Σήμερα, 04.10.25, αφήσαμε πίσω μας το γκρίζο της πόλης
και ανεβήκαμε στα μονοπάτια της Φύσης, εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει ελεύθερα.
Μια
δυναμική πεζοπορία, με δεκάδες συναγωνιστές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας,
μακριά από τον θόρυβο και την παρακμή της πόλης.
Εκεί όπου ο νους καθαρίζει, το
σώμα δυναμώνει και οι ιδέες αποκτούν ρίζες.
Μακριά από τον εφησυχασμό και την πλασματική «άνεση»,
συναντηθήκαμε ξανά με τα ουσιώδη: την αυθεντική ανθρώπινη επαφή, τον σεβασμό
στο περιβάλλον και την πειθαρχία που απαιτεί η ζωή κοντά στη φύση.
Σε κάθε
βήμα, χτίζεται χαρακτήρας. Σε κάθε ανηφορικό πέρασμα, δυναμώνει η θέληση.
Οι αφηγήσεις για την ιστορία του παλαιστινιακού
ζητήματος συχνά προέρχονται μόνο μέσα από το πρίσμα των αγγλοσαξονικών μεγάλων
δυνάμεων ή του Σιωνισμού.
Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930 η φασιστική Ιταλία ήταν
το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε έμπρακτα την αραβική εξέγερση στους
Αγίους Τόπους.
Όχι μόνο με διακηρύξεις, αλλά και με χρήματα, όπλα, άνδρες και
σχέδια τόσο τολμηρά όσο και ασυνεπή
Το ζήτημα της «απαγόρευσης της Antifa» δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό όσο
θέλουν να το παρουσιάσουν οι δεξιοί λαϊκιστές.
Αυτή η εικόνα πηγάζει από μια αστική αντίληψη που δεν
ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Υπάρχουν αμέτρητες ομάδες που αυτοαποκαλούνται «Antifa», αλλά καμία οργάνωση, «Antifa».
Αυτό γίνεται σαφές όταν κάποιος ρωτάει
ποιος επηρεάζεται συγκεκριμένα από την «απαγόρευση της Antifa».
Ο «αντιφασισμός» είναι, πρώτα και
κύρια, μια στάση στην οποία τηρούν διάφοροι πρωταγωνιστές.
Επομένως, κανείς δεν
επηρεάζεται συγκεκριμένα από αυτά τα μέτρα.
Για να γίνει αυτό κατανοητό είναι σαν να μιλάμε για την
απαγόρευση της ακροδεξιάς ενώ καταργούμε μόνο ένα ακροδεξιό Κόμμα.
Ένα μέτρο
κατά της «Antifa»
θα έπρεπε επομένως να στοχεύει συγκεκριμένα πλαίσια πολύ πιο ρητά.
Οι δεξιοί λαϊκιστές στην Ολλανδία, την Ουγγαρία και τις
ΗΠΑ δεν το κάνουν αυτό - τουλάχιστον προς το παρόν.
Αυτό δείχνει ότι αυτό το
μέτρο, είναι τυπικό για τους λαϊκιστές, στοχεύει κυρίως στο να κερδίσει τα
χειροκροτήματα των υποστηρικτών τους.
Το εκλογικό σώμα βλέπει το γεγονός ότι ο
Τραμπ και οι συνεργάτες του έχουν «λύσει» ένα πρόβλημα.
Σε λίγες εβδομάδες, οι
άνθρωποι πιθανότατα θα μιλάνε για άλλα θέματα και η «απαγόρευση της Antifa» πιθανότατα θα έχει καταγραφεί στο
μυαλό των μαζών κάπου κάτω από το «υπήρχε κάτι».
Οι αντιφασίστες θα συνεχίσουν
τις τρομοκρατικές τους πράξεις, λίγο πολύ κρυφά υποστηριζόμενες οικονομικά από
αστούς αντιφασίστες.
Όσο δεν υπάρχει προσωποποιημένη στόχευση αντιφασιστών η
απαγόρευση δεν θα φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Αν στη δημοκρατία αφαιρεθεί η μάσκα της, στην Αμερική
όπως και αλλού, θα γίνει σαφές σε ποιο βαθμό η δημοκρατία είναι απλώς το όργανο
μιας γενικής ολιγαρχίας που ακολουθεί τη μέθοδο της «έμμεσης δράσης»,
εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για κακοποίηση και καταπίεση.
Αμερικανικός Πολιτισμός - Julius Evola
18 Αυγούστου
1941 (η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και δύο μήνες):
«Αγαπητέ Φριτς, αγαπητή Λίζελ, αγαπητά παιδιά! [...]
Δεν είναι ο Ρωσισμός που θα οδηγήσει στην καταστροφή της γης, αλλά ο
Αμερικανισμός. Όχι μόνο οι Άγγλοι, αλλά όλη η Ευρώπη έχει πέσει θύμα του,
επειδή αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα σε όλη της την τερατουργία».
Μartin Heidegger
Ο Carl Schmitt και ο Martin Heidegger είδαν την πατρίδα τους να εισβάλλετε και να
βασανίζεται από τους Σοβιετικούς.
