Crusade of Sound - Φωτιά στον Πόντο

 

Το Αληθινό, μη "πολιτικά ορθό", πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα: Πατριώτης, "ομοφοβικός" και "ρατσιστής" (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

 

Οι αφίσες των φιλοφασιστών ηγετών της Αργεντινής Juan και Evita Peron δίπλα σε αυτή του Guevara ...

γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Η επέτειος δολοφονίας (9 Οκτωβρίου 1967) του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα δίνει ξανά την αφορμή στα διάφορα απολιθώματα της μαρξιστικής παρακμής να χρησιμοποιήσουν το όνομα του. Πράγματι, ο Τσε Γκεβάρα αποτελεί αναμφισβήτητα το "είδωλο" κάθε κακομαθημένου και παρηκμασμένου αριστερού (συνήθως πλουσιόπαιδου), το οποίο θέλει να παραστήσει τον "επαναστάτη" κατά την διάρκειας της νεότητάς του, πριν στην συνέχεια αστικοποιηθεί πλήρως.

Μόνο που το αληθινό πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα είναι πολύ διαφορετικό, μη "πολιτικά ορθό", απ' αυτό που παρουσιάζουν οι διάφοροι "θαυμαστές" του. Μολονότι ο Τσε δεν ήταν Εθνικιστής, εν τούτοις, ήταν ένας πραγματικός Επαναστάτης, που πέθανε με το όπλο στο χέρι. Έστω και μέσα από τις κραυγαλέες αντιφάσεις της κομμουνιστικής ιδεολογίας του, δεν έχει καμία σχέση με τους σημερινούς νερόβραστους αριστερούς που, συνειδητά ή ασυνείδητα, υπηρετούν την αεθνική παγκοσμιοποίηση.

Ο Τσε, μακριά από τα στερεότυπα της σύγχρονης διεφθαρμένης και καθεστωτικής αριστεράς, ήταν σαφέστατα εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Μάλιστα, είχε παρουσιάσει στον Φιντέλ Κάστρο ένα σχέδιο εγκλεισμού των πολιτικών αντιπάλων του, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονταν και οι ομοφυλόφιλοι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία είχε ανοίξει το καθεστώς του Κάστρο στην Κούβα, υπήρχε για τους ομοφυλόφιλους η εξής αναγραφή στην πύλη του Στρατοπέδου: "Η δουλειά θα σας κάνει άντρες" ... 

Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού, είναι ότι σε παλαιότερη συνέντευξή του σε εγχώριο περιοδικό ομοφυλοφίλων, ο Τσίπρας είχε ερωτηθεί επικριτικά για τις προηγούμενες θετικές αναφορές του στο πρόσωπο του "ομοφοβικού" Τσε Γκεβάρα, αλλά ο ... Αλέξης προτίμησε να κάνει τον ... Αλέκο.

Ταυτόχρονα, το λανθασμένης έμπνευσης "ίνδαλμα" των απανταχού αποχαυνωμένων αριστερών , είχε μάλλον "ρατσιστικές" αντιλήψεις. Ο Τσε, Χαρακτήριζε τους Μεξικανούς ως "μπάντα αναλφάβητων Ινδιάνων", ενώ αναφερόμενος σε κάποιον δήμαρχο που χτύπησε η ομάδα του, ονόματι Κοέν, είχε πει ότι "είχαμε ακούσει πολλά γι' αυτόν, ότι ήταν Εβραίος, καθόσον ενδιαφερόταν για τα χρήματα, αλλά ήταν ένας καλός είδους". 

Επίσης, για τους μαύρους υποστήριζε ότι "έχουν διατηρήσει τη φυλετική καθαρότητα τους χάρη στην ελάχιστη σχέση που έχουν με το πλύσιμο", ότι δεν έχουν κάνει τίποτα για την επανάσταση και ότι "ο Νέγρος είναι νωχελικός και τεμπέλης και ξοδεύει τα χρήματά του σε επιπολαιότητες, ενώ ο Ευρωπαίος έχει μέλλον, είναι οργανωμένος και έξυπνος".

Πριν πω την άποψη μου πάνω στα λεγόμενά του, πρέπει να τονίσω ότι τα κόκκαλα του Αργεντινού Επαναστάτη (και όχι Κουβανού, όπως νομίζουν αρκετοί, εντελώς άσχετοι, "προοδευτικοί "... θα τρίζουν, γνωρίζοντας ότι η αναμφισβήτητη αγωνιστικότητα του (ανεξάρτητα από το ότι ιδεολογικά δεν ταυτίζομαι μαζί του) έχει γίνει αντικείμενο στυγνής και χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.

Γι' αυτό και ο ίδιος, όταν είδε τον επερχόμενο εκφυλισμό της κουβανέζικης επανάστασης (η οποία ξεκίνησε ως λαϊκή εξέγερση ενάντια στο διεφθαρμένο αμερικανοκίνητο καθεστώς του Μπατίστα) και το δέσιμο εξάρτησης της στο ιμπεριαλιστικό άρμα της Σοβιετικής Ένωσης, άφησε την ασφαλή και άνετη  θέση του υπουργού που κατείχε και θέλησε να συνεχίζει να πολεμά για την ουτοπία του στα βουνά της Βολιβίας, όπου και σκοτώθηκε.

Η ίδια η Σοβιετική Ένωση, μέχρι και τον θάνατο του, είχε απαγορεύσει στο ΚΚ Βολιβίας κάθε βοήθεια προς το πρόσωπό του, επειδή ήταν μεν κομμουνιστής, αλλά δεν φερόταν σαν εκπαιδευμένος σκύλος, όπως τα κομμουνιστικά κόμματα που ήλεγχε πλήρως. Μετά την δολοφονία του και την ραγδαία παγκόσμια απήχηση του ονόματός του, τον καπηλεύθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο ...

Εάν, λοιπόν, ζούσε σήμερα ο Τσε Γκεβάρα στην Ελλάδα και εξέφραζε τις απόψεις αυτές, θα αντιμετώπιζε την κατηγορία του "ακραίου", του "φασίστα" και του "ρατσιστή", από τους επαγγελματίες "αντιφασίστες" και "αντιρατσιστές", ενώ με το "αντιρατσιστικό νομοσχέδιο" ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε και σοβαρές νομικές συνέπειες.

Ο Υμνητής (όπως και ο Φιντέλ Κάστρο) του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από από τους πάσης φύσεως αεθνιστές -  απάτριδες. 

Ας πάψουν να χρησιμοποιούν αδίκως, παραπλανητικά και εντελώς διαστρεβλωμένα το όνομά του, καθώς αποτελεί πολύ κακό παράδειγμα για την δικτατορία της "πολιτικής ορθότητας".

Στις σημερινές ιδεολογικές και πολιτικές συνθήκες, το σύνθημά του "Πατρίδα ή Θάνατος" παραπέμπει πλέον σε Σκληροπυρηνικούς και Συνειδητοποιημένους Εθνικιστές και όχι σε παρακμιακούς μπολσεβίκους, υπέρμαχους της αεθνικής παγκοσμιοποίησης, που τον καπηλεύονται αισχρά.

Yπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων (Σαμουράι της Δύσης - Συντακτική Ομάδα Μαύρες Λεγεώνες - Συντακτική Ομάδα Μαύρος Κρίνος)

Yπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων

Τόσο οι φιλοσιωνιστές δεξιοί όσο και τα αδερφάκια τους οι αριστεροί, οι  αυτοαποκαλούμενοι «ProPal», αποτελούν έναν επιβλαβή καρκίνο για  τους Ευρωπαίους Εθνικοεπαναστάτες, στο καυτό θέμα που αφορά την Παλαιστινιακή υπόθεση.

Οι πρώτοι, οι δεξιοί, βασίζονται στην γελοία πεποίθηση ότι το Ισραήλ είναι ένα δυτικό κράτος, μέρος ενός κοινού πολιτισμού που θα πρέπει το ίδιο να υπερασπιστεί.

