπτύξει σε παλαιότερο άρθρο μου. Η «Μεγάλη Στρατιά» του δεύτερου ήταν τα Waffen - SS του πρώτου, ενώ και οι δύο ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας την ίδια ημέρα: 22 Ιουνίου! Ήταν 9 Νοεμβρίου η μέρα που ο Ναπολέων έκανε πραξικόπημα και 9 Νοεμβρίου επίσης ο Χίτλερ αποπειράθηκε να καταλάβει την εξουσία. Από την άλλη, ο Μουσολίνι που ήταν ένας σοσιαλιστής μαχητικός, σήκωσε την μεγάλη εθνικιστική επανάσταση της Μεσοπολεμικής Ευρώπης. Όλα είναι μοναδικά σε αυτόν, όπως κι αυτό που καταγράφει ο Σκορτσένυ στα απομνημονεύματά του, καταγοητευμένος από την γνωριμία του με τον Μουσολίνι: αρνήθηκε τον τίτλο του Δούκα επειδή κατάγετο από οικογένεια αγροτών κι αυτό αποτελούσε για κείνον την μεγαλύτερη τιμή! (εκδόσεις Eurobooks)

Πιστεύεις ότι θα καταφέρει ο Φασισμός να αποκτήσει και πάλι οπαδούς ώστε να φτάσει στη Νίκη;

Την απάντηση τη δίνει στο βιβλίο ο ίδιος ο Μουσολίνι: «Σήμερα ο Φασισμός βρίσκεται στα πρώτα στάδια της ζωής του: σε αυτά του Χριστού. Μη βιάζεστε· θα έρθουν και αυτά του αποστόλου Παύλου.» Πιστεύω πως η εποχή μας είναι τα χρόνια του αποστόλου Παύλου για τον Φασισμό. Έχω πάντα στο μυαλό μου και στη ψυχή μου χαραγμένα τα λόγια του Λαο Τσε: «Η αλήθεια που καταπιέζεται δυναμώνει κι αποκτά ισχυρή αντοχή - Όποιος επιμένει, έχει θέληση. Όποιος μένει στη θέση του, αντέχει - Όταν μια χώρα αποδιοργανώνεται εμφανίζεται ο πατριωτισμός». Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί θέριεψε ξαφνικά το αντιφασιστικό κίνημα αμέσως με την εμφάνιση των μνημονίων στην Ελλάδα. Όσο περισσότερο απαξιώνεται ο κοινοβουλευτισμός τόσο περισσότερο αυξάνει η αντιφασιστική βία που αποτελεί την καταστολή της έκφρασης του εθνικιστικού συναισθήματος. 

Σε ένα πρόσφατο άρθρο μου αποκάλυψα την ιστορική καταγωγή του αντιφασιστικού κινήματος: γεννήθηκε στη Γερμανία από την ένωση των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών στο δρόμο εναντίον των εθνικοσοσιαλιστών και είχε το ίδιο σύμβολο με σήμερα. Λεγόταν «Antifaschistische Aktion», δηλαδή «Αντιφασιστική Δράση». Μην ξεχνάτε ότι ο Πατέρας του Φασισμού υποστήριζε πως ο Φασισμός είναι και θα είναι πάντα ένα Κίνημα μειοψηφίας. Η πλειοψηφία αρέσκεται πάντα σε ιδεολογίες που προάγουν την ευδαιμονία μέσα από τον υλισμό και την ασυδοσία. Λοιπόν, μην απογοητεύεστε. Οι Φασίστες έχουμε συκοφαντηθεί εδώ και εφτά δεκαετίες από αυτούς που τυραννούν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Σήμερα, με την πειθώ και το παράδειγμα - όπως διδάσκει ο Βρετανός φασίστας Mosley - θα αποδείξουμε ποιοι είμαστε. Σήμερα που οι λαοί νιώθουν τις αλυσίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τους σφίγγουν όλο και πιο πολύ. Είναι οι αλυσίδες του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού και του μπολσεβικισμού. Ποιοι θα σπάσουν αυτές τις αλυσίδες; Με τεταμένη τη δεξιά σας απαντώ: ΕΜΕΙΣ! 

Εν Έτει 2000 (του Φαίδρου Μπαρλά)



Όταν μεγάλωσε, έμαθε
πως ο πατέρας του
ήταν κι αυτός,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Η θεία του η Λιλή,
ο θείος του ο Μιχάλης,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,
όλες οι γνωστές της μαμάς,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο…
Τώρα, κάθε πρωί,
καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων
κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα
την κλεισμένη «εις μνήμην».
στριφογυρίζει στο νου του
η ίδια απορία:
«Πώς διάβολο χώρεσαν
όλοι αυτοί εδώ μέσα;…»

Pierre Drieu La Rochelle: «Για μένα ο Φασισμός ήταν σοσιαλισμός»


“Ένας λαός που δεν έχει παρά μόνο την αίσθηση της καλοπέρασης, δεν προετοιμάζεται για τίποτα από αυτό που είναι η ζωή, η αληθινή ζωή. Δεν ήταν οι δάσκαλοι ούτε οι καθηγητές μας, οι οποίοι μπορούσαν να μας μάθουν τι είναι η ζωή. Μας μιλούσαν για την πρόοδο, για την αιώνια ειρήνη, για την καλοπέραση όλης της ανθρωπότητας. Αλλά, η ζωή σε αυτό τον πλανήτη, δεν είναι αυτή: είναι οι σεισμοί, τα παλιρροϊκά κύματα, οι κυκλώνες, οι καταιγίδες, οι πυρκαγιές, οι επιδημίες, οι κοινωνικές – οικογενειακές δυσκολίες κ.λπ. Η ζωή δεν μπορεί να είναι ήρεμη και άνετη από τη γέννηση ενός ανθρώπου μέχρι το θάνατο- διαφορετικά θα έμοιαζε με θάνατο (Drieu,» Τα Αδέσποτα σκυλιά «1944).