Μετά τον πόλεμο ωστόσο, έχοντας ξαναρχίσει
την πνευματική τους δραστηριότητα με πολλές δυσκολίες λόγω απαγορεύσεων,
έγραψαν με συνέπεια και αποκλειστικά κατά του αμερικανισμού, αναγνωρίζοντάς τον
ως τον πραγματικό εχθρό της Ευρώπης και των Ευρωπαίων.
Τι μας λέει αυτό; Πολλά,
ίσως τα πάντα.
Η καταδίκη του Μπολσεβικισμού ήταν τόσο προφανής που βρήκαν πιο
ενδιαφέρον να υποδείξουν ως εχθρό τον Αγγλο-Ιουδαιο-Αμερικανισμό που
κυριαρχούσε στο Δυτικό ημισφαίριο (Schmitt στο Nomos), ο οποίος στην
πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παραλλαγή του Μπολσεβικισμού
(Heidegger στα Μαύρα Τετράδια).
«Σημαίνει πραγματικά κάτι για την τρέλα των καιρών που
ζούμε όταν οι επηρεασμένες λεγεώνες της βρετανικής Δεξιάς συνδέουν ασυνείδητα
τη σημαία των Παλαιστίνιων αποκλειστικά με την Αριστερά, ενώ ταυτόχρονα
γκρινιάζουν για την απώλεια της δικής τους εθνικής κυριαρχίας. Αυτοί στην
Αριστερά, με τη σειρά τους, την έχουν από τότε διεκδικήσει ως δική τους. Αυτό
που η Δεξιά δεν συνειδητοποιεί, φυσικά, είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που
αρνούνται την κυριαρχία στους Παλαιστίνιους κάνουν ακριβώς το ίδιο και σε
αυτούς. Αν τους δοθεί έστω η παραμικρή ευκαιρία, θα τους εξολόθρευαν ευχαρίστως
με παρόμοιο τρόπο»
«Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι κάνει η
παλαιστινιακή σημαία στα χέρια των αντιφασιστών. Μισούν την έννοια της
πατρίδας, μισούν τα σύνορα και είναι ένα και το αυτό με τις χειρότερες
νεοφιλελεύθερες πρωτοπορίες, που κηρύττουν την καταστροφή κάθε ταυτότητας»
Blocco Studentesco
Επίθεση της αντιφασιστικής μαφίας στην Casa Pound
Γύρω στις 8:30 μ.μ. σήμερα το απόγευμα μια καλοταϊσμένη
ομάδα διαδηλωτών προχώρησε σε ρίψη μπουκαλιών και τσιμέντων στην διεύθυνση του
ιστορικού αρχηγείου της Casa Pound Italia στη Via Napoleone III, 8.
Η ομάδα, χωρισμένη από μια πορεία, προσπάθησε σκόπιμα να
διαρρήξει την πύλη του κτιρίου ρίχνοντας βόμβες με καπνό.
Όπως πολλοί
γνωρίζουν, το κτίριο φιλοξενεί δεκαεννέα οικογένειες που αντιμετωπίζουν
δυσκολίες στέγασης για περισσότερο από είκοσι χρόνια, συμπεριλαμβανομένων
πολλών παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Μερικά καπνογόνα τραυμάτισαν έναν ανήλικο που είχε τις συνέπειες
των σοβαρών αναπνευστικών δυσκολιών.
Η Casa Pound πάντα έπαιρνε ξεκάθαρη θέση υπέρ των λαών
που αγωνίζονται για τη δική τους ταυτότητα, συμπεριλαμβανομένης προφανώς της Παλαιστινιακής,
και μας λυπεί να βλέπουμε πώς η αντιφασιστική μαφία οργανώνει μια τόσο
σημαντική μάχη για τους άθλιους σκοπούς της.
Οι επιτιθέμενοι εκδιώχθηκαν αμέσως από τους κατοίκους
του κτιρίου και της γειτονιάς.
Η αστυνομία παρενέβη για να συνοδεύσει τους
επιτιθέμενους σε καταφύγιο.
Το κίνημα δηλώνει ότι δεν θα γίνει ανεκτή άλλη
επιθετικότητα εναντίον ανθρώπων μας και συναφών χώρων και ότι θα προστατευτεί
με οποιονδήποτε τρόπο από την αντιφασιστική μαφία.
Το καθεστώς της Μεταπολίτευσης, το οποίο επιβλήθηκε
στην Χώρα μας το 1974, εκτός από τον φόβο, την δυσπιστία και την σύγχυση που
καλλιέργησε ενδόμυχα στις ψυχές των Ελλήνων όλα αυτά τα χρόνια, απέδειξε και
κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: ότι το καθεστώς αυτό δεν έχει μόνο την οικονομική
δύναμη και την πολιτική εξουσία, όπως αυτή εκφράζεται από το ανθελληνικό
κράτος, τους θεσμούς και την λειτουργία τους. Έχει και την ιδεολογική εξουσία,
που το βοηθάει τα μέγιστα στην εξασφάλιση της πολιτικής ηγεμονίας.