Έτσι εκτός από το ότι αποδεικνύονται αξιοθρήνητοι, θλιβεροί και πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία, προσβάλλουν την Ευρώπη και την απέραντη ιστορία της, εμποδίζοντας την αναβίωση της και εκθέτοντας την σε ένα συνεχώς αυξανόμενο μεταναστευτικό χάος.

Οι δεύτεροι, οι αριστεροί, βασισμένοι στην ίδια υπόθεση με τους πρώτους - ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος λευκών Δυτικών - χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση για να προωθήσουν μια πονηρή, ηθικολογική προπαγάνδα, βαθιά αντιευρωπαϊκή και γεμάτη ενοχές και  εγγυώμενοι στην de facto κυριαρχία του Ισραήλ, χωρίς να προσφέρουν καμία συγκεκριμένη βοήθεια στους Παλαιστίνιους.

Εγκλωβισμένοι στα θλιβερά πολιτικά και ιδεολογικά τους όνειρα, ξαφνικά θυμήθηκαν σύνορα, πατρίδες και τον αντισιωνισμό!

Όπως πάντα, κάποιοι λίγοι, μακριά από όλους αυτούς,  ενσαρκώνουν μια Τρίτη Θέση: 

Για μια ισχυρή Ευρώπη των λαών, ενός αληθινού σοσιαλισμού των Εθνών, υποστηρίζοντας την Παλαιστίνη, ενάντια στον Σιωνιστικό, Αμερικανικό και Ρωσικό ιμπεριαλισμό, αλλά και ενάντια σε όλες τις τάσεις του Τρίτου Κόσμου και των μεταναστευτικών εισβολέων.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι και ποιος ξεκίνησε τον αγώνα και την στήριξη για το Παλαιστινιακό. Πριν από πολλές δεκαετίες και με απόλυτη μυστικότητα, η Φασιστική Ιταλία εργάστηκε εντατικά και με σθένος σχέδια, για να δημιουργήσει μια πατρίδα στους Άραβες της Παλαιστίνης.

Δεν επρόκειτο μόνο για μια πολιτική υποστήριξη, αλλά για μια γνήσια υλική υποστήριξη.

Μεταξύ 10 Σεπτεμβρίου 1936 και 15 Ιουνίου 1938, η Φασιστική Ιταλία πλήρωσε στον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ηγούνταν της εξέγερσης του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στις Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και την Εβραϊκή μετανάστευση, περίπου 138.000 λίρες, ένα σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη.

Αυτή η οικονομική συνεισφορά αποφασίστηκε από τον Mussolini μετά τον πόλεμο της Αιθιοπίας, όχι μόνο «λόγω της στάσης που έλαβε η Ιταλία απέναντι στον αραβικό εθνικισμό και για να ενοχλήσει τους Άγγλους», αλλά και σε ένδειξη τιμής στις αντιαποικιακές θέσεις του επαναστάτη σοσιαλιστή Mussolini και του πρώιμου Φασισμού.

Εκτός από τα χρήματα, το Υπουργείο Εξωτερικών, αποφάσισε τότε να στείλει στους Παλαιστίνιους Μουτζαχεντίν μια σημαντική αποστολή όπλων και πυρομαχικών. 

Αυτό το υλικό που αποθηκεύτηκε για σχεδόν δύο χρόνια στο λιμάνι του Τάραντα της Νοτίου Ιταλίας, υποτίθεται ότι θα έφτανε, μέσω Σαουδαράβων μεσαζόντων στους Παλαιστίνιους, που συμμετείχαν στην πρώτη μεγάλη Ιντιφάντα για την ανατροπή του Χασεμιτικού βασιλείου της Υπεριορδανίας, τον τερματισμό του Βρετανικού προτεκτοράτου, την παρεμπόδιση της άφιξης περαιτέρω Εβραίων και του Σιωνιστικού σχεδίου στους Αγίους Τόπους.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Ιταλία ήταν το πρώτο Ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε ενεργά τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για απελευθέρωση από τη Βρετανική εντολή και το Σιωνιστικό σχέδιο στους Αγίους Τόπους.

Αυτό προκύπτει από την ανάλυση εγγράφων - επιστολών, σημειωμάτων και υπομνημάτων - από το γραφείο συντονισμού του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών και εκείνων που περιέχονται στην «Αλληλογραφία της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών σχετικά με διάφορα κράτη», που φυλάσσεται στα Αρχεία του Ιστορικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Kαι φυσικά, μετά από χρόνια, κάπου εκεί στη δεκαετία του 1970 και 1980, η νεοφασιστική Ιταλική νεολαία, μακριά από ακροδεξιές και πατριωτικές αγκυλώσεις βουτηγμένες στο Ιουδαϊκό δηλητήριο, διαδήλωνε στους δρόμους υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στον Αμερικανικό και Ισραηλινό ιμπεριαλισμό, ενώ η Αριστερά ακόμη «θρηνούσε» γοερά τα εβραϊκά θύματα του Πολέμου ...

Συνθήματα όπως «Ο κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ίδια χαρακώματα, ίδιος εχθρός» και «Οι πέτρες μας ενάντια στο μολύβι τους, σήμερα στην Παλαιστίνη, αύριο σε όλο τον κόσμο», έμειναν στην Ιστορία. Και εμείς συνεχίζουμε να φωνάζουμε.

Παραμένουμε πιστοί σε όλα αυτά και αναγνωρίζουμε έναν μόνο κύριο εχθρό, τον Αμερικανισμό και τα επικίνδυνα παρακλάδια του, όπως η φιλοσιωνιστική ακροδεξιά, που μονίμως λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα ενάντια στον Σοσιαλισμό και το Έθνος.

O αγώνας των Παλαιστίνιων δεν μπορεί παρά να βρει την αλληλεγγύη μας, όχι μόνο επειδή είναι δίκαιος, αλλά και λόγω του παραδείγματος που θέτει για όλους τους νέους Ευρωπαίους, που στερούνται τη βαθύτερη ταυτότητά τους, ενάντια στο Ιουδαϊκό κτήνος με την στήριξη των δολοφόνων ΗΠΑ.

Για τον Σοσιαλισμό και την Πατρίδα!

- Σαμουράι της Δύσης (Μποβιάτσος Κωνσταντίνος, Σοφούλης Τάσος)

- Συντακτική Ομάδα Μαύρες Λεγεώνες

- Συντακτική Ομάδα Μαύρος Κρίνος

Παραδοσιοκρατία, Εθνικισμός και Αντισιωνισμός στον Αραβικό κόσμο μετά το 1945

 

Μετάφραση από τα γερμανικά: Α. Π. για τον «Μαύρο Κρίνο»

Το γερμανικό εθνικό κίνημα, στον αντιδυτικό του ιδιαίτερο δρόμο, ήθελε να δημιουργήσει το μέλλον ενός αντιδραστικού μοντερνισμού (Jeffrey Herf), δηλαδή έναν εκσυγχρονισμό καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, χωρίς όμως πολιτικό (δημοκρατικό - αστικοφιλελεύθερο) εκσυγχρονισμό. 

Αυτό το εθνικό κίνημα έφτασε στον πρωσο-γερμανικό μιλιταρισμό («Αίμα και σίδερο») και στον ναζιστικό φασισμό («Blut und Boden», «Hart wie Kruppstahl»). 

Όταν ο Μπίσμαρκ ένωνε το "αίμα" με το "σίδερο" το 1871, ένωνε την πολιτική οπισθοδρομικότητα - παραδοσιοκρατία (αίμα) με τη σύγχρονη βιομηχανία (σίδερο), κι όταν ο Γκέμπελς το 1933 μιλούσε για "ατσάλινο ρομαντισμό" ακολουθώντας τον Ερνστ Γιούνγκερ, είχε στο μυαλό του ακριβώς εκείνον τον συνδυασμό που θα πάντρευε τα "σκληρά σαν το ατσάλι του Κρουπ" κανόνια της Βέρμαχτ με τον μεσαιωνικής έμπνευσης αγροτισμό του Richard Walter Darre.

