«Σύντροφοι, κι αν οι άνθρωποι σας ξεχάσουν, κι αν εμείς οι
ίδιοι σας ξεχάσουμε, εσείς το ξέρετε ήδη πολύ καλά: στις νήσους των μακάρων,
στους ουράνιους τόπους, δεν χωράει η λησμονιά»
''Ανάμεσα στους σταυρούς σειρά με σειρά,
την δική μας θέση έτσι θυμίζουν.
Κορυδαλλοί θαρραλέα πετώντας,
αψηφούν των όπλων την κλαγγή
σπάνια κελαϊδίσματα τραγουδώντας.
Είμαστε οι νεκροί.
Πριν λίγες ημέρες ζήσαμε, νοιώσαμε την αυγή
και είδαμε την ομορφιά της δύσης.
Αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε
και τώρα κειτόμαστε εδώ, στις πεδιάδες της Θυσίας.
Κράτα αυτό που έμεινε από την μάχη μας με τον εχθρό.
Σε σένα τα αδύναμα πια χέρια μaς παραδίδουν τον πυρσό.
«Την 1η Νοεμβρίου 2013, η Αθήνα έχασε δύο νέους άντρες ,τον
Μανώλη Καπελώνη και τον Γιώργο Φουντούλη. Ο Μανώλης και ο Γιώργος σκοτώθηκαν
από τη σφαίρα ενός κομμουνιστή τρομοκράτη.
Το μόνο τους «έγκλημα» ήταν η
ανιδιοτελής αγάπη τους για την πατρίδα και τον λαό τους. Κανείς δεν έχει
λογοδοτήσει για τη δολοφονία τους μέχρι σήμερα, επειδή το σύστημα δεν θέλησε να
ερευνήσει την υπόθεση και να τιμωρήσει τους ενόχους.
Η αδιαφορία του συστήματος
είχε προηγηθεί πολύ πριν, καθώς και άλλες επιθέσεις εναντίον εθνικιστών είχαν
περάσει απαρατήρητες. Θυμόμαστε καλά την αιματηρή ιστορία της κομμουνιστικής
ιδεολογίας εκατομμύρια αθώα θύματα στην
Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.
Παρά αυτό το τρομακτικό παρελθόν, ακόμη και
σήμερα τα επίμονα φαντάσματα του μαρξισμού συνεχίζουν να πιστεύουν πως η
ιδεολογία τους βρίσκεται πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Σε εποχές διαφθοράς, οι
φλογεροί πατριώτες αντιμετωπίζουν αδικία και διωγμούς από παντού η ιστορία του
Μανώλη και του Γιώργου είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Γεωργία θυμάται
τους πατριώτες που πέθαναν για τις ιδέες τους - τον Μανώλη Καπελώνη και τον
Γιώργο Φουντούλη!»
H Αλβανική ομάδα Pura Odium έστειλε το δικό της μήνυμα
συμπαράστασης και μνήμης στους δύο νεκρούς με μια δημοσίευση και ένα
σύνθημα στα Τίρανα.
«Στη μνήμη των Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη. Σαν
σήμερα το 2013 σκοτώθηκαν από αντιφασίστες τρομοκράτες. Στεκόμαστε στο πλευρό
των Ελλήνων αδελφών μας, πέρα από τις διαφορές μας και τις προηγούμενες
συγκρούσεις, ενάντια στην κόκκινη πανώλη. Victoria Europa!»
«Σε μια φρικτή και τρομοκρατική επίθεση που διαπράχθηκε
από κομμουνιστές μηδενιστές, δύο νέοι Έλληνες, ο Μάνος Καπελώνης και ο Γιώργος
Φουντούλης, σκοτώθηκαν την 1η Νοεμβρίου 2013.
Λόγω της συμμετοχής
τους στην οργάνωση «Χρυσή Αυγή», λόγω των ιδανικών τους, του εθνικισμού, της
ελευθερίας και της πίστης τους, δολοφονήθηκαν άνανδρα μπροστά στα γραφεία τους.
Η Ευρώπη δεν ξεχνά τους ήρωες της, όσος καιρός κι αν περάσει, δόξα σε αυτούς! Είναι
μαζί μας!»
