ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ

Η Εθνικοεπαναστατική τάση και η αγάπη για τον Che Guevara ! (του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου)

«Ποτέ δεν ήμουν, δεν είμαι και ποτέ δεν θα γίνω Μαρξιστής - Λενινιστής. Θεωρώ τον εαυτό μου Εθνικό-Λαϊκό αγωνιστή για την απελευθέρωση του λαού της Λατινικής Αμερικής από τον καπιταλιστικό και παγκοσμιοποιητικό ζυγό»

Mario La Ferla - L' Altro Che

«9 Οκτωβρίου 1967: Ένας άνθρωπος με πίστη που δεν είναι δική μου, αλλά, από τη μία πλευρά, το στυλ της ζωής και του θανάτου του έχει σημασία για μένα. Πεθαίνει τελικά ο Guevara για μια ιδέα, ή για την ιδέα που αυτός ο θάνατος θα του δώσει από τον ιδιο του τον εαυτό; Είναι ένα ερώτημα.

Κοινοτοπία: κάποιος πολεμά με άλλους και πεθαίνει μόνος. Και υπάρχουν τάφοι, όποια κι αν είναι η μάχη των πεσόντων και το πεδίο όπου έπεσαν, γύρω από τους οποίους πρέπει να περπατήσει κανείς με το βήμα των περιστεριών.

Η πίστη σου Che, δεν είναι δική μου, αλλά εσύ περνάς και η στάση σου με γοητεύει. Βγάζω το καπέλο μου και σε χαιρετώ. Αυτό δεν είναι χωρίς σημασία. Η πίστη σου και ο αγώνας σου δεν είναι δικοί μου. Ο θάνατος σου είναι»

Jean Cau, Ένα πάθος για τον Che Guevara

link: Το μονοπάτι του Ιππότη Jean Cau προς το δάσος

link: Όταν ο Fidel Castro διάβαζε Jose Antonio Primo de Rivera και ο Guevara ήταν λαϊ(κι)στής*

Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του εθνικοεπαναστατικού περιοδικού "Αντίδοτο" που υπήρξε η εκδοτική απαρχή της σκέψης και επίδρασης της Ελληνικής «Τρίτης Θέσης».

Χαρακτηρίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 ως το καλύτερο περιοδικό της ριζοσπαστικής σκέψης σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η έκδοση και η διανομή του πολεμήθηκε λυσσαλέα από τους τότε γνωστούς ακροδεξιούς που το χαρακτήρισαν ως «αναρχοφασιστικό έντυπο».

Η συντακτική μας ομάδα έχει την τιμή να διατηρεί μέχρι και σήμερα συνεργασία με τους Βασίλη Ροντογιάννη, Αθανάσιο Γιαλαμά και Τ.Χ. που υπήρξαν μερικοί εκ των συντελεστών της προσπάθειας αυτής.

Εκδήλωση στην νεοφασιστική κατάληψη Casa Pound για τον Che!

γράφει ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος

Το πάθος για τον Che Guevara που έδειξε η ριζοσπαστική τάση του εθνικισμού σε Γαλλία και Ιταλία, κατά τη γνώμη μου βασίζεται σε δύο σημαντικά θεμέλια; το ένα είναι πολιτικό και το άλλο θα έλεγα κάπως ρομαντικό.

Οι ιδέες αυτές των εθνικοεπαναστατικών κινημάτων ήταν και είναι πολύ καθαρές: πρώτα από όλα υπάρχει η αποστροφή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες που γεννήθηκε αμέσως μετά τον πόλεμο ανάμεσα στους Ευρωπαϊκούς εθνικιστικούς κύκλους οι οποίοι απογοητεύτηκαν από το τέλος των ονείρων τους.

Όνειρα τα οποία γεννήθηκαν με τον φασισμό και ενισχύθηκαν από τον ιμπεριαλιστικό αμερικανικό πόλεμο παγκοσμιώς όπως για παράδειγμα το Βιετνάμ, Ινδοκίνα και τη Μέση Ανατολή.

Πιστεύω ότι και όλες οι άλλες θέσεις , υπέρ και κατά, του λεγόμενου ακτιβιστικού εθνικισμού, απορρέουν από αυτή την εχθρική στάση απέναντι στις ΗΠΑ: ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στο Ισραήλ, στο ΝΑΤΟ, στην αποικιοκρατία, στον κομμουνισμό, στην αλαζονεία της εξουσίας και του χρήματος, στα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα, στην πλουτοκρατία και στον πολιτικό αριβισμό.

Αυτό πίστευαν επίσης και οι «δάσκαλοι», Alain de Benoist και Jean Thiriart. Επίσης οι ιδεολογικές και ακτιβιστικές θέσεις, τάσσονταν υπέρ των καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο: των Ινδιάνων στις ΗΠΑ, των Ιρλανδών του IRA, των Παλαιστινίων, με τον αγώνα στην Chiapas, το Θιβέτ, αλλά και με τον Mussolini, με τον Peròn, με τον Ρουμάνο «ήρωα» Cornelius Codreanu, τον μαέστρο Julius Evola, τον ποιητή Ezra Pound, τον Alessandro Pavolini, τον Ισπανικό Εθνικοσυνδικαλισμό.

Εδώ οι πολιτικές θέσεις συνδυάζονται με το ρομαντικό πνεύμα που εκφράζει o Ιταλικός ριζοσπαστικός εθνικισμός.

Ο Che, μια σημαντική φιγούρα αντίστασης, ήταν αγαπητός επειδή πολέμησε ενάντια στην απόλυτη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, αλλά επίσης και πάνω απ' όλα επειδή εμφανιζόταν στους νέους εθνικοεπαναστάτες, ως μια παθιασμένη προσωπικότητα.

Ακόμη και ο ένας συγγραφέας και ιστορικός από την Φλωρεντία, o Franco Cardini, με μια ισχυρή διεθνή φήμη, φαίνεται επίσης ότι βρισκόταν στο ίδιο μήκος κύματος. Διαφορετικός σαν κουλτούρα, αλλά τα ιδανικά και το πνεύμα του φαίνονταν τα ίδια. Όσο ήταν ακόμα πολύ νέος, ο Franco Cardini ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Jean Thiriart, ο οποίος δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να εκφράσει τον θαυμασμό του για τον Guevara.

Ακόμη και πριν από το 1968, ο Ernesto Guevara και ο Fidel Castro είχαν γίνει είδωλα και σύμβολα πολλών εθνικοεπαναστατών ιδεολόγων και διανοουμένων. Όπως ο ίδιος ο Thiriart και ο Alain de Benoist, έτσι και ο Cardini παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό για τους δύο διάσημους άνδρες της Κουβανικής επανάστασης, ειδικά για την περιπετειώδη πτυχή της εξέγερσης τους εναντίον του Batista και των Αμερικανών προστάτων του.

Ο ίδιος ο φιλόσοφος το εξηγεί: «Ο Fidel ήταν ένας άνθρωπος της πολιτικής που μεταφράζεται στις διαστάσεις της γενναιοδωρίας και της περιπέτειας. Ο Fidel, ένας Ιησουίτης μαθητής, ένας ανήσυχος νεαρός Καθολικός που διάβασε Bernanos και εμπνεύστηκε από τους πρώτους ηρωικούς και αγνούς Ισπανούς Φαλαγγίτες, αυτούς που θυσιάστηκαν από την οργή της δημοκρατίας και τον κυνισμό του Francο ... μας άρεσε αυτός ο Fidel, μας μάγευε».

Απλές και ουσιώδεις λέξεις που εξηγούν αυτό το μυστήριο, λέξεις που γοητεύουν αν διαβάσει κάποιος όλα τα κείμενα του, με την πλούσια τεκμηρίωση που μαρτυρούσε την αγάπη των εθνικοεπαναστατών για τον Guevara. Αυτό που λένε πολλοί νεοφασίστες είναι αλήθεια: «η αγάπη που τρέφουν οι ριζοσπάστες εθνικιστές για τον Che, είναι αναμφίβολα μεγαλύτερη από αυτήν που επιδείκνυε η αριστερά εδώ και πολλά χρόνια».

