Μετά το 1945 η Ευρώπη γνώρισε από την «δημοκρατία» που ήρθε
πέρα από τον Ατλαντικό, φέρνοντας με μίσος την καταστροφή, την κατοχή, την
θλίψη, την παρακμή, την μιζέρια και τις νέες μαφιόζικες συμπεριφορές τύπου Far
West, αλλά κυρίως την εκδίκηση για τους Ευρωπαίους.
Ο κλασικός αντιφασισμός,
που δυστυχώς ήταν γνωστός από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και που πάνω του
δημιουργήθηκε η νέα Ευρώπη, είχε σχεδιαστεί με τέχνη. Αρχικά από τα
κομουνιστικά κόμματα και τους μηχανισμούς τους και τελικά επικυρώθηκε από την
φιλελεύθερη καπιταλιστική Δεξιά ως λειτουργικό εργαλείο σταθεροποίησης της
εξουσίας.
Τα τελευταία χρονιά όμως έχουμε κάτι πιο εξελιγμένο, σαν
έναν πολύ πιο “λεπτό” αντιφασισμό, που αυτή τη φορά προέρχεται κατευθείαν από
τη «δεξιά» και το μαγαζάκι της, την ακροδεξιά.
Πρόκειται για ένα μείγμα μίζερου
συντηρητισμού, που απευθύνεται στους αφελείς πατριώτες αστούς, τους «μη με
ενοχλείτε παρακαλώ», που ποτέ δεν κατάλαβαν τίποτα για την επαναστατική ιδέα
και δράση των Εθνικοεπαναστατικών κινημάτων. Αντιθέτως έχουν υιοθετήσει μόνο
τις αντιφασιστικές και αστικές διαστρεβλώσεις του εκάστοτε Καθεστώτος.
Ένα
φαινόμενο αυτό βέβαια που υπάρχει εδώ και χρόνια και στην πατρίδα μας, ριζωμένο
μέσα στην ακροδεξιά, σε εκείνη τη «σιωπηλή πλειοψηφία» που ήταν σκληρά μόνο
αντικομμουνιστική, φιλελεύθερηκαι
φιλοσιωνιστική, αλλά που λέρωσε τα χέρια της μόνο και μόνο για να ψηφίσει,
εκείνο το κομμάτι της δεξιάς που λαχταρούσε την «αστική τάξη και πειθαρχία»,
για να υπερασπιστεί την ύπαρξή της από την επικείμενη «προλεταριακή επανάσταση»
και που σε κάθε περίπτωση δεν την ενδιέφερε τίποτε άλλο
Ο 21ος αιώνας σύμφωνα με τον Φράνσις Φουκουγιάμα είναι ο
αιώνας των ιδεολογικών αμφισβητήσεων και ο αιώνας της βαρβαρότητας κατά
Κορνήλιο Καστοριάδη. Στην πραγματικότητα είναι το κλείσιμο του κύκλου του
καπιταλισμού μέσα από μια ιστορική και οικονομική πορεία, που θέτει ζητήματα
επιτάχυνσης τόσο οικονομικής όσο και ηθικής.
Η παγκοσμιοποίηση ή παγκοσμισμός,
κατά Δημήτρη Κιτσίκη, είναι μια βιοθεωρία και κατ’ επέκταση μια οικονομική
ενδυνάμωση κάποιων ολιγαρχών, οι οποίοι διεθνοποίησαν τα κέρδη τους με αποτέλεσμα
να δημιουργήσουν μοχλούς πολιτικής επιβολής σε θεσμούς που εμποδίζουν το PAX
ECONOMICA, π.χ. τα έθνη-κράτη
Θα ήταν αδιανόητο, άστοχο και ασύνδετο με την φυσική ροή και
την ανθρώπινη ψυχολογία, αν αντιλαμβανόμασταν την Μουσική ως ένα απλό ηχητικό
προϊόν, το οποίο έχει ως σκοπό και τελικό αποτέλεσμα απλώς την ακουστική
ευχαρίστηση των αυτιών μας. Τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά την δημιουργία Αληθινής
Μουσικής και όχι τα υποκατάστατά της, τα οποία παράγονται εξ ολοκλήρου από τους
ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα Υψηλότερα Νοήματα της Ζωής περιγράφονται τόσο
μέσα από την Μουσική όσο και από την ουσιαστική επίκληση σ' αυτήν.
Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια ξεκινούν με την επίκληση της Θεάς
και της Μούσας. Ο δημιουργός τους, ο Όμηρος, ως δεινός αναλυτής των παθών της
Ανθρώπινης Ψυχής και Αλάνθαστος Προγνώστης των διακυμάνσεων της διάθεσης τόσο
των προσώπων όσο και των συνόλων, αφήνει παρακαταθήκη Αξιών στην Αιωνιότητα.
Στα Δημοτικά Τραγούδια της Πατρίδας μας ξεπηδούν , σχεδόν ανά στροφή, το
Μεταφυσικό, ο Μύθος, ο Θρύλος, ο Μαχητής, η Θεϊκή Παρέμβαση, η Ωραία Γυναίκα, ο
κόσμος ο οποίος μπορεί να μην είναι αυτός που θέλουμε, αλλά εντός του βρίσκουμε
τις Μεγάλες Συγκινήσεις της Ζωής με τα Μεγαλειώδη Αισθήματα και την Ανείπωτη
Ένταση.
Σε ένα σύγχρονο επίπεδο, το Heavy Metal (με τα παρακλάδια
του), ως μια Δημιουργική Διέξοδος των Εσωτερικών Αναζητήσεων μέρους της
Ανήσυχης και Διερευνητικής Λευκής Νεολαίας, παίρνει Επάξια την σκυτάλη της
θεματολογίας των Δημοτικών Τραγουδιών και την εμπλουτίζει με έναν εξώκοσμο
γεμάτο Βασιλιάδες, Πριγκίπισσες, Ξωτικά, Νάνους, Μάγους και Μάγισσες, Αγγέλους
και Δαίμονες, Θεούς και Ημίθεους, Ήρωες, Ιππότες, Πολέμαρχους.
Δίχως το " άγγιγμα " της Μεταφυσικής και της Θείας
Πρόνοιας της Φύσης, η Μουσική θα έχανε το Ουσιαστικό Περιεχόμενό της. Ας
αντιληφθούμε, λοιπόν, την Μουσική και το Εσώτερο Μήνυμά της ως μια Ψυχική
Ανάταση και ως μια αντίστοιχη Εξύψωση της Έννοιας της Τιμής, η οποία "
τιμή " δεν έχει. Σε μια εποχή, μάλιστα, κατά την οποία κυριαρχεί, σε
σχεδόν απόλυτο βαθμό, η χυδαιότητα της ρήσης " όλα έχουν την τιμή τους
", συνοδευόμενη από την παράλληλης ηθικής ρήση " τα πάντα είναι το
χρήμα ". Πόσο " κοστολογείται " άραγε ο Έρωτας, η Φιλία, η
Πατρίδα, η Τιμή, η Πίστη, ο Σεβασμός, η Αξιοπρέπεια και οι άλλες Συγγενείς
Αξίες τηςΥγιούς Πνευματικής Ζωής;
Οι μαρξιστές καυχώνται για την αθεΐα τους και για την
απέχθειά τους προς την Μεταφυσική. Δεν τα αναγνωρίζει η " ταξική πάλη
"...Οι Φιλελεύθεροι καμαρώνουν για τον ίδιο ακριβώς λόγο... Δεν συμβαδίζουν
το Θείο και η Μεταφυσική με " το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης
", που μετράει τις ανθρώπινες σχέσεις με την μεζούρα της
εμπορευματοποίησης. Η νεοφιλελεύθερη σχολή του Σικάγο, των Φρίντμαν, Χάγεκ και
Μπέκερ, αντιλαμβάνεται τις Ηθικές Αξίες ως κάτι το οποίο δεν μετράει. "
Είναι δωρεάν ", επομένως " δεν τις χρειαζόμαστε ". Έχοντας την
λογική της εμπορευματοποίησης των πάντων, βλέπουν ολόκληρο τον κόσμο μόνο ως
" αγορά και κέρδος ".