Tα αραβικά εθνικά κινήματα που προέκυψαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, των οποίων οι εθνοτικές ιδέες για το έθνος εμπνεύστηκαν από τον γερμανικό ρομαντισμό (ο Dawisha στη μελέτη του για τον πατέρα του αραβικού εθνικισμού Sati al-Husri αποδεικνύει την επιρροή των Χέρντερ, Φίχτε και Ernst Moritz Arndt στη σκέψη του), και που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του «Τρίτου Ράιχ» πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήθελαν να επιστρέψουν στη ρομαντική αραβική ιστορία, στις ρομαντικοποιημένες αραβικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα, στην επιστροφή στις πολεμικές αρετές της χρυσής αραβικής εποχής (της άμυνας του Σαλαντίν κατά των Σταυροφόρων και της νίκης των πρώτων Μουσουλμάνων, των μαθητών και συνοδοιπόρων του Μωάμεθ, ενάντια στις ρωμαϊκές λεγεώνες σε Συρία και Αίγυπτο τον 7ο μ.Χ. αιώνα). 

Σε έναν αντιδραστικό μοντερνισμό, ένα καθαρά βιομηχανικό - τεχνικό, καθαρά γραφειοκρατικό σύγχρονο Έθνος - επίσης χωρίς αστικοφιλελεύθερη δημοκρατία. Ο παραδοσιοκρατικός χαρακτήρας που εξαπλώθηκε στη Μέση Ανατολή μετά το 1945 θα απεικονιστεί χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τη Λιβύη, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράκ. 

Πρόκειται για τον Μουαμάρ αλ Καντάφι, ο οποίος, ως ηγέτης της Λιβύης, ζούσε συμβολικά σε μια σκηνή Βεδουίνων, κι ο οποίος ήθελε επίσης να διαμένει στη σκηνή του σε διεθνείς περιπτώσεις, όπως σε συνέδρια του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, σε συναντήσεις του Αραβικού Συνδέσμου στη Βηρυτό, και δεν ήταν ασυνήθιστο να φοράει ιστορικής όψης, παραδοσιακές, αρχοντικές ρόμπες. 

Μια τέτοια παραδοσιακή συμπεριφορά είχε σκοπό να επισημάνει τον «εκφυλισμό της Δύσης» και να προστατεύσει το δικό του λαό από «βλαβερές επιρροές».

Πρόκειται για τον Λίβανο ως μια συλλογή από θρησκευτικά οριοθετημένες, αντικρουόμενες φυλετικές ομάδες που κυριαρχούνται από κληρονομικούς άρχοντες. Αυτό βασίζεται στο παράδειγμα των Δρούζων, του κλάδου τους όπου κυριαρχεί η φυλή Τζουμπλάτι. «... τέτοιες σχέσεις μεταξύ πελάτη και προστάτη ... ήταν τόσο κυρίαρχες στον Λίβανο που ολόκληρη η εσωτερική πολιτική, ακόμη και όλοι οι εσωτερικοί πόλεμοι των μεταγενέστερων χρόνων καθορίστηκαν από αυτές ... η συντριπτική πλειοψηφία των Λιβανέζων παντρευόταν άτομα του ίδιου θρησκεύματος μέσα στις θρησκευτικές τους ομάδες και χτιζόταν πάνω σε αυτές τις σχέσεις.» Αυτή η παραδοσιακότητα «ήταν (και είναι) ισχυρότερη από τη συνοχή των νεότερων ομάδων συμφερόντων που ακολουθούν ένα πιο ευρωπαϊκό στυλ.»

Πρόκειται για τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του αγροτικού αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης, που χαρακτηρίζεται από πίστη στις φυλές («Hamula»), τις ιεραρχίες των φυλών («Σεΐχηδες»), «οικογενειακή τιμή», «συστολή» και «τιμωρία». «Κεντρικό στοιχείο στο παραδοσιακό σύστημα αξιών της παλαιστινιακής κοινωνίας ήταν η έννοια της «τιμής». Αυτό επεκτάθηκε στην κοινωνική δομή ολόκληρης της Hamula. «Οποιαδήποτε απόκλιση από την κοινωνική συμμόρφωση έφερνε την καταισχύνη ολόκληρης της κοινότητας και τιμωρούταν με αντίποινα. Η έννοια της τιμής επεκτάθηκε ως καθοριστικός παράγοντας σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής».

Όσον αφορά την οικογενειακή δομή («Hamula»), ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να καθοδηγούνται εν μέρει από αυτή τη δομή. Το μοντέλο της παλαιστινιακής οικογενειακής δομής ισχύει γενικά στην αραβική περιοχή. Συνεπώς, πρόκειται για τις ίδιες αγροτικές, παραδοσιακές συνθήκες διαβίωσης που χαρακτηρίζονται από πικρή φτώχεια και δεσμούς φυλών και φατριών, στις οποίες ο μετέπειτα Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσεΐν μεγάλωσε χωρίς πατέρα. Πρόκειται επίσης για «φυλετική πίστη», «βεντέτες και φόνους στο όνομα της οικογενειακής τιμής». Ο Coughlin γράφει για «την πολύ μεγάλη επιρροή» του θείου του Σαντάμ Χουσεΐν στην ανατροφή του. 

Αυτός ο θείος, «ο θετός πατέρας του αγοριού», αξιωματικός του στρατού, «ένας ένθερμος Άραβας εθνικιστής», ένας «αμετανόητος θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού», ήταν ο Khairallah Talfah, πεθερός επίσης του Σαντάμ (που, πιστός στην ενδογαμική παράδοση των φατριών, παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, Sajida Talfah), συγγραφέας ενός έργου με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Τρία πράγματα που ο Θεός δεν έπρεπε να έχει δημιουργήσει: Πέρσες, Εβραίοι και μύγες», αυτός ο Talfah λοιπόν είχε λάβει μέρος στο φιλογερμανικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1941 υπό τη φασιστική ομάδα αξιωματικών της «Χρυσής Πλατείας», υπό τον Rashid Ali Gaylani. 

«Ο νεαρός Σαντάμ θαύμαζε τον θείο του» γι' αυτό. «Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εντύπωση που έκανε αυτή η πατρική φιγούρα στο αγόρι στα χρόνια της μόρφωσής του ... ο χρόνος που πέρασε με τον θείο του στο Τικρίτ και τη Βαγδάτη διαμόρφωσε αναμφίβολα τις απόψεις του» (Coughlin).

Υπήρξαν τρία κύρια ρεύματα του αραβικού εθνικισμού: ο παναραβικός αιγυπτιακός νασερισμός (Νάσερ, Καντάφι), το παναραβικό Ιρακινό Κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν, και το παναραβικό Συριακό Κόμμα Μπάαθ (Μισέλ Αφλάκ και Χαφέζ αλ-Άσαντ). 

Στόχος είναι να αναδειχθούν τα κεντρικά χαρακτηριστικά του αραβικού εθνικισμού, οι θετικές «αναφορές στη ναζιστική Γερμανία μετά το 1945», ο «αντισιωνισμός από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ» το 1948. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας το παράδειγμα θετικών αναφορών του Ανουάρ ελ-Σαντάτ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγεμόνα, για τον Αδόλφο Χίτλερ το 1953, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα Αιγύπτιων στρατιωτών που έφεραν μαζί τους αραβικά αντίγραφα του "Mein Kampf" κατά τη διάρκεια του πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα εθνικοσοσιαλιστών αξιωματικών που μετακόμισαν στην Αίγυπτο μετά την επανάσταση του Νάσερ το 1952 (Otto Skorzeny, Johann von Leers, Hanna Reitsch). 