Τουλάχιστον αυτή η αγάπη φαίνεται πιο γνήσια, πιο αυθόρμητη, σχεδόν «καθαρή», ενώ η άλλη έπρεπε να τροφοδοτείται από συνθήματα και ομιλίες που κατέληξαν «να υποβιβάσουν τον Guevara σε μια μαριονέτα που έπρεπε να αναδειχθεί όταν προέκυπτε η ανάγκη, για να δώσει ουσία σε θεωρίες που είχαν γίνει κενές και μερικές φορές ανούσιες».

Με λίγα και απλά λόγια, στην αριστερά, η επανάσταση του Guevara χρησίμευσε ως μια ευνοϊκή ευκαιρία για να εξαπολυθούν πολεμικές εναντίον των εχθρών της εργατικής τάξης, εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του εκάστοτε Κομουνιστικού κόμματος πανευρωπαϊκά, για να ονειρευτούν την κατάληψη της εξουσίας.

Στους εθνικοεπαναστατικούς κύκλους ο επαναστάτης Guevara, δεν έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης για πολιτικούς σκοπούς, ούτε κάποια μόδα για μπλουζάκι στην παραλία. Ήταν απλώς μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που έπρεπε να αγαπηθεί ή να μισηθεί, αλλά χωρίς κάποια κρυφά κίνητρα. Η ευρωπαϊκή ριζοσπαστική «δεξιά» αγάπησε τον Che, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις από την κλασική ακροδεξιά, δεμένη πάντα στο φιλελεύθερο άρμα της Δεξιάς.

Στην Ιταλία, ο γαλαξίας των εθνικιστικών ιδεολογικών τάσεων ήταν τεράστιος. Μετά τα αιματηρά γεγονότα των εξεγέρσεων στα Πανεπιστήμια της Ρώμης, τον Μάιο του 1968, το τοπίο μπερδεύτηκε αρκετά μεταξύ αριστερών και εθνικιστών.

Οι ακροδεξιοί (οι κλασικοί υπηρέτες πάντα του Καθεστώτος και της αστικής «τάξης και πειθαρχίας») εναντιώθηκαν στις καταλήψεις του “Φοιτητικού Κινήματος” και της προσπάθειας του να εξεγερθεί ενάντια στην καταπίεση και την στέρηση των φοιτητικών δικαιωμάτων.

Μάλιστα στο “Κίνημα” συμμετείχε ενεργά, αν και μια μικρή σε αριθμό αλλά πολύ σκληρή σε ακτιβισμό, και μια μερίδα εθνικοεπαναστατών, αυτή της «αριστερής» τάσης του Φασισμού, λάτρεις του Che. Μαζί τους και οι λεγόμενοι «Ναζί-Μαοιστές».

Αλλά τελικά προδόθηκαν από το ίδιο το εθνικιστικό κόμμα, το MSI, που είχε πλέον περάσει σε άλλες πολιτικά ορθές θέσεις λόγω εκλογικής ανόδου. (Υπάρχει σχετικό κείμενο για τα γεγονότα αυτά και το αιματηρό παρασκήνιο).

Ο Evola έγραψε επίσης ένα δυνατό κείμενο «Η νεολαία, η γενιά των Beats και οι δεξιοί αναρχικοί», (άρθρο που έχει δημοσιευθεί)

Ανάμεσα λοιπόν σε αυτό το τόσο διαφορετικό ριζοσπαστικό εθνικιστικό πίνακα, υπήρχαν εκείνοι οι «τρελοί» που προσπάθησαν να αναδείξουν το αληθινό πνεύμα του πρωτοφασισμού, βλέποντας την άσχημη τροχιά που είχαν πάρει τα περισσότερα εθνικιστικά κινήματα. Και τα κατάφεραν πολύ καλά μέχρι ένα σημείο.

Το βιβλιοπωλείο «Europa» εκείνα τα χρόνια στην Ρώμη, αποτελούσε το σημείο αναφοράς με τα «τολμηρά» βιβλία του. Νεαροί ριζοσπάστες - αλλά και άλλοι εθνικιστές στα κρυφά - προμηθευόταν τους λεγόμενους αιρετικούς και εχθρικούς - για την δεξιά - πολιτικούς, συγγραφείς και διανοούμενους, όπως Malraux , Kerouac, Βernanos, Lenin, Proudhon, Sorrel, Celine, Junger, Ledesma Ramos και πολλούς άλλους … και ανακάλυπταν μέσα σε αυτούς πολλά εθνικοεπαναστατικά θέματα.

Τα συνθήματά τους πλέον ήταν για τα βαριά και ευαίσθητα κοινωνικά θέματα – θέματα που άγγιζε μόνο η αριστερά - εναντίον των απολυταρχικών καθεστώτων, όπως οι δικτατορίες σε Πορτογαλία και Ελλάδα (που χειραγωγούταν από τις ΗΠΑ), εναντίον των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης, ενάντια στη «Συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων» που στέρησε την κυριαρχία της Ιταλίας και της Ευρώπης, με μια απόλυτη στήριξη στην Ευρώπη ως δύναμη, επιστροφή στην Παράδοση, την Ταυτότητα. και μια πολιτική για την Οικολογία.

Δυστυχώς όμως, εκείνη η δεκαετία στοίχησε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες στους νεαρούς εθνικιστές, αλλά και δεκάδες τυφλές και αιματηρές βομβιστικές ενέργειες σε σταθμούς, τρένα, αεροπλάνα και πλατείες με πάρα πολλά αθώα θύματα.

Όλα αυτά έγιναν βάση ενός καλοστημένου σχεδίου από το καθεστώς, σε συντονισμό με τις μυστικές υπηρεσίες κυρίως του Ισραήλ, της Γαλλίας και της Ανατολικής Γερμανίας, με εκτελεστικά όργανα τους χρήσιμους ηλίθιους, από όλες τις πλευρές.

Ήταν η γνωστή «Στρατηγική της Έντασης», που τελικά θριάμβευσε. Αποτέλεσμα ήταν να σβήσει εκείνη η γενιά των αληθινών αγωνιστών, με τις καθαρές ιδέες της εθνικοεπαναστατικής τάσης, η οποία τόλμησε να εισχωρήσει σε εδάφη που η ίδια η δεξιά και η ακροδεξιά είχαν απαγορεύσει, για να κάνουν το βρώμικο πολιτικό τους παιχνίδι.

Η έλευση και η κυριαρχία της νεωτερικότητας, έφερε σήμερα και την νέα μόδα του αντιφασιστικού εθνικισμού, την απόλυτη ενίσχυση της ακροδεξιάς με τις φιλελεύθερες ιδέες και εχθρική απέναντι στα σημαντικά κοινωνικά θέματα που ο Φασιστικός Σοσιαλισμός προσπάθησε να προβάλει στην κοινωνία.

Kαι εδώ τα λόγια του Adriano Romualdi χτυπάνε την ψυχή μας:

«Ο αντιφασισμός είναι η αποκήρυξη, η δειλία και η αποδοχή της ήττας του 1945. Στο όνομα του αντιφασισμού θα συνεχίσουμε να προδίδουμε, να εγκαταλείπουμε και να αρνούμαστε τις αξίες και τα συμφέροντα της Ευρώπης».

Crusade of Sound - Φωτιά στον Πόντο

Το Αληθινό, μη "πολιτικά ορθό", πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα: Πατριώτης, "ομοφοβικός" και "ρατσιστής" (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

Οι αφίσες των φιλοφασιστών ηγετών της Αργεντινής Juan και Evita Peron δίπλα σε αυτή του Guevara ...

γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Η επέτειος δολοφονίας (9 Οκτωβρίου 1967) του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα δίνει ξανά την αφορμή στα διάφορα απολιθώματα της μαρξιστικής παρακμής να χρησιμοποιήσουν το όνομα του. Πράγματι, ο Τσε Γκεβάρα αποτελεί αναμφισβήτητα το "είδωλο" κάθε κακομαθημένου και παρηκμασμένου αριστερού (συνήθως πλουσιόπαιδου), το οποίο θέλει να παραστήσει τον "επαναστάτη" κατά την διάρκειας της νεότητάς του, πριν στην συνέχεια αστικοποιηθεί πλήρως.