Όμως τα Αισθήματα δεν μπορούν να έχουν ( την οποιαδήποτε)
τιμή. Όταν π.χ. έχεις χάσει κάποιον που Αγαπάς , ή όταν έχεις απολέσει την
Ηθική σου Ακεραιότητα, όσα κι αν είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις, τίποτα δεν
μπορείς να επαναφέρεις , καθώς οι Ηθικές Αξίες του Εσωτερικού μας κόσμου δεν
αναγνωρίζουν καμία ανταλλακτική ερμηνεία. Ο όρος " τιμή " του
εμπορίου δεν έχει την παραμικρή σχέση ή σύνδεση με την Τιμή των Ηθικών Αξιών ,
η οποία ούτε πωλείται ούτε εξαγοράζεται από εκείνους που έχουν την Πλήρη Γνώση
και Συνείδηση του Περιεχομένου της.
Όλοι όσοι έχουν μια Ουσιαστική - Εσωτερική Σχέση και μη
επιδερμική - επιφανειακή επαφή με την Μουσική και με το Μήνυμα Εσωτερικής
Αναζήτησης και Αγαλλίασης που μεταφέρει, μπορούν να αντιληφθούν τον συνδετικό
κρίκο που την ενώνει με την Έννοια της Τιμής. Είναι αρκετά παρατηρητικοί, ώστε
να κατανοήσουν ότι εντός του εαυτού τους καλλιεργείται ο σπόρος μιας τόσο
απρόσιτης για τους άλλους υποσυνείδητης κατάστασης.
Επί της Ουσίας, δεν ασχολούνται αυτοί με την Μουσική, αλλά
Εκείνη είναι που " παίζει " εντός τους και Δημιουργεί Ενεργητικά και
Ευεργετικά. Πολύ περισσότερο, από αποσπασματικές ονειροφαντασίες Οικοδομείται
μια Αστείρευτη Έμπνευση , η οποία Οδηγεί στην Ερμηνεία του Μυστικού της
Αληθινής Ευτυχίας και Καθοδηγεί με Ατσάλινο Τρόπο τις Μεγάλες Μεταβολές της
Ζωής και της Ιστορίας. Από τα Άτομα, αυτή η αόρατη - μα τόσο φορτισμένη -
αίσθηση, εξαπλώνεται στις Συλλογικότητες και από εκεί στις Κοινωνίες που θέλουν
να ζήσουνΑληθινά και να Δημιουργήσουν
Πραγματικά.
Όσοι, λοιπόν, ακολουθούν την Ανόθευτη Φύση τους και η
Αντίληψή τους δεν έχει μολυνθεί από τις συμβάσεις , την ρουτίνα και τις
δανεικές σκέψεις, ακούνε Καθαρά το Μήνυμα του Βαθύτερου Εαυτού τους και
εφαρμόζουν τις Προσταγές του, Οδηγούμενοι από την πυξίδα της Μουσικής
Αναζήτησης. Υπακούοντας στην Φωνή της Συνείδησης τους, δεν πρόκειται να μείνουν
ακαθοδήγητοι ως προς τον Προορισμό τους.
Επομένως, ορίζοντας την Μουσική ως την μετάλλαξη της
κοσμικής αντίληψης των Ανθρώπων για το πραγματικό και το φανταστικό , δοσμένη
μέσα από την ηχητική πανδαισία, αντιλαμβανόμαστε τον Μελαγχολικά Πένθιμο, μα
ταυτόχρονα τόσο Υπερήφανο , ήχο του Ηπειρωτικού Κλαρίνου, τον Βαρύ Μεταλλικό
και συνάμα Πολεμικό Ήχο της Ηλεκτρικής Κιθάρας και τα άλλα συναφή μουσικά
όργανα, ως την μέθοδο για να Αφουγκραστούμε την Αλήθεια και την Επίλυση των
Ατσάλινων Μυστικών της, καθώς και να Θωρακίσουμε την Διαφύλαξη της Τιμής,
τρεφόμενοι Ψυχικά από την Δική μας Μελωδία της Ευτυχίας!
Βαφτίσαμε τον συμβιβασμό, την οκνηρία, την δειλία, την
ενδοτικότητα, πολιτικό ρεαλισμό και σύνεση και διαλλακτικότητα. Και τότε ο
Εθνικισμός αφυδατώθηκε και γέρασαν πρόωρα τα ζωντανά του κύτταρα μέσα στις
συστημικές νοοτροπίες και διεργασίες της «πολιτικής» του συρμού.
Το κακό δεν είναι ότι η ζωή μας είναι φρικτή. Το κακό
είναι ότι οι περισσότεροι έχουν συνηθίσει να ζουν αδιαμαρτύρητα, μέσα σε αυτήν
την τακτοποιημένη φρικαλεότητα.
Πολύ περισσότερο, το κακό είναι ότι πάρα πολλοί
πείθουν τον εαυτό τους «να αναζητά τις μικρές στιγμές ευτυχίας» ή ότι «υπάρχουν
και χειρότερα», στο όνομα μιας φτηνής ροζουλί ψυχολογίας, μιας ρητορείας που
άλλο δεν κάνει απ’ το να προωθεί τον συμβιβασμό με την υποβάθμιση της ποιότητας
ζωής.
Το «υπάρχουν και χειρότερα», είναι το άλλοθι των εξουσιαστών. Για το
«χειρότερο» που ζεις εδώ και τώρα, είναι η δικλείδα ασφαλείας για να «κάθεσαι
φρόνιμος».
Επί παραδείγματι, οι περισσότεροι θεωρούν «κεκτημένο»
και «πλεονέκτημα», το «δικαίωμα» στη μισθωτή σκλαβιά, που τους εξασφαλίζει μια
αναλώσιμη μικροαστική ζωή μέσα στην απέραντη χαβούζα κάποιας μεγαλούπολης.
Πρόκειται για την ανάγκη που γίνεται φιλότιμο, είναι τα
δεσμά που τα μετονομάσαμε σε στολίδια.
Για τον «αστό», αυτός εδώ είναι ο κόσμος του. Είναι
δημιούργημά του και ταυτόχρονα ο ίδιος αποτελεί προϊόν του. Εμείς ωστόσο
είμαστε καταγωγικά και ταυτοτικά, ξένοι προς την επιβληθείσα απάνθρωπη συνθήκη
του μοντερνισμού. Ξένοι προς τον πλαστικοποιημένο πολιτισμό του καπιταλισμού
και του λιμπεραλισμού.
Το πρόβλημα είναι ότι κανείς πια δεν «απελπίζεται».
Όλοι συνεχίζουν σαν αυτόματα να διαγράφουν παραπαίοντας την μικρονοϊκή τους
πορεία. Όμως, το μικρό μέρος της Ιστορίας που έλαχε να ζήσουμε δεν είναι παρά ο
επιθανάτιος ρόγχος ενός ολόκληρου πολιτισμού. Ένα ψοφίμι που επιμένει να
στέκεται στα σαπισμένα πόδια του, αγκομαχώντας για τα τελευταία του τυφλά
βήματα. Θα το προμηθεύσουμε με υποστηρικτικά δεκανίκια ή θα του δώσουμε την
χαριστική βολή;
Περνάμε σε ένα ακόμη απόσπασμα από το ενδιαφέρον βιβλίο
«Οι άγνωστοι φασισμοί», του Γάλλου διανοούμενου και συγγραφέα Maurice Bardèche.
Ένα έργο με στοιχεία και περιγραφές για το φαινόμενο του φασισμού στην Ευρώπη
τον 20ο αιώνα.