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζει χωρίς τις πατρίδες και, βεβαίως θα πέθαινε εάν σκοτώνοντας τες κατέστρεφε τα δικά της όργανα, αλλά και οι πατρίδες δεν μπορούν πια να ζουν χωρίς την Ευρώπη. Είναι γεννημένες από την Ευρώπη, πρέπει να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Την έχουν καταστρέψει κατά καιρούς από την θαυμάσια ανάπτυξη τους, όπως τα παιδιά που έχουν χειραφετηθεί σκληρά από τη μητέρα τους για να εκμεταλλευθούν το μερίδιο του πεπρωμένου τους, αλλά σήμερα πρέπει να καταφύγουμε και να αναζωογονηθούμε από αυτή… Τελειώνει η ανοιξιάτικη εποχή των πόλεων και των πατρίδων, των πριγκιπάτων και των βασιλείων: Και επιστρέφει η θερινή εποχή των αυτοκρατοριών. Μετά την Αθήνα, είναι η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου ή του Καίσαρα.» (Drieu, «Ο Γάλλος της Ευρώπης», άρθρο γραμμένο το 1941)


«Δεν είμαι ένας γνήσιος πατριώτης, ένας σκυθρωπός εθνικιστής. Δεν είμαι παρά ένας Γάλλος, ένας Ευρωπαίος. Εξέτασα από τη μια και από την άλλη όλες τις πιθανές λύσεις για να έρθω στην Ευρώπη: Ήμουν πάντα ενάντια στην εχθρότητα τη γαλλογερμανική καθώς είναι ένα από τα βασικά εμπόδια στην Ευρώπη. Μιλούσα πάντα ελεύθερα και σκληρά στους Γερμανούς. Τους εξηγούσα ότι δεν καταλάβαιναν τίποτα για την ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση που θα μπορούσε να δικαιολογήσει και να αλλάξει τις επιθέσεις τους και τις κατακτήσεις τους. Ήθελα, υπό την κατοχή και υπό την πίεση του πολέμου και των αναγκών του, ο λαός της Γαλλίας, να επιβεβαιώσει τη δυναμικότητα του και την προσωπικότητα του από μια άμεση σοσιαλιστική επανάσταση. Για μένα, ο φασισμός, ήταν ο σοσιαλισμός, η μόνη πιθανότητα του ρεφορμιστικού σοσιαλισμού (…). Ήθελα η συνεργασία να ήταν μια αντίσταση, αλλά μια κοινωνική αντίσταση.» (Εφημερίδα, 1945)

Τὸ πλοῖο τῶν ἠλιθίων - τοῦ Ted Kaczynski (Unabomber)



«Τρέμω ἀπὸ τὸ κρῦο», εἶπε ἕνας ῥωμαλέος ναυτικός. «Αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο ταξίδι ποὺ ἔχω βρεθεῖ. Τὸ κατάστρωμα εἶναι γλιστερὸ ἀπὸ τὸν πάγο. Ὅταν εἶμαι στὸ παρατηρητήριο ὁ ἀέρας περνᾶ τὸ πανωφόρι μου σὰν μαχαῖρι. Κάθε φορὰ ποὺ δένω τὸ πανὶ τῆς πλώρης τὰ δάχτυλά μου πάνε νὰ παγώσουν. Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ παίρνω μόνο πέντε πενιχρὰ σελίνια τὸ μήνα». «Νομίζεις ὅτι ἐσύ μόνον τήν ἔχεις ἄσχημα;», εἶπε μιὰ γυναῖκα ἐπιβάτης. «Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κοιμηθῶ τὸ βράδυ ἀπὸ τὸ κρῦο. Οἱ κυρίες σὲ αὐτὸ τὸ πλοῖο δὲν παίρνουν ὅσες κουβέρτες παίρνουν οἱ ἄντρες. Αὐτὸ δὲν εἶναι δίκαιο». 

Ἕνας μεξικανὸς ναύτης παρεμβαίνει στὴν συζήτηση. «Ἐγὼ παίρνω μόνο τὸν μισὸ μισθὸ ἀπὸ ὅτι παίρνουν οἱ ἄγγλοι ναῦτες. Χρειαζόμαστε ἀρκετὴ ποσότητα φαγητοῦ γιὰ νὰ εἴμαστε ζεστοὶ σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα καὶ δὲν παίρνω τὸ μερίδιό μου. Οἱ Ἄγγλοι παίρνουν περισσότερο. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ μοῦ δίνουν διαταγὲς στὰ ἀγγλικὰ ἀντὶ στὰ ἱσπανικά». 

«Ἐγὼ ἔχω περισσότερους λόγους νὰ διαμαρτύρομαι ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλο», εἶπε ἕνας Ἰνδιάνος ναύτης. «Ἂν τὰ χλωμὰ πρόσωπα δὲν μοῦ εἶχαν κλέψει τὴν προγονική μου γῆ, δὲ θὰ ἦμουν κἄν σὲ αὐτὸ τὸ πλοῖο μέσα στὰ παγόβουνα καὶ τοὺς ἀρκτικοὺς ἀνέμους. Θὰ ἦμουν σὲ ἕνα κανὸ καὶ θὰ κωπηλατούσα σὲ μιὰ ὡραία γαλήνια λίμνη. Μοῦ ἀξίζει ἀποζημίωση. Τουλάχιστον ὁ καπετάνιος πρέπει νὰ μὲ ἀφήσει νὰ παίζω ζάρια γιὰ νὰ βγάζω μερικὰ λεφτά». 

Ὁ λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτὲς ὁ πρῶτος ἀξιωματικὸς μὲ ἀποκάλεσε «πούστη» μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ παίρνω πίπες. Ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ παίρνω πίπες χωρὶς νὰ μοῦ ἀποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς». «Δὲν εἶναι μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κακὴ μεταχείριση σ’ αὐτὸ τὸ πλοῖο…», παρενέβη μιὰ φιλόζωη ἀπὸ τοὺς ἐπιβάτες, μὲ φωνὴ τρεμάμενη ἀπὸ ἀγανάκτηση, «…γιατὶ τὴν τελευταία ἐβδομάδα εἶδα τὸν δεύτερο ἀξιωματικὰ νὰ κλοτσᾶ τὸν σκῦλο τοῦ πλοίου δύο φορές».