Μόνο που το αληθινό πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα είναι πολύ διαφορετικό, μη "πολιτικά ορθό", απ' αυτό που παρουσιάζουν οι διάφοροι "θαυμαστές" του. Μολονότι ο Τσε δεν ήταν Εθνικιστής, εν τούτοις, ήταν ένας πραγματικός Επαναστάτης, που πέθανε με το όπλο στο χέρι. Έστω και μέσα από τις κραυγαλέες αντιφάσεις της κομμουνιστικής ιδεολογίας του, δεν έχει καμία σχέση με τους σημερινούς νερόβραστους αριστερούς που, συνειδητά ή ασυνείδητα, υπηρετούν την αεθνική παγκοσμιοποίηση.

Ο Τσε, μακριά από τα στερεότυπα της σύγχρονης διεφθαρμένης και καθεστωτικής αριστεράς, ήταν σαφέστατα εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Μάλιστα, είχε παρουσιάσει στον Φιντέλ Κάστρο ένα σχέδιο εγκλεισμού των πολιτικών αντιπάλων του, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονταν και οι ομοφυλόφιλοι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία είχε ανοίξει το καθεστώς του Κάστρο στην Κούβα, υπήρχε για τους ομοφυλόφιλους η εξής αναγραφή στην πύλη του Στρατοπέδου: "Η δουλειά θα σας κάνει άντρες" ...

Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού, είναι ότι σε παλαιότερη συνέντευξή του σε εγχώριο περιοδικό ομοφυλοφίλων, ο Τσίπρας είχε ερωτηθεί επικριτικά για τις προηγούμενες θετικές αναφορές του στο πρόσωπο του "ομοφοβικού" Τσε Γκεβάρα, αλλά ο ... Αλέξης προτίμησε να κάνει τον ... Αλέκο.

Ταυτόχρονα, το λανθασμένης έμπνευσης "ίνδαλμα" των απανταχού αποχαυνωμένων αριστερών , είχε μάλλον "ρατσιστικές" αντιλήψεις. Ο Τσε, Χαρακτήριζε τους Μεξικανούς ως "μπάντα αναλφάβητων Ινδιάνων", ενώ αναφερόμενος σε κάποιον δήμαρχο που χτύπησε η ομάδα του, ονόματι Κοέν, είχε πει ότι "είχαμε ακούσει πολλά γι' αυτόν, ότι ήταν Εβραίος, καθόσον ενδιαφερόταν για τα χρήματα, αλλά ήταν ένας καλός είδους".

Επίσης, για τους μαύρους υποστήριζε ότι "έχουν διατηρήσει τη φυλετική καθαρότητα τους χάρη στην ελάχιστη σχέση που έχουν με το πλύσιμο", ότι δεν έχουν κάνει τίποτα για την επανάσταση και ότι "ο Νέγρος είναι νωχελικός και τεμπέλης και ξοδεύει τα χρήματά του σε επιπολαιότητες, ενώ ο Ευρωπαίος έχει μέλλον, είναι οργανωμένος και έξυπνος".

Πριν πω την άποψη μου πάνω στα λεγόμενά του, πρέπει να τονίσω ότι τα κόκκαλα του Αργεντινού Επαναστάτη (και όχι Κουβανού, όπως νομίζουν αρκετοί, εντελώς άσχετοι, "προοδευτικοί "... θα τρίζουν, γνωρίζοντας ότι η αναμφισβήτητη αγωνιστικότητα του (ανεξάρτητα από το ότι ιδεολογικά δεν ταυτίζομαι μαζί του) έχει γίνει αντικείμενο στυγνής και χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.

Γι' αυτό και ο ίδιος, όταν είδε τον επερχόμενο εκφυλισμό της κουβανέζικης επανάστασης (η οποία ξεκίνησε ως λαϊκή εξέγερση ενάντια στο διεφθαρμένο αμερικανοκίνητο καθεστώς του Μπατίστα) και το δέσιμο εξάρτησης της στο ιμπεριαλιστικό άρμα της Σοβιετικής Ένωσης, άφησε την ασφαλή και άνετη θέση του υπουργού που κατείχε και θέλησε να συνεχίζει να πολεμά για την ουτοπία του στα βουνά της Βολιβίας, όπου και σκοτώθηκε.

Η ίδια η Σοβιετική Ένωση, μέχρι και τον θάνατο του, είχε απαγορεύσει στο ΚΚ Βολιβίας κάθε βοήθεια προς το πρόσωπό του, επειδή ήταν μεν κομμουνιστής, αλλά δεν φερόταν σαν εκπαιδευμένος σκύλος, όπως τα κομμουνιστικά κόμματα που ήλεγχε πλήρως. Μετά την δολοφονία του και την ραγδαία παγκόσμια απήχηση του ονόματός του, τον καπηλεύθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο ...

Εάν, λοιπόν, ζούσε σήμερα ο Τσε Γκεβάρα στην Ελλάδα και εξέφραζε τις απόψεις αυτές, θα αντιμετώπιζε την κατηγορία του "ακραίου", του "φασίστα" και του "ρατσιστή", από τους επαγγελματίες "αντιφασίστες" και "αντιρατσιστές", ενώ με το "αντιρατσιστικό νομοσχέδιο" ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε και σοβαρές νομικές συνέπειες.

Ο Υμνητής (όπως και ο Φιντέλ Κάστρο) του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από από τους πάσης φύσεως αεθνιστές - απάτριδες.

Ας πάψουν να χρησιμοποιούν αδίκως, παραπλανητικά και εντελώς διαστρεβλωμένα το όνομά του, καθώς αποτελεί πολύ κακό παράδειγμα για την δικτατορία της "πολιτικής ορθότητας".

Στις σημερινές ιδεολογικές και πολιτικές συνθήκες, το σύνθημά του "Πατρίδα ή Θάνατος" παραπέμπει πλέον σε Σκληροπυρηνικούς και Συνειδητοποιημένους Εθνικιστές και όχι σε παρακμιακούς μπολσεβίκους, υπέρμαχους της αεθνικής παγκοσμιοποίησης, που τον καπηλεύονται αισχρά.

Yπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων (Σαμουράι της Δύσης - Συντακτική Ομάδα Μαύρες Λεγεώνες - Συντακτική Ομάδα Μαύρος Κρίνος)

Yπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων

Τόσο οι φιλοσιωνιστές δεξιοί όσο και τα αδερφάκια τους οι αριστεροί, οι αυτοαποκαλούμενοι «ProPal», αποτελούν έναν επιβλαβή καρκίνο για τους Ευρωπαίους Εθνικοεπαναστάτες, στο καυτό θέμα που αφορά την Παλαιστινιακή υπόθεση.

Οι πρώτοι, οι δεξιοί, βασίζονται στην γελοία πεποίθηση ότι το Ισραήλ είναι ένα δυτικό κράτος, μέρος ενός κοινού πολιτισμού που θα πρέπει το ίδιο να υπερασπιστεί.

Έτσι εκτός από το ότι αποδεικνύονται αξιοθρήνητοι, θλιβεροί και πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία, προσβάλλουν την Ευρώπη και την απέραντη ιστορία της, εμποδίζοντας την αναβίωση της και εκθέτοντας την σε ένα συνεχώς αυξανόμενο μεταναστευτικό χάος.

Οι δεύτεροι, οι αριστεροί, βασισμένοι στην ίδια υπόθεση με τους πρώτους - ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος λευκών Δυτικών - χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση για να προωθήσουν μια πονηρή, ηθικολογική προπαγάνδα, βαθιά αντιευρωπαϊκή και γεμάτη ενοχές και εγγυώμενοι στην de facto κυριαρχία του Ισραήλ, χωρίς να προσφέρουν καμία συγκεκριμένη βοήθεια στους Παλαιστίνιους.

