Πολλά τα παραμύθια σχετικά με τον Σπύρο Μαρκεζίνη που τον έχουν
ηρωοποιήσει οι αφελείς υπερασπιστές της 21ης Απριλίου στο όνομα της «φιλελευθεροποίησης»
του καθεστώτος, δηλαδή της επαναφοράς στην εξουσία των παλαιών πολιτικών και
κυρίως των Καραμανλικών.
Ο λεγόμενος και «πίθηκος» ή «μαϊμού» όπως τον φώναζε η
Φρειδερίκη, γέννημα θρέμμα του αστικού παλαιού πολιτικού κόσμου, υπεύθυνος για
την υποτίμηση της δραχμής με συνέπεια την εποχή εκείνη να ευνοηθούν οι εταιρίες εισαγωγών και το
ντόπιο κεφάλαιο και οι μικροκαταθέτες να έρθουν σε απόγνωση.
Υπήρξε φανατικός εχθρός του Στρατηγού
Γεωργίου Γρίβα σε διαρκή διαμάχη με τον Παπάγο για το Κυπριακό, θαυμαστής του Λένιν και
της ΕΣΣΔ ... ενώ μόνο του μέλημα δεν ήταν άλλο παρά το να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός.
Όπως και ο Κασιδιάρης που δεν τον μέλει τίποτε άλλο παρά πως να γίνει και αυτός βουλευτής και μάλιστα είχε προτείνει στην Βουλή τον υιό του Μαρκεζίνη τον άνθρωπο της Ελισάβετ ως
έκτακτο πρωθυπουργό το 2011!
Ο Σπύρος Μαρκεζίνης στα πλαίσια της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης»
του Απριλιανού καθεστώτος επέλεξε ως πρώτη κίνηση να έχει για δεξί του χέρι τον γνωστό Ευταξία!
Ως γνωστόν ο τελευταίος ήταν προστάτης (και όχι μόνο) του Καραμανλή, ενώ στην μεταπολίτευση
το δημοκρατικό καθεστώς καθόλου τυχαία τον κάλυψε από κάθε πιθανή δίωξη για το όποιο αμαρτωλό
παρελθόν και κυρίως για τους θανάτους πέριξ του Πολυτεχνείου.
Υπήρξε ο ίδιος τόσο
ευγνώμων προς τον Παπαδόπουλο ... που έσπευσε να τον καταγγείλει για την οικονομική
του πολιτική το ΄78!
Χειρόγραφο σημείωμα του Διγενή, ημερομηνίας 14/5/1972
και δημοσιευμένο, καταπέλτης εναντίον της δικτατορίας, αναφέρει:
«Όσον αφορά στην Χούνταν αυτή μας πολεμά άγρια εδώ,
αλλά θα φάει και αυτή το κεφάλι της, στην Κύπρο. Τα όργανά της ψάχνουν να
αποκαλύψουν πού μένω, αλλά έστειλα την απάντησίν μου.
Προσπάθησαν να
εισχωρήσουν εις την Οργάνωσίν μου, αλλά συνέτριψα πάσαν απόπειράν των.
Οι
ελάχιστοι οπαδοί των αποπέμφθησαν και παρακολουθούνται. Με την συμπεριφοράν των
θα μείνουν άνευ συμμάχων εις Κύπρον.
Η πολιτική της Χούντας εις Κύπρον και
αντεθνική είναι και ακατανόητος. Η απόφασίς μου είναι να προχωρήσω μόνος και
είμαι βέβαιος ότι θα αντεπεξέλθω».
Η Χούντα των Αθηνών με δήλωση του υφυπουργού Βύρωνα
Σταματόπουλου καταδίκαζε την ίδρυση της ΕΟΚΑ Β' στις 13 Οκτωβρίου 1972:
"Η θέσις της Ελληνικής Κυβερνήσεως επί του
Κυπριακού είναι γνωστή.
Υποστηρίζομεν τας ενδοκυπριακάς συνομιλίας, αι οποίαι
συνιστούν την ορθήν οδόν προς την εξεύρεσιν δικαίας και ειρηνικής λύσεως.
Διά
τούτο η Ελλάς καταδικάζει την προσφυγήν εις τη βίαν οθενδήποτε
προερχομένην".
Στις 24 Αυγούστου του 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος
προχώρησε σε διάγγελμα, το οποίο μεταδόθηκε από το ΡΙΚ. Σε αυτό τονίζονταν,
μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:
"Το Εθνικόν Κέντρον αποδοκιμάζει δημοσίως τας
ενεργείας τής παρανόμου Οργανώσεως του στρατηγού Γρίβα, αι οποίαι υπονομεύουν
την πολιτικήν του Εθνικού Κέντρου..."
Ο δικτάτορας καλούσε τον Γρίβα "να παύσει πάραυτα
την ένοπλον δράσιν και να διαλύσει την Οργάνωσίν του".
Εξάλλου ο Γρίβας είχε έρθει σε σύγκρουση με τον
Παπαδόπουλο από την περίοδο της Οργανώσεως Χ, ο οποίος Παπαδόπουλος τον είχε
υπό κατ' οίκον περιορισμό στο Χαλάνδρι.
Επίσης υπάρχει χειρόγραφη καταχώρηση του Διγενή στο ημερολόγιο
του ημερομηνίας 20/1/1974, 7 μέρες πριν το θάνατό του:
“Γνωρίζω εις ΝΕΣΤΟΡΑ (Σωκράτη Ηλιάδη) αποκαλυφθείσαν υπό
ΔΑΜΟΝΟΣ (Μάριο Χριστοδουλίδη) συνωμοσίαν εναντίον μου, υπό της νυν κυβερνούσης
εν Ελλάδι κλίκας…”
Είναι γνωστό ότι τον Σεπτέμβριο του 1973 ο Στρατηγός
είχε κατηγορήσει δημόσια τη Χούντα ότι είχε αποστείλει 4 Ταγματάρχες από την
Αθήνα στην Κύπρο για να τον δολοφονήσουν.
Αυτοί τον αποκάλεσαν δημοσίως
συκοφάντη μέσω ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στις 25
Σεπτεμβρίου 1973, με τον Γρίβα να τους απαντά στις 28/09/1973 ξανά με νέα
γραπτή ανακοίνωση ότι:
"Δεν υπήρξαμεν ποτέ συκοφάνται και τον
χαρακτηρισμόν αυτόν τον επιστρέφομεν εις εκείνους οι οποίοι μας τον απένειμαν.
Το ότι έσπευσαν οι υβρισταί μας να μας αποκαλέσουν συκοφάντας κλπ. πριν ή ακόμη
εξετάσουν την υπόθεσιν και πριν ή τους γνωρίσωμεν τα ονόματα των αξιωματικών,
τα οποία τώρα ζητούν, αυτό και μόνον αρκει διά να καταδειχθή ότι εις αυτούς
υπάρχει πολλή επιπολαιότης ή προκατάληψις εναντίον μας".
Πίσω από το αθώο πρόσωπο της συζύγου του Zohran
Mamdani, μιας Σύριας Μουσουλμάνας ονόματι Rama Duwaji, η οποία έχει αποκτήσει
φήμη ως εικονογράφος και καλλιτέχνης, κρύβεται μια «πολιτική μαινάδα» που
μολύνει την κοινωνία με προπαγάνδα, παρόμοια με αυτήν του περιούσιου πατριού
του Zohran, ο οποίος διηύθυνε την προπαγάνδα για το γνωστό παραμύθι μέσω της
τέχνης του.
