Αποκλειστική συνέντευξη με την Έλλη, μέλος του γυναικείου τομέα του «Ιερού Λόχου»

 


Ελληνίδα, εργαζόμενη, μητέρα, ακτιβίστρια. 

Η Έλλη ξεδιπλώνει τις σκέψεις της ως στρατευμένη στις αξίες του Εθνικισμού. 

Η συντακτική μας ομάδα δίνει το βήμα σε όλους, σήμερα λοιπόν στην εκπρόσωπο του γυναικείου τομέα της κίνησης «Ιερός Λόχος». 

Την ευχαριστούμε για τις απαντήσεις.

Εκδήλωση του Ιερού Λόχου: 

Αθήνα Σάββατο 29.11.2025

(προς ενημέρωση όλων όσων αναλώνονται σε κορώνες περί ενότητας αλλά στην πράξη αναρτούν συκοφαντικά διαδικτυακά σχόλια ενώ παράλληλα αποφεύγουν να παραστούν οι ίδιοι και να εκφράσουν την άποψη τους πλην της ανώνυμης συζήτησης στο Χ)

Πότε εντάχθηκες στον «Ιερό Λόχο»;

Για χρόνια παρακολουθούσα τις δράσεις του «Ιερού Λόχου» και ένιωθα έναν ενθουσιασμό με τον δυναμισμό, την σταθερότητα και τον πολύπλευρο αγώνα που ακόμη και σήμερα συνεχίζουν. 

Σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να πλησιάσω αυτούς τους ανθρώπους, γιατί έβλεπα μια ομάδα δεμένη, μια γροθιά. 

Ακολουθούσα σε δράσεις και όταν τελικά εντάχθηκα το 2019, ακόμη και στη δοκιμαστική περίοδο  που ήταν 6 μήνες, το ένιωσα ως μεγάλη μου τιμή. 

Τότε συνειδητοποίησα ότι γίνομαι μέλος αυτής της οικογένειας. Φανταστείτε την χαρά μου, μόλις ανακάλυψα ότι έχουν τομέα γυναικών, τμήμα οικοεθνικισμού (Green Nationalist), κοινωνικό παντοπωλείο πλην όλων των άλλων. 

Εκπαιδευτικές εκδρομές, εκπαιδευτικές - ιστορικές ομιλίες, αλληλεγγύη, οικογενειακές μαζώξεις, εθνικιστικά διήμερα, ακτιβιστικές δράσεις για κοινωνικά, ιστορικά, πολιτικά, εθνικιστικά, εργατικά και οικολογικά θέματα, σεμινάρια επιβίωσης είναι μόνο λίγα για να καταλάβετε πώς ζει ένας Ιερολοχίτης. 

Κάθε μήνα γεμάτος με δράσεις. Για την κακοποίηση γυναικών ή τις απόπειρες βιασμών βγήκαμε στο δρόμο με ποικίλες δράσεις τουλάχιστον 5 φορές σε ένα εξάμηνο. 

Ο αρχηγός μας ξεχώριζε και ξεχωρίζει. Ένας άνθρωπος ιδεολόγοςμε καθαρό μυαλό και σταθερή στάση ζωής που εμπνέει. Δεν μπλέχτηκε σε μικρότητες, κάτι που τον διακρίνει έως και σήμερα. Ήταν και είναι πάντα εύστοχος και αντικειμενικός. Γνωρίζει τη δύναμή του και δεν χρειάζεται να το αποδείξει σε κανέναν.

Όλοι νιώθουμε τη σιγουριά και την ασφάλεια, διότι βάζει προτεραιότητες την ασφάλεια όλων μας και τραβάει πάντα μπροστά με ψυχή. Δεν του χαρίστηκε τίποτα, δίπλα σε όλους σαν μεγάλος αδερφός ή πατέρας, ο οποίος λειτουργεί ως ακούραστος εργάτης και ως μηχανή που παράγει Ιδέες για τον Αγώνα. 

Αυτά είναι λίγα από όσα θα ακούσετε από κάποιον Ιερολοχίτη ή Ιερολοχίτισα. Είναι η κοινή, εμπειρία που ζούμε και βλέπουμε.

Και για αυτό το λόγο τα αναφέρω.

Στο παραπάνω βίντεο ο βετεράνος Εθνικοσοσιαλιστής Στέφανος Γκέκας του Άρματος σε μια εξαιρετική ομιλία για το 1821 στα γραφεία της κίνησης. 

Άραγε θα σπεύσουν να τον κρίνουν και αυτόν σύμφωνα με τα μέτρα τους ... 

... οι γνωστοί "καθαρολόγοι" που στο όνομα της Ιδέας αναλώνονται σε ανιστόρητες αναφορές και παραληρηματικές ομιλίες ...