Ο Σαντάτ «συχνά» προσέλκυε την προσοχή μέσω αντιεβραϊκών δηλώσεων. Σύμφωνα με τον Himpele, άλλοι εκπρόσωποι αραβικών καθεστώτων έχουν κάνει αντισημιτικές δηλώσεις, μεταξύ των οποίων: ο ίδιος ο Νάσερ, ιδρυτής του αιγυπτιακού Νασερισμού (που το 1964 είπε σε Γερμανό δημοσιογράφο ότι κανείς στην Αίγυπτο δεν πιστεύει ούτε πρόκειται ποτέ να πιστέψει ότι πέθαναν έξι εκατομμύρια Εβραίοι στο Ολοκαύτωμα), ο Χαφέζ αλ-Άσαντ, ηγέτης της Μπααθικής Συρίας (1971-2000), ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο γιος και διάδοχος, Μουσταφά Τλας, Υπουργός Εξωτερικών της Μπααθικής Συρίας μέχρι το 2004, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ηγέτης του Μπααθικού Ιράκ, ο Ταρίκ Αζίζ, υπουργός Εξωτερικών του.

Το 1951 εκδόθηκαν για πρώτη φορά στην αραβική γλώσσα τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η KGB της Σοβιετικής Ένωσης και η Στάζι της Ανατολικές Γερμανίας προμήθευαν το βιβλίο στους Άραβες σε μεγάλες ποσότητες (τη σύνδεση Στάζι-Αράβων είχε αναλάβει ο θρυλικός επικεφαλής της διεθνούς κατασκοπείας της Ανατολικής Γερμανίας, Μάρκους Βολφ, κι ας ήταν ο ίδιος κατά το ήμισυ εβραϊκής καταγωγής, άλλωστε θρυλείται -ως ανέκδοτη ιστορία- πως όταν ο Χόνεκερ τον είχε ρωτήσει "είσαι Εβραίος;" ο Βολφ είχε απαντήσει "δεν είμαι Εβραίος σύντροφε Χόνεκερ, είμαι κομμουνιστής"). 

Το έργο αυτό έχει φτάσει σε «αμέτρητες εκδόσεις» στον αραβικό κόσμο και είναι "μπεστ σέλερ" εκεί. Προκειμένου να υποδηλωθεί η αυθεντικότητα των «Πρωτοκόλλων», τα οποία βασίζονταν σε πλαστογραφίες, «συχνά τοποθετούνταν στο ίδιο ράφι της βιβλιοθήκης με τις εβραϊκές ιερές γραφές, Παλαιά Διαθήκη και Ταλμούδ». 

Μια λιβανέζικη έκδοση από το 2000, για παράδειγμα, έχει τον τίτλο: «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και η Διδασκαλία του Ταλμούδ». Στη Συρία, από την άλλη πλευρά, «δεν είναι ασυνήθιστο» το εμπρηστικό φυλλάδιο να φέρει «τη σφραγίδα επίσημων γραφείων και ιδρυμάτων» και ως εκ τούτου είναι «μέρος της επίσημης παρουσίασης της ιστορίας». Ο Matussek λέει πως τον καιρό του Νάσερ, «η διάδοση των Πρωτοκόλλων στην Αίγυπτο ... προχώρησε πολύ ... τόσο στο εσωτερικό όσο και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής». Το ίδιο συνέβη και επί Χόσνι Μουμπάρακ, του μετέπειτα Αιγύπτιου ηγέτη.

Οι ιδιαιτερότητες του Ιράκ ως ενός καθυστερημένου, μετααποικιακού κράτους χωρίς ιστορική εδαφική ενότητα, γράφει ο Ιρακινός πολιτικός επιστήμονας Arras Fatah, το μετέτρεψαν σε ένα θρησκευτικά και φατριακά κατακερματισμένο κράτος. Πρόκειται για ένα «κράτος χωρίς έθνος», αφού οι Σουνίτες δεν ένιωθαν ένα με τους Σιίτες, ούτε οι Κούρδοι με τους Άραβες. Ο Σαντάμ, που κυβερνούσε από το 1968 ως το 2003, προσπάθησε με "σίδερο και αίμα" να φτιάξει κάτι που έστω να μοιάζει με ιρακινό έθνος, και το έντυσε ιδεολογικά με τον μύθο της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) «Βαβυλωνιακής - Μεσοποτάμιας κληρονομιάς» και με μια αντιδραστική-σύγχρονη «παλινόρθωση της (ρομαντικά μεταμορφωμένης) Αραβικής Αυτοκρατορίας».

Ποιες ήταν λοιπόν οι ιστορικές φιγούρες που ηρωοποίησε η επίσημη εθνική αφήγηση του Μπααθικού Ιράκ; Πρώτον, ο Χαμουραμπί και ο Ναβουχοδονόσορ, οι "νομοθέτες - αυτοκράτορες" της ενιαίας υπό τους Βαβυλώνιους αρχαίας Μεσοποταμίας. Μετά ήταν ο Χάλιντ ιμπν αλ-Ουαλίντ, ως νικητής των Περσών και εξισλαμιστής της Μεσοποταμίας τη δεκαετία του 630 μ.Χ., και ο Χατζάτζ ιμπν Γιουσούφ, ο κυβερνήτης-αντιβασιλέας της επαρχίας του Ιράκ από το 691 ως το 714 που τερμάτισε τις εμφύλιες συγκρούσεις σουνιτών-σιιτών. Αυτοί οι δύο ήταν οι θεμελιωτές του "ισλαμικού έθνους του Ιράκ". 

Και τέλος, ήταν ο Σαλαντίν, ο θρυλικός Σουλτάνος του Μεσαίωνα, γεννημένος στο Τικρίτ όπως και ο Σαντάμ, και νικητής των Σταυροφόρων. Αυτός ήταν το σύμβολο της άμυνας του Ιράκ ενάντια στην ιμπεριαλιστική Δύση, και υψώθηκε σε σύμβολο μετά το 1991, ενώ οι Χάλιντ και Χατζάτζ ήταν πιο προβεβλημένοι κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. 

Ο Σαλαντίν, φυσικά, ήταν Κουρδικής καταγωγής, αλλά στην επίσημη αφήγηση του Μπααθισμού αυτό αποσιωπήθηκε, ο Σαλαντίν παρουσιάστηκε ως "ένας Άραβας από το Ιράκ".

Ο Μπααθισμός ήταν λοιπόν μια προσπάθεια εθνογένεσης με σίδερο και αίμα, με το οποίο «οι αντιφάσεις δεν επιλύθηκαν, αλλά μάλλον κατεστάλησαν βίαια». Ήταν μια προσπάθεια που ήθελε ένα έθνος «εντελώς ομογενοποιημένο, χωρίς συγκρούσεις», που βασίζεται στην «εντολή και την υπακοή», σε μια «ηθική της υποταγής», «την ενοποίηση του λαού με το Κόμμα Μπάαθ», την κοινωνία σε «μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης». 

Η χώρα καλύφθηκε με ένα «πλέγμα ζωνών ασφαλείας», «μέσα σε καθεμία από τις οποίες είχε δημιουργηθεί ένα αρχηγείο της υπηρεσίας ασφαλείας (Mukhabarat)». Ως εκ τούτου, πρόκειται για τη συνολική κατίσχυση και κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Μπάαθ, σε κάτι που πράγματι έφτασε να μοιάζει ανατριχιαστικά με τη Γερμανία του 1933-45.