Η Rama Duwaji έχει εμπλακεί εδώ και καιρό σε έργα που απεικονίζουν Σαλαφιστικές
αφηγήσεις και υποστήριζε την καταστροφή της κυβέρνησης του Assadμέσω
των καλλιτεχνικών μέσων.
Έχει συνεργαστεί και έχει εμφανιστεί σε πολλές φιλοσιωνιστικές
εκπομπές και περιοδικά, συμμετέχοντας σε στημένα σενάρια για χρόνια, αυτό το
ανακαλύπτει κάποιος μόλις ερευνήσει κανείς σε βάθος το έργο της.
Η καριέρα της αντικατοπτρίζει ένα γνωστό μοτίβο που
χρησιμοποιείται από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και τα δίκτυα
προπαγάνδας, ειδικά την CIA, η οποία εδώ και δεκαετίες έχει χρησιμοποιήσει την
εικόνα του «πόνου και της ταλαιπωρίας των γυναικών» ως ψυχολογικό όπλο για να
δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων και την πολιτιστική
διείσδυση.
Η γλώσσα της ενσυναίσθησης της τέχνης στρέφεται σε ένα εργαλείο
ήπιας δύναμης για να ανθρωποποιήσει τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις και να
σβήσει τα εγκλήματα που διαπράττουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ.
Τα ψέματα και η προπαγάνδα κατά του Άσαντ,
συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων φυλακών έχουν ήδη διαψευστεί.
Αλλά ποιοι ήταν
οι κύριοι προπαγανδιστές πίσω από αυτές τις ψυχολογικές επιχειρήσεις που βασίζονται
στην τέχνη;
Η Rama Duwaji παραμένει σιωπηλή και έχει αγνοήσει την υπόθεση της
Nagham Issa, η οποία απήχθη βίαια και παντρεύτηκε με την βία Σαλαφιστές. Δεν
βλέπει πια τα διασκορπισμένα πτώματα Σύριων γυναικών κατά μήκος της παράκτιας
περιοχής εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις ορδές του μακελάρη Τζολάνι.
Αυτή τη στιγμή, όλες οι λεγόμενες «φιλο-Συριακές»
θέσεις της και η υποτιθέμενη «οδύνη για τις Συριακές γυναίκες» έχουν
εξαφανιστεί.
Παραμένει σιωπηλή για τη σφαγή περίπου 20.000 Σύριων,
συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων γυναικών και παιδιών, και τη μακρά λίστα των
απαχθέντων Σύριων γυναικών από τους πράκτορες της Αμερικής στη Συρία.
Η
υποκρισία σας «αντιφασίστες αριστεριστές των μετώπων του λαϊκού αγώνα» μυρίζει πτωμαΐνη!
Ακούστε το καλά «σύντροφοι»: Αν κάποιοι υπερασπίστηκαν
τον Συριακό λαό όλα αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι «φασίστες» του Αραβικού
Συριακού Στρατού οι συναγωνιστές του Σοσιαλοεθνικιστικού SSNPκαι οι μαχητές της Hezbollah!
Ο Μόσλεύ εμπνεύσθηκε την “Βρετανική Ένωση Φασιστών” μετά την
επίσκεψη του το 1932 στην εθνικιστική Ιταλία όπου γοητεύθηκε από το σύστημα του
κορπορατισμού.
Είχε για σύνθημα το “Η Βρετανία στους Βρετανούς” και σήμα τον
κεραυνό, σύμβολο της δράσης. Τα δε μέλη της ντυνόταν στα μαύρα, όπως οι Ιταλοί
Μελανοχίτωνες.
Όμως ο φασισμός του Μόσλεϋ ήταν μια καθαρά δικιά του σύνθεση,
όπου θα ένωνε όλα τα στοιχεία που τον ήδη τον χαρακτήριζαν ως πολιτικό και ως
άτομο από την στιγμή που πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο που
υπήρξε βουλευτής πρώτα του Συντηρητικού και μετέπειτα του Εργατικού Κόμματος
Η 16η Αυγούστου 1922 είναι μια σημαντική ημερομηνία στην
ιστορία του γερμανικού εθνικισμού. Εκείνη την ημέρα έγινε η πρώτη έξοδος σε
ισχύ των SA, τηςπαραστρατιωτικής
οργάνωσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ακόμη στα σπάργανα.
Συγκέντρωσε
οκτακόσιους άνδρες στην Königsplatz του Μονάχου, όπου υπήρχαν ήδη τριάντα
χιλιάδες μέλη των “Bund Oberland” του Franz von Epp, των “Bund Bayern und
Reich” και των “Reichsflagge” του Ernst Rohm.
Ήταν οι κύριες ομάδες του εθνικού
ριζοσπαστισμού που υπήρχαν στη Βαυαρία, αποτελούμενοι σχεδόν εξ ολοκλήρου από
πρώην μαχητές και πρώην μέλη των Freikorps.
Επρόκειτο για διαμαρτυρία ενάντια
στον «νόμο για την προστασία της Δημοκρατίας», που απειλούσε να προχωρήσει
αυστηρά κατά του εξτρεμισμού.
Όταν με αφορμή το Putsch της 8ης Νοεμβρίου 1923,
η «επαναστατική Δεξιά» ανέλαβε και πάλι δράση, ήταν οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι
Εθνικιστές που στέκονταν δίπλα - δίπλα. Και στους δύο, η παρουσία πρώην μαχητών
ήταν πολύ μεγάλη.
Στις έντονες ώρες του Putsch, περίπου χίλιοι δόκιμοι της
σχολής πεζικού του Μονάχου εγκατέλειψαν τους στρατώνες τους και τέθηκαν υπό τη
διοίκηση του Gerhard Rossbach, ενός από τους πιο διάσημους ηγέτες των
Freikorps, με τον οποίο παρέλασαν «με πανό με σβάστικα και με τη συνοδεία μιας
μπάντας για να ενωθούν με τον Hitler και τον Ludendorff»
«Κανείς δεν ρισκάρει ποτέ τη ζωή του για ένα υλικό
αγαθό. Τα υλικά αγαθά, όντας συγκρίσιμα μεταξύ τους, τοποθετούνται πάντα κάτω
από το ανώτερο αγαθό που είναι η Ζωή.
Η στιγμή που ένας άνθρωπος ρισκάρει μια
άνετη ζωή ή οικονομικά πλεονεκτήματα είναι όταν νιώθει να τον γεμίζει ένας
μυστικιστικός ενθουσιασμός για τη θρησκεία, την πατρίδα ή την τιμή, ή από μια
νέα αίσθηση της κοινωνίας στην οποία ζει»
«Το φιλελεύθερο κράτος μας προσέφερε οικονομική
δουλεία, λέγοντας στους εργάτες με τραγικό σαρκασμό:
«Είστε ελεύθεροι να
εργάζεστε όπως θέλετε. Κανείς δεν μπορεί να σας αναγκάσει να αποδεχτείτε αυτόν
ή τον άλλον όρο. Αλλά επειδή είμαστε πλούσιοι, σας προσφέρουμε τις συνθήκες
στις οποίες πιστεύουμε. Εσείς οι ελεύθεροι πολίτες, αν δεν τις θέλετε, δεν
είστε υποχρεωμένοι να τις αποδεχτείτε. Αλλά εσείς, οι φτωχοί πολίτες, αν δεν
αποδεχτείτε τις συνθήκες που επιβάλλουμε, θα λιμοκτονήσετε, οπλισμένοι με την απόλυτη
φιλελεύθερη αξιοπρέπεια».