... δήθεν στο όνομα της "κάθαρσης" αλλά τελικά δεν πράττουν τίποτε άλλο παρά μια ακόμη δημόσια επίδειξη του στείρου φετιχισμού τους;

Ποια η συμμετοχή σου στις δράσεις;

Ήμουν και είμαι παρούσα όπου χρειάζεται, με συνέπεια και σεβασμό, βοηθώντας στην οργάνωση, στη στήριξη της ομάδας και στην υλοποίηση όσων έχουν αποφασιστεί. 

Δεν έψαξα ποτέ την προβολή, απλώς έκανα και κάνω το καθήκον μου. Είτε με το να κρατήσω το πανό ή την σημαία, είτε να μοιράσω φυλλάδια ή να τραβήξω βίντεο και φωτογραφίες. 

Ακόμη και μια βόλτα από μακριά κόβοντας κίνηση εκ του ασφαλούς. Αυτό που με είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ήταν για πρώτη φορά που μοιράζαμε φυλλάδια με άλλες  κοπέλες, διαπίστωσα ότι είχαμε προσωπική φρουρά. Πάντα η περιφρούρηση ήταν και είναι έμπειρη και συνάμα πολύ διακριτικοί. 

Θα πρέπει να γνωρίσει ο κόσμος ότι σήμερα οι περιοχές της Θεσσαλονίκης όπως ο «Λευκός Πύργος» και ο «Μέγας Αλέξανδρος» είναι ανοιχτές  για κάθε εθνικιστική ή πατριωτική δράση, χάρη στην δυναμική παρουσία των προηγούμενων ετών του Ιερού Λόχου.

Επίσης είναι σημαντικό για εμένα ως γυναίκα, να πω ότι από την πρώτη στιγμή ένιωσα τον σεβασμό και δεν με υποτίμησαν ποτέ ως γυναίκα και συναγωνίστρια.

Πως βλέπεις την φεμινιστική μανία που προωθεί το σύστημα μέσα από την woke ατζέντα;

Πρώτα από όλα ο φεμινισμός που προωθούν δεν έχει καμία σχέση με τον σεβασμό της γυναίκας. 

Η woke ατζέντα δεν προωθεί την ισότητα των δύο φύλων, αλλά καλλιεργεί τον διχασμό, την σύγχυση. Δεν υπερασπίζονται τις γυναίκες αλλά τις χρησιμοποιούν με τον χειρότερο τρόπο. 

Και έρχομαι στο σύστημα όπου δυστυχώς, αντί να προωθεί τις πραγματικές αξίες της οικογένειας, προωθούν ένα μοντέλο όπου ο άντρας θηλυκοποιείται, ενώ η γυναίκα νομίζει ότι είναι ελεύθερη χάνοντας τον αυτοσεβασμό της και την γυναικεία φύση της, ενώ ταυτόχρονα ανταγωνίζεται τα ανδρικά πρότυπα, ξεκόβοντας τες από τη φυσική τους ταυτότητα. 

Ακούω να μιλάνε για πατριαρχία προσπαθώντας να δαιμονοποιήσουν τον παραδοσιακό ρόλο σε μία οικογένεια. Έχουν μπερδέψει τη νέα γενιά, διαστρεβλώνοντας τις έννοιες πατριαρχία με τον σεβασμό και το φυσιολογικό. 

Η πατριαρχία δεν είναι μισογυνισμός, ούτε κυριαρχία.  Ίσα ίσα σέβεται την γυναίκα και τους ρόλους της. Φέρει ασφάλεια, ευθύνη και στήριξη στην οικογένεια. 

Είναι ο ρόλος του άντρα να προστατεύει χωρίς αυτό να μειώνει τη γυναίκα και την προσφορά της. Αυτό για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, διότι το αφήγημα τους θέλει να παρουσιάσει το φυσιολογικό ως παρωχημένο κατάλοιπο. Διότι θέλουν μία κοινωνία άδεια από αξίες ώστε να μην μπορούν να σταθούν όρθιοι. Έτσι γίνονται χειραγωγήσιμοι

Αλήθεια τι έχουν έχουν να πουν όλοι αυτοί οι υπερασπιστές των γυναικών ... για την κρατική γενοκτονική πολιτική των αμβλώσεων που υπέγραψε το ΦΕΚ για να μην ξεχνάμε ο «πατριώτης» Σαρτζετάκης  και προώθησε φυσικά η γνωστή Μαργαρίτα Παπανδρέου; 

Τι έχουν να πουν για τα υπερκέρδη των γιατρών από τους φόνους παιδιών και τις συνέπειες στην υγεία των γυναικών;

Μιλιά φυσικά δεν βγάζουν ούτε αυτοί της πολιτείας ούτε οι ηγέτες της εκκλησιαστικής εξουσίας ούτε οι γιατροί! 