Μετά την Νάκμπα του Μαΐου 1948, δηλαδή μετά τη συντονισμένη εθνοκάθαρση των Αράβων της Παλαιστίνης από το εβραϊκό κράτος, ακολούθησαν στην Αίγυπτο αντίποινα. «Μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου 1948, βόμβες εξερράγησαν στην εβραϊκή συνοικία του Καΐρου σκοτώνοντας περισσότερους από 70 Εβραίους και τραυματίζοντας σχεδόν 200», σύμφωνα με την Εβραϊκή Βιβλιοθήκη Εικόνων. 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Διώρυγας του Σουέζ το 1956 (όπου το κράτος του Ισραήλ έπαιξε τον βρώμικο ρόλο του προωθημένου μισθοφόρου των ΑγγλοΑμερικανών ιμπεριαλιστών κατά της Αιγύπτου), η κυβέρνηση Νάσερ εξέδωσε μια εγκύκλιο του Υπουργού Θρησκευτικών Υποθέσεων προς όλα τα τζαμιά και τα σχολεία, η οποία έλεγε: «Όλοι οι Εβραίοι είναι Σιωνιστές και εχθροί του κράτους». 25.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν και οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν. «Από 75.000 το 1948, το 2013 η εβραϊκή κοινότητα στην Αίγυπτο αριθμεί μόνο μερικές δεκάδες» (Jewish Virtual Library).

Το κείμενο αποτελεί μέρος του βιβλίου: Sylvia Ortlieb:Palästinensische Identität und Ethnizität. Genese und Entwicklung des Selbstverständnisses der Palästinenser. 

Κολωνία 1995.

για να το παραγγείλετε εδώ ...

Μνήμη και Τιμή Γιάννη Σχοινά (άρθρο του Γιώργου Μάστορα)

 

Μνήμη και Τιμή Γιάννη Σχοινά

γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Ήταν Πέμπτη βράδυ της 6ης Οκτωβρίου 2016, όταν πληροφορήθηκα από έναν Σύντροφο ότι ο Γιάννης Σχοινάς "έφυγε" από κοντά μας. 

Γνώριζα για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, η είδηση όμως της απώλειάς του δεν με βρήκε προετοιμασμένο.

Καθώς σήμερα συμπληρώνονται 9 χρόνια από την ημερομηνία που "χάσαμε" τον Γιάννη, ας πω λίγα λόγια γι' αυτόν. 

Γνωρίζω τον Γιάννη από το 1987, όταν αυτός ήταν υπεύθυνος των Εθνικιστικών εκδόσεων και του βιβλιοπωλείου "Νέα Θέσις", κι εγώ στην τελευταία τάξη του Λυκείου.

Από τα πρώτα βιβλία Εθνικιστικού περιεχομένου που Μελέτησα στην ζωή μου ήταν και από την "Νέα Θέσις". 

Συνετέλεσαν κι εκείνα, στον δικό τους βαθμό, σε αυτό το οποίο είμαι μέχρι σήμερα. 

Ενθυμούμαι ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Γιάννης, όχι απλώς μου έκανε εξαιρετική έκπτωση, αλλά και μου χάρισε βιβλία, σαφές δείγμα του ότι δεν φερόταν σαν "έμπορος".

Μπορεί για πολλά χρόνια να ακολουθήσαμε διαφορετικές πολιτικές επιλογές, με τις διαφωνίες εκατέρωθεν στις συζητήσεις που κάναμε να είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αλλά πάντοτε μας ένωνε η Κοινή Προσήλωση στα Ιδεώδη του Εθνικισμού και η Αμοιβαία Προσωπική Εκτίμηση που είχαμε ο ένας για τον άλλον. 

Δεν μπορώ να ξεχάσω το Αληθινό Ενδιαφέρον του για την επαγγελματική μου αποκατάσταση το 1991, όταν τελείωσα την Στρατιωτική Θητεία μου, την εποχή που αποφάσισα τελικά να "μπλέξω" με την Οικοδομή και την ιδιότητα του Κτίστη για πάνω από 20 ολόκληρα χρόνια.

Ταυτόχρονα, γνωρίζοντας λίγα χρόνια αργότερα τον Γιο του, τον Σωτήρη, ο οποίος παραμένει μέχρι και σήμερα ένας Αφοσιωμένος στην Ιδέα Σύντροφος και Φίλος, η επαφή (έστω και έμμεση) μαζί του παρέμενε συχνή. 

Μάλιστα, από το 2012 και μετά, ο Γιάννης συμπορεύθηκε, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και δισταγμούς, με την Χρυσή Αυγή, δίνοντας με τον Δικό του Τρόπο το Παράδειγμα και το Μήνυμα για το πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται την Συνεργασία, την Συντροφικότητα, την Συμμαχία και την Σύμπραξη των Εθνικιστών, όλοι όσοι Ενδιαφέρονται Πραγματικά για την Ιδέα αυτή και την Τιμούν με Πράξεις.

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ είχε  Αξιοσημείωτο Δίκιο όταν στοχάστηκε πάνω στην απώλεια και την εξαφάνιση. 

Έλεγε, λοιπόν, ότι η απουσία μας βοηθάει να αντιληφθούμε την παρουσία. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε και με την περίπτωση του Γιάννη. 

Η απουσία του σώματός του ας μας κάνει να Αντιληφθούμε την Σπουδαιότητα της Παρουσίας του, όσο βρισκόταν δίπλα μας και έδινε τις δικές του Σπουδαίες Μάχες για το Έθνος και την Αλήθεια.

Πολύ περισσότερο, Τιμώντας Ουσιαστικά αυτή την Αντίληψη, ας συνεχίσουμε κι εμείς την Δική του Μάχη για τις Κοινές Ιδέες μας, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα "φύγουμε" όλοι. 

Όμως, για να είμαστε Υπερήφανοι, θα πρέπει να έχουμε αφήσει ένα Ανάλογο Εποικοδομητικό Έργο ως Παρακαταθήκη για τους υπόλοιπους Συντρόφους που "θα μείνουν πίσω". 

Και ο Γιάννης Σχοινάς Ανήκει στην Κατηγορία Εκείνων των Ανθρώπων, Εκείνων των Ελλήνων, οι οποίοι, αν και είχαν περιορισμένη διάρκεια ζωής, Κατόρθωσαν, μέσα από τις Πράξεις τους, ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Να μας Παρακολουθείς και να μας Προσέχεις από εκεί Ψηλά, Γιάννη! ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΡΩΝ!

Μια αποτυχημένη επανάσταση: «η Συντηρητική Επανάσταση», του Julius Evola (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

 Μια πτυχή της προσωπικότητας και του έργου του Julius Evola που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί και αναλυθεί πλήρως, είναι αυτή του πολιτιστικού υποστηρικτή, του πολιτιστικού οργανωτή. 

Προσπάθησε - ανάμεσα σε όλα - να εκσυγχρονίσει και να δώσει και άλλα πνευματικά όπλα στον πολιτισμό της Ιταλίας των αρχών του εικοστού αιώνα, ανακτώντας παραμελημένους ή ξεχασμένους συγγραφείς, παρουσιάζοντας ότι νέο και αντικομφορμιστικό συνέβαινε εκτός των συνόρων, χωρίς προκαταλήψεις, διαδίδοντας νέες τάσεις, εντοπίζοντας αξιοσημείωτες καινοτομίες. 

Ο Evola προώθησε ή προσπάθησε να προωθήσει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει υλικό των Bachofen, Weininger, Meyrink, Spengler, Junger, Schmitt, για να αναφέρουμε μόνο τα πιο σημαντικά ονόματα. 

Στο βιβλίο «Ο «Εργάτης» στη σκέψη του Εrnst Junger», πέρα από την κριτική και ανάλυση του πιο σημαντικού εθνικοεπαναστατικού ιδεολογικού βιβλίου του 20ου αιώνα, «Ο Εργάτης», υπάρχουν και άλλα κείμενα του Ιταλού. 

Ένα από αυτά σας παραθέτω παρακάτω και αφορά μια κριτική του σε ένα σημαντικό κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Αυτόνομοι Κύπρου: Πεζοπορία Reconquista - ΑΝΕ

 

Σήμερα, 04.10.25, αφήσαμε πίσω μας το γκρίζο της πόλης και ανεβήκαμε στα μονοπάτια της Φύσης, εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει ελεύθερα. 

Μια δυναμική πεζοπορία, με δεκάδες συναγωνιστές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας, μακριά από τον θόρυβο και την παρακμή της πόλης. 