“Θα έρθουμε μια Νύχτα, Όπου κι αυτά τα αστέρια Θα έχουν
σβήσει, Και δεν θα ξέρετε Αν Ζωντανοί ή Πεθαμένοι είστε. Μα Εμείς θα έρθουμε,
Φέρνοντας μαζί μας Χιλιάδες άστρα, ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ, Και έναν Ήλιο Ματωμένο, ΤΗ
ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ!”
Η Κροατία περηφανεύεται για την
πολιτιστική, καλλιτεχνική και επιστημονική συνεισφορά της στον κόσμο καθώς και
για την κουζίνα, τα κρασιά και τα αθλητικά της επιτεύγματα.
Πολλοί συμπατριώτες μας έμαθαν για την χώρα
αυτή λόγω των ποδοσφαιριστών της ... όμως για τους Έλληνες «φασίστες» η Κροατία
πάντα ήταν ένας «προμαχώνας» ενάντια στους Οθωμανούς, «κάστρο» των
αντιδημοκρατικών ιδεών που όπου οι μαχητές της έκαναν αίσθηση για τον φανατισμό τους στα πεδία των
μαχών στο πλευρό του Άξονα μέχρι τον αιματηρό εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας.
Η Κροατία ήρθε και πάλι στο προσκήνιο
μετά το πρόσφατο ατυχές συμβάν έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ όπου ένας οπαδός της
βρήκε τον θάνατο σε συμπλοκή με τους Κροάτες «Ultras» η πλειοψηφία των οποίων δεν το κρύβουν ότι είναι εθνικιστές και εγγόνια μελών των Ustaše.
BBB
Αίσθηση είχε προκαλέσει τον Σεπτέμβριο
του 2022 η παρέλαση 4 χιλιάδων Bad Blue Boys στην καρδιά του Μιλάνου με
χαιρετισμούς, λίγες ώρες πριν από τη σέντρα του αγώνα Μίλαν - Ντίναμο Ζάγκρεμπ.
Για τους Κροάτες εθνικιστές/φασίστες
υπήρξαν αναφορές σε έντυπα της πάλαι ποτέ Εθνικοσοσιαλιστικής «Χρυσής Αυγής»
όπως μπορείτε να δείτε εδώ,
ενώ εδώ και χρόνια υπάρχουν επαφές Ελλήνων με
Κροάτες, όχι μόνο μέσω των «Bad Blue Boys» όπως διαδίδουν πολλοί αλλά και με Αυτόνομους συναγωνιστές που επισκέπτονται την χώρα για ροκ συναυλίες και δυναμικές πορείες.
Μια πρόσφατη συναυλία του Thompson προκάλεσε τον πανικό των δημοκρατών αφού προσέλκυσε σύμφωνα με εκτιμήσεις 500.000 άτομα ...
Αυτόνομη συντακτική ομάδα έχει φιλοξενήσει συνέντευξη Κροατών της οργάνωσης «Prevrat» την οποία μπορείτε
να διαβάσετε εδώ γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις.
Η ιδεολογία του Κροατικού κινήματος τους ήταν ένας
συνδυασμός Φασισμού, Καθολικισμού και Εθνικισμού με εφαρμογή του Κορπορατισμού
στην οικονομία. Το όνομα που δίνεται από τους σύγχρονους ιστορικούς σε αυτή τη
συγκεκριμένη πτυχή της ιδεολογίας είναι ο «εθνικός καθολικισμός».
Η Μάχη της Πολιάνα, μεταξύ μιας μικτής
φάλαγγας Γερμανών και Κροατών και μιας δύναμης Παρτιζάνων, ήταν η τελευταία
μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος ενώ οι χιλιάδες επιζώντες έπεσαν στην συνέχεια θύματα ομαδικών σφαγών με δράστες τους υποστηρικτές του Τίτο, μια ακόμη άγνωστη πτυχή της
ιστορίας.