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά»


Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Καρρά των εκδόσεων «Νέα Γενεά».

Συναγωνιστή Αλέξανδρε, προσφάτως πραγματοποίησες την ίδρυση ενός νέου εκδοτικού οίκου με τον τίτλο «Νέα Γενεά». Γιατί προχώρησες σ' αυτήν την προσπάθεια και γιατί επέλεξες τον τίτλο αυτόν;

Η ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Νέα Γενεά» είναι το αποτέλεσμα του κόπου δύο ετών. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από την επιθυμία μου να συμβάλω στη διανόηση και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος. Ο τίτλος αποτελεί την αναβίωση του εκδοτικού οίκου της δεκαετίας του '30, τον οποίο είχαν ιδρύσει η Σίτσα Καραϊσκάκη, ο Ευάγγελος Κυριάκης κι ο Κυριάκος Καραμάνος. Στόχος μου η συνέχεια του έργου τους και η σύνδεση της εποχής τους με την εποχή μας.

Ποιοι είναι οι πρώτοι τίτλοι που έχεις εκδώσει;

Η πρώτη έκδοση ήταν όλα τα άρθρα της Σίτσας Καραϊσκάκη στο περιοδικό “Η Νεολαία” της 4ηςΑυγούστου. Δεύτερη έκδοση ήταν το άγνωστο σε πολλούς βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ, με τον τίτλο “Δεύτερο Βιβλίο”. Τρίτη έκδοση, προς τιμήν της Σίτσας Καραϊσκάκη, μία συλλογή άρθρων της για την τέχνη και τη φυλή. Τέλος, η πιο πρόσφατη έκδοση είναι το βιβλίο του Robert Brasillach “Ο Leon Degrelle και το μέλλον του Rex”.

Ποιες είναι οι μέχρι τώρα εντυπώσεις από τους αναγνώστες;

Μέχρι στιγμής υπάρχουν θετικότατα σχόλια και πολλοί φίλοι συναγωνιστές δέχτηκαν  τις εκδόσεις με ενθουσιασμό και αισιοδοξία, προτείνουν βιβλία για να εκδώσουμε στο μέλλον κι ενθαρρύνουν και στηρίζουν αυτήν την προσπάθεια. Σ' αυτό το σημείο οφείλω να ευχαριστήσω για τη στήριξη από την πρώτη μέρα της ίδρυσης το ιστολόγιο του «Μαύρου Κρίνου», το ιστολόγιο Zentropa, την εφημερίδα “Ελεύθερος Κόσμος”, συναγωνιστές από το Propatria, τον Κύκλο Ιδεάπολις και γνωστά βιβλιοπωλεία του εθνικιστικού χώρου.

Πώς βλέπεις το σύγχρονο αντιδημοκρατικό-αντικοινοβουλευτικό βιβλίο και τους εθνικιστές εκδότες;

Ο σκοπός δεν είναι να υπάρχει ανταγωνισμός στις εκδόσεις, αλλά συναγωνισμός και αλληλοσυμπλήρωση στους τίτλους που επιλέγονται κι εκδίδονται από τους εκδότες του εθνικιστικού χώρου. Το εθνικιστικό-φασιστικό-εθνικοσοσιαλιστικό βιβλίο αποτελεί μια πράξη επαναστατική ενάντια σ' ένα τυραννικό καθεστώς, εχθρικό προς τις ιδέες και τα ιδανικά μας. Όλοι μας από κάποιο βιβλίο που βρέθηκε στα χέρια μας ξεκινήσαμε κάποτε να συνειδητοποιούμε τι εστί κοινοβουλευτικό καθεστώς, δημοκρατία, φιλελευθερισμός, μπολσεβικισμός και κυρίως γιατί συκοφαντήθηκαν τα φασιστικά κινήματα του Μεσοπολέμου από τους νικητές.

Ποια τα σχέδια για το μέλλον;

Οι πρώτοι τέσσερις τίτλοι μπορούν να σας προϊδεάσουν. Σύντομα θα υπάρξει και κατάστημα.

Ποιοι είναι οι τρόποι παραγγελίας των βιβλίων και σημεία διανομής τους και ποια τα κοινωνικά δίκτυα, στα οποία παρουσιάζεται ο εκδοτικός οίκος;

Μέσω της ιστοσελίδας neageneabooks.gr με αντικαταβολή, paypal και κατάθεση σε τράπεζα μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα βιβλία απευθείας από τον εκδοτικό οίκο (6945951077 Ωράριο Επικοινωνίας: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 9:00 - 15:00 Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 9:00 - 18:00 info@neageneabooks.gr) Τα βιβλία επίσης υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία Ελεύθερη Σκέψις, ΛόγχηΠελασγός και της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα καθώς και στο Αριστοτέλειο στη Θεσσαλονίκη. 

Ποιο είναι το μήνυμά σου προς τους αναγνώστες του Μαύρου Κρίνου;

Να συνεχίσουν την έρευνα, τη μελέτη και την προπαγάνδα των φασιστικών ιδεών.

Συναγωνιστή σ' ευχαριστώ για το χρόνο σου και για την τιμή να απαντήσεις στις ερωτήσεις που σου έθεσα. Καλή επιτυχία στη συνέχεια της προσπάθειάς σου.

Κι εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία, την προβολή και την στήριξη μέσα από το ιστολόγιο σας. Σας χαιρετώ με τεταμένη τη δεξιά! 