Εκεί όπου ο νους καθαρίζει, το σώμα δυναμώνει και οι ιδέες αποκτούν ρίζες.

Μακριά από τον εφησυχασμό και την πλασματική «άνεση», συναντηθήκαμε ξανά με τα ουσιώδη: την αυθεντική ανθρώπινη επαφή, τον σεβασμό στο περιβάλλον και την πειθαρχία που απαιτεί η ζωή κοντά στη φύση. 

Σε κάθε βήμα, χτίζεται χαρακτήρας. Σε κάθε ανηφορικό πέρασμα, δυναμώνει η θέληση.

Reconqusista - Αυτόνομοι Λεμεσού 

Εθνική Αυτονομία: Άμμες δε γ' εσόμεθα πολλώ κάρρονες

 

Το τριήμερο 26-28 Σεπτεμβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η 7η κατά σειρά κατασκήνωση της κοινότητας μας.

Δεκάδες συναγωνιστές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας, άφησαν πίσω τον αστικό ιστό και ήρθαν πιο κοντά στην βάση των ιδεών μας, Την Φύση!

Κατά την διάρκεια των ημερών έλαβαν χώρα πληθώρα αθλημάτων και μαχητικών δράσεων, καθώς και συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και ιστορικές αναφορές.

Σκοπός κάθε κατασκηνώσεως είναι η ενδυνάμωση του σώματος και του μυαλού!

Όταν ο Μουσολίνι και ο Φασισμός είχαν ταχθεί υπέρ της Παλαιστίνης (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Οι αφηγήσεις για την ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος συχνά προέρχονται μόνο μέσα από το πρίσμα των αγγλοσαξονικών μεγάλων δυνάμεων ή του Σιωνισμού. 

Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930 η φασιστική Ιταλία ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε έμπρακτα την αραβική εξέγερση στους Αγίους Τόπους. 

Όχι μόνο με διακηρύξεις, αλλά και με χρήματα, όπλα, άνδρες και σχέδια τόσο τολμηρά όσο και ασυνεπή

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Γερμανική Τρίτη Θέση - Der Dritte Weg: Απαγορεύεται η Antifa ή μήπως όχι;

 

Το ζήτημα της «απαγόρευσης της Antifa» δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό όσο θέλουν να το παρουσιάσουν οι δεξιοί λαϊκιστές.

Αυτή η εικόνα πηγάζει από μια αστική αντίληψη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Υπάρχουν αμέτρητες ομάδες που αυτοαποκαλούνται «Antifa», αλλά καμία οργάνωση, «Antifa». 

Αυτό γίνεται σαφές όταν κάποιος ρωτάει ποιος επηρεάζεται συγκεκριμένα από την «απαγόρευση της Antifa». 

Ο «αντιφασισμός» είναι, πρώτα και κύρια, μια στάση στην οποία τηρούν διάφοροι πρωταγωνιστές. 

Επομένως, κανείς δεν επηρεάζεται συγκεκριμένα από αυτά τα μέτρα.

Για να γίνει αυτό κατανοητό είναι σαν να μιλάμε για την απαγόρευση της ακροδεξιάς ενώ καταργούμε μόνο ένα ακροδεξιό Κόμμα. 

Ένα μέτρο κατά της «Antifa» θα έπρεπε επομένως να στοχεύει συγκεκριμένα πλαίσια πολύ πιο ρητά.

Οι δεξιοί λαϊκιστές στην Ολλανδία, την Ουγγαρία και τις ΗΠΑ δεν το κάνουν αυτό - τουλάχιστον προς το παρόν. 

Αυτό δείχνει ότι αυτό το μέτρο, είναι τυπικό για τους λαϊκιστές, στοχεύει κυρίως στο να κερδίσει τα χειροκροτήματα των υποστηρικτών τους. 

Το εκλογικό σώμα βλέπει το γεγονός ότι ο Τραμπ και οι συνεργάτες του έχουν «λύσει» ένα πρόβλημα. 

Σε λίγες εβδομάδες, οι άνθρωποι πιθανότατα θα μιλάνε για άλλα θέματα και η «απαγόρευση της Antifa» πιθανότατα θα έχει καταγραφεί στο μυαλό των μαζών κάπου κάτω από το «υπήρχε κάτι». 

Οι αντιφασίστες θα συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους πράξεις, λίγο πολύ κρυφά υποστηριζόμενες οικονομικά από αστούς αντιφασίστες.

Όσο δεν υπάρχει προσωποποιημένη στόχευση αντιφασιστών η απαγόρευση δεν θα φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Der Dritte Weg

Carl Schmitt - Martin Heidegger - Julius Evola: Σαμουράι της Δύσης

 

Αν στη δημοκρατία αφαιρεθεί η μάσκα της, στην Αμερική όπως και αλλού, θα γίνει σαφές σε ποιο βαθμό η δημοκρατία είναι απλώς το όργανο μιας γενικής ολιγαρχίας που ακολουθεί τη μέθοδο της «έμμεσης δράσης», εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για κακοποίηση και καταπίεση.

Αμερικανικός Πολιτισμός - Julius Evola

 18 Αυγούστου 1941 (η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες):

«Αγαπητέ Φριτς, αγαπητή Λίζελ, αγαπητά παιδιά! [...] Δεν είναι ο Ρωσισμός που θα οδηγήσει στην καταστροφή της γης, αλλά ο Αμερικανισμός. Όχι μόνο οι Άγγλοι, αλλά όλη η Ευρώπη έχει πέσει θύμα του, επειδή αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα σε όλη της την τερατουργία».

Μartin Heidegger

Ο Carl Schmitt και ο Martin Heidegger είδαν την πατρίδα τους να εισβάλλετε και να βασανίζεται από τους Σοβιετικούς. 

Μετά τον πόλεμο ωστόσο, έχοντας ξαναρχίσει την πνευματική τους δραστηριότητα με πολλές δυσκολίες λόγω απαγορεύσεων, έγραψαν με συνέπεια και αποκλειστικά κατά του αμερικανισμού, αναγνωρίζοντάς τον ως τον πραγματικό εχθρό της Ευρώπης και των Ευρωπαίων. 

Τι μας λέει αυτό; Πολλά, ίσως τα πάντα. 

Η καταδίκη του Μπολσεβικισμού ήταν τόσο προφανής που βρήκαν πιο ενδιαφέρον να υποδείξουν ως εχθρό τον Αγγλο-Ιουδαιο-Αμερικανισμό που κυριαρχούσε στο Δυτικό ημισφαίριο (Schmitt στο Nomos), ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παραλλαγή του Μπολσεβικισμού (Heidegger στα Μαύρα Τετράδια).

Ο Troy Southgate για το Παλαιστινιακό σύμβολο

 

link: Η Δεξιά και η Παλαιστίνη

«Σημαίνει πραγματικά κάτι για την τρέλα των καιρών που ζούμε όταν οι επηρεασμένες λεγεώνες της βρετανικής Δεξιάς συνδέουν ασυνείδητα τη σημαία των Παλαιστίνιων αποκλειστικά με την Αριστερά, ενώ ταυτόχρονα γκρινιάζουν για την απώλεια της δικής τους εθνικής κυριαρχίας. Αυτοί στην Αριστερά, με τη σειρά τους, την έχουν από τότε διεκδικήσει ως δική τους. Αυτό που η Δεξιά δεν συνειδητοποιεί, φυσικά, είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αρνούνται την κυριαρχία στους Παλαιστίνιους κάνουν ακριβώς το ίδιο και σε αυτούς. Αν τους δοθεί έστω η παραμικρή ευκαιρία, θα τους εξολόθρευαν ευχαρίστως με παρόμοιο τρόπο»

Macabre Omen - Anamneses from the Past (Sirens Calling)

 

Επίθεση της αντιφασιστικής μαφίας στην Casa Pound

«Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι κάνει η παλαιστινιακή σημαία στα χέρια των αντιφασιστών. Μισούν την έννοια της πατρίδας, μισούν τα σύνορα και είναι ένα και το αυτό με τις χειρότερες νεοφιλελεύθερες πρωτοπορίες, που κηρύττουν την καταστροφή κάθε ταυτότητας»

Blocco Studentesco

Επίθεση της αντιφασιστικής μαφίας στην Casa Pound

Γύρω στις 8:30 μ.μ. σήμερα το απόγευμα μια καλοταϊσμένη ομάδα διαδηλωτών προχώρησε σε ρίψη μπουκαλιών και τσιμέντων στην διεύθυνση του ιστορικού αρχηγείου της Casa Pound Italia στη Via Napoleone III, 8.