Οι "διανοούμενοι" και οι πιο μορφωμένοι, από
τους καθεστωτικούς πολιτικούς, παράγουν τέτοιου είδους "αφηγήσεις"
(όπως αποκαλούνται τα ιδεολογικά παραμύθια στην γλώσσα των, από καθέδρας,
κοινωνιολόγων), τα στημένα ΜΜΕ τις εκλαϊκεύουν και με αφόρητη πλύση εγκεφάλου
προσπαθούν να τις σφηνώσουν στα μυαλά των απληροφόρητων και βαθιά νυχτωμένων
ανθρώπων, ενώ τα συστημικά πολιτικά κόμματα, τα οποία εξυπηρετούν τα συμφέροντα
του κατεστημένου, μετατρέπουν τα αφηγηματικά παραμύθια σε υλική δύναμη, σε
κίνηση ενσωμάτωσης των Ελλήνων στην λογική διαχείρισης του συστήματος.
Η
εμπειρία της ζωής έχει αποδείξει ότι για να αποκτήσουν κάποιοι τον έλεγχο του
Λαού, φτάνει να τον διατηρούν ανεκπαίδευτο και αδαή, να τον κρατούν σε σύγχυση,
να τον έχουν αποδιοργανωμένο και αποσπασμένο σε θέματα, τα οποία δεν έχουν
καμία πραγματική αξία και σημασία.
Έτσι, λοιπόν, το καθεστώς της Μεταπολίτευσης,
ακολουθώντας με τις δικές του μεθόδους την τακτική του Ιταλού μαρξιστή Αντόνιο
Γκράμσι, επεδίωξε εξ αρχής να τιθασεύσει ιδεολογικά και να νουθετήσει
πολιτιστικά (επομένως και πολιτικά) τον Ελληνικό Λαό, δημιουργώντας του, από
την μια, ενοχικά σύνδρομα για το παρελθόν του, ενώ από την άλλη - προκειμένου
να ελέγξει την εξέλιξη της κριτικής ικανότητας της κοινωνίας - προωθεί το
αρνητικό και όχι το θετικό περιεχόμενο αυτής της κριτικής ικανότητας.
Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, γίνεται και η επαναγραφή, ο
αναθεωρητισμός της Ελληνικής Ιστορίας από ελληνόφωνους "ιστορικούς", με μοναδικό σκοπό αυτής της μεθόδου την παραχάραξη της
ιστορικής αλήθειας. Μια "ιστορία" ιδωμένη μέσα από τα παραποιητικά
και ανθελληνικά τεχνάσματα της Ρεπούση, της Δραγώνα, της Φραγκιουδάκη, του
Λιάκου, του Βερέμη κλπ.
Σκοπός τους, που συνάμα είναι και σκοπός των αφεντικών
τους, αποτελεί η πλήρης αποδόμηση της Εθνικής Ταυτότητας των Ελλήνων, η
καλλιέργεια του διεθνισμού και του κοσμοπολιτισμού στην συνείδηση των νέων
ηλικιακά ανθρώπων, η αποκοπή των συμπατριωτών μας από κάθε Ηρωική και Θετική
πτυχή του Ιστορικού παρελθόντος μας, με τελικό σκοπό την μετατροπή του μέχρι
πρότινος Ομοιογενούς Ελληνικού Λαού σε ετερόκλητο πληθυσμό. Κάθε προσπάθεια
αντίστασης σ' αυτήν την επιχείρηση αποεθνικοποίησης αντιμετωπίζεται λυσσαλέα
από τις ποικιλόχρωμες και ποικιλότροπες καθεστωτικές δυνάμεις.
Πρώτιστος στόχος τους, βεβαίως, η Ελληνική Νεολαία. Για
κάθε Συνειδητοποιημένο Έλληνα και Εθνικιστή, η αντίληψη που έχει για την
Νεολαία είναι διαμετρικά αντίθετη από τις επιταγές του συστήματος και των
υποτακτικών του, καθώς ανέκαθεν το σύστημα αυτό προσπαθούσε να παράγει
ανθρώπους - "φυτά" , υπάκουους στις επιταγές του καθεστώτος. Όταν η
Νεολαία αυτή αποδρά από τα προκαθορισμένα σχέδια τους και αναζητά λύσεις
ταυτόσημες με τους Φυσικούς Νόμους, τότε βλέπουμε ένα εντυπωσιακό, όσο και
αηδιαστικό, φαινόμενο: να "προβληματίζονται", δηλαδή, για την γνήσια αντικαθεστωτική
διαπαιδαγώγηση και συμπεριφορά των νέων, αυτοί οι οποίοι μέχρι τώρα τους
προωθούσαν (και τους πουλούσαν με το αζημίωτο) διάφορα σαθρά πρότυπα.