Τέλος να σημειωθεί ότι Κροάτες ιστορικοί
θεωρούν δεδομένη και σημαντική την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού και
πληθυσμού στην χώρα τους μέσω των αποικιών στην περιοχή ενώ η πολιτιστική τους
κληρονομιά για τους ίδιους είναι αποτέλεσμα επαφής με την Ελλάδα, αφού δηλώνουν
τον θαυμασμό τους για την αρχαία ελληνική σκέψη γεγονός που αποτυπώνεται σήμερα
στην αρχιτεκτονική της χώρας την λαϊκή παράδοση και τέχνη.
γράφει η N.F.
Η Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας (ΕΟΝ) και η
νεολαία της οργάνωσης Ουστάσα (Ustaše Youth) αποτελούν δύο χαρακτηριστικά
παραδείγματα κρατικά ελεγχόμενων οργανώσεων νέων που λειτούργησαν υπό εθνικιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παρότι
γεννήθηκαν σε διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά περιβάλλοντα - η πρώτη στην
Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά και η δεύτερη στην Κροατία του φιλοναζιστικού κράτους
των Ουστάσα - παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες τόσο στη δομή όσο και στην
ιδεολογική τους κατεύθυνση.
Η ΕΟΝ ιδρύθηκε το 1936, λίγο μετά την
εγκαθίδρυση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, με επίσημο σκοπό τη «σωματική και
ψυχική ανάπτυξη των νέων, την καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος και της
πίστεως προς τη θρησκεία».
Στην πράξη όμως αποτέλεσε εργαλείο
διαπαιδαγώγησης της ελληνικής νεολαίας στο πνεύμα του εθνικισμού, της
πειθαρχίας και της αφοσίωσης στον ηγέτη και το κράτος.
Ο Μεταξάς έβλεπε την ΕΟΝ
ως το μέσο για τη διαμόρφωση του «νέου Έλληνα», απαλλαγμένου από τα «παλαιά
πολιτικά πάθη» και έτοιμου να υπηρετήσει το «εθνικό συμφέρον» με πίστη και
αυτοθυσία.
Αντίστοιχα, η Ustaše Youth ιδρύθηκε το
1941, αμέσως μετά τη δημιουργία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (NDH), που
ήταν στενά συνδεδεμένο με τη Γερμανία και την Ιταλία.
Ο στόχος της ήταν η
διαπαιδαγώγηση της Κροατικής νεολαίας σύμφωνα με τις αρχές του φασισμού, του
εθνικισμού και της απόλυτης αφοσίωσης στην οργάνωση και στον ηγέτη, τον Άντε
Πάβελιτς.
Η Ustaše Youth επιδίωκε να δημιουργήσει
τον «νέο Κροάτη», έτοιμο να πολεμήσει και να θυσιαστεί για το έθνος, μέσα από
στρατιωτική εκπαίδευση, κατασκηνώσεις και έντονη ιδεολογική προπαγάνδα.
Και οι δύο οργανώσεις είχαν κοινά
στοιχεία στη λειτουργία και τη φιλοσοφία τους.
Πρώτον, στηρίχθηκαν στην ιδέα
ότι η νεολαία αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία ενός νέου, πειθαρχημένου και
ενωμένου έθνους.
Η ΕΟΝ και η Ustaše Youth χρησιμοποιούσαν
την ομαδικότητα, τη φυσική αγωγή και τις συλλογικές δραστηριότητες (παρελάσεις,
γιορτές, εορτασμούς, εθνικά συνθήματα) ως μέσα ιδεολογικής διαμόρφωσης και
πνευματικής πειθαρχίας.
Και στις δύο περιπτώσεις, η προσωπική ελευθερία του
νέου υποχωρούσε μπροστά στην έννοια του «συλλογικού καθήκοντος» απέναντι στο
έθνος και τον αρχηγό.
Δεύτερον, οι δύο οργανώσεις έδιναν
μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση και την προπαγάνδα. Η ΕΟΝ ενσωματώθηκε στη
σχολική ζωή, οργανώνοντας μαθήματα «Εθνικής και Ηθικής Αγωγής», ενώ η Ustaše
Youth καθοδηγούσε τη σχολική νεολαία μέσα από ιδεολογική εκπαίδευση, στρατιωτικές
ασκήσεις και τελετές πίστης στο καθεστώς.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο στόχος
ήταν η ιδεολογική ομογενοποίηση της νέας γενιάς, ώστε να στηρίζει ενεργά το
καθεστώς.