Έτσι, σε χώρες όπου έχουν ιδρυθεί τα πιο λαμπρά
κοινοβούλια και οι πιο ολοκληρωμένοι δημοκρατικοί θεσμοί, αρκεί να
μετακινηθείτε μερικές εκατοντάδες μέτρα από τις πολυτελείς γειτονιές για να
βρεθείτε σε βρώμικες φτωχογειτονιές, όπου οι εργάτες και οι οικογένειες τους
ζουν συνωστισμένοι σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον.
Από όλα αυτά γεννήθηκε ο
σοσιαλισμός και δικαίως (δεν κρύβουμε καμία αλήθεια).
Οι εργάτες έπρεπε να
αμυνθούν ενάντια σε ένα σύστημα που προσέφερε μόνο υποσχέσεις δικαιωμάτων, αλλά
έδινε ελάχιστη προσοχή στο να τους παρέχει μια δίκαιη ζωή.
Ο σοσιαλισμός, μια
θεμιτή αντίδραση στη φιλελεύθερη δουλεία, κατέληξε να ξεστρατίσει, επειδή
αρχικά στράφηκε σε μια υλιστική ερμηνεία της ζωής και της ιστορίας, έπειτα σε
ένα αίσθημα αντιποίνων και τέλος στις διακηρύξεις του δόγματος της ταξικής
πάλης.
Και για αυτό πρέπει να απομαρξιστοποιήσουμε τον σοσιαλισμό».
Jose Antonio Primo deRivera - Ομιλία που εκφωνήθηκε στο
θέατρο "La Commedia" στη Μαδρίτη, 29 Οκτωβρίου 1933
«Το όνειρο μου είναι εκείνο της πατρίδας, του ψωμιού
και της δικαιοσύνης για όλους τους Ισπανούς, αλλά ιδιαίτερα για εκείνους που
δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με την πατρίδα γιατί τους λείπει το ψωμί και η
δικαιοσύνη»
Εκτός από ανιδιοτελής συναγωνιστής είναι ίσως η πιο αξιόλογη
γραφίδα του λεγόμενου «χώρου».
Ο Άγγελος Δημητρίου ξεχωρίζει για την ευρύτητα
του πνεύματος και την ποιότητα του χαρακτήρα του.
Πλήρες το «μητρώο» του στις
τάξεις των συναγωνιστών μας.
Με καταγωγή από την Μεγαλόνησο και μέλος «φαμίλιας»
που στήριξε με ένοπλο αγώνα την «Ένωση» και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα.
Από το
2007 υποστηρικτής της συντακτικής μας ομάδας, με ανώτερες ποιοτικές σπουδές σε
προσωπικό επίπεδο, αλληλέγγυος στα κοινωνικά ζητήματα.
Συγγραφέας 12 βιβλίων που
τα εξέδωσε η «Λόγχη»- σύνδεσμος εδώ -τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα εθνικιστικά
βιβλιοπωλεία.
Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και συνελεύσεις της «Εθνικής
Αυτονομίας», μέλος της συλλογικότητας «Ιδεάπολις», μέλος της συντακτικής ομάδας
του περιοδικού «Patria».
Σήμερα ένας εκ των συντελεστών της διαδικτυακής και εκδοτικής προσπάθειας της
«Ανάκτησης» - σύνδεσμος εδώ -
Στιχουργός σε τραγούδια που κυκλοφορούν - όπως το «Εαρινό», στο cd«Μια
μέρα» του Κωνσταντίνου Στυλιανού - ποιητής και δοκιμιογράφος.
Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο, την εκτενή αρθρογραφία του παλαιότερα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και σήμερα στην διαδικτυακή της μορφή.
Γνωστός για την ποιοτική
παρουσία του στο «AxisRadio» και
την εκπομπή «Αλήτες του Ουρανού» προ ετών, ενώ σήμερα συμμετέχει στους
«Θυρωρούς της Νύχτας», στο διαδικτυακό κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης».
Ιδεολογικά
κείμενα του και ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας
ομάδας τα οποία μπορείτε να δείτε στην ετικέτα εδώ ...
Τον ευχαριστούμε για την τιμή.
Χρονικό σημείο έναρξης της στράτευσης σου στον «χώρο»
και τι είναι αυτό που σε ώθησε να ενισχύσεις την «ανταρσία του πνεύματος»
απέναντι στο καθεστώς;
Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε στα 15 μου χρόνια. Από
εκεί και πέρα, πέρασα από διάφορα στάδια μέχρι σήμερα. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι
την σημασία μιας αληθινά αντιεξουσιαστικής συνείδησης, η οποία είναι πάντα ένα
ζητούμενο, κάτι που συνεχώς «γίγνεται».
Ποια η οπτική σου απέναντι στην σύγχρονη λογοτεχνική
παραγωγή στην εποχή της νεωτερικότητας;
Σίγουρα υπάρχουν ποιότητες, όπως και πολλή «σαβούρα».
Στην Ελλάδα, αυτό που κυριαρχεί είναι κλειστές αλληλολιβανιζόμενες/
αλληλουποστηριζόμενες κλίκες.
Τι μηνύματα λαμβάνεις από όσους διαβάζουν τα βιβλία
σου, είναι μια κατάθεση ψυχής καθένα από αυτά;
Για να πω την αλήθεια, ορισμένοι μου λένε ότι
δυσκολεύονται αρκετά, και αυτό είναι κάτι κακό. Εκείνο που επιδιώκω είναι να
δουλεύω πάνω στη γλώσσα με επιμονή, επιμέλεια και σεβασμό, κατά τις δυνατότητες
μου.
Μέσα από το έργο σου, που διαπνέεται από ένα έντονο
στοιχείο μελαγχολίας, εντοπίζεται και μια νότα επαναστατικής αισιοδοξίας. Είναι
έτσι;
Η απαισιοδοξία είναι η μήτρα της Επανάστασης, μιας
λέξης που, παρεμπιπτόντως, σήμερα, έχει χάσει το νόημά της. Κανείς Επαναστάτης
δεν διακατεχόταν από ευωχία. Πρέπει να
βουτήξει κανείς στην λύπη για να δει την αλήθεια.
Τι σημαίνει «πολιτικό βιβλίο» για σένα και πως
μεταφράζεις την προσπάθεια του συστήματος να αποτρέψει την πρόσβαση στο χαρτί
μέσω της επιβολής του διαδικτύου;
Καθετί είναι πολιτικό, στο βαθμό που αναφέρεται στο
κοινωνικό γεγονός. Κάθε μας πράξη έχει τέτοιο αντίκτυπο. Κατά τα άλλα πιστεύω
ότι το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ ολοσχερώς την αξία του.
Ποιο από τα βιβλία σου ξεχωρίζεις τόσο για την
κυκλοφορία του όσο και για τον αντίκτυπο του;
Την μεγαλύτερη κυκλοφορία, πρέπει να είχε «η Ποιητική
του ανορθολογισμού», που εκδόθηκε το 2016. Ήταν ένα ανώριμο, αλλά παθιασμένο βιβλίο.
Το πρώτο βιβλίο των 26 μου χρόνων.
Θα περιοριστώ στο γενικό σχόλιο, ότι στ’ αλήθεια
υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν με μελάνι και άλλοι που γράφουν με το αίμα
τους. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω/σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» που έλεγε και ο
Καρυωτάκης ειρωνικά.