Κατέκλυσαν τον κόσμο με τις Τατιάνες, τις Αννίτες, τις
Τζούλιες, τις Μανωλίδου, τους Καπουτζίδηδες, τους Λαζόπουλους, τους Κωστόπουλους,
και τα πλείστα τηλεοπτικά "σκουπίδια". Αυτοί, οι οποίοι μετέδιδαν σε
καθημερινή βάση "αίμα και σπέρμα", ντυμένα με "καλλιτεχνικό"
περίβλημα, έχουν τώρα το θράσος και την αναίδεια να "συζητούν",μονολογώντας, για τις τάσεις και τις
συμπεριφορές μια νεολαίας, η οποία θεωρείται καλή - γι' αυτούς - όταν
αποβλακώνεται από την τηλεοπτική αθλιότητα και τον ελεεινό βούρκο του
"λάιφ στάιλ" ή όταν η πολιτικοποίηση της κινείται , αποσπασματικά και
όχι ολοκληρωμένα, σε ρηχά νερά ήπιας αμφισβήτησης και όχι ολοκληρωτικής άρνησης
του συστήματος, μέσα από φιλελεύθερα και μαρξιστικά μορφώματα.
Την λοιδορούν, όμως, και την συκοφαντούν ασύστολα, όταν
προσπαθεί να αποδράσει από τα σάπια πρότυπά τους και τις στημένες εναλλακτικές
λύσεις, που το σύστημα προωθεί, αναζητώντας την Αληθινή Διέξοδο διαμέσου της
Ελληνικότητας, της Τιμής, της Συντροφικότητας, της Αξιοπρέπειας, της
Υπερηφάνειας, της Διεκδίκησης. Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο σπάει το μέχρι πρότινος
"καλούπι", το οποίο δημιούργησε, εκ του ασφαλούς, νέους και νέες
αλλοτριωμένους, αποξενωμένους, αυτιστικούς, μοναχικούς.
Δημιούργησαν, έτσι, μια ευνουχισμένη και
αποπροσανατολισμένη νεολαία, στην οποία προσφερόταν ως διέξοδος το τηλεφωνικό "σεξ" , οι διαδικτυακές σαχλαμάρες, ο τηλετζόγος. Μια κοινωνία
ολότελα παρηκμασμένη και σαπισμένη, στην οποία το μόνο ουσιαστικό φάρμακο θα
ήταν μια Ριζική Επανάσταση Σκέψης και Δράσης, μια Διαπαιδαγώγηση Ψυχών, με
σκοπό την Επανελληνοποίηση του Τόπου, σ' όλες τις πτυχές, εκφάνσεις και
εκφράσεις του.
Αυτό ακριβώς (πρέπει να) θέλουμε ως Συνειδητοποιημένοι
Έλληνες και Εθνικιστές να Επιτύχουμε με τα Έργα μας: μια Ιδεολογική και
Πολιτι(στι)κή Αντεπίθεση, που θα σημάνει την επιστροφή στις Φυσικές Αξίες.
Αντλώντας την Αισιοδοξία μας από την Πίστη στην Ζωή, την Δημιουργία και την
Αθάνατη Ιδεολογία μας, γνωρίζουμε ότι το κύτταρο - φλόγα της Εθνικής και
Κοινωνικής Αντίστασης, το οποίο έχουμε δημιουργήσει - και που επί πολλά χρόνια
επιμένει να λάμπει σαν μικρή πυγολαμπίδα μέσα στο βαθύ σκοτάδι του
ανθελληνισμού και της παγκοσμιοποίησης - έχει την δυνατότητα να μετατραπεί
κάποτε σε μια Τεράστια και Ιερή Φωτιά Εξαγνισμού.
Γι' αυτό, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία,
χρήσιμη και ορατή μια Αντεπίθεση Ιδεών στην Χώρα μας. Μια Αντεπίθεση Ατσάλινα
Ρομαντική, που θα επανασυνδέσει, μέσω της δημιουργικής (και όχι αρρωστημένης)
φαντασίας, τον σπασμένο κρίκο ανάμεσα στο Ένδοξο Παρελθόν και το παρακμιακό
παρόν, προετοιμάζοντας ένα Ελπιδοφόρο - Αναζωογονητικό Μέλλον.
Μια Αντεπίθεση
Αυθεντικά και Ανθεκτικά Εθνικιστική, που θα αναδείξει την Αξία της
ιδιαιτερότητας και της Αυτοτελούς Ύπαρξης των Εθνών, ενάντια στον (κενό
περιεχομένου) αεθνισμό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, τον αφασιακό
κοσμοπολιτισμό και την παρακμιακή φύση της διεθνιστικής αριστεράς.
Μια
Αντεπίθεση Γνήσια Ελληνική, μια Εξέγερση Σκέψης και Δράσης ενάντια στον
σύγχρονο κόσμο της (πιο) διεφθαρμένης εποχής μας.
Στον σύγχρονο Κόσμο, προωθείται μονίμως και με κάθε πιθανό
τρόπο, μια Αντεθνική - Παράλογη Προπαγάνδα σύμφωνα με την οποία το πλέον
ουσιώδες ζήτημα είναι η "ικανοποίηση" της "αχόρταγης"
επιθυμίας του Ανθρώπου, για τον δικό του εγωισμό στα πλαίσια της Νεοεποχήτικης
Υπερκαταναλωτικής Κοινωνίας!