Οι δε αριστεριστές και αναρχικοί τι έχουν να πουν όταν οι μαινάδες τους που δηλώνουν «φεμινίστριες» επιτέθηκαν πριν ελάχιστα χρόνια σε γραφεία οργάνωσης όπου εργάζονταν κοπέλες και στηρίζουν μανάδες που είναι ενάντια στις αμβλώσεις και επίσης κόλλησαν στα Εξάρχεια αφίσες πολυτελείας ... που έγραφαν ότι «η βρεφοκτονία είναι το έσχατο μέσο αντισύλληψης»! 

Πόση αηδία για την αντιλαϊκή λογική τους! 

Ας σιωπήσουν λοιπόν αυτοί που είναι συνένοχοι σε αυτό το ΚΡΑΤΙΚΟ έγκλημα διότι ΑΝ θυμάστε η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ... «σύντροφοι»!

Για να επανέλθω λοιπόν αφού κατήγγειλα την υποκρισία κάποιων, σε μία εθνική κοινωνία ο άνδρας και η γυναίκα είναι ίσοι αλλά με διαφορετικούς ρόλους. Ο ρόλος της γυναίκας είναι θεμελιώδης, είναι το στήριγμα της οικογένειας, η μητέρα που μεγαλώνει και μεταδίδει αξίες στα παιδιά της, η σύζυγος που κρατά δεμένο το σπιτικό της και δίνει δύναμη στον άνδρα της. 

Σήμερα κατάφεραν με το νεοφεμινιστικό κίνημα να βγάλουν την γυναίκα από το σπίτι και να την κάνουν «δούλα» στα αφεντικά παραδίδοντας τα παιδιά της στο ανθελληνικό σύστημα που περιέχει και την woke ατζέντα. 

Πλέον βλέπουμε και μια νέα εξέλιξη αυτού του αφηγήματος που δεν θέλουν οι γυναίκες να κάνουν παιδιά αλλά να έχουν μόνο σκυλιά ... απορρίπτοντας την πραγματική φύση τους. 

Στον «Ιερό Λόχο», στο τομέα γυναικών μας έχουν δώσει χώρο και εμπιστοσύνη ώστε να ασχολούμαστε ενεργά με θέματα που άπτονται στη γυναικεία φύση, φυσικά υπό το πρίσμα της ιδεολογίας μας. Αυτό που με χαροποιεί στον «Ιερό Λόχο» είναι ότι δεν είναι ενας στενόμυαλος φορέας, αλλά είναι πολυπρόσωπος και κινηματικός.

Ποια τα μηνύματα που λαμβάνεις από τις Ελληνίδες που έρχονται σε επαφή μαζί σας;

Τα μηνύματα που λαμβάνω από τις Ελληνίδες έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Δίψα και ανάγκη για στήριξη και αξιοπρέπεια. Μου μιλούν για την πίεση που νιώθουν, για τον φόβο ότι η Πατρίδα και η Οικογένεια χάνουν το έδαφος τους. 

Οι μάνες μεταφέρουν τον φόβο τους, για το μέλλον των παιδιών τους. Πάνω απ’ όλα όμως, βλέπω γυναίκες που θέλουν να σταθούν ξανά όρθιες, δίπλα σε κάτι αυθεντικό και καθαρό. 

Αυτό είναι μεγάλη ικανοποίηση. Δυστυχώς ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αυτών των γυναικών είναι μονογονεϊκές οικογένειες που έχουν υποστεί όλο το βάρος μόνες τους.  

Είναι μαχήτριες της καθημερινότητας και παρόν σε κρίσιμους αγώνες. Χωρίς βέβαια να ακυρώνω τις υπόλοιπες. Υπάρχουν και νέες κοπέλες που συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνο ανδροκρατούμενος ο «χώρος» και συμμετέχουν και εκείνες ενεργά. 

Και έτσι αποδεικνύεται ότι οι γυναίκες ολοένα και περισσότερες επιλέγουν να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. Κοπέλες και μητέρες δείχνουν ότι ο αγώνας δεν έχει φύλλο, αλλά ψυχή.

Στο διαδίκτυο εμφανίζονται άνθρωποι που υπηρετούν το καθεστώς να ενοχλούνται από τις απόψεις σας, ποια η απάντηση σου;

Για αρχή θα πω ότι χαίρομαι που ενοχλούνται πολλοί, αυτό σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Όσοι ενοχλούνται από τις απόψεις μας δείχνουν ότι η αλήθεια, τους πονάει. 

Δεν μιλάμε για τις εντυπώσεις και το θεαθήναι αλλά για την πραγματικότητα, για την Πατρίδα, το Έθνος και τις αξίες μας όπου κάποιοι θέλουν να σβήσουν. 

Η αλήθεια όταν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους, φαίνεται  ενοχλητική. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να μας ελέγξουν ή να μας κατευθύνουν τους φοβίζει ακόμη περισσότερο. 

Εμείς δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω στις αξίες μας. Δεν επηρεαζόμαστε από όποιον υπηρετεί τα συμφέροντα τους, αν και είναι στενάχωρο όταν βλέπουμε να μην το αντιλαμβάνεται ο ελληνικός λαός, λόγω της αδιαφορίας που έχουν. 