Πιστεύεις ότι ο πνευματικός κόσμος στην μνημονιακή
εποχή όχι απλά υποχωρεί αλλά είναι πλέον δοσίλογος της σάπιας εξουσίας;
Ο «πνευματικός κόσμος» ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την
συστηματική εξηλιθίωση αυτού του λαού.
Γιατί λοιπόν με την «Τρίτη Θέση»; Δείγμα «σεκταρισμού
και φραξιονισμού» όπως υιοθετούν αυτοί που δεν γνωρίζουν μάλλον επειδή δεν θέλουν να
γνωρίζουν, «ιδεολογική παρεκτροπή» ή απλά επαναφορά
στις γόνιμες εκφράσεις της Ιδέας;
Ο σοσιαλισμός μας είναι κάτι πέρα και από αυτό το
αυτονόητο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη: είναι η καταξίωση του ανθρωπίνου
προσώπου σε όλη την τραγικότητα του.
Νεολαίοι συναγωνιστές τα τελευταία χρόνια δείχνουν να
αφυπνίζονται από τις «γραφές των καταραμένων ηττημένων» του τελευταίου μεγάλου
πολέμου. Πιστεύεις υπάρχει τελικά ελπίδα στην ζοφερή άβυσσο της δημοκρατίας ή
απλά θα επέλθει η μοιραία πτώση;
Ο Γιανναράς είχε μιλήσει για το «FINIS GRAECIAE», πολλά
χρόνια πριν. Δε νομίζω ότι χωράει αντίλογος.
Με αφορμή την πρόσφατη τελετή τιμής και μνήμης καλό να είναι να θυμηθούμε ότι ξεχωρίζει μουσικά το κομμάτι «Εαρινό» σε στίχους δικούς σου, για τους Φουντούλη και Καπελώνη. Τι σε παρακίνησε σε αυτό το μουσικό συνειδησιακό
παράγγελμα μνήμης;
Το ποίημα αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, την άνοιξη που
ακολούθησε τις δολοφονίες. Ο Κωνσταντίνος Στυλιανού είχε την ιδέα της μελοποίησης.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι η μαρτυρία των Πεσόντων Φουντούλη και
Καπελώνη μένει εσαεί ένας περίλαμπρος σηματωρός.
Κύπρος λοιπόν η πατρώα γη σου. Συναισθήματα για την
Αμμόχωστο, ιδιαίτερος τόπος για σένα, που παραμένει κατεχόμενη και με ευθύνη
του Καραμανλή ο οποίος έδωσε την διαταγή για την παράδοση της πόλης;
«Δεν έχω μνήμη από τον τόπο μου/ Ο τόπος μου είναι μόνο
ένα τραγούδι».
Το τραγούδι "Αμμόχωστος" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο
του 2018 στο album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Μια
Μέρα" από τις εκδόσεις ΛΟΓΧΗ.
Ο
δίσκος περιλαμβάνει 12 μελοποιημένα ποιήματα, τα οποία συνθέτουν ένα προσωπικό
μανιφέστο από τα χαρακώματα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης.
Εντάσσεται
στη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ηχητικά
ανάμεσα στο folk/rock, την έντεχνη τραγουδοποιία και την ωμή ποιητικότητα.
Ποια τα σχέδια σου για το μέλλον;
Χωρίς μεγάλα λόγια, θα συνεχίσω εκεί όπου τάχτηκα.
Κάποιο μήνυμα για τους νεολαίους συναγωνιστές;
Δεν θα ήθελα να δώσω κάποιο «μήνυμα» καθώς δεν είμαι
«αυθεντία» ή κάτι παρόμοιο. Συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του
Ρίτσου: «Όλοι μοιάζουμε απόψε μέσα στην ελπίδα, σύντροφε. Θα ξημερώσει. Όταν
σου κρατάω τα χέρια ζεσταίνονται τα χέρια μου».
Ο «Τρίτος Δρόμος» ιδρύθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2013 στη
Χαϊδελβέργη με την συμμετοχή πρώην στελεχών του NPD και
αυτόνομων ακτιβιστών. Δραστηριοποιούνται ως κόμμα στα ομοσπονδιακά
κρατίδια της Βαυαρίας, του Βερολίνου, του Βραδεμβούργου, της Ρηνανίας -
Παλατινάτου και της Σαξονίας καθώς και στην ευρύτερη περιοχή.
Σύμφωνα με την
επίσημη διακήρυξη τους, το κόμμα ζητά έναν λεγόμενο «γερμανικό σοσιαλισμό» ως
έναν «Τρίτο Δρόμο» πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό. Το όραμα τους βασίζεται γενικά σε μια ταυτοτική άποψη για
την ανθρωπότητα με έναν στενό προσανατολισμό στον ιστορικό «αριστερό»
εθνικοσοσιαλισμό και την σημασία της μάχιμης συντροφικότητας.
Στοχεύουν σε μια
προεδρική δημοκρατία με «εκτεταμένες εξουσίες» για τον πρόεδρο, για τις βασικές
βιομηχανίες και τις τράπεζες γράφουν ότι πρόκειται να εθνικοποιηθούν στην
υπηρεσία του «γερμανικού σοσιαλισμού» σύμφωνα με το πρόγραμμα τους.
Χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ιδεολογικά ως «εθνικοεπαναστάτες» (NR) και
ακολουθούν το πρόγραμμα της λεγόμενης «αριστερής» πτέρυγας του NSDAP γύρω από
το «Μαύρο Μέτωπο» των αδελφών Strasser.
Με βάση αυτή την ιδεολογία, ο επικεφαλής τους είπε σε μια
πορεία στο Πλάουεν τον Μάιο του 2014: «Οι καπιταλιστές επιχειρηματίες βάζουν
τους Γερμανούς στο περιθώριο της μακροχρόνιας ανεργίας και διψούν για φρέσκο
ξένο αίμα». Το κόμμα αντιτίθεται ρητά στις εθνομηδενιστικές αξίες που πρόκειται να
αντικατασταθούν από έναν «παγανιστικό γερμανικό» εσωτερισμό της κοινότητας.
Το
2019, το κόμμα εστίασε επίσης ιδιαίτερα στη συζήτηση για την προστασία του
περιβάλλοντος και του κλίματος. Διατηρούν επαφές με Ούγγρους, Ουκρανούς και
Ρώσους καθώς και με το Σκανδιναβικό Σουηδικό Κίνημα Αντίστασης αλλά και με την
νεοφασιστική Casa Pound Italia. Επίσης είχαν επαφές με το καθεστώς του Άσαντ
της Συρίας και την Χεζμπολάχ.
Το κόμμα είναι αντισιωνιστικό ενώ στις ευρωεκλογές του 2019
είχε ως σύνθημα το «Ευρώπη ξύπνα! Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία αντί για δικτατορία
της ΕΕ!» με βάση το σύνθημα «Γερμανία ξύπνα», που απαγορεύεται βάσει του
ποινικού δικαίου, λόγω του ύμνου των SA. Θεωρούν τους κοινοβουλευτικούς
εκπροσώπους σε όλη την Ευρώπη «προδότες», «αντιπροσώπους της δειλής αστικής
τάξης» και «αποδέκτες χρημάτων από το κεφάλαιο».
Αντιτίθεται το κόμμα στην
συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και είναι υπέρ της άμεσης αποχώρησης από τον επιθετικό
Αμερικανοσιωνιστικό οργανισμό. Χρησιμοποιεί σύμβολα από την Εθνικοσοσιαλιστική
εποχή, του «Γερμανικού Εργατικού Μετώπου» ένα σφυρί και ένα σπαθί που
διασταυρώνονται μεταξύ τους. Αυτά τα δύο σύμβολα είχαν σκοπό να απεικονίσουν την
ένωση στρατιωτών και εργατών.