Εγκλωβισμένοι στα θλιβερά πολιτικά και ιδεολογικά τους όνειρα, ξαφνικά θυμήθηκαν σύνορα, πατρίδες και τον αντισιωνισμό!

Όπως πάντα, κάποιοι λίγοι, μακριά από όλους αυτούς, ενσαρκώνουν μια Τρίτη Θέση:

Για μια ισχυρή Ευρώπη των λαών, ενός αληθινού σοσιαλισμού των Εθνών, υποστηρίζοντας την Παλαιστίνη, ενάντια στον Σιωνιστικό, Αμερικανικό και Ρωσικό ιμπεριαλισμό, αλλά και ενάντια σε όλες τις τάσεις του Τρίτου Κόσμου και των μεταναστευτικών εισβολέων.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι και ποιος ξεκίνησε τον αγώνα και την στήριξη για το Παλαιστινιακό. Πριν από πολλές δεκαετίες και με απόλυτη μυστικότητα, η Φασιστική Ιταλία εργάστηκε εντατικά και με σθένος σχέδια, για να δημιουργήσει μια πατρίδα στους Άραβες της Παλαιστίνης.

Δεν επρόκειτο μόνο για μια πολιτική υποστήριξη, αλλά για μια γνήσια υλική υποστήριξη.

Μεταξύ 10 Σεπτεμβρίου 1936 και 15 Ιουνίου 1938, η Φασιστική Ιταλία πλήρωσε στον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ηγούνταν της εξέγερσης του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στις Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και την Εβραϊκή μετανάστευση, περίπου 138.000 λίρες, ένα σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη.

Αυτή η οικονομική συνεισφορά αποφασίστηκε από τον Mussolini μετά τον πόλεμο της Αιθιοπίας, όχι μόνο «λόγω της στάσης που έλαβε η Ιταλία απέναντι στον αραβικό εθνικισμό και για να ενοχλήσει τους Άγγλους», αλλά και σε ένδειξη τιμής στις αντιαποικιακές θέσεις του επαναστάτη σοσιαλιστή Mussolini και του πρώιμου Φασισμού.

Εκτός από τα χρήματα, το Υπουργείο Εξωτερικών, αποφάσισε τότε να στείλει στους Παλαιστίνιους Μουτζαχεντίν μια σημαντική αποστολή όπλων και πυρομαχικών.

Αυτό το υλικό που αποθηκεύτηκε για σχεδόν δύο χρόνια στο λιμάνι του Τάραντα της Νοτίου Ιταλίας, υποτίθεται ότι θα έφτανε, μέσω Σαουδαράβων μεσαζόντων στους Παλαιστίνιους, που συμμετείχαν στην πρώτη μεγάλη Ιντιφάντα για την ανατροπή του Χασεμιτικού βασιλείου της Υπεριορδανίας, τον τερματισμό του Βρετανικού προτεκτοράτου, την παρεμπόδιση της άφιξης περαιτέρω Εβραίων και του Σιωνιστικού σχεδίου στους Αγίους Τόπους.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Ιταλία ήταν το πρώτο Ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε ενεργά τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για απελευθέρωση από τη Βρετανική εντολή και το Σιωνιστικό σχέδιο στους Αγίους Τόπους.

Αυτό προκύπτει από την ανάλυση εγγράφων - επιστολών, σημειωμάτων και υπομνημάτων - από το γραφείο συντονισμού του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών και εκείνων που περιέχονται στην «Αλληλογραφία της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών σχετικά με διάφορα κράτη», που φυλάσσεται στα Αρχεία του Ιστορικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Kαι φυσικά, μετά από χρόνια, κάπου εκεί στη δεκαετία του 1970 και 1980, η νεοφασιστική Ιταλική νεολαία, μακριά από ακροδεξιές και πατριωτικές αγκυλώσεις βουτηγμένες στο Ιουδαϊκό δηλητήριο, διαδήλωνε στους δρόμους υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στον Αμερικανικό και Ισραηλινό ιμπεριαλισμό, ενώ η Αριστερά ακόμη «θρηνούσε» γοερά τα εβραϊκά θύματα του Πολέμου ...

Συνθήματα όπως «Ο κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ίδια χαρακώματα, ίδιος εχθρός» και «Οι πέτρες μας ενάντια στο μολύβι τους, σήμερα στην Παλαιστίνη, αύριο σε όλο τον κόσμο», έμειναν στην Ιστορία. Και εμείς συνεχίζουμε να φωνάζουμε.

Παραμένουμε πιστοί σε όλα αυτά και αναγνωρίζουμε έναν μόνο κύριο εχθρό, τον Αμερικανισμό και τα επικίνδυνα παρακλάδια του, όπως η φιλοσιωνιστική ακροδεξιά, που μονίμως λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα ενάντια στον Σοσιαλισμό και το Έθνος.

O αγώνας των Παλαιστίνιων δεν μπορεί παρά να βρει την αλληλεγγύη μας, όχι μόνο επειδή είναι δίκαιος, αλλά και λόγω του παραδείγματος που θέτει για όλους τους νέους Ευρωπαίους, που στερούνται τη βαθύτερη ταυτότητά τους, ενάντια στο Ιουδαϊκό κτήνος με την στήριξη των δολοφόνων ΗΠΑ.

Για τον Σοσιαλισμό και την Πατρίδα!

- Σαμουράι της Δύσης (Μποβιάτσος Κωνσταντίνος, Σοφούλης Τάσος)

- Συντακτική Ομάδα Μαύρες Λεγεώνες

- Συντακτική Ομάδα Μαύρος Κρίνος

Παραδοσιοκρατία, Εθνικισμός και Αντισιωνισμός στον Αραβικό κόσμο μετά το 1945

Μετάφραση από τα γερμανικά: Α. Π. για τον «Μαύρο Κρίνο»

Το γερμανικό εθνικό κίνημα, στον αντιδυτικό του ιδιαίτερο δρόμο, ήθελε να δημιουργήσει το μέλλον ενός αντιδραστικού μοντερνισμού (Jeffrey Herf), δηλαδή έναν εκσυγχρονισμό καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, χωρίς όμως πολιτικό (δημοκρατικό - αστικοφιλελεύθερο) εκσυγχρονισμό.

Αυτό το εθνικό κίνημα έφτασε στον πρωσο-γερμανικό μιλιταρισμό («Αίμα και σίδερο») και στον ναζιστικό φασισμό («Blut und Boden», «Hart wie Kruppstahl»).

Όταν ο Μπίσμαρκ ένωνε το "αίμα" με το "σίδερο" το 1871, ένωνε την πολιτική οπισθοδρομικότητα - παραδοσιοκρατία (αίμα) με τη σύγχρονη βιομηχανία (σίδερο), κι όταν ο Γκέμπελς το 1933 μιλούσε για "ατσάλινο ρομαντισμό" ακολουθώντας τον Ερνστ Γιούνγκερ, είχε στο μυαλό του ακριβώς εκείνον τον συνδυασμό που θα πάντρευε τα "σκληρά σαν το ατσάλι του Κρουπ" κανόνια της Βέρμαχτ με τον μεσαιωνικής έμπνευσης αγροτισμό του Richard Walter Darre.

Tα αραβικά εθνικά κινήματα που προέκυψαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, των οποίων οι εθνοτικές ιδέες για το έθνος εμπνεύστηκαν από τον γερμανικό ρομαντισμό (ο Dawisha στη μελέτη του για τον πατέρα του αραβικού εθνικισμού Sati al-Husri αποδεικνύει την επιρροή των Χέρντερ, Φίχτε και Ernst Moritz Arndt στη σκέψη του), και που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του «Τρίτου Ράιχ» πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήθελαν να επιστρέψουν στη ρομαντική αραβική ιστορία, στις ρομαντικοποιημένες αραβικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα, στην επιστροφή στις πολεμικές αρετές της χρυσής αραβικής εποχής (της άμυνας του Σαλαντίν κατά των Σταυροφόρων και της νίκης των πρώτων Μουσουλμάνων, των μαθητών και συνοδοιπόρων του Μωάμεθ, ενάντια στις ρωμαϊκές λεγεώνες σε Συρία και Αίγυπτο τον 7ο μ.Χ. αιώνα).