Καλή ανάγνωση.
Για πολλά χρόνια, όποτε συζητείται η αραβο-ισραηλινή
σύγκρουση ή ο παναραβισμός, η λέξη φασισμός ανθίζει κάτω από τα στυλό ή στα
χείλη των φιλοϊσραηλινών δημοσιογράφων. Ο Nasser φασίστας; Το Μπάαθ είναι
φασιστικό;
Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να εξετάσουμε γρήγορα
τους αναγνωρισμένους αραβικούς φασισμούς. Όταν η φασιστική μετάδοση εξαπλώθηκε
σε όλο τον κόσμο τη δεκαετία του 1930, επηρεάστηκαν και οι Άραβες.
Αλλά ήταν
κάτω από την εθνικοσοσιαλιστική μορφή του όρου, καθώς η φασιστική Ιταλία - μη
αντιεβραϊκή στις αρχές - που είχε εξολοθρεύσει τους Senussi της Λιβύης (ΣτΜ,
είναι ένα μουσουλμανικό πολιτικο-θρησκευτικό τάγμα στη Λιβύη και τις γύρω
περιοχές, που ιδρύθηκε στη Μέκκα το 1837 από τους Grand Sanussi), δεν μπορούσε
να γίνει δεκτή ως παράδειγμα προς μίμηση, παρά τις αραβόφιλες φιλοδοξίες του
Duce και του «Σπαθιού του Ισλάμ» του.
Τα Εθνικοσοσιαλιστικά κινήματα
εμφανίστηκαν σχεδόν παντού στις αραβικές χώρες.
Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο, του Romualdi, στις
αρχές της δεκαετίας του 1970, που αφορά τον φαινόμενο του Περονισμού. Και
φυσικά η βαρύτητα της γνώμης του μεγάλου Ιταλού νεοφασίστα μετράει διπλά:
Ένα από τα πιο σύνθετα πολιτικά φαινόμενα της εποχής
μας είναι αναμφίβολα ο «περονισμός». Από τη μια πλευρά αυτός είχε κάποιες
συμπάθειες και κάποιες συγγένειες με τα ευρωπαϊκά φασιστικά καθεστώτα καθώς η
γενική του θέση ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό και μεταξύ των
ρωσικών και αμερικανικών εναλλακτικών, θυμίζει αυτή των φασιστικών κινημάτων
μεταξύ 1920 και 1945.
Από την άλλη πλευρά, έχει έναν έντονο αυτόχθονο,
νοτιοαμερικανικό χαρακτήρα, τόσο, που μπορεί να φαίνεται σαν μια παραλλαγή του
caudillismo και των στρατιωτικών δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.
Τέλος, η
μακροχρόνια εξορία του Peron, η μετωπική αντίθεση στη στρατιωτική ολιγαρχία και
η έλξη του «Καστρισμού», έχουν μπερδέψει ακόμη περισσότερο τις πολιτικές
γραμμές της εικόνας, σε σημείο να τις καθιστούν σχεδόν ανεξήγητες.
«Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Il Secolo
αποφάσισε να στείλει έναν εξαιρετικό δημοσιογράφο - τον Luciano Magrini - για
ένα μήνα στη Ρωσία προκειμένου να αποκαλύψει στους Ιταλούς ότι στη «nella
Russia bolscevika» τα πάντα έχουν αποτύχει, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του
μπολσεβικισμού.
Αυτές ήταν οι παραμονές του βραδινού φωτός, που έκαναν τα πάντα
θολά, νυχτερινά, στον ιταλικό αέρα. Καταιγίδες στο τέλος του πολέμου. Το
εκκρεμές της πολιτικής ταλαντεύτηκε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεξιά-αριστερά,
αριστερά-δεξιά, σαν δύο εχθρικά χέρια που δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν στην
ολοκληρωμένη υπηρεσία ενός ενιαίου σώματος.
Η Ρωσία ήταν επίσης ένα λυκόφως. Οι
πιο επιφανείς καταστροφολόγοι στη Δύση περιορίστηκαν στις επιφανειακές
φόρμουλες: ασυμβίβαστο= ασιατικό αίνιγμα, σλαβικό χάος, απροσδιόριστη άβυσσος ...
"Θέλετε να καταλάβετε τον φασισμό; Κοιτάξτε τους
εχθρούς που πολέμησε και ότι φυσικά, θα πρέπει να συνεχίσει να πολεμά, ακόμα
και αφού τους σκοτώσει, γιατί θα ξαναγεννηθούν."
Φασισμός και πολιτισμός - Giovanni Gentile
μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος
Σήμερα η Ευρώπη κυβερνάται από οικονομικές δυνάμεις και
τεχνοκράτες, όπως ο υπόλοιπος κόσμος και δυστυχώς περιορίζεται σε έναν απλό
γεωγραφικό χάρτη, τα σύνορα του οποίου αμφισβητούνται ακόμη και κατέχονται από
τις δύο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κέρδισαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τις
ΗΠΑ και την Ρωσία.
Στο εσωτερικό πολιτικό επίπεδο, ο φαινομενικός δυισμός,
πολιτικός και οικονομικός, μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, ερμηνεύεται με τη συνήθη
δυαδική λογική των κατηγοριών φίλος/εχθρός, καλός/κακός, που στην πραγματικότητα
εμποδίζει τη σωστή εστίαση μιας επείγουσας ανάγκης, η οποία δεν μπορεί πλέον να
αποποιηθεί μιας ευρωπαϊκής επιλογής σε κάθε τομέα: πολιτικό, τεχνολογικό,
υπαρξιακό και πνευματικό.
Ταυτόχρονα έχει χαθεί και η ικανότητα διάκρισης
μεταξύ εχθρού και φίλου, καθώς και η βάση της έννοιας της Πολιτικής, της
κληρονμιάς του Carl Schmitt. Όλα αυτά δυστυχώς, προκαλούν μια «πολιτική
πλοήγηση εξ όψεως», που οδηγεί πολλούς να καταφύγουν στη «μικροπολιτική» των
αδιέξοδων του πατριωτισμού και εθνικισμού.
Έφυγε για τα Ηλύσια Πεδία ένας
μεγάλος σύντροφος, ο Maurizio Boccacci, ακτιβιστής και ιδρυτής της
ριζοσπαστικής οργάνωσης την δεκαετία του 1990, " Πολιτικό Κίνημα", με
εκατοντάδες σκίνχετς ως μέλη, στην Ρώμη κυρίως.
Διαβασμένος, πολύ καλός
ομιλητής δυνατός χαρακτήρας και μεγάλος αγωνιστής. Έζησε και αυτός την
καταπίεση και το κυνήγι του αστικού καθεστώτος τόσο της αριστεράς αλλά και της δεξιάς.
Το κίνημα του τέθηκε εκτός νόμου μετά από επιχειρήσεις της αστυνομίας. Η
συνέχεια γνωστή: Φυλακίσεις, διώξεις και άλλα πολλά. Συνέχισε να αγωνίζεται με
πολλές δυσκολίες μέχρι που έφυγε μετά από χρόνια ταλαιπωρίας από μια αρρώστια.
Είχα
την τιμή, εκείνα τα παλιά χρόνια του ‘90, μα τον γνωρίσω σε εξορμήσεις
διαδηλώσεων, συναυλιών και συναντήσεων. Και εδώ θα αναφέρω τα λόγια συντρόφου
Ιταλού, που με εκφράζουν απολύτως:
«Και εκείνοι που εθεάθησαν να χορεύουν,
θεωρήθηκαν τρελοί από εκείνους που δεν μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική». (
Friedrich Nietzsche).
Θυμάμαι ακόμα όταν προσπαθούσες να εξηγήσεις σε δεξιούς «καθυστερημένους»
τι ήταν ο «αναρχοφασισμός» ...