Ο «πολιτικός αγώνας» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, συναυλίες,
διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, εκστρατείες διανομής. Ο «πολιτιστικός αγώνας»
αναφέρεται στη διατήρηση των εθίμων.
Ο «αγώνας για την κοινότητα» περιλαμβάνει
τις πτυχές της «βοήθειας στη γειτονιά», την «ζωντανή κοινότητα», τις «κοινές
δραστηριότητες αναψυχής» και τις «αθλητικές συγκεντρώσεις», στις οποίες οι
πολεμικές τέχνες διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο.
Το κόμμα προσπαθεί να
χρησιμοποιήσει τις φιλανθρωπικές δραστηριότητες, όπως δωρεές σε είδη για τους
άστεγους και εκστρατείες διανομής ρούχων. Προσφέρει επίσης βοήθεια στις
εργασίες για το σπίτι, μαθήματα μαγειρικής, εκστρατείες δώρων και συναντήσεις
νέων. Το κόμμα έχει τώρα ένα ευρύ φάσμα προσφορών ειδικά για τα παιδιά και τους
νέους, συμπεριλαμβανομένων των πεζοποριών και των κατασκηνώσεων.
Σε αντίθεση με τις άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, που
κατανέμουν τη βοήθεια τους καθαρά με βάση τις ανάγκες, οι δωρεές γίνονται
αποκλειστικά σε Γερμανούς. Κοινές γιορτές όπως οι εορτασμοί του ηλιοστάσιου,
φθινοπωρινά φεστιβάλ και εκδηλώσεις μνήμης.
Η κεντρική μορφή εκδήλωσης είναι οι
«συντροφικές βραδιές» που πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, όπου
συζητούνται επίκαιρα θέματα καθώς και ιδεολογικά θέματα.
Στην ιστοσελίδα του,
το κόμμα ασχολείται επανειλημμένα με τους εθνικιστές συγγραφείς και τους
ακρογωνιαίους λίθους του «εθνικισμού», του «σοσιαλισμού» και της «επανάστασης»
που διατυπώνει το κόμμα, σύμφωνα με την «εθνική αντικουλτούρα ως εναλλακτική
στο υπάρχον σύστημα».
«Ζούμε σε μια ξεριζωμένη και χωρίς κουλτούρα φιλελεύθερη
καπιταλιστική καταναλωτική κοινωνία που γνωρίζει μόνο το σήμερα και όχι το
αύριο. Φουσκωμένοι και εντελώς εκφυλισμένοι, ο λαός μας κατατρώει όλο και
περισσότερο υλισμό. Το νόημα της ύπαρξης και η επίγνωση του ποιος είναι και από
πού προέρχεται χάνονται εντελώς σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που κλέβει την
ταυτότητα μας».
Το κόμμα κάλεσε επίσης τα μέλη του να συμμετάσχουν στις
διαμαρτυρίες κατά των μέτρων για τον κορωνοϊό και έγραψε σχετικά μεταξύ άλλων
«υπάρχουν Γερμανοί στις πόλεις που έχουν τελειώσει με το σύστημα και θέλουν την
αλλαγή. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι αυτή η αλλαγή θα είναι ο δρόμος προς τον
γερμανικό σοσιαλισμό», τα «δεξιά στρατόπεδα» θα μπορούσαν να αποκλειστούν ως
«ζωολογικός κήπος τρελών».
Διατηρούν διασυνδέσεις με το Σύνταγμα Azov που έχει πλέον
ενσωματωθεί στην Ουκρανική Εθνική Φρουρά. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, το
κόμμα περιέγραψε αυτό τον ένοπλο σχηματισμό ως την «ένοπλη πτέρυγα του εθνικού
κινήματος» στην Ουκρανία σε έναν «ηρωικό αγώνα για την ελευθερία της χώρας
τους».
Ωστόσο, σύμφωνα με το κόμμα, δεν στέκεται κανείς με την κυβέρνηση του
προέδρου Volodymyr Zelenskyj, ο οποίος περιγράφεται ως «διεφθαρμένος», αλλά
μάλλον με τους εθνικιστές εκεί, επειδή έχουν τις «μεγαλύτερες μεσοπρόθεσμες
δυνατότητες» στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τις δικές τους πληροφορίες, το κόμμα έχει
στείλει πολλές αποστολές υλικού όπως αλεξίσφαιρα γιλέκα μάχης και ασυρμάτους σε
«εθνικιστικές μονάδες» στην Ουκρανία.
«Το Σάββατο η κοινότητα μας έδωσε δυναμικά το παρών
στην πορεία καταδίκης του ψευδοκράτους που διοργανώθηκε στη Λεμεσό, στέλνοντας
ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η εθνικιστική νεολαία θα βρίσκεται πάντα στην πρώτη
γραμμή των αγώνων, όπου και όποτε χρειαστεί. Η Κύπρος δεν πωλείται, γιατί
περιφρουρείται»
Αυτόνομοι Κύπρου
Κυπριακές Εθνικιστικές Εκδόσεις
Παρά το ασφυκτικό κομματικό πλαίσιο της εξουσίας στην
Κύπρο εδώ και χρόνια δημιουργούνται συνεχώς αυτόνομες εθνικιστικές ομάδες σε όλες
τις μεγάλες πόλεις της Μεγαλονήσου, με πρώτη από αυτές τις «Μαύρες Ταξιαρχίες» το
2008 που «φώτισε το μονοπάτι της αυτονομίας».
Τόσο η προπαγάνδα της αριστεράς
όσο και της δεξιάς καθώς και η υποτέλεια της antifa και της συστημικής ακροδεξιάς, δεν έχουν καταφέρει να αποδυναμώσουν το εθνικιστικό
συναίσθημα παρά τα σχέδια των κέντρων ελέγχου και καταστολής.
Πέρα
από την δυναμική παρουσία από τα σχολεία μέχρι τα γήπεδα οι συναγωνιστές έχουν
καταφέρει να προχωρήσουν σε ποιοτικές εκδόσεις με εξαιρετικά αποτελέσματα και
άκρως επιτυχημένη διανομή στην μητροπολιτική Ελλάδα και την Κύπρο.
Ενισχύστε τις
εκδοτικές προσπάθειες μέσω των γνωστών εθνικιστικών βιβλιοπωλείων και των
αυτόνομων πυρήνων!
Το βιβλίο που ενόχλησε σφόδρα τους αντιφασίστες οπαδούς του Εμβέρ Χότζα ...
γράφει ο Wolverine
Το πιο κωμικό στο Πολυτεχνείο είναι ότι οι κομμουνιστές
τιμούν τον Σπύρο Μουστακλή ο οποίος ήταν κομάντο σε λόχο σαμποτέρ του ΕΔΕΣ και
τους είχε αντιπαρατεθεί με τα όπλα σε μια σειρά μαχών από τα βουνά της Ηπείρου
μέχρι την Κορέα. Στην χώρα που γέννησε την θανατηφόρα δημοκρατία η οποία υπήρξε υπεύθυνη
μαζικών εγκλημάτων από την Μήλο και την Εύβοια της αρχαιότητας μέχρι την Απείρανθο της Νάξου το Αμβούργο και την Δρέσδη ακόμη και την Φαλούτζα η υποκρισία παίρνει σάρκα και οστά.