Τρίτον, η δομή και η οργάνωση και των
δύο ήταν ιεραρχική και αυστηρά πειθαρχημένη.
Οι νέοι χωρίζονταν σε ηλικιακές
ομάδες, με βαθμούς, στολές και σύμβολα, και λάμβαναν μέρος σε εθνικές
εκδηλώσεις που προωθούσαν το μήνυμα της ενότητας και της δύναμης.
Η ΕΟΝ, για παράδειγμα, υιοθέτησε
χαιρετισμό και στολή εμπνευσμένα από αντίστοιχες φασιστικές οργανώσεις, ενώ η
Ustaše Youth είχε στρατιωτική διάρθρωση, εκπαίδευση και οργάνωση κατασκηνώσεων
σε πρότυπα παρόμοια με τη Χιτλερική Νεολαία.
Ωστόσο, υπάρχουν και ουσιώδεις διαφορές.
Η ΕΟΝ, παρότι αυταρχική και εθνικιστική, δεν συνδέθηκε με εγκλήματα πολέμου ή υπερβολές.
Το
καθεστώς Μεταξά, αν και δικτατορικό, είχε περιορισμένη διάρκεια και κινήθηκε
περισσότερο στο πλαίσιο του ελληνικού εθνικισμού και του αντικομμουνισμού, παρά
σε καθαρά φασιστικό ή εθνικοσοσιαλιστικό πλαίσιο.
Αντίθετα, η Ustaše Youth ήταν οργανικά
δεμένη με ένα καθεστώς που εφάρμοσε συστηματικές διώξεις κατά των Σέρβων και όλων
όσων απειλούσαν το μέλλον της Κροατίας.
Επιπλέον, στην Ustaše Youth η συμμετοχή
κατέστη σχεδόν υποχρεωτική, ενώ στην ΕΟΝ, αν και προτεινόμενη και ενθαρρυμένη,
δεν είχε επιβληθεί νομικά ως υποχρέωση για όλους τους νέους παρά την αντίθετη
άποψη της αριστεράς που προσπαθεί να βρει «σκελετούς στην ντουλάπα».
Συνοψίζοντας, η ΕΟΝ και η Ustaše Youth
αποτελούν δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ιστορικού φαινομένου. Και οι δύο
οργάνωσαν τη νεολαία με στρατιωτική πειθαρχία, καλλιέργησαν τον εθνικισμό.
Όμως, ενώ η ΕΟΝ κινήθηκε περισσότερο στο πεδίο της εθνικής και ηθικής
διαπαιδαγώγησης, η Ustaše Youth εντάχθηκε πλήρως στην φασιστική πολιτική της
εποχής και πρωτοστάτησε στις θρυλικές μάχες οπισθοφυλακής στην λήξη του μεγάλου πολέμου.
Tο χειρότερο είναι, όταν τα πράγματα ξεμένουν από νόημα.
Όταν ξεμένουν από μεταφυσική, από το ερώτημα για την αιτία και τον σκοπό.
Έξω, οι δρόμοι είναι γεμάτοι, το πλήθος είναι εκεί, σαν
βουερό ποτάμι, όμως - χωρίς αιτία και σκοπό- όλα μοιάζουν τόσο ανοίκεια,
υπολείπονται εγγύτητας, είναι οθνεία, και γι’ αυτό πνιγηρά.
Ξένος για τον κόσμο, χωρίς αιτία και σκοπό, ζεις για το
τίποτα και πεθαίνεις αγκαλιά με αυτό από καρκίνο ίσως, από ένα τροχαίο δυστύχημα…
Κάποτε, είχε αξία να πεθαίνει κανείς και η αξία
εντοπιζόταν στο νόημα, είχε αξία να πεθαίνεις για κάτι χωρίς το οποίο η ζωή δεν
είχε νόημα.