Υπήρξαν όμως κάποτε ορισμένοι διανοούμενοι, που προέβαλλαν
μια "πνευματική αντίσταση", στην Αντεθνική Καταιγίδα, που πλησίαζε!
Ένας από αυτούς ήταν ο Γερμανός Φιλόσοφος και Στρατιώτης και Συγγραφέας ονόματι
Ernst Jünger.
Την συγκεκριμένη προσωπικότητα έως τις ημέρες κανείς ΔΕΝ έχει
επιτύχει να την πλαισιώσει σε ένα από τα διάφορα "πνευματικά κελιά",
καθώς ο ίδιος ο Jünger ΔΕΝ το επιθυμούσε!
Στα διάφορα Φιλοσοφικά και
Λογοτεχνικά Έργα του, όπως Der Arbeiter ή το Der Waldgang αποτυπώνεται η
Κοσμοθεωρία του για την εξέλιξη του Κόσμου στον 20ο αιώνα και μετά.
Έχουν γραφτεί πολλά Βιβλία για το Έργο και την Προσωπικότητα
του εν λόγω Ιστορικού Προσώπου, αλλά κατ' εμέ το πλέον κατάλληλο και αξιόλογο
Βιβλίο για εκείνον είναι το
"Ο Ηρωικός Ρεαλισμός του Ernst Jünger, στην
Εποχή της Παρακμής"
του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου, στο οποίο ο Συγγραφεύς
έχει αποτυπώσει με τον πλέον ολοκληρωμένο και ουσιαστικό τρόπο, όλο το ποιόν
του Jünger, διά μέσω της ορθής χρήσεως της Ελληνικής Γλώσσης ως προς την
ορολογία, ενώ "σκιαγραφεί" επιτυχώς την Σκέψη του Φιλοσόφου στο
πέρασμα των χρόνων!
Ένα Βιβλίο, που πρέπει να βρίσκεται στις Βιβλιοθήκες όλων
των Σκεπτόμενων Ελλήνων (ανεξαρτήτως Ιδεολογικής και Πολιτικής κατευθύνσεως!)
Συγχαρητήρια στον Συγγραφέα κ. Κωνσταντίνο Μποβιάτσο
Χίλιες φορές εθνίκια φασίστες και ανθυποναζί παρά καταναλωτές της antifa πίτσας που σερβίρει κράτος και παρακράτος ...
Τα χυδαία και κατάπτυστα σχόλια του … “κωμικού” Πάρι Ρούπου
για την εθνική μας σημαία σε πρόσφατη παράστασή του, προκάλεσαν δικαιολογημένα
οργή, η οποία οδήγησε στη λήξη συνεργασίας του με την εταιρεία Pizza Fan.
Το
περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί στα πολλά άλλα που αποκαλύπτουν για ακόμα
μια φορά το πραγματικό πρόσωπο της αριστεράς.
Η αριστερά, επιδεικνύει ένα
διαρκές μίσος για τα εθνικά μας σύμβολα που φανερώνει τον βαθιά αντιλαϊκό της
χαρακτήρα, καθώς αντιτίθεται στις παραδόσεις, στους συμβολισμούς και στο εθνικό
αίσθημα του λαού μας
«Τα ίδια πνεύματα που θεωρούσαν τον εαυτό τους αρκετά δυνατό
για να διασπάσουν τους δεσμούς της αρχαίας θρησκείας των προγόνων τους, ήταν
τώρα τόσο υποδουλωμένα από τα μάγια των βαρβαρικών ειδώλων. Η εικόνα που
παρουσίαζαν για τον εαυτό τους μέσα στην τύφλωση τους, ήταν πιο αποκρουστική
από τη μέθη που βλέπει κανείς στο φως της ημέρας. Ενώ νόμιζαν ότι πετούσαν και
καυχιόντουσαν κυλιόντουσαν στη σκόνη»
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο κ. Ασλανίδης αναφέρθηκε
σε προσπάθειες πολιτικής παρέμβασης και χειραγώγησης των συγγενών των θυμάτων,
καταγγέλλοντας ότι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, «με εντολή από μέσα»
προσέγγισε οικογένειες προσφέροντας ρουσφέτια και διευκολύνσεις, όπως
μεταθέσεις και ρυθμίσεις δανείων.
«Μας έπαιρνε τηλέφωνο και μας έταζε μέχρι και για τα παιδιά
μας για μεταθέσεις στο στρατό. Κι αν είχαμε δάνεια, κι αν είχαμε το ένα, κι αν
είχαμε το άλλο», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως ο ίδιος δεν είχε
δάνεια, αλλά «το κάνανε σε πολλούς όμως, διαγράψανε δάνεια»
Η φιγούρα του Επαναστάτη που δημιουργήθηκε στο δυστοπικό
δοκίμιο του Ernst Junger, “Το πέρασμα στο δάσος”, είναι πολύ σημαντική στα
έργα του Γερμανού στοχαστή και επηρέασε πολλούς άλλους διανοούμενους και
ακτιβιστές, τόσο στο γράψιμο τους όσο και στις δράσεις τους.