Μας έμαθες ότι κανείς δεν πρέπει να έχει «κύριους ή
νονούς» και το έχουμε κάνει σύνθημα ζωής. Πέτα ψηλά, Μαουρίτσιο, όπως πάντα! Οι
ελεύθεροι άνθρωποι σου σκύβουν το κεφάλι.
Χθές Πέμπτη έγινε συνέδριο στην Ιερουσαλήμ με πρωτοβουλία
της κυβερνήσεως Νετανιάχου, για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού.
Εσκεμμένως, καλεσμένοι ήταν πολλοί δεξιοί, τραμπιστές,
ακροδεξιοί, εθνικίζοντες, και εθνικιστές πολιτικοί από την Ευρώπη, όπως ο Jordan
Bardella και η Marion Marechal (ανηψιά της Μαρίν Λε Πέν).
Αρκετοί εκπρόσωποι εβραϊκών οργανώσεων της Ευρώπης δεν
ήθελαν να συμμετάσχουν, και κατεδίκασαν την νομιμοποίηση της ακροδεξιάς στα
μάτια της κοινής γνώμης.
Από την άλλη μεριά, τα πρώην περιθωριακά ακροδεξιά κόμματα
της Ευρώπης επιθυμούν προβολή στα μμε και λαϊκή νομιμοποίηση, οπότε έσπευσαν να
επιδώσουν τα φιλοσιωνιστικά τους διαπιστευτήρια.
Η βαθύτερη ανάλυση αυτού του φαινομένου εξηγείται με το ότι
αφ' ενός η ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ ψάχνει εναγωνίως συμμάχους εναντίον
του ριζοσπαστικού Ισλάμ και της αντισιωνιστικής Αριστεράς.
Αφ' ετέρου τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, σύμφωνα με την
δική τους ανάγνωση της πολιτικής πραγματικότητος, ευθυγραμμίζονται με τον
Νετανιάχου διότι δεν θέλουν τον εξισλαμισμό της Ευρώπης ούτε την αριστερόστροφη
woke ατζέντα.
Πρόκειται για μία σύμπτωση συμφερόντων. Το πρόβλημα με τους
Ευρωπαίους ακροδεξιούς και εθνικίζοντες, είναι ότι δεν κατανοούν ότι η
συγκεκριμένη στάση του καθεστώτος Νετανιάχου είναι προσωρινή και τακτικής
σημασίας, όχι στρατηγικής.
Το σιωνιστικό Ισραήλ δεν έχει καμία διάθεση να νομιμοποιήσει
και να εκθρέψει τον εθνικισμό στην Ευρώπη. Όσο τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης
λειτουργούν ως άμισθοι σωματοφύλακες του σιωνισμού, θα απολαμβάνουν έναν βαθμό
ανοχής και από το Ισραήλ, και από την ΕΕ, και από την τραμπική Αμερική.
Αν όμως πάνε παραπέρα και μιλήσουν για εθνική ομοιογένεια, ή
για μαζικές απελάσεις λαθρομεταναστών, η κατάσταση θα αλλάξει. Δεν θα υπάρχει η
ίδια ανοχή. Τότε θα πρέπει να συγκρουστούν στους δρόμους με το αντεθνικό
καθεστώς της ΕΕ προκειμένου να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους, κάτι που δεν
είναι διατεθειμένοι να πράξουν.
Από την οπτική γωνία της ακροδεξιάς είναι μία επωφελής
πολιτική σύμπραξη. Θα μπορεί να μιλά κατά της ισλαμικής λαθρομεταναστεύσεως και
κατά της woke αριστερής ατζέντας, χωρίς να φοβάται τόσο πολύ τις κατηγορίες
περί ρατσισμού και φασισμού, διότι έχει πιά την αποδοχή και την προστασία του
καθεστώτος Νετανιάχου.
Όμως σε μακροπρόθεσμη βάση, όπως άλλωστε συνηθίζει, η
φιλοσιωνιστική Ευρωπαϊκή ακροδεξιά θα στραφεί κατά των ριζοσπαστικών
εθνικιστικών οργανώσεων μέσα στις δικές τους χώρες.
Όσο οι ελληνόφωνοι ακροδεξιοί μιλάνε κατά του
αντισημιτισμού, το σιωνιστικό καθεστώς θα τους φλερτάρει πολιτικώς. Αλλά αν
μιλήσουν κατά του ανθελληνισμού, δεν πρόκειται ποτέ να λάβουν στήριξη από τους
σιωνιστές.
Στην σημερινή εποχή, τα επετειακά αφιερώματα σε Μεγάλα
Ιστορικά Γεγονότα του παρελθόντος προκαλούν σε αρκετούς Συνειδητοποιημένους
Έλληνες μια μελαγχολία, καθώς συγκρίνουν την Αγωνιστικότητα και την Ηρωική
Συμπεριφορά του τότε με την νωθρότητα και την δειλία του σήμερα.
Οι Εθνικιστές
που Σέβονται τις Ιδέες τους και τον Εαυτό τους , έχουν Ιερό Χρέος να μετρούν τα
λόγια τους. Όχι μόνο επειδή τα Μεγάλα Ιστορικά - και συνάμα Επαναστατικά -
Γεγονότα Επιβάλλουν να Στέκεσαι με Σεβασμό και όχι αλαζονεία απέναντι τους, αλλά
και επειδή στις πονηρές ημέρες μας περισσεύει η αφηγηματική φλυαρία και ο
αλλαλάζων βερμπαλισμός από κάποιους θλιβερούς τύπους, που δεν έχουν καμία
ουσιώδη σχέση, ούτε με τον Εθνικισμό, ούτε με την Επανάσταση. Πουλούν, όμως,
" πατριωτισμό " της κακιάς ώρας για να συντηρήσουν τα στενά
συντηρητικά ατομικά συμφέροντα τους και τα άθλια - ξοφλημένα πολιτικά μαγαζάκια
τους.
Με βάση την εισαγωγή αυτή, στις 25 Μαρτίου 2025
συμπληρώνονται 204 χρόνια από την Ελληνική Εθνεγερσία ενάντια στον τούρκο
δυνάστη. Πόσα δεν γράφτηκαν και πόσα θα γραφτούν ακόμα, όλες αυτές τις ημέρες,
για την Μεγαλύτερη Στιγμή της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, τόσο από τους
κρατικούς φορείς, που αναμασούν με παγερή αδιαφορία τα χαμηλού επιπέδου
χιλιοειπωμένα ανούσια λογύδρια τους, μέχρι μερικούς "προχωρημένους"
υποκριτές και "ψώνια", που παριστάνουν - ανέξοδα και ανεύθυνα -
τους "εθνικιστές", "πατριώτες", "εθνικόφρονες", "ελληνόψυχους", "ελληνολάτρες", "ελληνοκεντρικούς" κτλ.
Έτσι, εξευτελίζουνκάθε έννοια Εθνικού Φιλότιμου και Προσωπικής Αξιοπρέπειας, με τις
φιλολογικές - τύπου μνημόσυνου - φανφάρες τους και την εξάντλησητων όποιων "εθνικών" αποθεμάτων
τους σε λεκτικούς λεονταρισμούς μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου,
παρέα με άλλους απόλεμους, γραφικούς και απόμαχους της ζωής και της δράσης, που
δεν ξέρουν πώς " να σκοτώσουν την ώρα τους ".
Τύπους, που όχι μόνο
δειλιάζουν να Πολεμήσουν - έστω και ελάχιστα - το σύστημα και απέχουν από την
οποιαδήποτε ουσιαστική αντισυστημικη πράξη, αλλά αντιθέτως σπεύδουν πρόθυμα να
συμπαραταχθούν με το καθεστώς της εθνικής και κοινωνικής προδοσίας και αναλγησίας,
στηρίζοντας σύγχρονες προδοτικές πολιτικές συμφωνίες.