Η δική μας αποστολή μας είναι ξεκάθαρη, να σταθούμε όρθιοι, να μιλήσουμε με θάρρος και να προστατεύσουμε τα πιστεύω μας με κάθε κόστος. 

Να κρατήσουμε ένα καθαρό ιδεολογικά «χώρο» με αξίες για την νέα γενιά όπου προσπαθούν να την εκφυλίσουν με κάθε ύπουλο μέσο. Είμαστε ο σπόρος που θα φέρει την άνοιξη.

Πες μας για την εκδήλωση σας της 29ης Νοεμβρίου στην Αθήνα για την οποία πιθανόν κάποιοι να ενοχληθούν.

Την 29η  Νοεμβρίου σας προσκαλούμε στην Αθήνα σε μια μοναδική εκδήλωση αφιερωμένη στη αληθινή Φιλοπατρία και την μυστηριακή Ορθοδοξία. 

Από τους αγώνες του χθες, που καθόρισε τον αγώνα και την ταυτότητα μας, μέχρι τις προκλήσεις και τις μάχες του σήμερα. Θα συνδεθούμε με την ιστορία και την παράδοση μας. 

Τρεις εξαιρετικοί ομιλητές θα μοιραστούν τη σοφία και την εμπειρία τους, ο ένας, μάλιστα, είναι ένα κομμάτι της νεότερης ιστορίας της προδομένης Βορείου Ηπείρου και μας τιμά πολύ η παρουσία του. 

Εμείς δεν εξαργυρώνουμε τις κρατικές δολοφονίες των Γκούμα και Κατσίφα με ψήφους εκλογές και προβολή στα ΜΜΕ.

Η βραδιά αυτή δεν θα είναι απλώς ομιλίες, αλλά μία υπενθύμιση ιδεών και αξιών. Σίγουρα θα αφυπνίσει, θα εμπνεύσει και θα θυμίσει σε όλους μας ότι η αφοσίωση, η τιμή και η πίστη στις ρίζες μας δεν θα σβήνουν με τον χρόνο. 

Είναι επίσης μια ευκαιρία να μοιραστούμε το όραμα μας και να νιώσουμε ότι είμαστε μέρος μιας μεγάλης αυτοργανωμένης κοινότητας όπου συνεχίζει την πίστη αυτή.

Τι απαντάς στην antifa και τα ΜΜΕ που σας λασπολογούν;

Δεν με τρομάζουν τόσο τα ΜΜΕ ή η παρακρατική antifa, τους ξέρουμε τι είναι και τι θα πούνε.  Ίσα ίσα μας κάνουν και διαφήμιση. 

Φοβούνται την κοινότητα που χτίζουμε σταθερά και με αξίες. Από την άλλη όμως έχουμε τα «δεξιά φιδάκια» που εισχώρησαν ως δήθεν εθνικιστές στον χώρο μας και τον φθείρουν σαν γάγγραινα από μέσα προς τα έξω. Η αλήθεια είναι ότι αυτοί που μας λασπολογούν δεν είναι αυτοί που είναι μακριά αλλά αυτοί που είναι δήθεν «συναγωνιστές» και κινούμαστε στο δήθεν ίδιο χώρο.  

Και για όσους δεν  καταλαβαίνουν τι εννοώ, αναφέρομαι στους μικρόψυχους που ο αγώνας τους είναι μόνο καρέκλες και προβολή και όχι εθνικός! Εδώ κολλάει μια παροιμία για αυτούς που τους αποδέχονται για συνεργασία και πολιτική διπλωματία ας το πούμε ευγενικά. 

«Όποιος μπλέκει φίδια στο σπίτι του, κάποια στιγμή θα τον δαγκώσουν»

Τέλος θα πω ότι πραγματικά δεν μας πτοεί κανένας. Εμείς εν αντίθεση με αυτούς δεν πολεμάμε για την προβολή ή για τις εντυπώσεις, αλλά για τις αξίες μας, για την Πατρίδα, το Έθνος και την Κοινωνική Δικαιοσύνη. 

Η σταθερότητα μας του πονάει  πιο πολύ. Οι μάσκες κάποια στιγμή πέφτουν και η σύγκριση θα φανεί. Αν φανεί η ανικανότητα τους, τότε μπορεί να χάσουν την πελατεία τους. Και αυτό είναι άλλη μία διαφορά μεταξύ μας. Εμείς δεν βλέπουμε τον κόσμο ως πελατεία.  

Ούτε έχουμε αυτοσκοπό μας την καρέκλα ούτε τα παίρνουμε από πρεσβείες και παραρτήματα κομμάτων. Έχουμε όραμα και μένουμε σταθερά στον στόχο μας με ειλικρινή και ουσιώδη παρουσία - συνεισφορά δίπλα στους Έλληνες.