Η φυλή ως γεννήτωρ ιδεών (Β' μέρος)


ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ

Στην Γερμανία η πιο σοβαρή και συμπαγής προσπάθεια να ιδρυθεί μία τέτοια ελίτ συνίσταται στο προαναφερθέν σώμα των S.S. Είναι ενδιαφέρον το ότι ο Χάινριχ Χίμλερ, επικεφαλής αυτού του σώματος το οποίο δύναται να αποκληθεί και «Φρουρά και Τάγμα της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως», είναι ταυτόχρονα και επικεφαλής της Μυστικής Κρατικής Αστυνομίας (Gestapo) και ότι άλλοι αξιωματικοί υπό τις διαταγές του έχουν παρόμοιες θέσεις. Σημειωτέον ο Χίμλερ και όλο το Σώμα του είναι υπόλογοι απευθείας και αποκλειστικά στον Χίτλερ. Αυτό που αντλούμε από αυτά τα στοιχεία, είναι η αναγκαιότητα να προχωρήσει η αντίληψη περί «αστυνομίας» πέρα από το στενό πλαίσιο που χαρακτήριζε το παλιό δημοκρατικό και θετικιστικό Κράτος, όπου η αστυνομία είχε να αντιμετωπίσει απλώς παραβάτες και στην χειρότερη περίπτωση ανατρεπτικούς υπό την πιο στενή και άμεση έννοια της λέξεως. 

Το νέο ολοκληρωτικό Κράτος αποτελεί έναν οργανισμό, ο οποίος πρέπει όχι μόνο να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια σε πραγματικές πληγές, αλλά επίσης ενάντια σε κάθε ύπουλη διείσδυση, ενάντια σε οτιδήποτε μπορεί να τον αποδυναμώσει και να διευκολύνει την δράση μικροβίων και τοξινών. Αυτό που χρειάζεται, ως προς αυτήν την άποψη, είναι μία δράση η οποία δεν είναι απλώς αμυντική, αλλά επίσης προληπτική και αντεπιθετική. Στο πλαίσιο αυτό οι αποστολές που γίνονται εμφανείς δεν έχουν να κάνουν τόσο με κάποια παράγραφο του ποινικού ή άλλου κώδικα. Μάλλον απαιτούν μία επιδέξια δράση επίβλεψης και προστασίας η οποία θεωρεί το ηθικό και το πνευματικό ως πολύ σημαντικά και έχει την φύση μίας Ιεράς Εξετάσεως υπό την καλύτερη έννοια, περισσότερο από ότι έχει την φύση της «αστυνομίας», εξαιτίας της επιγνώσεως ότι η αληθινή δύναμη της επαναστάσεως έγκειται στο όραμα του κόσμου και στις μεγάλες θεμελιώδεις ιδέες της και επίσης της επιγνώσεως ότι η αλλοίωσή ή η αποδυνάμωσή τους θα ανήγγειλε μίαν αναπόδραστη παρακμή του κομματικού-πολιτικού οργανισμού υπό την στενή έννοια του όρου. Σε αυτό το πεδίο επίσης, είναι εμφανές ότι τίποτε δεν θα ήταν πιο θανατηφόρο και αναποτελεσματικό από την γραφειοκρατία, τίποτε δεν θα ήταν πιο ουσιαστικό από μία λεπτή ευαισθησία, μία φυλετική ευαισθησία, ένα ένστικτο ικανό να αναπτυχθεί ακόμη και σε περιοχές που συνορεύουν με το απόκρυφο.

Αφού η προσοχή μας δικαίως επιστήθηκε στο έγγραφο που είναι γνωστό ως «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», πρέπει να αναρωτηθούμε αν υπάρχει η πολυτέλεια της καθοιονδήποτε τρόπου υποεκτίμησης των δυσκολιών της αποστολής δημιουργίας στοιχείων, τα οποία τουλάχιστον μπορούν να είναι ίσα ως προς τις ικανότητές τους με τους μυστικούς ηγέτες της παγκόσμιας ανατροπής και τα οποία θα γνωρίζουν όλα τα μέσα τους. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας αυτό, μπορούμε να δούμε ποια σημασία πρέπει να έχει η ιδέα μίας φυλετικής-πνευματικής ελίτ, ιδέα στην οποία αφιερώσαμε τις προηγούμενες σκέψεις μας. Καθώς εξελίσσεται θα μπορούσε να της επιτραπεί να αναπτυχθεί πέρα από το απλώς εθνικό πεδίο, πέρα ακόμη και από αυτό ενός οργανισμού όπως η περίφημη Υπηρεσία Πληροφοριών, εκτελώντας αποστολές οι οποίες καθώς είναι επί του παρόντος περιορισμένες στον εθνικό τομέα τους, παραμένουν μόνο δυνατότητες ακόμη και σε αυτά τα ίδια τα Εθνικοσοσιαλιστικά S.S. 

Κατά αυτόν τον τρόπο δηλαδή είναι δυνατό να οδηγηθούμε στην ιδέα ενός Στρατιωτικού Τάγματος, υπό την αρχαία, μεσαιωνική έννοια, το οποίο είναι επίσης πνευματικό και δομημένο έτσι ώστε να υπερασπίζεται την παράδοση και να επιτίθεται στον εχθρό σε όλες τις μορφές του, ορατές και αόρατες, οπουδήποτε βρίσκεται και οποιαδήποτε μεταμφίεση και αν προσλάβει, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική ακόμη και επιστημονική: εν ολίγοις το θετικό αντίστοιχο της αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει την παγκόσμια συνομωσία και το διεθνές ανατρεπτικό μετώπο.

Φυσιολογικά, πριν εισέλθουμε σε αυτό το στάδιο θα χρειαστεί μία μακρά περίοδος εκπαιδεύσεως, επιλογής και εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και κοινωνικής οργανώσεως της εν λόγω ελίτ. Σε αυτό το στάδιο, εντούτοις, το κυριότερο είναι να αποκτήσουμε επίγνωση των απαιτήσεων και να καταγράψουμε την εξής αρχή: να προχωρήσουμε πέρα από το γενικό, πολιτικό, προπαγανδιστικό, λαϊκιστικό στάδιο της φυλετικής επίγνωσης · να φτάσουμε στο εποικοδομητικό, σοβαρό, διαφοροποιητικό και επιμορφωτικό στάδιο εγκαθιδρύοντας κατάλληλους οργανισμούς και αναθέτοντας συγκεκριμένες ευθύνες σε εκείνους οι οποίοι κατέχουν ιστορική καλή τύχη και κατάλληλα προσόντα. Να προχωρήσουμέ πέρα από απλά λόγια και θεωρίες, σε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σχολή μελλοντικών ηγετών.


ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΒΟΛΑ

πηγή

Η φυλή ως γεννήτωρ ιδεών (Α' μέρος)



Το παρακάτω άρθρο του Βαρόνου Ιουλίου Έβολα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Regime Fascista τον Μάιο του 1939 υπό τον τίτλο «La Razza quale Costruttrice dei Capi».


 Η ΦΥΛΗ ΩΣ ΓΕΝΝΗΤΩΡ ΗΓΕΤΩΝ
  
Στο προηγούμενο άρθρο μας στο Diorama αναρωτηθήκαμε για το αν εκτός από τις γενικές εφαρμογές της φυλετικής και εθνικής υγιεινής και φυσικά την υπεράσπιση της γενετικής κληρονομιάς μας ενάντια στην επιμειξία και τον υβριδισμό, το δόγμα της φυλής θα έπρεπε να περιοριστεί στο να είναι ένα ζήτημα «διδασκαλίας» ή αν στην χώρα μας θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να γίνει η βάση μίας αληθινής «μορφώσεως»,με ειδικές αποστολές πνευματικής και πολιτικής φύσεως σχετικές με μία συγκεκριμένη φυλετική αριστοκρατία. Με άλλα λόγια πρέπει να εξεταστεί το αν, δεδομένων παρομοίων αναγκών, θα έπρεπε να επιχειρήσουμε στην πατρίδα μας σχέδια παρόμοια με αυτά του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος παρότι αποτελεί πιο πρόσφατη εξέλιξη από τον Ιταλικό Φασισμό έχει προσλάβει ήδη συμπαγή μορφή, όπως η ίδρυση της Σχολής Αδόλφος Χίτλερ, των δοκίμων του Τάγματος του Όρντενσμπουργκ, των σωμάτων S.S. και των σχολών τους για ηγέτες, και της εθνικής Politische Hermehunganstante. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα Γερμανικά ιδρύματα δείχνουν μία σαφή πρόθεση διενέργειας πολιτικής επιλογής, στην οποία οι φυλετικές προϋποθέσεις πρέπει να έχουν ένα θεμελιώδη ρόλο και την αξία μίας πραγματικής διαπλαστικής δυνάμεως.


Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΗΓΕΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Γενικώς πρέπει να αναγνωριστεί ότι το πρόβλημα της μελλοντικής άρχουσας τάξεως είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά για τα κινήματα παλινορθωτικής φύσεως: μπορεί να αναβληθεί κατά τα πρώτα στάδια του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας και την εδραίωση ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς, σε μία δεύτερη φάση όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί ώστε να διαιωνιστεί και να σταθεροποιηθεί εκείνος ο οργανισμός τον οποίον δημιούργησε η εκδήλωση των «ανδρών του πεπρωμένου».Μακράν από το να περιορισθεί στην ακαδημαϊκή σφαίρα ή να εξαντληθεί εντός πολιτισμικών ή προπαγανδιστικών μορφών, το δόγμα της φυλής θα πρέπει ως εκ τούτου να συνεισφέρει στην επίτευξη ενός τέτοιου σκοπού. Φυσικά εδώ είναι προαπαιτούμενο το γεγονός ότι, ένα τέτοιο δόγμα γίνεται αντιληπτό σφαιρικώς και ως εκ τούτου δεν είναι περιορισμένο στην ανθρωπολογική και βιολογική σφαίρα («φυλετισμός του πρώτου βαθμού»), αλλά θεωρεί την φυλή ως μία πραγματικότητα της ψυχής, του χαρακτήρος και του τρόπου ζωής και τελικά ως «όψη του κόσμου» και ως φυλή του πνεύματος («φυλετισμός του δεύτερου και τρίτου βαθμού»).


Κάθε είδους αδιάκριτη εθνική αλλοίωση είναι, αφενός συνέπεια μίας εκφυλισμένης εσωτερικής ευαισθησίας και της τυραννίας των υλιστικών, ατομικιστικών και συναισθηματικών απόψεων και αφετέρου η αιτία του περαιτέρω εκφυλισμού λαών και πολιτισμών · αυτό πρέπει να λαμβάνεται σταθερά υπ’ όψιν .Για αυτόν τον λόγο ακριβείς θεωρήσεις «φυλετισμού του πρώτου βαθμού» δεν θα έπρεπε να παραμεληθούν στην δημιουργία μιας νέας άρχουσας τάξεως και παρούσης της καταστάσεως, προπαντός στην Ιταλία, δεν είναι αδύνατο φυσικά χαρακτηριστικά ασυνήθιστα για μία δεδομένη φυλή να συνοδεύονται από ψυχικά χαρακτηριστικά ανήκοντα σε μία διαφορετική φυλή. Εντούτοις δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν η έρευνα και η συνεπακόλουθη επιλογή έχουν περιορισθεί σε μία σφαίρα καθορισμένη από την αντιστοιχία στον φυλετικό σωματικό τύπο τον οποίο θεωρούμε υψηλότερο, συγκεκριμένα τον Βόρειο Άριο, είναι πιο πιθανό να βρούμε τις αντίστοιχες πνευματικές ποιότητες από ότι θα βρίσκαμε μέσω τυχαίας έρευνας, η οποία θα αγνοούσε την φυλετική σωματική τυπολογία και αυτό, το ίσως θαμμένο, αλλά απίθανο να εξαφανισθεί εντελώς σημάδι μίας κληρονομικότητος και μίας καταγωγής, το οποίο μία σχετική φυλετική καθαρότητα συναπαρτίζει υπό μία φυσική και ανθρωπολογική έννοια. Και ούτε τα πλεονεκτήματα των αποτελεσμάτων της ένδοξης δράσεως και των ορατών υποδειγμάτων μπορούν να αγνοηθούν, κάθε φορά που οι ηγέτες έχουν μίαν ιδιαίτερη αρρενωπή παρουσία · είναι κατά την κοινή αντίληψη της εκφράσεως μάλλον «εύ-γενείς» παρά μικροί, διοπτροφόροι, ασθενικοί, φυλετικά σύμμεικτοι άνθρωποι. 