Σε έναν αντιδραστικό μοντερνισμό, ένα καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, καθαρά γραφειοκρατικό σύγχρονο Έθνος - επίσης χωρίς αστικοφιλελεύθερη δημοκρατία. Ο παραδοσιοκρατικός χαρακτήρας που εξαπλώθηκε στη Μέση Ανατολή μετά το 1945 θα απεικονιστεί χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τη Λιβύη, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράκ.

Πρόκειται για τον Μουαμάρ αλ Καντάφι, ο οποίος, ως ηγέτης της Λιβύης, ζούσε συμβολικά σε μια σκηνή Βεδουίνων, κι ο οποίος ήθελε επίσης να διαμένει στη σκηνή του σε διεθνείς περιπτώσεις, όπως σε συνέδρια του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, σε συναντήσεις του Αραβικού Συνδέσμου στη Βηρυτό, και δεν ήταν ασυνήθιστο να φοράει ιστορικής όψης, παραδοσιακές, αρχοντικές ρόμπες.

Μια τέτοια παραδοσιακή συμπεριφορά είχε σκοπό να επισημάνει τον «εκφυλισμό της Δύσης» και να προστατεύσει το δικό του λαό από «βλαβερές επιρροές».

Πρόκειται για τον Λίβανο ως μια συλλογή από θρησκευτικά οριοθετημένες, αντικρουόμενες φυλετικές ομάδες που κυριαρχούνται από κληρονομικούς άρχοντες. Αυτό βασίζεται στο παράδειγμα των Δρούζων, του κλάδου τους όπου κυριαρχεί η φυλή Τζουμπλάτι. «... τέτοιες σχέσεις μεταξύ πελάτη και προστάτη ... ήταν τόσο κυρίαρχες στον Λίβανο που ολόκληρη η εσωτερική πολιτική, ακόμη και όλοι οι εσωτερικοί πόλεμοι των μεταγενέστερων χρόνων καθορίστηκαν από αυτές ... η συντριπτική πλειοψηφία των Λιβανέζων παντρευόταν άτομα του ίδιου θρησκεύματος μέσα στις θρησκευτικές τους ομάδες και χτιζόταν πάνω σε αυτές τις σχέσεις.» Αυτή η παραδοσιακότητα «ήταν (και είναι) ισχυρότερη από τη συνοχή των νεότερων ομάδων συμφερόντων που ακολουθούν ένα πιο ευρωπαϊκό στυλ.»

Πρόκειται για τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του αγροτικού αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης, που χαρακτηρίζεται από πίστη στις φυλές («Hamula»), τις ιεραρχίες των φυλών («Σεΐχηδες»), «οικογενειακή τιμή», «συστολή» και «τιμωρία». «Κεντρικό στοιχείο στο παραδοσιακό σύστημα αξιών της παλαιστινιακής κοινωνίας ήταν η έννοια της «τιμής». Αυτό επεκτάθηκε στην κοινωνική δομή ολόκληρης της Hamula. «Οποιαδήποτε απόκλιση από την κοινωνική συμμόρφωση έφερνε την καταισχύνη ολόκληρης της κοινότητας και τιμωρούταν με αντίποινα. Η έννοια της τιμής επεκτάθηκε ως καθοριστικός παράγοντας σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής».

Όσον αφορά την οικογενειακή δομή («Hamula»), ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να καθοδηγούνται εν μέρει από αυτή τη δομή. Το μοντέλο της παλαιστινιακής οικογενειακής δομής ισχύει γενικά στην αραβική περιοχή. Συνεπώς, πρόκειται για τις ίδιες αγροτικές, παραδοσιακές συνθήκες διαβίωσης που χαρακτηρίζονται από πικρή φτώχεια και δεσμούς φυλών και φατριών, στις οποίες ο μετέπειτα Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσεΐν μεγάλωσε χωρίς πατέρα. Πρόκειται επίσης για «φυλετική πίστη», «βεντέτες και φόνους στο όνομα της οικογενειακής τιμής». Ο Coughlin γράφει για «την πολύ μεγάλη επιρροή» του θείου του Σαντάμ Χουσεΐν στην ανατροφή του.

Αυτός ο θείος, «ο θετός πατέρας του αγοριού», αξιωματικός του στρατού, «ένας ένθερμος Άραβας εθνικιστής», ένας «αμετανόητος θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού», ήταν ο Khairallah Talfah, πεθερός επίσης του Σαντάμ (που, πιστός στην ενδογαμική παράδοση των φατριών, παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, Sajida Talfah), συγγραφέας ενός έργου με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Τρία πράγματα που ο Θεός δεν έπρεπε να έχει δημιουργήσει: Πέρσες, Εβραίοι και μύγες», αυτός ο Talfah λοιπόν είχε λάβει μέρος στο φιλογερμανικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1941 υπό τη φασιστική ομάδα αξιωματικών της «Χρυσής Πλατείας», υπό τον Rashid Ali Gaylani.

«Ο νεαρός Σαντάμ θαύμαζε τον θείο του» γι' αυτό. «Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εντύπωση που έκανε αυτή η πατρική φιγούρα στο αγόρι στα χρόνια της μόρφωσής του ... ο χρόνος που πέρασε με τον θείο του στο Τικρίτ και τη Βαγδάτη διαμόρφωσε αναμφίβολα τις απόψεις του» (Coughlin).

Υπήρξαν τρία κύρια ρεύματα του αραβικού εθνικισμού: ο παναραβικός αιγυπτιακός νασερισμός (Νάσερ, Καντάφι), το παναραβικό Ιρακινό Κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν, και το παναραβικό Συριακό Κόμμα Μπάαθ (Μισέλ Αφλάκ και Χαφέζ αλ-Άσαντ).

Στόχος είναι να αναδειχθούν τα κεντρικά χαρακτηριστικά του αραβικού εθνικισμού, οι θετικές «αναφορές στη ναζιστική Γερμανία μετά το 1945», ο «αντισιωνισμός από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ» το 1948. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας το παράδειγμα θετικών αναφορών του Ανουάρ ελ-Σαντάτ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγεμόνα, για τον Αδόλφο Χίτλερ το 1953, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα Αιγύπτιων στρατιωτών που έφεραν μαζί τους αραβικά αντίγραφα του "Mein Kampf" κατά τη διάρκεια του πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα εθνικοσοσιαλιστών αξιωματικών που μετακόμισαν στην Αίγυπτο μετά την επανάσταση του Νάσερ το 1952 (Otto Skorzeny, Johann von Leers, Hanna Reitsch).

Ο Σαντάτ «συχνά» προσέλκυε την προσοχή μέσω αντιεβραϊκών δηλώσεων. Σύμφωνα με τον Himpele, άλλοι εκπρόσωποι αραβικών καθεστώτων έχουν κάνει αντισημιτικές δηλώσεις, μεταξύ των οποίων: ο ίδιος ο Νάσερ, ιδρυτής του αιγυπτιακού Νασερισμού (που το 1964 είπε σε Γερμανό δημοσιογράφο ότι κανείς στην Αίγυπτο δεν πιστεύει ούτε πρόκειται ποτέ να πιστέψει ότι πέθαναν έξι εκατομμύρια Εβραίοι στο Ολοκαύτωμα), ο Χαφέζ αλ-Άσαντ, ηγέτης της Μπααθικής Συρίας (1971-2000), ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο γιος και διάδοχος, Μουσταφά Τλας, Υπουργός Εξωτερικών της Μπααθικής Συρίας μέχρι το 2004, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ηγέτης του Μπααθικού Ιράκ, ο Ταρίκ Αζίζ, υπουργός Εξωτερικών του.