Σήμερα ειδικά που
η δημοκρατία έχει απλώσει την τυραννία της σε όλα τα επίπεδα, έχουμε ανάγκη την
μελέτη τέτοιων κειμένων, που θα μας βοηθήσουν να μείνουμε δυνατοί πνευματικά
και έτοιμοι στις προκλήσεις.
Ο Junger καταλάβαινε, για παράδειγμα, τον ρόλο που
παίζει ο φόβος στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Ας κοιτάξουμε γύρω μας: ζούμε σαν να μας
έχει εξαφανίσει ο τρόμος του θανάτου. Αντιμέτωποι πριν λίγα χρόνια με μια
«πανδημία» που παρουσιάστηκε από το πουθενά, ο άνθρωπος ένιωσε την απειλή της
υγεία του, πανικοβλήθηκε αποδεχόμενος κάθε εξαναγκασμό, κάθε περιορισμό
ελευθερίας, κάθε κυβερνητικό μέτρο, ακόμη και το πιο άχρηστο και αντιφατικό.
Γιατί όλα αυτά;
Επειδή ακριβώς, επικρατούσε ο τρόμος. Ο Junger είχε καταλάβει
ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Καταλάβαινε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, περισσότερο
από οτιδήποτε άλλο, φοβάται τον σωματικό πόνο, αφού σήμερα «το σώμα είναι η
υπέρτατη αξία»
The enigmatic circumstances of Charlie Kirk’s demise gave rise to a number of theories, as people try to figure out who wanted him dead—and why.
One theory focuses on Erika Kirk (nee Frantzve), now being branded by some Internet sleuths as “𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘪𝘥𝘰𝘸𝘦𝘥 𝘲𝘶𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘩𝘦𝘳𝘪𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘊𝘩𝘢𝘳𝘭𝘪𝘦 𝘒𝘪𝘳𝘬’𝘴 𝘦𝘮𝘱𝘪𝘳𝘦.”
𝙒𝙝𝙖𝙩 𝙘𝙡𝙖𝙞𝙢𝙨 𝙙𝙤 𝙩𝙝𝙚 𝙤𝙣𝙡𝙞𝙣𝙚 𝙩𝙧𝙪𝙩𝙝 𝙨𝙚𝙚𝙠𝙚𝙧𝙨 𝙢𝙖𝙠𝙚?
● In 2012, Erika won the Miss Arizona USA pageant—owned by Donald Trump
● Erika’s father Kent Frantzve was chairman of US arms firm Raytheon’s Israeli division
● Both Kent and Erika’s mother Lori were labeled as avowed Zionists
● Erica ran a charity for orphans in Romania called ‘Romanian Angels’, which was accused by authorities of child trafficking
Those pushing the theory claim Erika Kirk was a ‘honeypot’ and a ‘controlled asset’ who now holds the reigns of her late husband’s ‘political machine’.
But the only claim that can be verified is that Erika Kirk won Miss Arizona USA 2012.
Ο Κωνσταντίνος Μποβιάτσος είναι παλαίμαχος συναγωνιστής που λόγω της σκέψης του και της δράσης του ενοχλεί κρατιστές την antifa και τους «εθνικιστές», ενώ έχει
εμπλουτίσει τους τίτλους της «Λόγχης» τα τελευταία χρόνια.
Γεννημένος
στην Λαμία σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Βερόνα και έχει ασχοληθεί με τον
Ευρωπαϊκό ριζοσπαστικό εθνικισμό και με
διανοουμένους του Γαλλικού και Ιταλικού Φασισμού.
Συχνά είναι προσκεκλημένος σε εκπομπές ιδεολογικού και μουσικού ενδιαφέροντος ενώ εδώ και χρόνια διατηρεί επαφές με συναγωνιστές του εξωτερικού.
Έχει γράψει
τα βιβλία:
«Léon Degrelle ο τελευταίος ιππότης»
«Μίκης Μάντακας, πεθαίνοντας
για την Ευρώπη»
«Ο Μαύρος Μάης του ‘68»
«Ο Εθνικοσυνδικαλισμός του
Ramiro Ledesma Ramos»
καθώς και την εισαγωγή στο
«Διάλυση του Συστήματος» του FrancoFreda.
Αρθρογραφεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας ομάδας στο προσωπικό του ιστολόγιο και σε αυτόνομα περιοδικά.
Έχει
μεταφράσει τα βιβλία:
«Το δόγμα του
Φασισμού»,
«Pierre Drieu La Rochelle Ιδέες για μια επανάσταση των Ευρωπαίων»
«Louis-Ferdinand Celine ένας
παράνομος της λογοτεχνίας»
«Η συντηρητική επανάσταση στην Γερμανία, 1918-1932»
«Οι ψυχές που καίνε»
και έχει επιμεληθεί τα βιβλία:
«Ο Τόλκιν, η Ευρώπη
και η παράδοση»
και
«Οι δρόμοι της μάχης» του Dominique Venner.