Γιατί μια συμπατριώτισσα μας να ενταχθεί στις τάξεις σας;

Μια συναγωνίστρια, θα ενταχθεί σε εμάς γιατί μπορεί να γίνει μέρος ενός πραγματικού αγώνα, να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που δρουν με αλήθεια, ανιδιοτέλεια και συνέπεια. 

Που δεν φοβούνται  να συγκρουστούν για τα πιστεύω τους. Γιατί θα γίνει μέλος μιας μεγάλης οικογένειας που θέλει να αφήσει κάτι μοναδικό στα παιδιά της. 

Γιατί έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό πλαίσιο χτίζοντας σχέσεις, όχι μέσα από συμφέροντα αλλά μέσα από τον αγώνα.  Σε εμάς μπορεί να εμπνευστεί, να συνεισφέρει και να νιώσει ότι χτίζει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό της.

Ένα μήνυμα για την Ελληνίδα που μισεί την κατοχική εξουσία;

Το μήνυμα είναι ένα. Μην μένεις μόνο και μόνη στην αγανάκτηση. Σε εμάς θα βρεις ανθρώπους που σκέφτονται και δρουν όπως εσύ, που δεν υποχωρούν, που στέκονται σταθερά στις αξίες μας. 

Σε εμάς μπορείς να βρεις τη δύναμη, να συνεισφέρεις και να μετατρέψεις την Οργή σου σε Δράση ώστε να μένει στα λόγια. 

Γιατί στο τέλος της ιστορίας, όπως γίνεται συνήθως, όλοι θυμούνται αυτό που αφήνουν πίσω τους οι αγωνιστές. 

Την κληρονομιά που θα παραδώσουμε στους επόμενους, για τους αγέννητους και τους νεκρούς που λέει και ο Παλαμάς!

Ο αγώνας είναι μονόδρομος γιατί κανένα καθεστώς δεν τελειώνει από μόνο του. Αν είσαι σαν κι εμάς, η θέση σου είναι εδώ, στην οικογένεια του «Ιερού Λόχου»

Έλα να αγωνιστούμε μαζί για όσα αγαπάμε!

Δεν πρόκειται να τελειώσουν μαζί μας είτε μας πουν «φασίστες» είτε «σταγονίδια», είμαστε «Σπόροι Αφύπνισης» σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας, στρατόπεδα και γήπεδα!

Ούτε βήμα πίσω! Για τον Θεό τον Λαό και την Πατρίδα!

Στρατηγός Νικόλας Ντερτιλής: «Δεν μετανιώνω για όσα έγιναν γιατί είμαι Φασίστας»

 


«Το πιο αξιοσημείωτο απ’ όσα μάς έλεγε ο Ντερτιλής για την Μάχη της Μανσούρας και που έγκειτο η προσφορά του, για την οποία επαινέθηκε προσωπικά από τον Μακάριο, είναι το εξής: 

Στην Μάχη της Μανσούρας, οι Τούρκοι είχαν οχυρωθεί σε ισχυρή τοποθεσία με πολυβόλα και αντιαρματικά. Εκεί ο Ντερτιλής και η μονάδα του επιτέθηκε με εφ’ όπλου λόγχη και την ιαχή «Αέρα». 

Κατά την προέλαση, μέσα από τον ασύρματο, ο Ντερτιλής άκουσε τη φωνή του Γεωργίου Γρίβα να διατάζει παύση της επίθεσης. Να πάψει η επέλαση, να σταθούν σε σταθερό σημείο οι ελληνικές δυνάμεις, να καλυφθούν οι άνδρες από τα καταιγιστικά τουρκικά πυρά. 

Η φωνή του Γρίβα την ώρα εκείνη ήταν η φωνή της Λογικής. Ο Ντερτιλής άκουσε καθαρά τη φωνή της Λογικής να τον διατάσσει μέσα από τον ασύρματο. Χωρίς να το σκεφτεί στιγμή, τράβηξε το πιστόλι και πυροβόλησε τον ασύρματο. 

Και τότε η Λογική σώπασε, οι Έλληνες καταδρομείς προέλασαν, πήδηξαν μέσα στα χαρακώματα, έσφαξαν με τις ξιφολόγχες τους στρατιώτες του εχθρού, μπήκαν στο τούρκικο χωριό και το έκαναν στάχτη. 

Ο ασύρματος είχε σιγήσει, η Λογική είχε ξεχαστεί, οι Έλληνες είχαν νικήσει»

Μνήμη Yukio Mishima

του Ωρίωνος 

«Ο Mishima πήρε ένα από αυτά [ένα σπαθί] και μου έδειξε τη διαδικασία του χαρακίρι … Μετά είπε ότι θα μου δείξει πώς ένας Σαμουράι συνήθιζε να βοηθάει έναν φίλο του να κάνει χαρακίρι. 