Μάλιστα, προχωρούν πολύ περισσότερο στην θρασυδειλία τους,
συκοφαντώντας ασύστολα όσους Πραγματικούς Έλληνες στην Σκέψη και την Δράση,
αγνοώντας την δύναμη του κατεστημένου, πολεμούν τον εχθρό και τους ντόπιους
συνεργάτες του. Αυτά τα ανθρωπάκια, λοιπόν,έχουν το θράσος να γράφουν και να εκστομίζουν "ύμνους " για
ένα Κοσμοϊστορικό Γεγονός, με το οποίο την παραμικρή σχέση δεν έχουν. Τίνα πει
κανείς γι' αυτήν την αναίδεια; Το γνωστό λαϊκό ρητό δίνει την πιο κατάλληλη
απάντηση: "Εκεί που κρεμούσαν οι Καπεταναίοι τα άρματα, κρεμάνε οι
γύφτοι τα νταούλια"...
Δεν έχει, λοιπόν, ανάγκη από παχιά και ανούσια λόγια η
Εθνεγερσία του 1821. Αποτελεί λάθος να την αντιμετωπίζουμε ως μια απλή ιστορική
μνήμη, γιατί έτσι ευνουχίζουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο της και αναδεικνύουμε
μόνο τα επιφανειακά στοιχεία της. Πρέπει να Αγωνιστούμε για να Ανατείλει εκείνη
η εποχή, που μακριά από ηττοπαθείς κλάψεις, μίζερη νοσταλγία και την αστική
υποκρισία, θα υπάρξει ένα Αληθινά Εθνικό Κράτος, το οποίο θα Τιμά όπως
Πραγματικά της Αρμόζει την Ξεχωριστή μέσα στον Χρόνο Επέτειο.
Σήμερα, όμως, είναι ανάγκη να παραμερίσουμε κάθε
συναισθηματική αναφορά που μπορεί να βγαίνει μέσα από τον έμφυτο και άδολο
Ρομαντισμό μας και να εστιάσουμε την προσοχή μας στην Ουσία. Στο ότι δηλαδή η
προσπάθεια των Ηρώων του 1821 ουδέποτε ολοκληρώθηκε και πως ακόμη και σήμερα η
Ελλάδα παραμένει μια Χώρα υπό κατοχή. Μια κατοχή πολύ πιο δύσκολη, αφόρητη και
δυσβάσταχτη , γιατί τώρα ο δυνάστης φορεί έναν αόρατο μανδύα, που κάνει την
κυριαρχία του λιγότερο ορατή στους σημερινούς υπόδουλους.
Στην εποχή των εθνοκτόνων μνημονίων και της νεοφιλελεύθερης
καπιταλιστικής δικτατορίας με τους πρώην μπολσεβίκους υπαλλήλους τους, στην
εποχή των ανιστόρητων τηλεοπτικών σκουπιδιών και των "διανοουμένων
", που επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την Αληθινή Φύση της Εθνεγερσίας , το
Νόημα της 25ης Μαρτίου φαντάζει απόμακρο για τη νοοτροπία του κάθε τυχάρπαστου
νεοέλληνα. Ταυτόχρονα όμως, παραμένει συνεχώς επίκαιρο για Εκείνους που
Πιστεύουν πως η κάθε είδους κρίση, ανασφάλεια, ενδοτικότητα και ο ωχαδερφισμός
δεν αντιμετωπίζονται με στείρες χρονολογικές αναφορές και αναμάσημα ενός
ενδόξου παρελθόντος , αλλά με την Συνεχή και Αληθινή Αγωνιστικότητα για μια
Ελλάδα Πραγματικά Ελεύθερη, Πραγματικά Μεγάλη.
Σαν το δροσερό νερό μιας πηγής που δεν στερεύει ποτέ και
προσφέρει την Αθανασία, ας πιούμε και εμείς απ' αυτήν, για να ΖήσουμεΜέσα από τις Πράξεις μας, αλλά και Μετά από
αυτές. Μακριά από μικρόψυχους λογαριασμούς και συσχετισμούς δυνάμεων, ας
γνωρίζουμε πως Πάντοτε η Ιστορία Γράφεται όχι από τις χειραγωγημένες και
πλαδαρές πλειοψηφίες, αλλά από τις Ελεύθερες και Σφυρηλατημένες μειοψηφίες.
Γράφεται από από τους λίγους Εκλεκτούς, τους Αποφασισμένους να αφήσουν ένα
Ανεξίτηλο φωτεινό σημάδι στην Ιστορική Διαδρομή. Εκείνους που δεν είναι οι
ουραγοί της σκλαβωμένης εποχής τους, αλλά οι Προάγγελοι ενός Επαναστατικού
Ελεύθερου Αύριο.
Και στην εφετινή επέτειο, λοιπόν, ας κρατήσουμε αυτά τα
λίγα, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, για να μπορούμε να διακρίνουμε τον
κάλπικο πατριωτισμό των κενών λόγων από τον Επαναστατικό Εθνικισμό, που
Στηρίζεται στην Ενότητα Σκέψεων και Πράξεων.
Ας Ακολουθήσουμε το Γνήσιο
Ελληνικό Πνεύμα, ως ένα ελάχιστο Φόρο Τιμής στην Μνήμη Εκείνων που δεν
λογάριασανδυσμενείς συνθήκες και
αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, αλλά ορμώμενοι από από το Φυλετικό τουςΑρχέτυπο Πολέμησαν και Δημιούργησαν το
Αθάνατο μέσα στο Χρόνο Έπος της Εθνεγερσίας του 1821.
Ταυτόχρονα, θα δοθεί το μήνυμα πως ο Συνεχής και
Ασυμβίβαστος Αγώνας αποτελεί την μόνη Ρεαλιστική Πρόταση για να βγει Πραγματικά
αυτό το Έθνος και ο Λαός του από την σκλαβιά. Γιατί ο Εθνικισμός είτε θα είναι
Επαναστατικός και θα επιζητεί την Ολοκληρωτική Σύγκρουση με τον δυνάστη και
τους ελληνόφωνους συνεργάτες του, είτε θα είναι έρμαιο του "συνταγματικού
πατριωτισμού " και επομένως εντελώς ελεγχόμενος και παντελώς ανώδυνος για
τους σημερινούς εξουσιαστές της Ελλάδος.
Γι' αυτό και η Απάντηση μας στους άμεσους και έμμεσους
προδότες, τους λιγόψυχους, τους κουρασμένους, τους αδιάφορους, πρέπει να είναι
ακριβώς η ίδια μ' αυτήν που ο "Γέρος του Μωριά", ο Υπέρτατος
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, έδωσε στους αντίστοιχους εξωμότες, λαπάδες, "διστακτικούς" και Νενέκους της εποχής του: "Φωτιά και Τσεκούρι
στους προσκυνημένους" ! Όσο "μη πολιτικά ορθό", "αντιδημοκρατικό", "φασιστικό" και αν ακούγεται, είναι η μόνη
Αποδεκτή Εθνική Λύση και Περισσότερο Επίκαιρη από Ποτέ ...
«Νόμιζαν ότι θα μας θάψουν αλλά ξέχασαν ότι είμαστε σπόροι»
Σύνθημα της Σοσιαλιστικής Φασιστικής Πολιτείας του Σαλό, που
εκφράζει στο έπακρο την διάθεση για την επαναφορά του διαδικτυακού λόγου μας.
Νόμιζαν ότι με τις κρατικές εντολές θα παύσουν την προβολή
των ιδεών μας και την παύση της Αυτόνομης φωνής.
Όσες φορές και να μας «ρίξουν» εμείς θα επανερχόμαστε Πιστοί
στην ιδεολογική μας τάση και σταθεροί στο «χαράκωμα» της σκέψης μας.
