Όταν μιλάμε εμείς ειδικά για δουλειά , για Εθνική και κοινωνική απελευθέρωση , δεν δημαγωγούμε , αλλά εκθέτουμε την σκληρή πραγματικότητα , όπως ακριβώς την ζούμε. Η καταπίεση του Ελληνικού λαού από τους καπιταλιστικούς κύκλους , ήταν ίδια τόσο χθες με τις κυβερνήσεις της δεξιάς όσο και σήμερα με τους «σοσιαλιστές». Ακόμα η ίδια η δεξιά οικειοποιήθηκε δικούς μας ήρωες , ή άλλους τους έκανε προδότες. Η αριστερά από την μεριά της , αφού δολοφόνησε δικούς μας ανθρώπους , μετά τους έκανε ήρωες.
Ο Τσε Γκεβάρα είναι ένα παράδειγμα.
Είναι ο πολιτικός στρατιώτης που δεν προσπάθησε να εξηγήσει τις περιπέτειες του Λένιν , αλλά να βοηθήσει στην αγροτική έκρηξη , ενάντια της καταπίεσης στην Αμερική. Έχοντας για σύντροφο του το Καλασνίκοφ και για «οδηγό» το βιβλίο «το έργο του Χ. Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα» , πολέμησε για την δικαιοσύνη. Αφού δολοφονήθηκε από τον Φ. Κάστρο μετά ηρωποιήθηκε από τον ίδιο και τις μούμιες της Μόσχας.
Που όμως βρίσκονται οι δικοί μας Τσε ;
Πήραν τα πολυτελή τους αυτοκίνητα και έφυγαν για την επαρχία για να πλησιάσουν τους Έλληνες αγρότες ;
Ή αφού έλυσαν όλα τα προβλήματα , τώρα αναλύουν σε κάποια καφετέρια την διεθνή πολιτική κατάσταση ;
Θα πρέπει λοιπόν να απομονώσουμε και να καταγγείλουμε , όλους αυτούς τους όψιμους επαναστάτες που άλλο δεν κάνουν από το να παίζουν , με τους πόθους και τους αγώνες των Ελλήνων. Μόνο οι εργαζόμενοι και όχι τα μωρά μπορούν να κάνουν την επανάσταση. Ο εργάτης που ζει από τον ιδρώτα του , που θυσιάζεται για τα παιδιά του και ο νέος που ψάχνει δουλειά για να ζήσει.
Αυτοί είναι οι δικοί μας «Τσε».
Δυστυχώς όμως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν έχουν οικογένεια , δεν έχουν όρεξη για δουλειά , που ζουν από τους γονείς τους , χωρίς όρεξη για αγώνα , για ζωή , γιατί η ζωή είναι αγώνας.
Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που αισθανόμαστε πολύ κοντά , στον έστω και αριστερό εργάτη , που προσπαθεί με θυσίες να ζήσει την οικογένεια του με τις 50.000 δρχ. ή με την εξευτελιστική σύνταξη των σημερινών «σοσιαλιστών» , παρά με τον δεδηλωμένο αντικομμουνιστή , που χρησιμοποιεί την πολιτική είτε για να διασκεδάσει την ανία του , είτε για να εξωτερικεύσει τα αρρωστημένα συμπλέγματα , χωρίς να προσφέρει τίποτα στην φυλή και την κοινωνία.
Ας μην φοβόμαστε , ας παραμερίσουμε τις αμφιβολίες μας και ας αγωνιστούμε για μια κοινωνία που δεν θα επιτρέπει την φτώχεια , την πείνα , την αδικία.
Γι’ αυτό πάνω απ’ όλα πρέπει να είμαστε σοσιαλιστές , πρέπει να είμαστε επαναστάτες.
Δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αντίδοτο» στα μέσα της δεκαετίας του ’80.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μείνετε στο θέμα του άρθρου.
Αποφύγετε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και προκλητικές εκφράσεις.
Mην αποστέλλετε μηνύματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία έριδων.
Σεβαστείτε όλους τους σχολιαστές ακόμη κι αν διαφωνείτε.
Αποφύγετε την καταχώρηση του ίδιου σχολίου σε πολλαπλά κομμάτια, την αντιγραφή περιεχομένου από άλλους ιστότοπους, καθώς και τους συνδέσμους σε αμφίβολους διαδικτυακούς τόπους.
Μην επαναλαμβάνετε σχόλια, τα οποία έχουν διαγραφεί.
Αποφύγετε τα κεφαλαία: παρότι δείχνουν πιο ευανάγνωστα, δημιουργούν ένταση και την αίσθηση ότι ο γράφων φωνάζει.
Χρησιμοποιήστε ελληνικά αποφύγετε τα greeklish.
Ενισχύστε τη συζήτηση!