Μου είπε να γονατίσω στο χαλί. Μπορούσα να νιώσω την κοφτερή άκρη του σπαθιού να αγγίζει σχεδόν το πίσω μέρος του λαιμού μου.

”Ήμουν τρομοκρατημένος”», έγραψε γι’ αυτόν ο φίλος του Philip Shabecoff.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1970, ο μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και πιστός στον «τρόπο των Σαμουράι» Yukio Mishima στάθηκε σε ένα μπαλκόνι μπροστά σε περίπου χίλιους στρατιωτικούς της διοίκησης του Ανατολικού Στρατηγείου των Χερσαίων Δυνάμεων Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας στο Τόκιο. 

Στη συνέχεια τους προέτρεψε να εξεγερθούν ενάντια στο μεταπολεμικό Σύνταγμα της Ιαπωνίας, το οποίο απαγορεύει στη χώρα να έχει στρατό και απαγορεύει τον πόλεμο. 

Στη συνέχεια επέστρεψε στο δωμάτιο όπου ο ίδιος και τέσσερις οπαδοί του είχαν οχυρωθεί και προχώρησε σε χαρακίρι – την τελετουργική ιαπωνική αυτοκτονία. 

Αυτό περιλάμβανε την εισχώρηση ενός κοφτερού ιαπωνικού σπαθιού στο στομάχι του και στη συνέχεια την αποκοπή του κεφαλιού του από έναν φίλο του που τον περίμενε. 

Την ημέρα του θανάτου του ο Mishima είχε παραδώσει στους εκδότες του τις τελευταίες σελίδες του Tennin Gosui (Η θάλασσα της Γονιμότητας), του απολογισμού του συγγραφέα για την Ιαπωνική εμπειρία του εικοστού αιώνα.

Ο Mishima μιλούσε όλο και περισσότερο για τις κενές, υλιστικές αξίες της μεταπολεμικής Ιαπωνικής κοινωνίας και για την ανάγκη να προωθηθεί η πειθαρχία και οι αρχές της Μεσαιωνικής Ιαπωνίας. 

Πίστευε ότι ένας τρόπος για να επανέλθουν τα παραδοσιακά ιδεώδη ήταν να αποκατασταθεί η θεϊκή υπόσταση του Αυτοκράτορα, κι ένας άλλος ήταν να ακολουθηθεί το Bushido (ο τρόπος των Σαμουράι. 

Αν και ισχυριζόταν ότι δεν ήταν μιλιταριστής, καθώς όπως συχνά έλεγε «… οι περισσότεροι ξένοι μπερδεύουν τον μιλιταρισμό με το πνεύμα των Σαμουράι»

Ο Mishima μιλούσε όλο και περισσότερο για τον θάνατο και θρηνούσε για την απουσία «μεγάλων αιτιών» για να πεθάνει κανείς στη σύγχρονη εποχή. 

Σε συνέντευξή του το 1970, περιέγραψε την αντίληψη των Σαμουράι για την αυτοκτονία ως «γενναίο χαρακίρι», σε αντίθεση με τη δυτική άποψη για την αυτοκτονία ως «ηττοπαθή».

 «Αυτές οι ηρωικές ψυχές, που φλέγονται μέσα στα κίτρινα κορμιά, έχουν μια ανησυχητική γοητεία. 

Εδώ νιώθεις πως βρίσκεσαι μακριά από το φωνακλάδικο χωριό, την Ευρώπη, και πως υπάρχει, πέρα από τη λευκή φυλή, ένας άλλος κόσμος, βαθύτερος και πιο επικίνδυνος, γιατί έχει περισσότερη δύναμη και χάρη. 

Περισσότερη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ασκητές ή πολεμιστές, αυτοί οι κίτρινοι αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν ένα πεδίο τιμής. 

Σαν ένα πολεμικό κατόρθωμα. 

Εξουσίαζε το κορμί και την ψυχή σου, γύμναζε τη θέλησή σου! 

Το ανώτατο αγαθό δεν είναι η ζωή, παρά το καθήκον και η τιμή.

Οι μικρόσωμοι τούτοι Γιαπωνέζοι  έχουν ένα σκοπό ανήλεο και σταθερό: 

να δημιουργήσουν ένα νέο ανθρώπινο τύπο που να μη φοβάται το θάνατο, αλλά που να διψάει το θάνατο σαν το υπέρτατο καθήκον της ζωής. 

Ένας Γιαπωνέζος Στρατηγός κήρυσσε στα στρατεύματά του στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο: 

"Δε σας στέλνω σε αβέβαιο, παρά σε βέβαιο θάνατο". 

Κι έτσι έδινε καρδιά στους στρατιώτες του.