Κάνουμε γνωστό σε εχθρούς φίλους και κυρίως στους
συναγωνιστές ότι ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ θα «ανθίσει» και πάλι με την στήριξη των
ομάδων και κινήσεων της Αντιδημοκρατικής σκέψης, ενώ στο άμεσο διάστημα θα
ακολουθήσουν ομιλίες μελών της συντακτικής ομάδας και ποιοτικές ιδεολογικές
εκδόσεις.
«Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα της αστικής δημοκρατίας»
Σταύρος Λιμποβίσης εκ μέρους της συντακτικής ομάδας
Από την μια πλευρά οι «ευαίσθητοι» πολίτες που δεν βλέπουν την παραβατικότητα των Ρομά να αυξάνεται με εκρηκτικό ρυθμό, προς όφελος μιας πολιτικάντικης «επαναστατικότητας» που εξαντλείται στα τραγούδια και τα ακριβά ρούχα της Μποφίλιου και στα χρυσά ρόλεξ του Κουτσούμπα. Για αυτούς οι εν λόγω είναι μια καταπιεσμένη «μειονότητα» που ναι μεν αξίζουν της όποιας αλληλεγγύης αλλά καλό είναι να παραμένουν μακριά από τα βόρεια προάστια τα κομματικά γραφεία και τα στέκια των Εξαρχείων.
Το μνημονικό τους δεν έχει ποτέ ακούσει για τον μικρό Μάριο που του φύτεψαν μια σφαίρα στο κεφάλι επειδή είχαν «ντέρτι» τα «παιδιά» όπως πάντα κάνουν όταν αποφυλακίζονται από τα ίδια κυκλώματα δικηγόρων, που μετά οι ακροαριστεροί τα κατηγορούν για τις πλεκτάνες και τις σκευωρίες. Δεν έχουν ποτέ ακούσει για την γιαγιά που την πάτησαν με το αυτοκίνητο για να της πάρουν την αλυσίδα από τον λαιμό. Όπως δεν είπαν τίποτα οι κύριοι που κάνουν κουμάντο στους «αντιεξουσιαστές» για τον Νίκο Μεταξά που τον σκότωσαν οι Αφγανοί για τα τιμαλφή που είχε πάνω του. Δεν θυμήθηκαν ποτέ ότι συρρέουν κατά εκατοντάδες οι νεολαίοι χρήστες ναρκωτικών σε Ασπρόπυργο, Μενίδι και Ζεφύρι για να απολαύσουν τα «αγαθά» που προσφέρουν απλόχερα οι «μειονοτικοί» συμπολίτες μας. Μικρή η μνήμη σας όπως μικρό και το πολιτικό σας ανάστημα.
Και τι με αυτό θα αναρωτηθεί ο Ρουβίκωνας η Αυγή και το ΚΚΕ. Δικαιολογείται η καταδίωξη σε μια πολυπληθή αστική περιοχή και η κατάληξη με μια σφαίρα στον εγκέφαλο ενός μικρού σε ηλικία παραβατικού;Η 5ηΔεκεμβρίου θυμίζει μια άλλη ημερομηνία όπου ο πασόκος μπάτσος Κορκονέας σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τροφοδότησε με 8000 νέα μέλη τις δομές της αναρχίας και της άκρας αριστεράς. Όμως για καθίστε να το δούμε πέρα από τον όποιο συναισθηματισμό το συμβάν κύριοι ένορκοι της antifa. Σε λάθος ανθρώπους το απευθύνουν τελικά το ερώτημα οι κύριοι και οι «σύντροφοι». Να το απευθύνουν στο «τείχος της δημοκρατίας»που το έχτισαν μαζί με εφημερίδες δικαστικούς και μπάτσους όταν το σκιάχτρο της «Χρυσής Αυγής» τους βόλεψε όλους καλά για μερικά χρόνια. Να το απευθύνουν στα κομματικά όργανα που ψήφισαν συλλογικά - από αναρχικούς μέχρι σταλινικούς - για να έρθει η «πρώτη φορά αριστερά» και η οποία κατείχε θέσεις ΕΞΟΥΣΙΑΣ στο υπουργείο προστασίας του πολίτη. Να το απευθύνουν στους συγγενείς του Μάριου και του κάθε Μάριου που εκεί η μνήμη τους ξεθώριασε και δεν έγραψαν μια αράδα για αυτή την παρακρατική δολοφονία.
Γιατί παρακράτος είναι μια μειονότητα που ωφελείται από τα κρατικά επιδόματα, και πρωταγωνιστεί ενάντια στην κοινωνία, βολεύεται με ένα πενηντάρικο ευρώ όταν έρχονται εκλογές και δίνει αίμα σε έναν αστικό κρατικό δημοκρατικό μηχανισμό εκλογικό και πρακτικά παντοδύναμο. Εμείς δεν οφείλουμε να καταδικάσουμε τώρα την ελ.ας γιατί το έχουμε κάνει πολλά χρόνια πριν από όταν σκότωναν εργάτες και ενωτικούς όπως τον Ιάκωβο Κουμή που του επιτέθηκαν πισώπλατα, από όταν τσάκιζαν στις Πρέσπες την Λευκίμμη την Κερατέα και στο Σύνταγμα νέους γέρους και παιδιά για θέματα κοινωνικά και εθνικά, όταν την ίδια ώρα το Ζακ που έχετε ηρωοποιήσει ... έλεγε ότι τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι!
Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά. Εκεί έχουμε να κάνουμε με δεξιούς/ακροδεξιούς και κομματόσκυλα που «αγανακτούν» για τα δικαιώματα της ελ.ας. Της ίδιας υπηρεσίας της «τάξης και της ηθικής» που σκόπιμα κλείνει τα μάτια όταν έρθουν οι άνωθεν εντολές. Της ίδιας υπηρεσίας που δεν πράττει το παραμικρό όταν οι φιλήσυχοι συμπολίτες της γνωστής καταγωγής οπλίζονται με καραμπίνες εδώ και χρόνια. Είναι η ίδια υπηρεσία που φόρτωσε στο ξύλο τους εθνικιστές στο Μακεδονικό και αλλού, που πάτησε στους τάφους των Φουντούλη – Καπελώνη, που έσυρε στο δικαστήριο δεκάδες εθνικιστές φορώντας κουκούλες αφού πάντα το κράτος θέλει να δείχνει απρόσωπο ενώ έχει το πρόσωπο της Μέδουσας. Και ενώ και στο παρελθόν η καταδίωξη κατέληξε σε φιάσκο - για είκοσι ευρώ κλεμμένη βενζίνη - έδωσαν και πάλι τροφή στους αντιφασίστες και τις ΜΚΟ για μια υπόθεση που έχει επαναληφθεί εκατοντάδες φορές.