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο εδώ

Oswald Spengler: είναι δυνατή η επίτευξη της παγκόσμιας ειρήνης;



Το ερώτημα για το αν είναι δυνατή ή όχι η επίτευξη παγκόσμιας ειρήνης, μπορεί να απαντηθεί μόνο από κάποιον γνώστη στης Παγκόσμιας Ιστορίας. Το να έχεις γνώση της ιστορίας αυτής ωστόσο, συνεπάγεται και το να γνωρίζεις το πώς ήταν και θα είναι ο άνθρωπος. Υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά –ακατανόητη από πολλούς- ανάμεσα στη μορφή που θα έχει η ιστορία του μέλλοντος και στο πως θα ήθελε κάποιος αυτή να είναι. Η ειρήνη συνιστά επιθυμία, ο πόλεμος είναι γεγονός και η Ιστορία ποτέ δεν έχει λάβει υπόψη, τις ανθρώπινες επιθυμίες και εξιδανικεύσεις.

Η πολεμική εξέλιξη της Ιστορίας

Η ζωή είναι ένας αγώνας, μία πάλη που περιλαμβάνει φυτά, ζώα και ανθρώπους. Είναι πάλη μεταξύ κοινωνικών τάξεων, ανθρώπων και εθνών, λαμβάνοντας ενδεχομένως οικονομική, κοινωνική , πολιτική και στρατηγική μορφή. Είναι η πάλη για δύναμη με την οποία θα επικρατήσει η βούληση κάποιου, η πάλη για εκμετάλλευση προνομιών ή προώθηση της γνώμης για την έννοια του πρόσφορου ή του δικαίου. Όταν όλα τα μέσα αποτυγχάνουν η διέξοδος βρίσκεται στο ύψιστο αυτών, τη βία. Ένα άτομο που ασκεί βία μπορεί να χαρακτηριστεί ως εγκληματίας, μία τάξη να χαρακτηρισθεί επαναστατική ή προδοτική, ένας λαός αιμοσταγής. Όποιος και να είναι ο χαρακτηρισμός όμως, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ο σύγχρονος παγκόσμιος κομμουνισμός ονομάζει τους πολέμους του  «εξεγέρσεις», ιμπεριαλιστικά έθνη περιγράφουν τις δικές του επαναστάσεις ως «κατευνασμούς εξεγέρσεων ξένων λαών». Και αν ο κόσμος υπήρχε ως ενωμένο κράτος, οι πόλεμοι επίσης θα αναφέρονταν ως «εξεγέρσεις». Εν προκειμένω, οι αντιθέσεις αυτές είναι καθαρά λεκτικές.

Οι λαοί που επιλέγουν τον ειρηνισμό, πεθαίνουν

Η συζήτηση για παγκόσμια ειρήνη γίνεται την εποχή μας μεταξύ λευκών λαών και όχι μεταξύ πληθυσμιακά περισσοτέρων πολυάριθμων εγχρώμων λαών. Γεγονός άκρως επικίνδυνο. Όταν μεμονωμένοι στοχαστές και ιδεαλιστές μιλούν για ειρήνη, όπως συμβαίνει από αμνημονεύτων χρόνων, οι επιπτώσεις είναι αμελητέες. Όταν όμως ολόκληροι λαοί γίνονται πασιφιστές, αυτό είναι δείγμα γήρατος. Οι ισχυροί και αδέσμευτοι λαοί δεν είναι πασιφιστές. Η υιοθέτηση τέτοιων ειρηνιστικών  θέσεων από έναν λαό, αποτελεί  ουσιαστικά εγκατάλειψη του μέλλοντός του, καθότι τα ειρηνιστικά ιδεώδη  προκαλούν μια στάσιμη, ανίατη κατάσταση, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές ύπαρξης.

Το μέλλον για τους λευκούς λαούς

Όσο ο άνθρωπος εξελίσσεται θα υπάρχουν πόλεμοι. Σε περίπτωση που οι λευκοί λαοί κουραστούν από τον αυτούς, ώστε οι κυβερνήσεις τους να μην μπορούν να τους διεξάγουν, η γη θα πέσει αναπόφευκτα θύμα του έγχρωμου ανθρώπου, όπως και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπέκυψε στους Τεύτονες. Ο πασιφισμός είναι η άνευ όρων παράδοση δύναμης, στους δυναμικούς ανά τον κόσμο μη πασιφιστές. Ανάμεσα στους τελευταίους πάντα θα υπάρχουν λευκοί άνθρωποι, εξερευνητές, κατακτητές ,ηγετικές φυσιογνωμίες , των οποίων οι ακόλουθοι θα αυξάνονται σε κάθε τους  επιτυχία. Αν μία επανάσταση εναντίων των λευκών προκύψει στην Ασία, αναρίθμητοι λευκοί θα την ακολουθήσουν απλώς και μόνο επειδή κουράστηκαν από τον ειρηνικό τρόπο ζωής. Ο πασιφισμός θα παραμένει κάτι ιδεατό, ο πόλεμος όμως είναι ένα γεγονός. Αν οι λευκές φυλές αποφασίσουν να μην διεξαγάγουν ξανά πόλεμο, οι έγχρωμοι, ωστόσο, θα δράσουν διαφορετικά και θα γίνουν οι κυρίαρχοι του κόσμου.