Η ομάδα, χωρισμένη από μια πορεία, προσπάθησε σκόπιμα να διαρρήξει την πύλη του κτιρίου ρίχνοντας βόμβες με καπνό. 

Όπως πολλοί γνωρίζουν, το κτίριο φιλοξενεί δεκαεννέα οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στέγασης για περισσότερο από είκοσι χρόνια, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Μερικά καπνογόνα τραυμάτισαν έναν ανήλικο που είχε τις συνέπειες των σοβαρών αναπνευστικών δυσκολιών.

Η Casa Pound πάντα έπαιρνε ξεκάθαρη θέση υπέρ των λαών που αγωνίζονται για τη δική τους ταυτότητα, συμπεριλαμβανομένης προφανώς της Παλαιστινιακής, και μας λυπεί να βλέπουμε πώς η αντιφασιστική μαφία οργανώνει μια τόσο σημαντική μάχη για τους άθλιους σκοπούς της.

Οι επιτιθέμενοι εκδιώχθηκαν αμέσως από τους κατοίκους του κτιρίου και της γειτονιάς. 

Η αστυνομία παρενέβη για να συνοδεύσει τους επιτιθέμενους σε καταφύγιο.

Το κίνημα δηλώνει ότι δεν θα γίνει ανεκτή άλλη επιθετικότητα εναντίον ανθρώπων μας και συναφών χώρων και ότι θα προστατευτεί με οποιονδήποτε τρόπο από την αντιφασιστική μαφία.

Άπαντες Παρόντες - Αυτόνομοι Αθηνών: Σεπόλια 📍 Ενημερωτική δράση εν όψει της συγκέντρωσης της 1ης Νοεμβρίου! (https://athensautonomous.com/)

Ο νο 2 του "Ρουβίκωνα" για τον Καποδίστρια: στο παρελθόν ενοχλήθηκε από τα άρθρα της συντακτικής μας ομάδας και προανήγγειλε την κατάργηση του παλιού ιστολογίου μας μέσω εργολαβίας της ΝΔ γεγονός που επετεύχθη αμέσως μετά ...

Για την Ελληνική Ιδεολογική και Πολιτι(στι)κή Αντεπίθεση (του Γιώργου Μάστορα)

 

γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Το καθεστώς της Μεταπολίτευσης, το οποίο επιβλήθηκε στην Χώρα μας το 1974, εκτός από τον φόβο, την δυσπιστία και την σύγχυση που καλλιέργησε ενδόμυχα στις ψυχές των Ελλήνων όλα αυτά τα χρόνια, απέδειξε και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: ότι το καθεστώς αυτό δεν έχει μόνο την οικονομική δύναμη και την πολιτική εξουσία, όπως αυτή εκφράζεται από το ανθελληνικό κράτος, τους θεσμούς και την λειτουργία τους. Έχει και την ιδεολογική εξουσία, που το βοηθάει τα μέγιστα στην εξασφάλιση της πολιτικής ηγεμονίας.

Οι "διανοούμενοι" και οι πιο μορφωμένοι, από τους καθεστωτικούς πολιτικούς, παράγουν τέτοιου είδους "αφηγήσεις" (όπως αποκαλούνται τα ιδεολογικά παραμύθια στην γλώσσα των, από καθέδρας, κοινωνιολόγων), τα στημένα ΜΜΕ τις εκλαϊκεύουν και με αφόρητη πλύση εγκεφάλου προσπαθούν να τις σφηνώσουν στα μυαλά των απληροφόρητων και βαθιά νυχτωμένων ανθρώπων, ενώ τα συστημικά πολιτικά κόμματα, τα οποία εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κατεστημένου, μετατρέπουν τα αφηγηματικά παραμύθια σε υλική δύναμη, σε κίνηση ενσωμάτωσης των Ελλήνων στην λογική διαχείρισης του συστήματος. 

Η εμπειρία της ζωής έχει αποδείξει ότι για να αποκτήσουν κάποιοι τον έλεγχο του Λαού, φτάνει να τον διατηρούν ανεκπαίδευτο και αδαή, να τον κρατούν σε σύγχυση, να τον έχουν αποδιοργανωμένο και αποσπασμένο σε θέματα, τα οποία δεν έχουν καμία πραγματική αξία και σημασία.

Έτσι, λοιπόν, το καθεστώς της Μεταπολίτευσης, ακολουθώντας με τις δικές του μεθόδους την τακτική του Ιταλού μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι, επεδίωξε εξ αρχής να τιθασεύσει ιδεολογικά και να νουθετήσει πολιτιστικά (επομένως και πολιτικά) τον Ελληνικό Λαό, δημιουργώντας του, από την μια, ενοχικά σύνδρομα για το παρελθόν του, ενώ από την άλλη - προκειμένου να ελέγξει την εξέλιξη της κριτικής ικανότητας της κοινωνίας - προωθεί το αρνητικό και όχι το θετικό περιεχόμενο αυτής της κριτικής ικανότητας.

Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, γίνεται και η επαναγραφή, ο αναθεωρητισμός της Ελληνικής Ιστορίας από ελληνόφωνους "ιστορικούς", με μοναδικό σκοπό αυτής της μεθόδου την παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας. Μια "ιστορία" ιδωμένη μέσα από τα παραποιητικά και ανθελληνικά τεχνάσματα της Ρεπούση, της Δραγώνα, της Φραγκιουδάκη, του Λιάκου, του Βερέμη κλπ. 

Σκοπός τους, που συνάμα είναι και σκοπός των αφεντικών τους, αποτελεί η πλήρης αποδόμηση της Εθνικής Ταυτότητας των Ελλήνων, η καλλιέργεια του διεθνισμού και του κοσμοπολιτισμού στην συνείδηση των νέων ηλικιακά ανθρώπων, η αποκοπή των συμπατριωτών μας από κάθε Ηρωική και Θετική πτυχή του Ιστορικού παρελθόντος μας, με τελικό σκοπό την μετατροπή του μέχρι πρότινος Ομοιογενούς Ελληνικού Λαού σε ετερόκλητο πληθυσμό. Κάθε προσπάθεια αντίστασης σ' αυτήν την επιχείρηση αποεθνικοποίησης αντιμετωπίζεται λυσσαλέα από τις ποικιλόχρωμες και ποικιλότροπες καθεστωτικές δυνάμεις.

Πρώτιστος στόχος τους, βεβαίως, η Ελληνική Νεολαία. Για κάθε Συνειδητοποιημένο Έλληνα και Εθνικιστή, η αντίληψη που έχει για την Νεολαία είναι διαμετρικά αντίθετη από τις επιταγές του συστήματος και των υποτακτικών του, καθώς ανέκαθεν το σύστημα αυτό προσπαθούσε να παράγει ανθρώπους - "φυτά" , υπάκουους στις επιταγές του καθεστώτος. Όταν η Νεολαία αυτή αποδρά από τα προκαθορισμένα σχέδια τους και αναζητά λύσεις ταυτόσημες με τους Φυσικούς Νόμους, τότε βλέπουμε ένα εντυπωσιακό, όσο και αηδιαστικό, φαινόμενο: να "προβληματίζονται", δηλαδή, για την γνήσια αντικαθεστωτική διαπαιδαγώγηση και συμπεριφορά των νέων, αυτοί οι οποίοι μέχρι τώρα τους προωθούσαν (και τους πουλούσαν με το αζημίωτο) διάφορα σαθρά πρότυπα.