Οι συμμετέχοντες
στον εορτασμό του Πολυτεχνείου ισχυρίζονται ότι πολέμησαν την «επάρατη χούντα»ενώ έχουν μερίδιο ευθύνης για την έλευση αυτής, τονίζουν ότι πολέμησαν τον
Αμερικανισμό παρά το γεγονός ότι τον εδραίωσαν οι ίδιοι μέσω της Δαμανάκη και
του Λαλιώτη. Οι εθνικιστές από τηνάλλη αναλώνονται
σε βαρετά συνθήματα για το «ψέμα της εορτής», την «Κοκκινοσκουφίτσα που πήρε
μέρος και αυτή», καθώς και την διαφήμιση του σαμπουάν της γνωστής Ηλένιας …
«Αφέντες και υπηρέτες γίνονται γάγγραινα μαζί, ο ένας μέσα στον άλλον, στη λάσπη, στη
μελάσα, χωρίς να έχει απομείνει ούτε μια ίνα για να αντιδράσει. Προδότες και
απατεώνες μαζί, συγχωνευμένοι, μπερδεμένοι»
FerdinandCéline
Αρχικά προς ενημέρωση πολλών που χάρηκαν με τις πρόσφατες
προσαγωγές μελών του «Ρουβίκωνα» και την καταδίκη αυτών σε εννιά μήνες με
τριετή αναστολή, να θυμίσω ότι πλέον η συνάθροιση πλησίον του μνημείου του
Αγνώστου Στρατιώτη έχει νομικό δεδικασμένο και θα διώκονται άπαντες με ευθύνη
φυσικά της δεξιάς κυβέρνησης.
Επίσης μετά την απόφαση του εφετείου της «Χρυσής
Αυγής» μην εκπλαγεί κανείς αν δει δημιουργία έκτακτης νομοθεσίας για την
απαγόρευση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού με πεδίο εφαρμογής το διαδίκτυο
τα σύμβολα και τα βιβλία.
Είναι τυχαίο ότι η έδρα επικεντρώθηκε σε ερωτήσεις
προς τους κατηγορούμενους πραγματικά άσχετες με την υπόθεση όπως προς τον Χρήστο
Παππά που ερωτήθηκε γιατί επισκέφτηκε τον τάφο του Μουσολίνι (...) και προς την
Ελένη Ζαρούλια που επίσης ερωτήθηκε αν συνομιλούσαν για τον εθνικοσοσιαλισμό;
Τι
σχέση έχουν όλα αυτά με την υπόθεση Φύσσα;
Πληροφοριακά ο Παππάς απάντησε ότι οι χαιρετισμοί ήταν «παιδικές
εμμονές» ... καθώς και η επίσκεψη στην Ιταλία «τουριστική επιλογή», η Ζαρούλια
ότι «ουδέποτε η «Χρυσή Αυγή» προέβαλλε τον εθνικοσοσιαλισμό» και ο Κασιδιάρης
ότι «ο όρος εθνικοσοσιαλιστής τον προσβάλλει ηθικά και θα κινηθεί νομικά»! Την πιο αξιοπρεπή στάση κράτησε ο Γιάννης Λαγός ο οποίος αρνήθηκε να προβεί σε δηλώσεις μετανοίας. Το
τείχος της δημοκρατίας θυμίζει το τείχος των δακρύων, και οι μετανοήσαντες δεν
έχουν παρά να χτυπήσουν το κεφάλι τους πάνω σε αυτό.
Τόσο η άκρα δεξιά όσο και η άκρα αριστερά δείχνουν να
έχουν πάθει vertigoαπό
τον εισοδισμό και την παραπληροφόρηση του κράτους, των υπηρεσιών και τον παραλογισμό των ιδεοληψιών.
Από
την μια μεριά οι Αμερικανόδουλοι «εθνικόφρονες» λόγω της έλευσης της Κίμπερλι και της
Σιωνιστικής παντοδυναμίας ερεθίζονται με την ενίσχυση του Ιμπεριαλισμού και
πλέον σουλατσάρουν ανενόχλητοι σχεδόν στο σύνολο του «εθνικιστικού χώρου», καταλαμβάνοντας
θέσεις σε δημοτικά συμβούλια, στήλες σε εφημερίδες και στασίδια σε διαδικτυακές
εκπομπές που κάποτε φημίζονταν για τον ριζοσπαστικό τους λόγο.
Καιρός να
μιλήσουμε με ονόματα.
Ο λάτρης του Ισραήλ Κωνσταντίνος Μπογδάνος θυμήθηκε ξαφνικά
τον ξυλοδαρμό ενός εθνικιστή στα Εξάρχεια από την παρακρατική antifa, ο Ανδρέας
Παναγόπουλος δεξί χέρι της Λατινοπούλου δηλώνει ότι τιμά την μνήμη των
Φουντούλη και Καπελώνη παρά το γεγονός ότι λασπολογούσε την «Χρυσή Αυγή», η αντιφασίστρια
Αφροδίτη Λατινοπούλου υμνεί τον Μεταξά σε εκπομπή ενώ παλαιότερα ζητούσε να «οδηγηθούν
οι εθνικιστές στην φυλακή».
Ο πολύς Κωνσταντίνος Γρίβας
συμμετείχε προσφάτως σε αντιφασιστική εκδήλωση, ο Γιάννης Μάζης προμοτάρει το
Ισραήλ στο γυαλί και οι πρώην βουλευτές των «Σπαρτιατών» στο σύνολο τους
πλειοδοτούν σε εμετικό φιλοσιωνισμό σε εκμπομπές όπου θυμίζει η κατάσταση τους διαγωνισμό
περιτομής, με την ευθύνη να βαραίνει τον Κασιδιάρη για την επιλογή του να τους δεχτεί
ως υποψηφίους!
Προσθέστε σε όλα αυτά την κυρία Παπαδοπούλου του
δημοτικού συμβουλίου των Αθηνών που θυμίζει εκνευρισμένη ρεπόρτερ της εφημερίδας
Haaretz και αγνοεί επιδεικτικά τον ρόλο των Ισραηλινών κεφαλαίων και την εξαγορά «φιλέτων» στο
κέντρο της Αθήνας, τους περιφερόμενους δημοσιογράφους σε «εθνικιστικές»
ιστοσελίδες με μεταπτυχιακά και διδακτορικά στο Ισραήλ σε θέματα ασφαλείας,
YouTubers που δικαιολογούν γενοκτονίες καθώς και διαδικτυακές εκπομπές που
αποκλείουν φωνές ριζοσπαστικές.
Αποκορύφωμα οι καθόλου τυχαίες δηλώσεις του Σαμαρά
ενάντια στην woke ατζέντα (...) και με αιχμές για την κυβέρνηση σχετικά με την
Συρία ξεχνώντας φυσικά ότι αυτός έδιωξε το 2011 τον Ασαντικό Σύριο πρέσβη και
έκλεισε την Ιρανική τράπεζα των Αθηνών!
Και επειδή οι εκλογές πλησιάζουν η πλειοψηφία των
εθνικιστών για ακόμη μια φορά θα θαμπωθεί από την κοινοβουλευτική λάμψη, θα
υπάρξει ίσως και καμία μεταγραφή έκπληξη κάποιου διάσημου «μετανιωμένου» (να
είναι καλά η BlackRock) και
οι ψήφοι είναι σίγουροι.