Το «νόημα», είναι κάτι αντικειμενικό; Είναι μια «ιδέα» έξω
από εμάς, αυθύπαρκτη;
Ή είναι κάτι υποκειμενικό, κάτι που ο καθένας το
συνειδητοποιεί μέσα από την ίδια τη ζωή, κάτι το οποίο αντλείται από τα ίδια τα
πράγματα;
Το «γιατί», απηχεί άραγε την ίδια την υπαρξιακή διερώτηση;
Και το κενό που αιωρείται μέχρι να δοθεί μια απάντηση, αποτελεί τον υπαρξιακό
τρόμο;
Τι θα απομείνει άραγε, όταν ο απόηχος της φασαρίας του
κόσμου κοπάσει;
Όταν σιγήσουν οι κραυγές και τα ξεφωνητά;
Άρα λοιπόν, γιατί λέμε ότι οι εθνικιστές τοποθετούνται στην
πνευματική πρωτοπορία;
Μα διότι καταπιάνονται με την ουσία, τολμούν να
ονειρευτούν και να κυνηγήσουν έναν ανθρωπινότερο κόσμο, δεν συμβιβάζονται με
την μετριότητα και την ασχήμια, η αισθητική τους ακουμπάει πάνω σε ηθικές
ποιότητες και κατηγορίες.
Μέσα σε ένα πλαίσιο παρακμιακό, σε ένα περιβάλλον που
παραπαίει και λικνίζεται στον χορό του αμοραλισμού, εμείς, μέσα στην δυστοπία
είμαστε οι θηρευτές του ονείρου!
Στις 20 Οκτωβρίου 2011, ο μεγάλος ηγέτης της ελεύθερης
Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, δολοφονήθηκε με ατιμία και ντροπή.
Θέλουμε να τον
θυμόμαστε ως μεγάλο Επαναστάτη που ήταν.
ΟΣοσιαλισμός του θα αντηχεί για αιώνες σε όλες τις καταπιεσμένες αραβικές
χώρες, όπου ο ιμπεριαλισμός ευνοεί τις αντιδραστικές, συντηρητικές και
φεουδαρχικές δυνάμεις για να ελέγξουν τον αραβικό κόσμο.
Ήταν ένας ήρωας του λαού, ήταν το καθαρό Πνεύμα στο
οποίο ο Σοσιαλισμός συναντά τις παραδόσεις του λαού.
Το βιοτικό επίπεδο των
Λίβυων εργατών, η προηγμένη θέση των γυναικών, ο εκτεταμένος υπόγειος πλούτος
μεταξύ του λαού, ο πολιτικός σεβασμός και η αντίσταση του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό,
που σκότωσε την κόρη του, θα τον καθιστούν για πάντα ήρωα του Αραβικού Εθνικού
Σοσιαλισμού.
Μας αρέσει να θυμόμαστε τον σύντροφο Συνταγματάρχη, με
τη στολή και τα γυαλιά ηλίου του, να ταξιδεύει προς την τελευταία του έρημο,
έναν περήφανο απελευθερωτή και διανομέα της λαϊκής αξιοπρέπειας, καθώς φωνάζει:
«Δεν υπάρχει ελευθερία για τον άνθρωπο, όσο υπάρχει
κάποιος άλλος να ελέγχει αυτό που χρειάζεται»
Εκεί όπου η Τουρκία, ενωμένη με τον ισραηλινό σιωνισμό
και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό έφεραν στη κυβέρνηση τους μαχόμενους
τζιχανιστές του Αλ Τζολάνι.
Η Δύση που με μένος πολεμούσε για χρόνια τον
κοσμικό μπααθισμό του Άσαντ κλείνει τα μάτια μπροστά στους κουστουμαρισμένους
τζιχαντιστές της Ταχρίρ αλ Σάμ, αναγνωρίζοντας τους ως νόμιμους και
διαπιστευμένους κυβερνήτες με συνταγματική κύρωση.
Φυσικά αγνοούν τις διώξεις
που υπομένουν δεκάδες Χριστιανοί, ανάμεσα τους πλείστοι ελληνορθόδοξοι, Δρούζοι
και άλλες θρησκευτικές μειονότητες.