Κατέκλυσαν τον κόσμο με τις Τατιάνες, τις Αννίτες, τις Τζούλιες, τις Μανωλίδου, τους Καπουτζίδηδες, τους Λαζόπουλους, τους Κωστόπουλους, και τα πλείστα τηλεοπτικά "σκουπίδια". Αυτοί, οι οποίοι μετέδιδαν σε καθημερινή βάση "αίμα και σπέρμα", ντυμένα με "καλλιτεχνικό" περίβλημα, έχουν τώρα το θράσος και την αναίδεια να "συζητούν",  μονολογώντας, για τις τάσεις και τις συμπεριφορές μια νεολαίας, η οποία θεωρείται καλή - γι' αυτούς - όταν αποβλακώνεται από την τηλεοπτική αθλιότητα και τον ελεεινό βούρκο του "λάιφ στάιλ" ή όταν η πολιτικοποίηση της κινείται , αποσπασματικά και όχι ολοκληρωμένα, σε ρηχά νερά ήπιας αμφισβήτησης και όχι ολοκληρωτικής άρνησης του συστήματος, μέσα από φιλελεύθερα και μαρξιστικά μορφώματα.

Την λοιδορούν, όμως, και την συκοφαντούν ασύστολα, όταν προσπαθεί να αποδράσει από τα σάπια πρότυπά τους και τις στημένες εναλλακτικές λύσεις, που το σύστημα προωθεί, αναζητώντας την Αληθινή Διέξοδο διαμέσου της Ελληνικότητας, της Τιμής, της Συντροφικότητας, της Αξιοπρέπειας, της Υπερηφάνειας, της Διεκδίκησης. Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο σπάει το μέχρι πρότινος "καλούπι", το οποίο δημιούργησε, εκ του ασφαλούς, νέους και νέες αλλοτριωμένους, αποξενωμένους, αυτιστικούς, μοναχικούς.

Δημιούργησαν, έτσι, μια ευνουχισμένη και αποπροσανατολισμένη νεολαία, στην οποία προσφερόταν ως διέξοδος το τηλεφωνικό "σεξ" , οι διαδικτυακές σαχλαμάρες, ο τηλετζόγος. Μια κοινωνία ολότελα παρηκμασμένη και σαπισμένη, στην οποία το μόνο ουσιαστικό φάρμακο θα ήταν μια Ριζική Επανάσταση Σκέψης και Δράσης, μια Διαπαιδαγώγηση Ψυχών, με σκοπό την Επανελληνοποίηση του Τόπου, σ' όλες τις πτυχές, εκφάνσεις και εκφράσεις του.

Αυτό ακριβώς (πρέπει να) θέλουμε ως Συνειδητοποιημένοι Έλληνες και Εθνικιστές να Επιτύχουμε με τα Έργα μας: μια Ιδεολογική και Πολιτι(στι)κή Αντεπίθεση, που θα σημάνει την επιστροφή στις Φυσικές Αξίες. Αντλώντας την Αισιοδοξία μας από την Πίστη στην Ζωή, την Δημιουργία και την Αθάνατη Ιδεολογία μας, γνωρίζουμε ότι το κύτταρο - φλόγα της Εθνικής και Κοινωνικής Αντίστασης, το οποίο έχουμε δημιουργήσει - και που επί πολλά χρόνια επιμένει να λάμπει σαν μικρή πυγολαμπίδα μέσα στο βαθύ σκοτάδι του ανθελληνισμού και της παγκοσμιοποίησης - έχει την δυνατότητα να μετατραπεί κάποτε σε μια Τεράστια και Ιερή Φωτιά Εξαγνισμού.

Γι' αυτό, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, χρήσιμη και ορατή μια Αντεπίθεση Ιδεών στην Χώρα μας. Μια Αντεπίθεση Ατσάλινα Ρομαντική, που θα επανασυνδέσει, μέσω της δημιουργικής (και όχι αρρωστημένης) φαντασίας, τον σπασμένο κρίκο ανάμεσα στο Ένδοξο Παρελθόν και το παρακμιακό παρόν, προετοιμάζοντας ένα Ελπιδοφόρο - Αναζωογονητικό Μέλλον. 

Μια Αντεπίθεση Αυθεντικά και Ανθεκτικά Εθνικιστική, που θα αναδείξει την Αξία της ιδιαιτερότητας και της Αυτοτελούς Ύπαρξης των Εθνών, ενάντια στον (κενό περιεχομένου) αεθνισμό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, τον αφασιακό κοσμοπολιτισμό και την παρακμιακή φύση της διεθνιστικής αριστεράς. 

Μια Αντεπίθεση Γνήσια Ελληνική, μια Εξέγερση Σκέψης και Δράσης ενάντια στον σύγχρονο κόσμο της (πιο) διεφθαρμένης εποχής μας.

Μια βιβλιοκριτική: "Ο Ηρωικός Ρεαλισμός του Ernst Jünger, στην Εποχή της Παρακμής" Κωνσταντίνος Μποβιάτσος - Emperor of Historia

Στον σύγχρονο Κόσμο, προωθείται μονίμως και με κάθε πιθανό τρόπο, μια Αντεθνική - Παράλογη Προπαγάνδα σύμφωνα με την οποία το πλέον ουσιώδες ζήτημα είναι η "ικανοποίηση" της "αχόρταγης" επιθυμίας του Ανθρώπου, για τον δικό του εγωισμό στα πλαίσια της Νεοεποχήτικης Υπερκαταναλωτικής Κοινωνίας!

Υπήρξαν όμως κάποτε ορισμένοι διανοούμενοι, που προέβαλλαν μια "πνευματική αντίσταση", στην Αντεθνική Καταιγίδα, που πλησίαζε! 

Ένας από αυτούς ήταν ο Γερμανός Φιλόσοφος και Στρατιώτης και Συγγραφέας ονόματι Ernst Jünger.

Την συγκεκριμένη προσωπικότητα έως τις ημέρες κανείς ΔΕΝ έχει επιτύχει να την πλαισιώσει σε ένα από τα διάφορα "πνευματικά κελιά", καθώς ο ίδιος ο Jünger ΔΕΝ το επιθυμούσε! 

Στα διάφορα Φιλοσοφικά και Λογοτεχνικά Έργα του, όπως Der Arbeiter ή το Der Waldgang αποτυπώνεται η Κοσμοθεωρία του για την εξέλιξη του Κόσμου στον 20ο αιώνα και μετά.

Έχουν γραφτεί πολλά Βιβλία για το Έργο και την Προσωπικότητα του εν λόγω Ιστορικού Προσώπου, αλλά κατ' εμέ το πλέον κατάλληλο και αξιόλογο Βιβλίο για εκείνον είναι το 

"Ο Ηρωικός Ρεαλισμός του Ernst Jünger, στην Εποχή της Παρακμής" 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου, στο οποίο ο Συγγραφεύς έχει αποτυπώσει με τον πλέον ολοκληρωμένο και ουσιαστικό τρόπο, όλο το ποιόν του Jünger, διά μέσω της ορθής χρήσεως της Ελληνικής Γλώσσης ως προς την ορολογία, ενώ "σκιαγραφεί" επιτυχώς την Σκέψη του Φιλοσόφου στο πέρασμα των χρόνων!

Ένα Βιβλίο, που πρέπει να βρίσκεται στις Βιβλιοθήκες όλων των Σκεπτόμενων Ελλήνων (ανεξαρτήτως Ιδεολογικής και Πολιτικής κατευθύνσεως!) 

Συγχαρητήρια στον Συγγραφέα κ. Κωνσταντίνο Μποβιάτσο 

(κατά Κόσμον Σαμουράι της Δύσης)