Το βεβαρυμένο εκλογικό παρελθόν προϊδεάζει για το μέλλον ενός «χώρου» που χαίρεται με την
άφιξη της Κίμπερλι και την πολιτική του Τραμπ, κάποιοι είναι σίγουρο ότι δεν θα το σκεφτούν και
πολύ να μεταπηδήσουν από τον lightεθνικισμό
σε πιο σκληροπυρηνικές εκφράσεις και το αντίθετο με μόνο γνώμονα να «σωθεί η
πατρίδα» την οποία έχουν μπερδέψει με την πιτυρίδα όπως έλεγε και ο Πανούσης!
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: για όσους εικονίζονται στην φωτογραφία τα παρακάτω, επειδή αναφέρθηκαν σε ήρωες του έθνους και αγωνιστές του '21
Από την μια για τους αναρχικούς οι πεσόντες πέθαναν για το
κράτος και μόνο για αυτό (!) και από την άλλη θυμούνται τον Κολοκοτρώνη και τον
Ανδρούτσο ... όπως παλαιότερα ο νο2 της κίνησης τους αναπαρήγαγε στο X ποιήματα του Φασιστή Ezra
Pound ενώ παράλληλα εξύβριζε δημοσίως τον Ιωάννη Καποδίστρια!
Και αφού τους ενοχλεί τόσο το σημείο και ο εθνικός
συμβολισμός του μνημείου που πράγματι δεν είναι και το καλύτερο από άποψη
αρχιτεκτονικής, γιατί οι οπαδοί του ΕΑΜ που τους θαυμάζουν - αν και οι
ακόλουθοι του «Ρουβίκωνα» στην πλειοψηφία τους δηλώνουν αναρχικοί - γονάτισαν
τον Οκτώβρη του '44 μπροστά σε αυτό σε ένδειξη σεβασμού προς τους
αναγραφόμενους νεκρούς του έθνους όταν αποχώρησαν οι Γερμανοί;
Τους θυμίζουμε λοιπόν τα παρακάτω και αν θέλουν ας το καταλάβουν
αφού τους ψυχογραφεί ένας δικός τους …
«Εκείνο που μ’ εξοργίζει κυριολεκτικά είναι η ανθρώπινη
ποιότητα μας, η ανθρώπινη πορεία μας. Τι να πεις. Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να
περάσει από ψυχιατρείο. Μωρέ, καμιά φορά λέω καλά που δε νικήσαμε»
«κι από τότε κάθε Νοέμβρη γιορτάζουνε την επέτειο του
Πολυτεχνείου, και όλη η ηγεσία των πολιτικών κομμάτων πηγαίνει και καταθέτει
στεφάνια και βγάζουν λόγους για τα ηρωικά παιδιά του Πολυτεχνείου και για το
ποιος τους εκμεταλλεύεται καλύτερα, ξεχνώντας ότι λέγανε, ‘’θα μας κάψετε,
τσογλάνια, με τις τρέλες σας’’, διότι όλων η γραμμή ήταν σύνεση και όχι
σύγκρουση»
Αυτά γράφει ο γνωστός αριστερός Χρόνης Μίσσιος και αγαπημένος των Social Waste ...
Μερίδα της άκρας αριστεράς στηρίζει την Πατρίδα της Παλαιστίνης
αλλά μισούν την ίδια την Ελλάδα όπου «εύχονται να πεθάνει η Πατρίδα για να ζήσουν
αυτοί» καθώς και οι αντιφασιστικές πένες που χρηματοδοτούνται από το γερμανικό
υπουργείο εσωτερικών και στοχοποιούν προς όφελος του κράτους τις αυτόνομες ομάδες
εθνικιστών, συμπληρώνουν την εικόνα.
Γράφουν λοιπόν για το «Ποιος θα σταματήσει
τα «παραπαίδια» της Χρυσής Αυγής;» ανακυκλώνοντας θεωρίες συνωμοσίας και
σενάρια της ασφάλειας.
Όπως λέει και το KulturaEuropa:«Το
πρόβλημα δεν είναι η αριστερά έναντι της δεξιάς, αλλά μάλλον η υιοθέτηση και
από τις δύο πλευρές του φιλελεύθερου και προσανατολισμένου στην αγορά
παραδείγματος. Το οικονομικό laissez-faire μεταφέρεται έτσι και στο επίπεδο των
ατομικών και κοινωνικών σχέσεων. Σε απάντηση, τα κράτη αναθέτουν κάθε «ηθική»
λειτουργία σε ενδιάμεσους φορείς όπως τα σχολεία και οι οικογένειες, οι οποίοι
με τη σειρά τους, έχουν απορροφήσει πλήρως τον φιλελεύθερο ιό. Το αποτέλεσμα
είναι η αποσύνθεση του κοινωνικού σώματος και η επιστροφή στον «homo homini
lupus» του Hobbs».
Σαφέστατα η 1η Νοεμβρίου και η μαζική παρουσία
εξωκοινοβουλευτικών εθνικιστών στην τελετή τιμής και μνήμης στο Νέο Ηράκλειο και
λοιπές εκπλήξεις υπήρξαν σε επικοινωνιακό και οργανωτικό επίπεδο «πλήγμα» για τους
εθνομηδενιστές της antifa και τους οπαδούς ακροαριστερών οργανώσεων, αν και σήμερα
στην σελίδα της μιας εξ αυτών οι «σύντροφοι» δεν
ξεχνούν να υμνήσουν τον φιλοναζιστή ηγέτη Νάσερ της Αιγύπτου (!) το
Εθνικιστικό Μπάαθ (!) καθώς και τους Άραβες Εθνικιστές της Παλαιστίνης.
Είναι προτιμότερο φυσικά να υιοθετήσουν έστω και αργά το «φαιοκόκκινο» όραμα του FrancoFredaπου
το προσπάθησε να το κάνει πράξη στην Ιταλία και τρομάζει διαχρονικά την ΟΑΚΚΕ, παρά να
σέρνονται στην λάσπη του «τείχους της δημοκρατίας» που προωθεί το indymedia ο Βαρουφάκης και ο Πέτρος
Κωνσταντίνου!
Όποιοι θεωρούν ότι η προβολή σε αντιφασιστικό άρθρο του
πρόσφατου ξυλοδαρμού του συναγωνιστή στα Γιάννενα και η «καταδρομική» παρουσία σε
μια φαινομενική κατά τα άλλα συνηθισμένη παρουσίαση βιβλίου είναι τυχαία, να
γνωρίζουν ότι σίγουρα σφάλλουν!
Έπρεπε να απαντήσουν στις ραγδαίες εξελίξεις και έπρεπε να πράξουν άμεσα και τάχιστα για να κερδίσουν τα αντιφασιστικά εύσημα στο indymedia και να δικαιολογηθούν στους καθοδηγητές τους μπροστά στην άνοδο του εθνικισμού!
Όταν βλέπουν 700 Αυτόνομους να δίνουν δυναμικό παρών το
2025 και αυτοί να έχουν «φάει» το '23 «ήττα» στο Μετρό όπου κρύφτηκαν παρά την
αριθμητική υπεροχή τους στα βαγόνια όπου ούρλιαζαν μανιωδώς να παρέμβει άμεσα η
ελ.ας (sic) για να σωθούν από το μπιτόνι με το νερό (...)ενώ το '24 υπέστησαν βαρύτατο ψυχολογικό σοκ με
την βόμβα στους Αμπελόκηπους, με αποτέλεσμα να διαμελιστεί ένας δικός τους και
να τραυματιστεί βαρύτατα μια δική τους καθώς και να καταστραφούν σαράντα
λαϊκές κατοικίες της εργατικής τάξης (βαθιά σοσιαλιστική πρακτική η κίνηση για απόπειρα συνδεσμολογίας μέσα σε πολυκατοικία εργατών ...) τότε σίγουρα δεν φταίνε απλά τα άστρα!