Το 1951 εκδόθηκαν για πρώτη φορά στην αραβική γλώσσα τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η KGB της Σοβιετικής Ένωσης και η Στάζι της Ανατολικές Γερμανίας προμήθευαν το βιβλίο στους Άραβες σε μεγάλες ποσότητες (τη σύνδεση Στάζι-Αράβων είχε αναλάβει ο θρυλικός επικεφαλής της διεθνούς κατασκοπείας της Ανατολικής Γερμανίας, Μάρκους Βολφ, κι ας ήταν ο ίδιος κατά το ήμισυ εβραϊκής καταγωγής, άλλωστε θρυλείται -ως ανέκδοτη ιστορία- πως όταν ο Χόνεκερ τον είχε ρωτήσει "είσαι Εβραίος;" ο Βολφ είχε απαντήσει "δεν είμαι Εβραίος σύντροφε Χόνεκερ, είμαι κομμουνιστής").

Το έργο αυτό έχει φτάσει σε «αμέτρητες εκδόσεις» στον αραβικό κόσμο και είναι "μπεστ σέλερ" εκεί. Προκειμένου να υποδηλωθεί η αυθεντικότητα των «Πρωτοκόλλων», τα οποία βασίζονταν σε πλαστογραφίες, «συχνά τοποθετούνταν στο ίδιο ράφι της βιβλιοθήκης με τις εβραϊκές ιερές γραφές, Παλαιά Διαθήκη και Ταλμούδ».

Μια λιβανέζικη έκδοση από το 2000, για παράδειγμα, έχει τον τίτλο: «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και η Διδασκαλία του Ταλμούδ». Στη Συρία, από την άλλη πλευρά, «δεν είναι ασυνήθιστο» το εμπρηστικό φυλλάδιο να φέρει «τη σφραγίδα επίσημων γραφείων και ιδρυμάτων» και ως εκ τούτου είναι «μέρος της επίσημης παρουσίασης της ιστορίας». Ο Matussek λέει πως τον καιρό του Νάσερ, «η διάδοση των Πρωτοκόλλων στην Αίγυπτο ... προχώρησε πολύ ... τόσο στο εσωτερικό όσο και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής». Το ίδιο συνέβη και επί Χόσνι Μουμπάρακ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγέτη.

Οι ιδιαιτερότητες του Ιράκ ως ενός καθυστερημένου, μετααποικιακού κράτους χωρίς ιστορική εδαφική ενότητα, γράφει ο Ιρακινός πολιτικός επιστήμονας Arras Fatah, το μετέτρεψαν σε ένα θρησκευτικά και φατριακά κατακερματισμένο κράτος. Πρόκειται για ένα «κράτος χωρίς έθνος», αφού οι Σουνίτες δεν ένιωθαν ένα με τους Σιίτες, ούτε οι Κούρδοι με τους Άραβες. Ο Σαντάμ, που κυβερνούσε από το 1968 ως το 2003, προσπάθησε με "σίδερο και αίμα" να φτιάξει κάτι που έστω να μοιάζει με ιρακινό έθνος, και το έντυσε ιδεολογικά με τον μύθο της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) «Βαβυλωνιακής - Μεσοποτάμιας κληρονομιάς» και με μια αντιδραστική-σύγχρονη «παλινόρθωση της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) Αραβικής Αυτοκρατορίας».

Ποιες ήταν λοιπόν οι ιστορικές φιγούρες που ηρωοποίησε η επίσημη εθνική αφήγηση του Μπααθικού Ιράκ; Πρώτον, ο Χαμουραμπί και ο Ναβουχοδονόσορ, οι "νομοθέτες - αυτοκράτορες" της ενιαίας υπό τους Βαβυλώνιους αρχαίας Μεσοποταμίας. Μετά ήταν ο Χάλιντ ιμπν αλ-Ουαλίντ, ως νικητής των Περσών και εξισλαμιστής της Μεσοποταμίας τη δεκαετία του 630 μ.Χ., και ο Χατζάτζ ιμπν Γιουσούφ, ο κυβερνήτης-αντιβασιλέας της επαρχίας του Ιράκ από το 691 ως το 714 που τερμάτισε τις εμφύλιες συγκρούσεις σουνιτών-σιιτών. Αυτοί οι δύο ήταν οι θεμελιωτές του "ισλαμικού έθνους του Ιράκ".

Και τέλος, ήταν ο Σαλαντίν, ο θρυλικός Σουλτάνος του Μεσαίωνα, γεννημένος στο Τικρίτ όπως και ο Σαντάμ, και νικητής των Σταυροφόρων. Αυτός ήταν το σύμβολο της άμυνας του Ιράκ ενάντια στην ιμπεριαλιστική Δύση, και υψώθηκε σε σύμβολο μετά το 1991, ενώ οι Χάλιντ και Χατζάτζ ήταν πιο προβεβλημένοι κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980.

Ο Σαλαντίν, φυσικά, ήταν Κουρδικής καταγωγής, αλλά στην επίσημη αφήγηση του Μπααθισμού αυτό αποσιωπήθηκε, ο Σαλαντίν παρουσιάστηκε ως "ένας Άραβας από το Ιράκ".

Ο Μπααθισμός ήταν λοιπόν μια προσπάθεια εθνογένεσης με σίδερο και αίμα, με το οποίο «οι αντιφάσεις δεν επιλύθηκαν, αλλά μάλλον κατεστάλησαν βίαια». Ήταν μια προσπάθεια που ήθελε ένα έθνος «εντελώς ομογενοποιημένο, χωρίς συγκρούσεις», που βασίζεται στην «εντολή και την υπακοή», σε μια «ηθική της υποταγής», «την ενοποίηση του λαού με το Κόμμα Μπάαθ», την κοινωνία σε «μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Η χώρα καλύφθηκε με ένα «πλέγμα ζωνών ασφαλείας», «μέσα σε καθεμία από τις οποίες είχε δημιουργηθεί ένα αρχηγείο της υπηρεσίας ασφαλείας (Mukhabarat)». Ως εκ τούτου, πρόκειται για τη συνολική κατίσχυση και κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μπάαθ, σε κάτι που πράγματι έφτασε να μοιάζει ανατριχιαστικά με τη Γερμανία του 1933-45.

Μετά την Νάκμπα του Μαΐου 1948, δηλαδή μετά τη συντονισμένη εθνοκάθαρση των Αράβων της Παλαιστίνης από το εβραϊκό κράτος, ακολούθησαν στην Αίγυπτο αντίποινα. «Μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου 1948, βόμβες εξερράγησαν στην εβραϊκή συνοικία του Καΐρου σκοτώνοντας περισσότερους από 70 Εβραίους και τραυματίζοντας σχεδόν 200», σύμφωνα με την Εβραϊκή Βιβλιοθήκη Εικόνων.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956 (όπου το κράτος του Ισραήλ έπαιξε τον βρώμικο ρόλο του προωθημένου μισθοφόρου των ΑγγλοΑμερικανών ιμπεριαλιστών κατά της Αιγύπτου), η κυβέρνηση Νάσερ εξέδωσε μια εγκύκλιο του Υπουργού Θρησκευτικών Υποθέσεων προς όλα τα τζαμιά και τα σχολεία, η οποία έλεγε: «Όλοι οι Εβραίοι είναι Σιωνιστές και εχθροί του κράτους». 25.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. «Από 75.000 το 1948, το 2013 η εβραϊκή κοινότητα στην Αίγυπτο αριθμεί μόνο μερικές δεκάδες» (Jewish Virtual Library).

Το κείμενο αποτελεί μέρος του βιβλίου: Sylvia Ortlieb:Palästinensische Identität und Ethnizität. Genese und Entwicklung des Selbstverständnisses der Palästinenser.

Κολωνία 1995.

για να το παραγγείλετε εδώ ...

Μνήμη και Τιμή Γιάννη Σχοινά (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

Μνήμη και Τιμή Γιάννη Σχοινά

γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Ήταν Πέμπτη βράδυ της 6ης Οκτωβρίου 2016, όταν πληροφορήθηκα από έναν Σύντροφο ότι ο Γιάννης Σχοινάς "έφυγε" από κοντά μας.

Γνώριζα για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, η είδηση όμως της απώλειάς του δεν με βρήκε προετοιμασμένο.

Καθώς σήμερα συμπληρώνονται 9 χρόνια από την ημερομηνία που "χάσαμε" τον Γιάννη, ας πω λίγα λόγια γι' αυτόν.