Domenico Leccisi: ένας ακόμα Φασίστας της αριστεράς (III)



Οι πολιτικές εκλογές, δεν έδωσαν κάποια λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Η Κυβέρνηση De Gasperi, συνέχισε να κυβερνά μέχρι τις 16 Ιουλίου 1953 και μετά άλλαξε πάλι αύξοντα αριθμό.[1] Στις 28 Ιουλίου 1953 ο Πρωθυπουργός ζήτησε από το Κοινοβούλιο ψήφο εμπιστοσύνης, η απροθυμία όμως ήταν γενική και το MSI αρνήθηκε να στηρίξει μια ακόμα κυβέρνηση De Gasperi [2].Έτσι στις 17 Αυγούστου 1953 δόθηκε η ευκαιρία σε  ένα άλλο Χριστιανοδημοκράτη  να δοκιμάσει τη τύχη του. Τον Pella [3] Βραχύβια όπως και οι προηγούμενες, η κυβέρνηση Pella δεν άντεξε ούτε 6 μήνες [4] .

Τον Ιανουάριο λίγες ημέρες πριν από τη παραίτηση της Κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε στο Viareggio το IV Συνέδριο του MSI στη διάρκεια του οποίου εξελέγη Εθνικός Γραμματέας ο Arturo Michelini. (στη θέση του De Marsanich). Σε αντίθεση με τους προηγούμενους, ο καινούριος Γραμματέας δεν διέθετε ένα Φασιστικό παρελθόν και το 1943 είχε κρατήσει διακριτικές αποστάσεις από τη Δημοκρατία του Σαλό παραμένοντας στη Ρώμη  μέχρι το τέλος. Η εκλογή του υπήρξε ο θρίαμβος των μετριοπαθών συντηρητικών δυνάμεων. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε δίχως αντιδράσεις διαμαρτυρίες και αντιπαραθέσεις. Από κοινού Rauti, Nicosia και Erra, που αντιπροσώπευαν τους νέους έδωσαν μάχη για να επαναφέρουν το κίνημα στις προηγούμενες αδιάλλακτες θέσεις, αξίωσαν τη κριτική αναθεώρηση του Φασισμού κάτω από το φως των των Εβολιανών διδαχών και προσεγγίσεων ειδικά των "Orientamenti" που από το 1950 διαδίδονταν μέσα από τις σελίδες του "Imperium"[8]. 

Η οξεία κριτική συνεχίστηκε και μετά το συνέδριο, η ηγεσία κατηγορήθηκε ότι είχε χάσει κάθε επαναστατική προοπτική, ότι ο Michelini οι φιλοαστοί και οι πρόθυμοι χρηματοδότες του Κινήματος βιάζονταν να γίνουν συνδιαχειριστές και συμμέτοχοι της εξουσίας με αντάλλαγμα την υποταγή του κινήματος. Απέναντι στη νέα ηγεσία η με επικεφαλής τους Pino Rauti, Clemente Graziani και Sergio Baldassini, η Εβολιανή ομάδα "τα παιδιά του ήλιου"[9] όπως οι συντηρητικοί τα αποκαλούσαν με σκωπτική διάθεση, συσπειρώθηκε στο σχήμα του Ordine Nuovo[10], κρατώντας για την ώρα στάση αναμονής χωρίς να αποκλείουν το ενδεχόμενο της διάσπασης.[11]


Στις 10 Φεβρουαρίου 1954 ορκίστηκε η Κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη Mario Scelba[12]. Το πρόβλημα των Ιταλογιουγκοσλαβικών διαφορών ήταν πρώτο στην επικαιρότητα και η Κυβέρνηση έπρεπε να επικυρώσει ουσιαστικά προειλημμένες αποφάσεις στέλνοντας τους εκπροσώπους της στο Λονδίνο. Την δύσκολη αυτή στιγμή το Κίνημα έδειξε αποφασισμένο να συνταχθεί πίσω από τη Κυβέρνηση αναθεωρώντας προηγούμενες δεσμευτικές αποφάσεις του. Ο Βουλευτής Domenico Leccisi αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμπράξει σε αυτό που θεωρούσε εθνική μειοδοσία.[13] Η Γραμματεία προσπάθησε να τον συνετίσει απειλώντας τον με διαγραφή[14] Ο Βουλευτής δεν υποχώρησε. Έτσι από τις 7 Μαΐου 1954 ο Βουλευτής Domenico Leccisi έπαψε να ανήκει στη δύναμη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος και πέρασε στη λεγόμενη μικτή ομάδα του Κοινοβουλίου[15] Στις 5 Οκτωβρίου 1954 υπογράφηκε τελικά στο Λονδίνο το Memorandum d’intesa [16] που έλυνε οριστικά το πρόβλημα της Τεργέστης. Στις 26 Οκτωβρίου οι Ιταλοί στρατιώτες μπήκαν στη Τεργέστη και παρέλαβαν από τους συμμάχους τη λεγομένη ζώνη Α [17] 

Τον Δεκέμβριο για μια ακόμη φορά ανακινήθηκε  το θέμα της τύχης του λειψάνου του Μουσολίνι, αυτή την φορά από το παλιό συνεργάτη και εξ αγχιστείας συγγενή του Mussolini, Vanni Teodorani[22]. Σε μια προσπάθεια να πιέσει την Κυβέρνηση μπήκε επικεφαλής μιας εκστρατείας συλλογής υπογραφών διεκδικώντας το αυτονόητο. Πρωτοβουλία περισσότερο συμβολική παρά με πρακτική αξία. Η Κυβέρνηση Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τις 6 Ιουλίου 1955[23] .Την διαδέχτηκε η 1η Κυβέρνηση Antonio Segni [24] τρικομματική όπως και η προηγούμενη. Το V Συνέδριο του MSI, πραγματοποιήθηκε στο Μιλάνο[25]. Ο  Michelini  επανεκλέχθηκε  στην Γραμματεία του Κινήματος με λιγότερο ενθουσιασμό αλλά αυτή τη φορά με την υποστήριξη του Almirante. Η πολιτική Michelini εξακολούθησε να προσκαλεί δυσαρέσκεια πράγμα που οδήγησε σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ο   Pino Rauti, και οι γύρω από αυτόν αποχώρησαν τελικά από το  MSI.[26]