Είναι γνωστή η ιστορία σου στο «χώρο» μαζί και η
ενασχόληση σου με casuals, underground και οπαδικά κινήματα στην Ευρώπη που
ταυτίζονται με την ιδεολογία μας.
Εξήγησε μας το πάθος σου με το ποδόσφαιρο και
πως αυτό ταιριάζει με την ιδεολογία μας.
Είναι μία έκφραση αντικομφορισμού, μία
πολεμική κουλτούρα;
Είναι οι οπαδικές κερκίδες μία καλή ευκαιρία να περαστούν
πολιτικά μηνύματα;
Μπήκες δυναμικά αγαπητέ και μου αρέσει. Πιο πολύ για το … «χώρος»
που πλέον είναι μια λέξη αστεία.
Πάμε όμως να βάλουμε μια σειρά. Ποδοσφαιρικά,
σαν τέκνο της καταπληκτικής γενιάς του '80, είμαι Παναθηναϊκός.
Από μικρός όπως
όλοι τότε, έπαιζα μπάλα στις αλάνες, αυτό που λέμε το πραγματικό ποδόσφαιρο με
το απαραίτητο ξύλο και τσαμπουκά.
Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, την
Λαμία, είχα και την μανία να βλέπω και την τοπική ομάδα στις ένδοξες μικρές
κατηγορίες.
Τρομερές εκδρομές με πάθος και φυσικά επεισόδια παντού. Χρόνια αγνά
που ακόμη και το ξύλο που παίζαμε ήταν ... ρομαντικό.
Λόγω της σχετικά κοντινής
απόστασης με την Αθήνα βέβαια, ο ΠAO ήταν και αυτός στο πρόγραμμα και εννοείται
στην θύρα 13.
Απαραίτητος συνδυασμός ήταν και η μουσική, φυσικά Punk, Metal σε
όλες του τις τάσεις, New Wave που στις τάξεις των οπαδών μας είχε σημαντική
παρουσία.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και η πολιτική, με μια ιδιαίτερη
μορφή βέβαια, η οποία επηρέαζε αρκετούς νέους.
Δεν ήταν όμως σε καμιά περίπτωση
σημαντική θα έλεγα, μέσα στα πέταλα.
Ο Βάζελος εκείνα τα χρόνια είχε αρκετούς
skinheads αλλά και μεταλάδες που ανήκαν στον ευρύτερο εθνικισμό.
Το να
αποτελούσες μέρος μιας κερκίδας, ενός πετάλου είχε να κάνει με μια μεταφυσική
κατάσταση.
Τι εννοώ ότι δηλαδή ανήκες σε κάποια ομάδα οπαδών, είχες μια
συναίσθηση ενός καθήκοντος να προστατεύσεις αυτό που πίστευες, ξεκινώντας από
την γειτονιά σου, την περιοχή σου και τέλος την ομάδα σου.
Ο χούλιγκαν είναι
αντικομφορμιστής κινείται ενάντια σε όλα, είναι Άναρχος, οχι αναρχικός προσοχή,
που γράφει και ο Junger, είναι ένας που είναι ενάντια στην εξουσία αλλά
κινείται σε κάποια πλαίσια που θέλει αυτός.
Φυσικά είναι και μια πολεμική
κουλτούρα, κάτι μεταξύ ενός στρατιώτη και ενός παρτιζάνου. Σε αυτό το σημείο
παίζει ρόλο και η νοοτροπία του κάθε λαού, στον οποίο ανήκει ο εκάστοτε οπαδός.
Άλλη συμπεριφορά ο Άγγλος, πιο ελεύθερος, πιο ανεξάρτητος χωρίς αρχηγούς και
οπαδικά κλαμπ, αλλά μόνο mobs παρέες θα έλεγα. Πιο κοντά στον Αντάρτη.
Στα
μεσογειακά κράτη, Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία αντίθετα, ο χούλιγκαν είναι πιο
στρατιώτης, με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα: ηγεσία, οργάνωση, πειθαρχία και
συντονισμό.
Τώρα, όσο αφορά τα πολιτικά μηνύματα, ναι είναι ένα τρόπος ο
οπαδισμός και μάλιστα πολύ σημαντικός, να περνιούνται πολιτικά θέματα, όχι μόνο
μηνύματα.
Και το κάνουν όλοι όπως βλέπουμε, ιδιαίτερα στο εξωτερικό ...
για να διαβάσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα συνέντευξη εδώ ...
Και με το παρακάτω άρθρο, φτάσαμε στο τέλος αυτού του
αφιερώματος για τις ρίζες του Αμερικανικού κακού, βασισμένο πάντα στο
εξαιρετικό βιβλίο των φιλοσόφων Giorgio Locchi και Alain De Benoist.
Διαβάστε
με προσοχή όλη την ιστορία αυτή και πέρα από τις γνώσεις που μπορεί κάποιος να
αποκτήσει, θα είναι και σε θέση να κρίνει τις πραγματικές θέσεις που βασίζονται
οι παγκόσμιοι τύραννοι, με τα σημερινά αγγελικά πρόσωπα.