Είναι οι ίδιοι που θυμούνται να έχουν φωνή όποτε τους καλεί σε εκπομπές ο Παπαδάκης και ακούμε και πάλι τα ίδια για την ελλιπή εκπαίδευση τους. Πόση εκπαίδευση κρατική τελικά, πόσα ακόμη ισραηλινά δακρυγόνα, πόσες ακόμη μηχανές και πόσες αύρες. Πόσα ακόμη λεφτά για το σιδερένιο χέρι του κράτους που τα θύματα του είναι δεκαπλάσια από αυτά της χουντικής επταετίας. Πόση ακόμη έννοια ρε «πατριώτες» για την αστυνομία της δημοκρατίας που εξόπλισε ο Καραμανλής με βαρύ οπλισμό, άφησε να αφηνιάζουν με εντολή του Μητσοτάκη τα ΜΑΤ και ανά πάσα στιγμή με μια εντολή σπάνε πόρτες για τα δάνεια και μπουκάρουν σε σπίτια συναγωνιστών επειδή τους «κάλεσε το καθήκον». Πόσο ακόμα θα νοιαστείτε για την υπηρεσία ενός κράτους της Ε.Ε. που όταν θέλει ο κάθε γραβατωμένος υπουργός πράττει για τα συμφέροντα του ενάντια στο έθνος;
Η βεντέτα ανάμεσα σε ελ.ας και Ρομά δεν είναι δική μας υπόθεση. Και δεν είναι υπόθεση των όποιων «εθνικιστών» που με ευκολία κλείνουν τα μάτια στο προφανές. Και το προφανές είναι ότι υπάρχουν δυο κόσμοι. Από την μια ο κόσμος της εξουσίας που με το ένα χέρια τροφοδοτεί με επιδόματα τους αλλογενείς και τους κλείνει το μάτι για να συνεχίσουν να πράττουν όπως πράττουν, και από την άλλη αφήνει τις πολυπληθείς δυνάμεις ασφαλείας να περιορίσουν το κακό χωρίς όμως να θιχτεί ο πυρήνας του προβλήματος που αποφέρει ψήφους τις παραμονές των εκλογών. Έτσι λοιπόν ουδείς χρειάζεται να αναλωθεί σε μια «βεντέτα» ετών αφού οι ίδιοι που τάχα διαμαρτύρονται αφήνουν τα παιδιά τους να φέρονται με «γύφτικο» τρόπο στην καθημερινότητα. Τόσα χρόνια ψήφισαν εκείνα τα κόμματα που άφησαν το πρόβλημα να μεγεθυνθεί, αψήφησαν την κοινωνική απειλή του εμπορίου ναρκωτικών, δεν προστάτευσαν τα παιδιά τους στα σχολεία από συμπεριφορές και δεν μίλησαν ποτέ για την άλλη πλευρά όταν αυτή βρέθηκε δίπλα στα σπίτια τους.
Για τους μόνους που θα νοιαστούμε είναι για τους συναγωνιστές μας που δίνουν έναν ηρωικό αγώνα σε σχολεία και σχολές, σε χώρους εργασίας και σε εστίες οικογενειακές απέναντι στην λαίλαπα της μαφίας που έχει σφιχταγκαλιάσει η άκρα αριστερά αλλά και στην τρέλα του δημοκρατικού κράτους που είναι βαριά εξοπλισμένο και ασύδοτο σε σχέδια και πράξεις και αναπαράγεται καθημερινά τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες.
Το αστικό κράτος της δεξιάς γνωρίζει καλά την συνταγή της πολιτικής εξόντωσης είτε δια του περιορισμού είτε δια του εισοδισμού. Διαχρονικό θύμα ή χρήσιμος μπαλαντέρ ανάλογα με την εποχή η άκρα δεξιά στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό από την εποχή του Λαμπράκη μέχρι την Αμφιάλη. Είτε ενδεδυμένοι την στολή των «Ταγμάτων Εφόδου» που αντί για μαχαίρια στα πεζοδρόμια «ακόνισαν» τελικά στο σύνολο τους τα επιδόματα των επιτροπών και τους κοινοβουλευτικούς μισθούς, είτε προσαρμοσμένοι εσχάτως στα ακριβά κουστούμια που θυμίζουν κολωνακιώτικη αισθητική, αδυνατούν να δουν τη φάκα του συστήματος που εκσυγχρονίζεται και αναδιπλώνεται συνεχώς έχοντας την χρήσιμη εμπειρία του παρελθόντος.
Από την εποχή του ΙΔΕΑ όπου οι μάχιμοι αξιωματικοί αγνοούσαν πλήρως την δυναμική του Καραμανλισμού που έβρισκε δύναμη και κατευθυντήριες οδηγίες στις στοές της Αγγλίας μέχρι σήμερα που το περιβόητο «Εθνικό Κόμμα» θυμίζει την δυσοίωνη πορεία ενός άλλου εθνικού κόμματος της γνωστής ... ΕΠΕΝ. Κοινές λογικές και κοινές τακτικές, κοινός ο ομφάλιος λώρος με πρόσωπα που συνδέονται ή συνδέθηκαν στο παρελθόν με κορυφαίο υπουργό της ΝΔ, κοινή ξύλινη γλώσσα που δεν προσελκύει την νεολαία. Χωρίς να αμφισβητείται στο ελάχιστο το άδικο της δικαστικής απόφασης δεν μπορεί ουδείς που έχει το πολιτικό αισθητήριο να μην παρατηρήσει ότι στα ουσιώδη ζητήματα η άκρα δεξιά παραμένει ένας παρατηρητής και ποτέ ο πρωταγωνιστής.
Με αφορμή την τελευταία συνέντευξη του Ηλία Κασιδιάρη- δείτε εδώ - αναλογίζεται κανείς αν η «εθνική προσπάθεια» θα καταλήξει πάλι στον κάλαθο των πολιτικών απορριμμάτων αν όχι στην βιτρίνα τροπαίων της δεξιάς. Σημαντικό στοιχείο η παράλληλη προβολή στελέχους γνωστού συντηρητικού δικτύου. Τουτέστιν προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία η συνεχής ευνοϊκή αναφορά του έγκλειστου και ιδρυτού του κόμματος στην φιλικά προσκείμενη στον Διεθνή Σιωνισμό Τζόρτζια Μελόνι που είναι και υπέρ των υποχρεωτικών εμβολιασμών και συνηγορεί σήμερα στην συνέχιση της οικονομικής πολιτικής της Κομισιόν μέσω του στενού συνεργάτητου Ντράγκι ενώ δεν πράττει τίποτα για τον εποικισμό. Προκαλεί τον γέλωτα για παράδειγμα η αδιανόητη απάντηση του ιδρυτή του ακροδεξιού κόμματος για το εθνικό νόμισμα όταν εθνική κυριαρχία χωρίς εθνικό νόμισμα δεν νοείται. Και για να μπούμε και στην ουσία εθνική κυριαρχία πρωτίστως σημαίνει έλεγχος της Τράπεζας της Ελλάδος, για την οποία δεν έγινε καμιά αναφορά για το ποιος την διευθύνει από την ίδρυση της μέχρι και σήμερα καθώς και η λειτουργία των γερμανικών τραπεζών που δίνουν τις εντολές.
Όπως φυσικά δεν έγινε καμιά αναφορά στην ανάγκη για επιβολή της θανατικής ποινής στους εμπόρους ναρκωτικών και στους βιαστές - παιδεραστές. Όπως δεν γίνεται καμιά ουσιώδη ενέργεια διεργασία ομιλία ή εκδοτική προσπάθεια για το θέμα της κρατικής γενοκτονίας που συντελείται μέσω των αμβλώσεων ή για άλλα θέματα όπως η μετατροπή της ενδοχώρας σε πεδίο ασκήσεων του Ισραήλ. Και τι να πούμε άλλωστε για την απάντηση στο ερώτημα περί Ευρώπης λες και είναι θετική η συνεισφορά της τεκτονικής Ε.Ε. στα μείζονα προβλήματα από την εποχή της ένταξης μας με υπογραφή γνωστών σιωνιστών. Αυτά και άλλα πολλά περισσότερα που θυμίζουν την πορεία της ΕΠΕΝ που η ηγεσία της βρισκόταν στην φυλακή χωρίς να αντιδρά σε κρίσιμα ζητήματα, και μετά στράφηκε ακόμη και ενάντια στο ίδιο της το κόμμα ενώ οι ακροδεξιοί γυμνοσάλιαγκες αλώνιζαν στην Ευρώπη ή προσεταιρίζονταν δεξιούς πολιτικούς επί σειρά ετών.