Τα απομεινάρια της βυζαντινής Ρωμιοσύνης
τυγχάνουν της πλήρους αδιαφορίας και του ελληνικού κράτους που για χρόνια
αντιστρατευόταν το καθεστώς Άσαντ στα πλαίσια των δυτικών εντολών αλλά με
περίσσεια χαρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να δώσει το χέρι του στον τζιχαντιστή
σφαγέα, όπως έκανε και ο αγαπημένος του Μακρόν
Το παρακάτω, είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, που
αφορά τις πτυχές κάποιων προσωπικοτήτων, πέρα από τα κλασικά ιδεολογικά κλισέ.
Απευθύνεται σε αναγνώστες που θέλουν να μάθουν, να ψάξουν να προβληματιστούν …
με ανοιχτά μυαλά, αλλά επαναλαμβάνω χωρίς παρωπίδες και εγκεφαλικά κολλήματα, όπως
μιας μερίδας αριστερών και ιδιαίτερα κάποιων ακροδεξιών και άλλων «σκληρών»
ιδεολόγων.
Θα βουτήξουμε σε μια θάλασσα που είναι περίεργη και με ένα
αινιγματικό βυθό, με πολλά ταμπού.
Αλλά σας αφήνω να καθίσετε αναπαυτικά και να
απολαύσετε καλύτερα την ανάγνωση, του πραγματικά ενδιαφέροντος άρθρου του
Ιταλού Luigi Copertino
Θα μπορούσε να κάτσει στα
σαλόνια της Κηφισιάς να χορεύει βαλς και να μιλάει γαλλικά με την τάξη του. Θα
μπορούσε να εξαργυρώσει το αξίωμα του και την ευγενική καταγωγή του και να γίνει
υπουργός με όποιο κόμμα ήθελε.
Θα μπορούσε επίσης να ανήκει στα
"γουναροειδή" της εποχής και να λέει στα σαλόνια πως η σπονδυλική
στήλη της Ελλάδας δεν αντέχει την Μακεδονία, αντιθέτως αυτός την σήκωσε στην
δική του πλάτη και με την βοήθεια του αδελφογαμπρού του Ίωνος Δραγούμη ηγήθηκε
του αγώνα κατά των κομιτατζήδων Εξαρχικών.
Φεύγοντας από το σπίτι του δεν
φίλησε ούτε τα παιδιά του προκειμένου να φύγει απερίσπαστος για την Μακεδονία
και να πολεμήσει για τα δίκαια του ελληνισμού τα οποία καταπατώνταν από τους
Βούλγαρους.
Το 1904 λοιπόν στη Σιάτιστα πέφτει νεκρός από
ανταλλαγή πυροβολισμών με τουρκικό απόσπασμα, τα τελευταία του λόγια πριν
ξεψυχήσει ήταν "Το τουφέκι μου να το δώσετε στον γιό μου τον σταυρό μου
στην γυναίκα μου την Ναταλία, Θάνατος στους κομιτατζήδες, Ζήτω η
Μακεδονία".
Αυτή λοιπόν η θυσία ώθησε το καθυστερημένο ελλαδικό
κράτος να κινητοποιηθεί για την τύχη της Μακεδονίας και το πρώτο αίμα για την
προσάρτηση της Μακεδονίας στον Β' Βαλκανικό ήταν του Παύλου Μελά.
Μετά από χρόνια για αλλότρια συμφέροντα το όνομα της
Μακεδονίας δόθηκε σε ένα κράτος χωροφύλακα προκειμένου να συντηρηθεί το ΝΑΤΟ,
όπως και να έχει ότι κερδίζετε με αίμα και παραχωρείται με υπογραφές είναι
προδοσία.
"Συνάντησα στο διάβα μου ένα κοριτσάκι, μόλις το ρώτησα
ποιος είναι ο βασιλιάς της Μακεδονίας μου απάντησε ο Παύλος Μελάς"
«Στις δουλοπρεπείς δημοκρατίες μας, οι πατριώτες ηγέτες δεν
υπάρχουν πλέον. Αντ' αυτού, υπάρχουν ξεδιάντροποι απατεώνες, κλόουν που
υπόσχονται μικρές και μεγάλες χαρές, μαστροποί «προνομίων». Υπνωτίζουν την ορδή
των άπληστων, αχαλίνωτων υποψηφίων, που βράζουν από «πλεονεκτήματα».