Η νέα Ελίτ ήρθε με
σκοπό να φέρει την απόλυτη σκλαβιά … ένα νέο σκοτάδι μας περιμένει
Εκείνοι που δηλώνουν Εθνικιστές είναι στην σημερινή εποχή
αρκετοί, έτσι ώστε κάτω από την έννοια του Εθνικισμού να κρύβονται τόσο
διαφορετικές όσο και αντιφατικές θεωρίες και ερμηνείες.
Δεν είναι παράξενο,
λοιπόν, όταν το ευρύ κοινό, που δεν είναι εξοικειωμένο με τις ιδέες μας, και
δεν μπορεί να ξεχωρίσει αμέσως τις μεγάλες διαφορές που κρύβονται κάτω από την
ίδια λέξη, μπερδεύει πρόσωπα και καταστάσεις, μη μπορώντας να κατανοήσει τι
ακριβώς πρεσβεύουμε.
Δεν μπορούμε, φυσικά, να εμποδίσουμε τους άλλους να
αυτοχαρακτηρίζονται και να χρησιμοποιούν για τον εαυτό τους όποια ονομασία
θέλουν.
Ακόμα και εάν θεωρήσουμε πως, με μια ευρύτερη διάσταση, η Ιδεολογία μας
ως Έννοια, Κοσμοθεωρία και Βιοθεωρία, είναι κάτι Ανώτερο του Εθνικισμού, εν
τούτοις, για πολιτικούς λόγους, το να σταματούσαμε δημοσίως να
αυτοαποκαλούμαστε Εθνικιστές, μάλλον θα μπέρδευε περισσότερο τα πράγματα και
δεν θα βοηθούσε σε τίποτα, γιατί ο κόσμος θα πίστευε ότι συμβιβαστήκαμε και πως
απλούστατα αλλάξαμε απόψεις.
Όταν την άνοιξη του 1919, ένας δεκαεννιάχρονος φοιτητής με
το όνομα Κορνήλιος Κοντρεάνου (1899-1938) συναντήθηκε με μια χούφτα φίλους στο
δάσος Ντομπρίνα για να συζητήσουν σχέδια για μια εθνικιστική εξέγερση, το
πρόσωπο της ρουμανικής πολιτικής επρόκειτο να αλλάξει για πάντα.
Η μαζική
μετανάστευση και η ανησυχητική μπολσεβικική παρουσία στη γειτονική Ουγγαρία
σήμαιναν ότι η πολιτική, κοινωνική και οικονομική εξουσία στη Ρουμανία υφίστατο
μια ταχεία μεταμόρφωση και η μεγάλης κλίμακας διαφθορά στην ιδιοκτησία, τα
οικονομικά και τα μέσα ενημέρωσης οδήγησε σε μια εκρηκτική σύντηξη μεταξύ της
Ορθόδοξης θρησκείας και της δεξιάς πολιτικής.
Ξεκινώντας ως νεαρός ακτιβιστής
στη Λίγκα Εθνικής-Χριστιανικής Άμυνας (LANC), ο Κοντρεάνου προχώρησε στη
δημιουργία της Λεγεώνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ή Σιδηρά Φρουρά, και τη
διαμόρφωσε σε μια δυναμική παραστρατιωτική δύναμη που σύντομα προκάλεσε την
εχθρότητα των κατασταλτικών οργάνων του κράτους.
Με σχολαστική κατανόηση της λεπτομέρειας και μια ατμόσφαιρα
συναρπαστικής έντασης, το έργο του Τρόι Σάουθγκέιτ προσεγγίζει αυτό το
αμφιλεγόμενο επεισόδιο της ρουμανικής ιστορίας με την ειλικρίνεια και τον
σεβασμό που του αξίζει.
Το βιβλίο περιλαμβάνει μια εξέταση της ζωής και της
εποχής του ίδιου του Κοντρεάνου· τις μαζικές δολοφονίες και φυλακίσεις
λεγεωνάριων στελεχών τις δραστηριότητες των Νικάτορι, Δεκεμβρίων και
Ραζμπουνάτορι «ομάδων θανάτου» τον ρόλο του Χόρια Σίμα (1907-1993) στο Εθνικό
Λεγεωνάριο Κράτος και την αιματηρή του συνέχεια και τη σταδιακή ενσωμάτωση της
Ρουμανίας στο απανθρωπιστικό περιβάλλον της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτό το βιβλίο δεν έχει γραφτεί για να επαινέσει τον φασισμό
ούτε και για να δυσφημίσει τους κύριους πρωταγωνιστές του. Πράγματι, το ίδιο το
Λεγεωνάριο Κίνημα έκανε μια κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στα δικά του ιδανικά και
σε εκείνα του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού.
Εδώ, για
πρώτη φορά, παρουσιάζεται η πλήρης και ανόθευτη ιστορία της Σιδηράς Φρουράς,
μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα τραγική και συναρπαστική.
.jpg)