"Το σπαθί είναι η υλοποιημένη μορφή της γιαπωνέζικης ψυχής", έλεγε μια μέρα ο Τόγκο, ο μεγάλος ναύαρχος, στον πρόεδρο Ρούσβελτ. Γιαπωνέζικο ατσάλι, που λυγίζει χωρίς να σπάζει. Λυγεράδα, αντοχή, σκληρότητα, άφραστο χαμόγελο»

Νίκος Καζαντζάκης - Ο Βραχόκηπος

Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ (The Voice of Hind Rajab) Trailer


 

Στην Κύπρο τα «Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα»

 

Έγινε bestseller στην Ρωσία

Ο ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος «Totemburg» εκτύπωσε ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της κυπριακής ιστορίας.

Το βιβλίο ξεκινάει με μία μικρή βιογραφία του αρχηγού του αγώνα της ΕΟΚΑ. 

Η τελευταία έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1965 από τον δημοσιογράφο των Cyprus Times, Τσάρλς Φόλεϋ.   

Τα « Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα» είναι ένα βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο και με πολλές φωτογραφίες. 

Η μετάφραση έγινε από την επαγγελματία μεταφράστρια  Ναταλία Χολμογκόροβα και από την ιστορικό και επιστημονική διορθώτρια Λίντια Αρντάμοβα.

Το βιβλίο περιέχει καταλόγους και ντοκουμέντα μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα ρωσικά όπως η προετοιμασία για την έναρξη του αγώνα, το πρώτο επαναστατικό φυλλάδιο της ΕΟΚΑ, το φυλλάδιο για την κατάπαυση του πυρός κ.α.

Στην Αγγλία το βιβλίο έχει εξαντληθεί και τα λίγα αντίτυπα που έμειναν πουλιούνται προς 150 λίρες Αγγλίας.

Στην Κύπρο το βιβλίο πωλείται από τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου στη Λεμεσό και Ελλάς στην Λευκωσία. 

Μερικά αντίτυπα υπάρχουν στο μουσείο του Διγενή στη Λεμεσό και του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά.

Οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου τονίζουν πως «για τον μέσο Ρώσο τουρίστα η Κύπρος είναι ένας προορισμός για παραλίες, ήλιο και για θρησκευτικά προσκυνήματα. 

Όμως υπάρχουν και τα μνημεία που έχουν σχέση με τον επαναστατικό αγώνα για την ελευθερία. 

Θα ήταν υπέροχο αν υπήρχε ένα ρεύμα τουριστών που θα επισκέπτονταν τα μνημεία και τα μουσεία της ΕΟΚΑ. 

Το βιβλίο θα ήταν χρήσιμο και για τους πολλούς Ρώσσους που κατοικούν στην Κύπρο γιατί θα τους βοηθήσει  να καταλάβουν την κουλτούρα, την ιστορία και τους ανθρώπους της Κύπρου».

Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου σκέφτονται να εκδώσουν και άλλα βιβλία σχετικά με την ΕΟΚΑ.

Guerra · SPQR


 

Wolfnacht "Der Heldenarchetyp" (Intro)


 

Γεώργιος Κατσάνης, ο διοικητής του Αγίου Ιλαρίωνα και η κληρονομιά του: κυκλοφορεί στις 28/11 (της Αγγελικής Γ. Κατσάνη)


 

Alessandro Pavolini: Ο τελευταίος ένοπλος ποιητής (https://theostyghskompania.blogspot.com/)

 

Μια εισαγωγή για το βιβλίο "L’ultimo poeta armato" του Massimiliano Soldani

Ο μύθος, από τα πιο αρχαία χρόνια, κρύβει μέσα του μια πρωταρχική και μυστηριώδη δύναμη. Ο μύθος, μέσω συμβόλων και εικόνων, μας μιλά - τεχνικά μάς «αφηγείται» - μας καλεί σε δράση, σε πίστη σ’ ένα αρχέτυπο. Στην περίπτωση του Alessandro Pavolini, η πίστη στο φασισμό. 

Η τέλεια και συμμετρική ταύτιση του γραμματέα του Partito Nazionale Fascista με τον αρχέτυπο μύθο του (τον φασισμό του Sansepolcro, τον αυθεντικό squadristismo των απαρχών) ήταν αυτό που κατέστησε και τον ίδιο μύθο. 

«Μια Ιδέα ζει στην πληρότητα της και δοκιμάζεται στο βάθος της όταν ο θάνατος για χάρη της δεν είναι μεταφορικός όρκος, αλλά καθημερινή πράξη»: έτσι εξέφρασε ο Alessandro Pavolini, με τραγικά συγκινητική πρόζα, την ουσία του φασιστικού ιδανικού, της αταλάντευτης πίστης στο φασισμό, που δεν ήταν τίποτε άλλο από πίστη στον ίδιο τον εαυτό, στην ίδια του τη μοίρα, που ελεύθερα είχε επιλέξει.

Χωρίς να χρειάζεται να επιστρατεύσουμε τον Sorel, είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε ότι, ειδικά στη σύγχρονη εποχή, η συμμόρφωση σ’ έναν μύθο, σε μια εικόνα του εαυτού και της κοινότητας, είναι μια κατεξοχήν επαναστατική πράξη. 