Μια εξαιρετική μεγάλης σημασίας εκδήλωση έλαβε μέρος στην Βερόνα της Βόρειας Ιταλίας το Σάββατο την 4η Οκτωβρίου.
Είχα την τιμή να είμαι καλεσμένη από τους«Fortezza Europa», και τους «Hobbit» καθώς το ίδιο και οι συναγωνιστές και φίλοι «Honor et Patria» της Ρουμανίας με τους οποίους και ήρθαμε παρέα.
Μια εκδήλωση μεγάλη και ιδιαίτερης σημασίας τόσο για την Ένωση και Αδελφοποίηση των Ευρωπαϊκών χωρών όσο και για τον ακτιβισμό που εξέπεμψε.
Η διαδικασία ξεκίνησε με ένα εξαιρετικό γεύμα σε κεντρικό εστιατόριο για όλους μας από τους Ιταλούς, στην συνέχεια στον χώρο της «Fortezza Europa» για το conference.
Εκεί τον λόγο πήραν συναγωνιστές από Γαλλία Ισπανία και Σερβία, επίσης υπήρξαν όπως ανέφερα οι επί 22 χρόνια ενεργοί στον «χώρο» Ρουμάνοι «Ultras»που παραχώρησαν προσφάτως στις «Μαύρες Λεγεώνες» μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη,καθώς και κάποιοι Σουηδοί Αυτόνομοι όπως επίσης και άλλοι Έλληνες συναγωνιστές.
Δεν κατανοώ τον λόγο που δεν αναφέρθηκαν ποτέ σε άλλες ανταποκρίσεις από την Βερόνα (...) και σε εκπομπή για τους ξένους συναγωνιστές!
Παράξενο πολύ αλλά δεν αξίζει να ασχοληθούμε περαιτέρω με γνωστές εμμονές και συμπεριφορές.
Μετά τις ενδιαφέρουσες ομιλίες για την σύσφιξη των σχέσεων στην Ευρώπη ακολούθησε μια μεγάλη πορεία με συνθήματα - που είχαμε οργανωμένα σε φωτοτυπία στα χέρια μας - και με την ανάλογη ατμόσφαιρα, δυναμικό παρών έδωσαν όλοι με τους αντιφασίστες απλά να μην υπάρχουν ...
Υπήρχαν δύο χειροποίητα banners με δύο ξύλινες λαβές, ένα για την νεαρή Ιρίνα Ζαρούτσκα και ένα με τον Λεωνίδα των «300», το οποίο ήρθε και μου έδωσε ο Emanuele των «Hobbit» αλλά επειδή ήταν για δύο άτομα και είχα ήδη άλλη μια σημαία, Ελληνική και Ρουμανική δεν το δέχτηκα και του είπα να το παραχωρήσει στους υπόλοιπους Έλληνες ως έπρεπε άλλωστε ...
Ο κόσμος που μας παρακολούθησε ήταν θετικός και μερικοί μπήκαν στην πορεία από μόνοι τους.
Τέλος ακολούθησε συναυλία στον χώρο των Veneto Frontier Skinheads Gradus Club ένας χώρος «όλα τα λεφτά».
Τρομερή ατμόσφαιρα και να πω εδώ ένα τεράστιο ευχαριστώ επίσης στον Davide των «Veneto Skinheads» για την παραχώρηση του χώρου που έκαναν παρόλες τις ιδεολογικές διαφορές τους και για την φιλοξενία επίσης.
Από τον εθνικιστικό «χώρο» της Ελλάδoς λείπει αυτή η ενότητα, κάτι που έχουν και οι αντίπαλοι μας και όχι εμείς καθώς εδώ επικρατεί δυστυχώς η φαγωμάρα ο γελοίος ανταγωνισμός και η πολιτική «έπαρση» που αποδίδει ελάχιστες ψήφους και κανένα αποτελέσμα.
.png)