Μέσα από την φυλακή «αγαπητέ» Ηλία - στην οποία βρίσκεσαι και εσύ και οι άλλοι αδίκως λόγω της βλακείας σας να σπείρετε ρουπακιάδες και να θερίσετε φύσσες μπροστά στα μάτια του Σαμαρά - είστε εύκολος στόχος για τον αντιναβιτιστή γιο του αποστάτη. Είστε σαφώς ένα ακόμη κομματικό πείραμα και όχι κίνημα που στις δημοσκοπήσεις έχετε πράγματι σημαντικά ποσοστά εισόδου αλλά έχετε μικρές ρίζες στην εργατική τάξη στους ανέργους στους νεολαίους στους παππούδες και τις γιαγιάδες σε όλους όσους βιώνουν την ακρίβεια και την κοινωνική απειλή αυτές τις «τρίχες» όπως τις ονόμασε ο «Πατριάρχης».
Μέσα από τα κάγκελα των φυλακών υψίστης ασφαλείας όσα βιβλία και αν γράψεις αν δεν δομήσεις με απλό λόγο την καθημερινή ιδεολογική πρακτική και στάση ζωής, αν δεν παραμερίσεις τους δεξιούς στρατιωτικούς και αστυνομικούς εν αποστρατεία που σε έχουν ζώσει για τα καλά στα κλιμάκια ελέγχου, αν δεν παραμερίσεις τους «κουμπάρους» του Βορίδη και τα φιλαράκια του Άδωνη ή τους φιλοσιωνιστές διανοητές με τις γνωριμίες στο Τελ Αβίβ, αν δεν σηκώσεις το γάντι όχι μόνο σε θέματα της πολιτικής εξουσίας αλλά και της θρησκευτικής κρυφής εξουσίας που τρώει αμέριμνη το κρατικό χρήμα τότε είσαι χαμένος από χέρι.
Το κίνημα που οραματίζονται σχεδόν όλοι είτε με χορηγία του Κωνσταντίνου Πλεύρη είτε με την χορηγία του Πούτιν ακόμη και των Καραμανλικών που εκδίδουν ακροδεξιές εφημερίδες και αντικομμουνιστικά βιβλία δεν μπορεί να είναι απλά «εθνικό» αλλά βαθιά αντικομφορμιστικό και εθνικιστικό. Δεν μπορεί απλά να μιλάει επιθετικά για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ αλλά να τα καταδικάζει στην πράξη με ομιλίες διαφώτιση και λαϊκή παρέμβαση. Δεν μπορεί απλά να κάνει κάποιος λόγο για άμεσες εξορύξεις αλλά να δίνει στοιχεία με ποιους θα γίνει η εκμετάλλευση σε ποια ποσοστά με ποια τεχνογνωσία και με ποιες συνθήκες. Και κυρίως τι στάση θα κρατήσεις μετά από αυτή την κίνηση. Δεν μπορείς να νομίζεις ότι έχεις τον παλμό της κοινωνίας στα χέρια σου μέσα από ένα καρτοτηλέφωνο και να πράττεις με συνταγές του Μιχαλολιάκου.
Η αντίσταση στο σύστημα μέσα από τον βούρκο του κοινοβουλευτισμού είναι το λιγότερο ανέφικτη αφού ούτε σε συνθήκες του ’33ζούμεούτε τα μέλη των «εθνικών» ή «τεταρτοαυγουστιανών» … κινημάτων διαθέτουν πρόσβαση σε ερπύστριες και δομές μάχης. Οι μόνες δομές μάχης που μπορείς να φτιάξεις είναι στην θέση της «Κιβωτού» την δική σου Κιβωτό (χωρίς τον Νώε) στην θέση της εχθρικής νομεκλατούρας τα δικά σου «κάστρα», στην θέση της εχθρικής μουσικής βιομηχανίας την δική σου μουσική, στην θέση της δημοσιογραφικής αλητείας τα δικά σου μέσα ενημέρωσης και άλλα πολλά που τα γνωρίζεις αλλά για τα οποία ουδέποτε έκανες κάποια αναφορά. Έτσι λοιπόν αν δεν έχεις ένα ράδιο και «κανάλια» επικοινωνίας όσο και αν τα στελέχη των «εθνικών κομμάτων» θεωρούν ότι με την Μελόνι και τον Ορμπάν έρχεται η «ανάταση» στην πραγματικότητα έρχεται η αποδοκιμασία ενός κουρασμένου εκλογικού σώματος που κάποτε πίστεψε σε μαυροφορεμένους τιμωρούς και είδε μια από τα ίδια.
Κάθε προσπάθεια που σήμερα κραυγάζει για «πατρίδα» στην πράξη δρα ενάντια σε αυτή πολλές φορές χωρίς να το γνωρίζει, κάθε κίνηση που δεν έχει ιδεολογικό μετερίζι είναι βορά στην όρεξη της πλουτοκρατικής δεξιάς του Μητσοτάκη και του Σαμαρά, κάθε πολιτικός φορέας που δεν προβάλλει την αισθητική και την προστασία από τις απειλές είναι εύκολος στόχος για τον κάθε νεομαρξιστή κονδυλοφόρο. Μακριά από αυτούς που τάζουν «κινήματα» και ποτέ δεν μιλούν για εσωτερική ενότητα, μακριά από τους φθαρμένους πρώην κοινοβουλευτικούς που καταδέχονται να συνομιλούν με Σιωνιστές καπιταλιστές υποστηρικτές αμερικανικών κομμάτων και να ευλογούν την συνεργασία της αστικής τάξης για τους υδρογονάνθρακες σε Ελλάδα, Αίγυπτο, Ισραήλ και Κύπρο.
Μακριά από αυτούς τους γεωπολιτικούς αναλυτές με την αμφισβητήσιμη καταγωγή που απέναντι στο δίκαιο ενός λαού για αυτοάμυνα στον εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό μιλούν σήμερα για ουδετερότητα και ξεχνούν εύκολα τις παλαιότερες δηλώσεις. Για την άκρα δεξιά και το πολιτικό σύστημα ο Θεός είναι το χρήμα και ο χρυσός κανόνας, οι εντολές των πρεσβειών και οι εντολές του Γιαχβέ. Όσο και αν διακοσμήσουν τον λόγο τους με περικεφαλαίες και γαλανόλευκα τσιτάτα, όσο και αν διαβρώσουν τον εθνικιστικό λόγο με μισόλογα και ευχολόγια, όσο και αν χαλιναγωγήσουν το εκλογικό σώμα με προγραμματικές δηλώσεις και κοινοβουλευτικές προτάσεις, όλοι αυτοί παραμένουν δέσμιοι των καπιταλιστικών συμφερόντων των πολυεθνικών των δεξιών πολιτικών και του υπόκοσμου της αποικίας που ονομάζεται σύγχρονη Ελλάς.
Οι κυβιστήσεις και οι προσφορές θυσίας στον ναό των παγκόσμιων εξουσιαστών προκαλούν αναθυμιάσεις επικίνδυνες για αυτούς που πράττουν κοινοβουλευτικά και πάντα θεσμικά. Απέναντι στις παλινωδίες της άκρας δεξιάς κάποιοι έχουν την δύναμη να παραμείνουν δυνατοί και υγιείς χωρίς να καταδέχονται να γραφτούν τα ονόματα τους στις λίστες φίλων των πρεσβειών και των υπηρεσιών, κάποιοι αρνούνται να τείνουν χείρα φιλίας σε γενικούς γραμματείς αστικών κομμάτων της δεξιάς και σε υπουργούς που είναι σήμερα υπεύθυνοι στον τομέα της υγείας, κάποιοι διαγράφουν χωρίς δισταγμό την κοινοβουλευτική δημοκρατία παραμερίζοντας τα κανάλια εξουσίας και τα σκοτεινά συμφέροντα και προτιμούν τον δικό τους κώδικα τιμής, χωρίς να οραματίζονται λόγω της χρήσης των κοινοβουλευτικών ουσιών «ποτάμια» και «λάβες» της ακροδεξιάς που έρχονται αλλά ποτέ δεν έρχονται τελικά από το ‘74 και μετά …