Γνωρίζω τον Γιάννη από το 1987, όταν αυτός ήταν υπεύθυνος των Εθνικιστικών εκδόσεων και του βιβλιοπωλείου "Νέα Θέσις", κι εγώ στην τελευταία τάξη του Λυκείου.

Από τα πρώτα βιβλία Εθνικιστικού περιεχομένου που Μελέτησα στην ζωή μου ήταν και από την "Νέα Θέσις".

Συνετέλεσαν κι εκείνα, στον δικό τους βαθμό, σε αυτό το οποίο είμαι μέχρι σήμερα.

Ενθυμούμαι ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Γιάννης, όχι απλώς μου έκανε εξαιρετική έκπτωση, αλλά και μου χάρισε βιβλία, σαφές δείγμα του ότι δεν φερόταν σαν "έμπορος".

Μπορεί για πολλά χρόνια να ακολουθήσαμε διαφορετικές πολιτικές επιλογές, με τις διαφωνίες εκατέρωθεν στις συζητήσεις που κάναμε να είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αλλά πάντοτε μας ένωνε η Κοινή Προσήλωση στα Ιδεώδη του Εθνικισμού και η Αμοιβαία Προσωπική Εκτίμηση που είχαμε ο ένας για τον άλλον.

Δεν μπορώ να ξεχάσω το Αληθινό Ενδιαφέρον του για την επαγγελματική μου αποκατάσταση το 1991, όταν τελείωσα την Στρατιωτική Θητεία μου, την εποχή που αποφάσισα τελικά να "μπλέξω" με την Οικοδομή και την ιδιότητα του Κτίστη για πάνω από 20 ολόκληρα χρόνια.

Ταυτόχρονα, γνωρίζοντας λίγα χρόνια αργότερα τον Γιο του, τον Σωτήρη, ο οποίος παραμένει μέχρι και σήμερα ένας Αφοσιωμένος στην Ιδέα Σύντροφος και Φίλος, η επαφή (έστω και έμμεση) μαζί του παρέμενε συχνή.

Μάλιστα, από το 2012 και μετά, ο Γιάννης συμπορεύθηκε, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και δισταγμούς, με την Χρυσή Αυγή, δίνοντας με τον Δικό του Τρόπο το Παράδειγμα και το Μήνυμα για το πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται την Συνεργασία, την Συντροφικότητα, την Συμμαχία και την Σύμπραξη των Εθνικιστών, όλοι όσοι Ενδιαφέρονται Πραγματικά για την Ιδέα αυτή και την Τιμούν με Πράξεις.

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ είχε Αξιοσημείωτο Δίκιο όταν στοχάστηκε πάνω στην απώλεια και την εξαφάνιση.

Έλεγε, λοιπόν, ότι η απουσία μας βοηθάει να αντιληφθούμε την παρουσία. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε και με την περίπτωση του Γιάννη.

Η απουσία του σώματός του ας μας κάνει να Αντιληφθούμε την Σπουδαιότητα της Παρουσίας του, όσο βρισκόταν δίπλα μας και έδινε τις δικές του Σπουδαίες Μάχες για το Έθνος και την Αλήθεια.

Πολύ περισσότερο, Τιμώντας Ουσιαστικά αυτή την Αντίληψη, ας συνεχίσουμε κι εμείς την Δική του Μάχη για τις Κοινές Ιδέες μας, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα "φύγουμε" όλοι.

Όμως, για να είμαστε Υπερήφανοι, θα πρέπει να έχουμε αφήσει ένα Ανάλογο Εποικοδομητικό Έργο ως Παρακαταθήκη για τους υπόλοιπους Συντρόφους που "θα μείνουν πίσω".

Και ο Γιάννης Σχοινάς Ανήκει στην Κατηγορία Εκείνων των Ανθρώπων, Εκείνων των Ελλήνων, οι οποίοι, αν και είχαν περιορισμένη διάρκεια ζωής, Κατόρθωσαν, μέσα από τις Πράξεις τους, ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Να μας Παρακολουθείς και να μας Προσέχεις από εκεί Ψηλά, Γιάννη! ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΡΩΝ!

Μια αποτυχημένη επανάσταση: «η Συντηρητική Επανάσταση», του Julius Evola (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

Μια πτυχή της προσωπικότητας και του έργου του Julius Evola που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί και αναλυθεί πλήρως, είναι αυτή του πολιτιστικού υποστηρικτή, του πολιτιστικού οργανωτή.

Προσπάθησε - ανάμεσα σε όλα - να εκσυγχρονίσει και να δώσει και άλλα πνευματικά όπλα στον πολιτισμό της Ιταλίας των αρχών του εικοστού αιώνα, ανακτώντας παραμελημένους ή ξεχασμένους συγγραφείς, παρουσιάζοντας ότι νέο και αντικομφορμιστικό συνέβαινε εκτός των συνόρων, χωρίς προκαταλήψεις, διαδίδοντας νέες τάσεις, εντοπίζοντας αξιοσημείωτες καινοτομίες.

Ο Evola προώθησε ή προσπάθησε να προωθήσει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει υλικό των Bachofen, Weininger, Meyrink, Spengler, Junger, Schmitt, για να αναφέρουμε μόνο τα πιο σημαντικά ονόματα.

Στο βιβλίο «Ο «Εργάτης» στη σκέψη του Εrnst Junger», πέρα από την κριτική και ανάλυση του πιο σημαντικού εθνικοεπαναστατικού ιδεολογικού βιβλίου του 20ου αιώνα, «Ο Εργάτης», υπάρχουν και άλλα κείμενα του Ιταλού.

Ένα από αυτά σας παραθέτω παρακάτω και αφορά μια κριτική του σε ένα σημαντικό κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Αυτόνομοι Κύπρου: Πεζοπορία Reconquista - ΑΝΕ

Σήμερα, 04.10.25, αφήσαμε πίσω μας το γκρίζο της πόλης και ανεβήκαμε στα μονοπάτια της Φύσης, εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει ελεύθερα.

Μια δυναμική πεζοπορία, με δεκάδες συναγωνιστές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας, μακριά από τον θόρυβο και την παρακμή της πόλης.

Εκεί όπου ο νους καθαρίζει, το σώμα δυναμώνει και οι ιδέες αποκτούν ρίζες.

Μακριά από τον εφησυχασμό και την πλασματική «άνεση», συναντηθήκαμε ξανά με τα ουσιώδη: την αυθεντική ανθρώπινη επαφή, τον σεβασμό στο περιβάλλον και την πειθαρχία που απαιτεί η ζωή κοντά στη φύση.

Σε κάθε βήμα, χτίζεται χαρακτήρας. Σε κάθε ανηφορικό πέρασμα, δυναμώνει η θέληση.

Reconqusista - Αυτόνομοι Λεμεσού

Εθνική Αυτονομία: Άμμες δε γ' εσόμεθα πολλώ κάρρονες

Το τριήμερο 26-28 Σεπτεμβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η 7η κατά σειρά κατασκήνωση της κοινότητας μας.

Δεκάδες συναγωνιστές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας, άφησαν πίσω τον αστικό ιστό και ήρθαν πιο κοντά στην βάση των ιδεών μας, Την Φύση!

Κατά την διάρκεια των ημερών έλαβαν χώρα πληθώρα αθλημάτων και μαχητικών δράσεων, καθώς και συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και ιστορικές αναφορές.

Σκοπός κάθε κατασκηνώσεως είναι η ενδυνάμωση του σώματος και του μυαλού!

Όταν ο Μουσολίνι και ο Φασισμός είχαν ταχθεί υπέρ της Παλαιστίνης (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

Οι αφηγήσεις για την ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος συχνά προέρχονται μόνο μέσα από το πρίσμα των αγγλοσαξονικών μεγάλων δυνάμεων ή του Σιωνισμού.

Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930 η φασιστική Ιταλία ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε έμπρακτα την αραβική εξέγερση στους Αγίους Τόπους.