Η Κυβέρνηση του Mario Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι 6 Ιουλίου 1955 στη συνέχεια ανέλαβε η 1η  Κυβέρνηση  του Antonio Segni . O Segni  ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Χριστιανοδημοκρατίας. Πανεπιστημιακός Καθηγητής , είχε καλύψει διάφορες υπουργικές θέσεις σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις αρχή κάνοντας από τη 3η Κυβέρνηση Bonomi τον Δεκέμβριο του 1944.[27] Η κυβέρνησή του ήταν μια  τρικομματική κυβέρνηση με τη συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελεύθερων.  Επί κυβερνήσεώς του υπογράφηκαν στις 25 Μαρτίου 1957 τα σύμφωνα της Ρώμης που έβαζαν τις βάσεις της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας[28]  της οποίας η Ιταλία ήταν συνιδρυτής.


Με δεδομένα τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι κυβερνήσεις συνεργασίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Giovanni Gronchi αυτή τη φορά στράφηκε προς τη  λύση μιας μονοκομματικής (Προεδρικής) Κυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών που ανεξάρτητα από τις απόψεις των κομμάτων και των κοινοβουλευτικών ομάδων και  με τους λιγότερους δυνατόν κλυδωνισμούς θα οδηγούσε τη χώρα στις  προγραμματισμένες πολιτικές εκλογές του 1958. Στις 15 Μαρτίου ο Χριστιανοδημοκράτης Adone Zoli έλαβε την προεδρική εντολή σχηματισμού της καινούριας Κυβέρνησης.  Στις 19 Μαΐου 1957 η κυβέρνηση Segni  παραιτήθηκε ύστερα από μια περίοδο διακυβέρνησης  σχεδόν δύο χρόνων και πέρασε στην ιστορία σαν μια από τις 10 μακροβιότερες κυβερνήσεις της Ιταλικής Δημοκρατίας μέχρι και σήμερα [29]. 

Σπάσε τα δεσμά του συμβιβασμού.



του Άγγελου Δημητρίου

Όλοι σήμερα ασκούν κριτική, «εξεγείρονται», επισημαίνουν τα κακώς κείμενα. Ωστόσο, άλλο δεν κάνουν από το να σκιαμαχούν. Διότι δεν έχουν τις προϋποθέσεις για να ασκήσουν μια κριτική του συστήματος καθ’ ολοκληρίαν, εξυπαρχής. Λείπουν οι προϋποθέσεις για να πληγούν οι κατεστημένες δομές, αδυνατεί ο «μέσος πολίτης» να αναχθεί στις πρώτες αιτίες, να εντοπίσει την ρίζα της παθογένειας.

Οι Εθνικιστές, εδώ και δεκαετίες είχαν εντοπίσει τις αιτίες και διαμόρφωσαν μια αντι-πολιτική. Κάτι που τους στιγμάτισε ως αντιδραστικούς, ως περιθωριακούς αναζητητές ενός ουτοπικού ιδανικού. Οι πολιτικοί του συρμού, στην καλύτερη περίπτωση επιδιώκουν μια ειρηνική μεταβολή, το χτίσιμο νέων «μοντέλων» πάνω στα ήδη σαθρά θεμέλια. Και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Μια απλή μορφοποίηση των δεδομένων δεν αρκεί, διαιωνίζει την παθολογία. Το σύστημα έχει ικανές δικλείδες ασφαλείας, για να ανακυκλώνεται και να αυτοτροφοδοτείται, να δημιουργεί τεχνητές κρίσεις από τις οποίες εξέρχονται ενισχυμένες οι υπάρχουσες εξουσιαστικές δομές.

Οι Εθνικιστές, τασσόμαστε μοιραία στον ρόλο της ηθικής και πνευματικής πρωτοπορίας μέσα στην λαϊκή κοινότητα, γι’ αυτό φύσει και θέση αποκλείεται από μεριάς μας κάθε λαϊκιστική προσέγγιση των κοινωνικών προβλημάτων. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο λαός μας βρίσκεται σε μια κατάσταση βαθιάς παρακμής εδώ και πολύ καιρό, παραδομένος στον ατομισμό, στον ηδονισμό, στην κάλυψη των πιο ταπεινών ενστίκτων. Έχει αντιστρέψει τις προτεραιότητες και αποδίδει σημασία σε εκείνα που τον ρίχνουν ακόμα πιο χαμηλά. Σε μία τέτοια συγκυρία η κριτική που πρέπει να του ασκηθεί πρέπει να είναι σκληρή. Δεν είναι οι Εθνικιστές που οφείλουν να καταπέσουν στο επίπεδό του, αλλά αυτός ο λαός θα πρέπει να κοιτάξει ψηλά προς το παράδειγμα που αυτοί του δίνουν.


Η συστράτευση με τα «λαϊκά αιτήματα» δεν σημαίνει τον συμβιβασμό με τα παθολογικά στοιχεία του λαού, δεν επιτάσσει την ωραιοποίησή τους. Κάθε λύση ή πρόταση που διέρχεται μέσω της μαζοποίησης και της ταύτισης με την μαζική νοοτροπία αποτελεί μια ήττα, που αποβαίνει τελικά κατά των συμφερόντων του ίδιου του λαού, ο οποίος σε τελική ανάλυση έχει ανάγκη από έναν οδοδείκτη προς την ανάταση, όχι την ικανοποίηση των βραχυπρόθεσμων αιτημάτων του. Είναι ανάγκη να καταστεί σαφές ότι καθόσον δικαιωνόμαστε από τα γεγονότα, πρέπει να οδηγούμαστε σε μια συνεχή ριζοσπαστικοποίηση, η οποία αναπότρεπτα θα έχει αργά ή γρήγορα κοινωνικό αντίκτυπο.

Βιβλιοπαρουσίαση: Στην χώρα των Κιμ - Μεγαλούδη Φραγκίσκα

Η αλήθεια για την Βόρεια Κορέα εδώ