Η μαζική συγκέντρωση των συναγωνιστών μας τους κινητοποίησε
στο να απαντήσουν με κινήσεις που δεν ακύρωσαν την προβολή του βιβλίου ή την
στρατολόγηση νεολαίων στον «φασισμό» και έδειξε προς όλους ότι στον δρόμο
υπολογίζουν ως αντίπαλο τους μόνο τους Αυτόνομους Εθνικιστές!
Επέλεξαν την ωμή βία και
μάλιστα αυτή την φορά μέσα σε εκπαιδευτικό χώρο - πολλοί εναντίον ενός - για να
στείλουν ένα άμεσο μήνυμα τρόμου στους νεολαίους εθνικιστές, ενώ στην δεύτερη
περίπτωση σε επίπεδο διαμαρτυρίας, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να παρέμβουν, επειδή ενοχλήθηκαν σφόδρα
τόσο οι ίδιοι όσο και οι ινστρούχτορες τους από την ξαφνική εκδοτική αμφισβήτηση του
παγιωμένου ιστορικού ηθικού πλεονεκτήματος σε επίπεδο κοινωνικής ενσυναίσθησης.
Και η αμφισβήτηση αυτού του ηθικού πλεονεκτήματος ήρθε
από το γεγονός ότι το εξαιρετικό βιβλίο του Γιώργου Μάστορασχετικά με την
εγκληματική κατασταλτική φύση του Χοτζικού καθεστώτος που δολοφονούσε ακόμη και
υψηλά κομματικά στελέχη, ένα έργο συνοδευόμενο με αδιαμφισβήτητα στοιχεία και
ιστορικές πηγές δεν είναι μια ακόμη απλή καταγραφή αλλά αποκαλύπτει και ρίχνει
την μάσκα με τον πιο άμεσο τρόπο για το πιο εμετικό και ανθρωποφαγικό κομμάτι της ιστορίας της
ευρωπαϊκής άκρας αριστεράς που μέχρι τώρα ήταν στην αφάνεια και με ευθύνη δική
μας.
Είναι άλλο να μιλάς γενικά και αόριστα στο καφενείο,
στον χώρο εργασίας, στο σχολείο, στην σχολή για την αιματηρή κληρονομιά της (ακρο)αριστερής
κομματικής παράταξης, με κίνδυνο να καταλήξεις γραφικός όταν δεν αποκαλύπτεις
στοιχεία και την πραγματική εικόνα και είναι διαφορετικό σε μερικές σελίδες να
ανακαλύπτεις να προβάλλεις και να διαβιβάζεις το εύρος του τρόμου και το
γεγονός ότι η κομμουνιστική εξουσία στην γειτονική χώρα δεν υπήρξε παρά ένα
οργανωμένο εργαστήρι τρόμου κεντρικά καθοδηγούμενο.
Η ίδια η κομματική ηγεσία τσάκισε ΠΡΩΤΑ την εργατική
τάξη της γειτονικής χώρας προς όφελος της κομματικής νομενκλατούρας, ενώ προβάλλονται λοιπές άγνωστες σε
πολλούς πρακτικές και συνθήκες καταστολής, που τις ξεπέρασε σε έλεγχο του
πληθυσμού και σε καθημερινή κατασταλτική πραγματικότητα πιθανόν μόνο η
κανιβαλική Καμπότζη του γαλλοτραφή Πολ Ποτ!
Δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι η πρόχειρη πεζοδρομιακή
αντίδραση των κρανοφόρων της άκρας αριστεράς που από την μια σπεύδουν να προβάλλουν με δέος την Χαμάς και από την άλλη αγνοούν επιδεικτικά των αγώνα των Πομάκων ή κλείνουν τα μάτια στις
σφαγές των μειονοτήτων της Συρίας, δεν ήρθε από τα σπάργανα των «αναρχικών των
Εξαρχείων» όπως θα περίμεναν κάποιοι, που πλέον κινούνται σε κοινωνικά
μονοπάτια θυμίζοντας τις γνωστές παρεμβάσεις εθνικιστικών κινημάτων και προσεγγίζουν
συναισθηματικά την κοινωνία, αλλά από χούλιγκανς αριστεριστές που αρέσκονται να
χτυπιούνται ακόμη και μεταξύ τους.
Δεν είναι άλλοι από τα πολιτικά εγγόνια
του Πολάκη που στα νιάτα του για όσους δεν το γνωρίζουν υμνούσε δημοσίως τον
Εμβέρ Χότζα και τον Αλβανικό στρατό, με τον τελευταίο να σκοτώνει και Αλβανούς εργάτες και
Έλληνες εργάτες της Βορείου Ηπείρου πάντα στο όνομα του υπαρκτού σοσιαλισμού (...) ενώ ως
φοιτητής συμμετείχε και ο ίδιος σε συγκεντρώσεις και επιθέσεις ενάντια στους φοιτητές εθνικιστές και υποστηρικτές της εθνικοαπελευθερωτικής ΜΑΒΗ!
Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν στις πολιτικές
αντιδράσεις της αριστεράς όπως το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και μίσος που σπέρνει
και πάλι ο Περισσός, μετά την ανάληψη της αρχηγίας υπό τον άεργο Κουτσούμπα όπου στα χρόνια που είναι Γενικός Γραμματέας στο ΚΚΕ βάλθηκαν να γεμίσουν οι
«Ιεχωβάδες των ΚΟΒ» έρημες ραχούλες και κορφοβούνια με ογκώδη μνημεία του ΔΣΕ,
να ξεθάψουν προς συντήρηση ακόμη και τα ορύγματα στον Γράμμο (!) να αποκαταστήσουν εσπευσμένα τον
Άρη Βελουχιώτη - τον οποίο είχαν διαγράψει με βαρύτατες κατηγορίες -
φτιάχνοντας προτομές και αναμνηστικές πλάκες για αυτόν σε αριστερές γειτονιές και χωριά
που πέρασε ο ΕΛΑΣ.
Όσο και να διαφωνεί κάποιος με τον Γιώργο Μάστορα και τις απόψεις του, δεν
έχει παρά να παραδεχτεί το γεγονός ότι το βιβλίο του δεν είναι ένα απλό έργο αλλά
ένας «καταπέλτης» απέναντι στην πλαστή ιστορία που επιβάλλει η αριστερά σε
σχολεία και σχολές - ακόμη και στον στρατό - πάντα με χορηγία της Καραμανλικής δεξιάς.
Είναι μια εκδοτική «βόμβα» μετά από χρόνια στα εθνικιστικά δρώμενα, αφού
σε μερικές σελίδες αποκαλύπτει στην ολότητα του τον Μαρξιστικό σκελετό στην ιστορική ντουλάπα
της βαλκανικής αριστεράς.
Για όσους δεν το γνωρίζουν πολλοί σημερινοί ταγοί της
αριστεράς, στην πλειοψηφία τους υπήρξαν στα νιάτα τους φανατικοί υποστηρικτές του Εμβέρ Χότζα
και του καθεστώτος, με κάποιους να χρηματοδοτούνται
από τα Τίρανα και να απολαμβάνουν κατά καιρούς μικρής διάρκειας επισκέψεις στην Αλβανία, πριν
επιστρέψουν την εποχή εκείνη στις ασφαλείς συνθήκες του Πασοκικού καθεστώτος
των Αθηνών ...
.jpg)
.png)