Όχι μόνο με διακηρύξεις, αλλά και με χρήματα, όπλα, άνδρες και σχέδια τόσο τολμηρά όσο και ασυνεπή

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Γερμανική Τρίτη Θέση - Der Dritte Weg: Απαγορεύεται η Antifa ή μήπως όχι;

Το ζήτημα της «απαγόρευσης της Antifa» δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό όσο θέλουν να το παρουσιάσουν οι δεξιοί λαϊκιστές.

Αυτή η εικόνα πηγάζει από μια αστική αντίληψη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Υπάρχουν αμέτρητες ομάδες που αυτοαποκαλούνται «Antifa», αλλά καμία οργάνωση, «Antifa».

Αυτό γίνεται σαφές όταν κάποιος ρωτάει ποιος επηρεάζεται συγκεκριμένα από την «απαγόρευση της Antifa».

Ο «αντιφασισμός» είναι, πρώτα και κύρια, μια στάση στην οποία τηρούν διάφοροι πρωταγωνιστές.

Επομένως, κανείς δεν επηρεάζεται συγκεκριμένα από αυτά τα μέτρα.

Για να γίνει αυτό κατανοητό είναι σαν να μιλάμε για την απαγόρευση της ακροδεξιάς ενώ καταργούμε μόνο ένα ακροδεξιό Κόμμα.

Ένα μέτρο κατά της «Antifa» θα έπρεπε επομένως να στοχεύει συγκεκριμένα πλαίσια πολύ πιο ρητά.

Οι δεξιοί λαϊκιστές στην Ολλανδία, την Ουγγαρία και τις ΗΠΑ δεν το κάνουν αυτό - τουλάχιστον προς το παρόν.

Αυτό δείχνει ότι αυτό το μέτρο, είναι τυπικό για τους λαϊκιστές, στοχεύει κυρίως στο να κερδίσει τα χειροκροτήματα των υποστηρικτών τους.

Το εκλογικό σώμα βλέπει το γεγονός ότι ο Τραμπ και οι συνεργάτες του έχουν «λύσει» ένα πρόβλημα.

Σε λίγες εβδομάδες, οι άνθρωποι πιθανότατα θα μιλάνε για άλλα θέματα και η «απαγόρευση της Antifa» πιθανότατα θα έχει καταγραφεί στο μυαλό των μαζών κάπου κάτω από το «υπήρχε κάτι».

Οι αντιφασίστες θα συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους πράξεις, λίγο πολύ κρυφά υποστηριζόμενες οικονομικά από αστούς αντιφασίστες.

Όσο δεν υπάρχει προσωποποιημένη στόχευση αντιφασιστών η απαγόρευση δεν θα φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Der Dritte Weg

Carl Schmitt - Martin Heidegger - Julius Evola: Σαμουράι της Δύσης

Αν στη δημοκρατία αφαιρεθεί η μάσκα της, στην Αμερική όπως και αλλού, θα γίνει σαφές σε ποιο βαθμό η δημοκρατία είναι απλώς το όργανο μιας γενικής ολιγαρχίας που ακολουθεί τη μέθοδο της «έμμεσης δράσης», εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για κακοποίηση και καταπίεση.

Αμερικανικός Πολιτισμός - Julius Evola

18 Αυγούστου 1941 (η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες):

«Αγαπητέ Φριτς, αγαπητή Λίζελ, αγαπητά παιδιά! [...] Δεν είναι ο Ρωσισμός που θα οδηγήσει στην καταστροφή της γης, αλλά ο Αμερικανισμός. Όχι μόνο οι Άγγλοι, αλλά όλη η Ευρώπη έχει πέσει θύμα του, επειδή αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα σε όλη της την τερατουργία».

Μartin Heidegger

Ο Carl Schmitt και ο Martin Heidegger είδαν την πατρίδα τους να εισβάλλετε και να βασανίζεται από τους Σοβιετικούς.

Μετά τον πόλεμο ωστόσο, έχοντας ξαναρχίσει την πνευματική τους δραστηριότητα με πολλές δυσκολίες λόγω απαγορεύσεων, έγραψαν με συνέπεια και αποκλειστικά κατά του αμερικανισμού, αναγνωρίζοντάς τον ως τον πραγματικό εχθρό της Ευρώπης και των Ευρωπαίων.

Τι μας λέει αυτό; Πολλά, ίσως τα πάντα.

Η καταδίκη του Μπολσεβικισμού ήταν τόσο προφανής που βρήκαν πιο ενδιαφέρον να υποδείξουν ως εχθρό τον Αγγλο-Ιουδαιο-Αμερικανισμό που κυριαρχούσε στο Δυτικό ημισφαίριο (Schmitt στο Nomos), ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παραλλαγή του Μπολσεβικισμού (Heidegger στα Μαύρα Τετράδια).

Ο Troy Southgate για το Παλαιστινιακό σύμβολο

link: Η Δεξιά και η Παλαιστίνη

«Σημαίνει πραγματικά κάτι για την τρέλα των καιρών που ζούμε όταν οι επηρεασμένες λεγεώνες της βρετανικής Δεξιάς συνδέουν ασυνείδητα τη σημαία των Παλαιστίνιων αποκλειστικά με την Αριστερά, ενώ ταυτόχρονα γκρινιάζουν για την απώλεια της δικής τους εθνικής κυριαρχίας. Αυτοί στην Αριστερά, με τη σειρά τους, την έχουν από τότε διεκδικήσει ως δική τους. Αυτό που η Δεξιά δεν συνειδητοποιεί, φυσικά, είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αρνούνται την κυριαρχία στους Παλαιστίνιους κάνουν ακριβώς το ίδιο και σε αυτούς. Αν τους δοθεί έστω η παραμικρή ευκαιρία, θα τους εξολόθρευαν ευχαρίστως με παρόμοιο τρόπο»

Macabre Omen - Anamneses from the Past (Sirens Calling)

Επίθεση της αντιφασιστικής μαφίας στην Casa Pound

«Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι κάνει η παλαιστινιακή σημαία στα χέρια των αντιφασιστών. Μισούν την έννοια της πατρίδας, μισούν τα σύνορα και είναι ένα και το αυτό με τις χειρότερες νεοφιλελεύθερες πρωτοπορίες, που κηρύττουν την καταστροφή κάθε ταυτότητας»

Blocco Studentesco

Επίθεση της αντιφασιστικής μαφίας στην Casa Pound

Γύρω στις 8:30 μ.μ. σήμερα το απόγευμα μια καλοταϊσμένη ομάδα διαδηλωτών προχώρησε σε ρίψη μπουκαλιών και τσιμέντων στην διεύθυνση του ιστορικού αρχηγείου της Casa Pound Italia στη Via Napoleone III, 8.

Η ομάδα, χωρισμένη από μια πορεία, προσπάθησε σκόπιμα να διαρρήξει την πύλη του κτιρίου ρίχνοντας βόμβες με καπνό.

Όπως πολλοί γνωρίζουν, το κτίριο φιλοξενεί δεκαεννέα οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στέγασης για περισσότερο από είκοσι χρόνια, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Μερικά καπνογόνα τραυμάτισαν έναν ανήλικο που είχε τις συνέπειες των σοβαρών αναπνευστικών δυσκολιών.

Η Casa Pound πάντα έπαιρνε ξεκάθαρη θέση υπέρ των λαών που αγωνίζονται για τη δική τους ταυτότητα, συμπεριλαμβανομένης προφανώς της Παλαιστινιακής, και μας λυπεί να βλέπουμε πώς η αντιφασιστική μαφία οργανώνει μια τόσο σημαντική μάχη για τους άθλιους σκοπούς της.

Οι επιτιθέμενοι εκδιώχθηκαν αμέσως από τους κατοίκους του κτιρίου και της γειτονιάς.

Η αστυνομία παρενέβη για να συνοδεύσει τους επιτιθέμενους σε καταφύγιο.

Το κίνημα δηλώνει ότι δεν θα γίνει ανεκτή άλλη επιθετικότητα εναντίον ανθρώπων μας και συναφών χώρων και ότι θα προστατευτεί με οποιονδήποτε τρόπο από την αντιφασιστική μαφία.