Κι αυτό διότι, στη «ρευστή κοινωνία» και στο πλήρως πραγματοποιημένο μηδενισμό, γύρω μας γίνεται αισθητή μια υποδόρια άρνηση απέναντι σε ό,τι είναι Μορφή, σε ό,τι είναι δομημένο, που είναι γλυπτική του εαυτού, που έχει χτιστεί με αυταπάρνηση και μέσα από την καταστροφή του εγωιστικού και μικροαστικού «εγώ» μια άρνηση απέναντι σε ό,τι είναι όμορφο γιατί αυθεντικό, που είναι συγκλονιστικό επειδή, εν τέλει, είναι τρομακτικά αληθινό.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, δηλαδή για να εξορκίσει την ηλιακή ομορφιά του ενσαρκωμένου και βιωμένου μύθου, η λέξη - κλειδί του ζηλόφθονου αστού έγινε «απομυθοποίηση». Κάτι εντελώς διαφορετικό από την απομυστικοποίηση, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την αποκάλυψη ενός τεχνητού ψεύδους. 

Όχι, η απομυθοποίηση είναι μια διαδικασία πολύ πιο λεπτή και κατάφωρα δειλή. Συνίσταται, στην τελική, στη συκοφάντηση της αυθεντικότητας, στην καταρράκωση του μεγαλείου και των υψηλότερων κορυφών της ύπαρξης στις αισχρές χαμέρπειες των νάνων ...

Το να είσαι πιστός στον μύθο σου είναι πράγματι το χειρότερο έγκλημα στα μάτια του πολιτικά ορθού αστού, ο οποίος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κηρύσσει τη σύνεση, την λιποταξία, τον πιο καθυστερημένο ατομικισμό. Γι’ αυτό και το αστραφτερό πνεύμα του Pavolini επιχειρήθηκε πολλές φορές να απομυθοποιηθεί. Μάταια όμως, γιατί το βασίλειο των αετών δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι το κακαρίζον κοτέτσι τους.

Αλλά πώς μπορούσαν, άλλωστε, να συγχωρήσουν στον Pavolini τον δημιουργό των Littoriali, του Maggio Musicale Fiorentino, των Rassegne d’Arte, της Fiera del Libro, του Teatro Sperimentale dei Guf κ.ά. πώς να συγχωρήσουν σε αυτόν τον άνθρωπο της βαθιάς, εκλεπτυσμένης και ζωντανής κουλτούρας το ότι υπήρξε φασίστας; 

Και ακόμη περισσότερο: πώς να του συγχωρήσουν ότι ενσάρκωσε τόσο πιστά την φασιστική ιδέα ώστε να θυσιαστεί γι’ αυτήν, την ίδια ώρα που όλοι οι άλλοι πρόδιδαν, κρύβονταν, εκπορνεύονταν;

«Οι Brigate Nere πότε εμφανίστηκαν; Όταν οι άλλοι διαλύονταν κι εμείς συναθροιστήκαμε. Άλλοι αφαιρούσαν το διακριτικό και εμείς ξαναφορέσαμε τη μαύρη πουκαμίσα. Άλλοι προσπαθούσαν να ξεχαστούν κι εμείς θυμηθήκαμε. Θυμηθήκαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε, τις πίστεις που ορκιστήκαμε, τους συντρόφους που χάσαμε. Εμείς θα θυμόμαστε πάντα». Ιδού, η πίστη στον μύθο και στο ιδανικό σου: αυτό δεν μπορούσαν με τίποτα να του το συγχωρήσουν οι φθονεροί και οι καιροσκόποι.

Σήμερα, η δεύτερη και εκτενώς εμπλουτισμένη έκδοση του L’ultimo poeta armato. Alessandro Pavolini segretario del Pfr (Seb, σελ. 436, €24) του Massimiliano Soldani, που κυκλοφόρησε πρόσφατα πάνω από μια δεκαετία μετά την πρώτη (1999), μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τον μύθο του Alessandro Pavolini.

Το έργο του Soldani, εμπλουτισμένο μάλιστα με μια υπέροχη εισαγωγή του Gabriele Adinolfi, αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα επαρκούς και μη συμμορφωμένης ιστοριογραφίας, που αποφεύγει μια τυπική παγίδα στην οποία συχνά πέφτει ο ποικιλόμορφος χώρος του νεοφασισμού: τη μετατροπή του ιδρυτή των Brigate Nere σε ένα αγιογραφικό εικονίδιο. 

Να θυμόμαστε τον Pavolini μόνο ως τον ήρωα που αντιστέκεται μέχρι τέλους, μέχρι την τελευταία σφαίρα, είναι κι αυτός ένας τρόπος, δηλαδή, να αποδυναμώσουμε τη μορφή του. Γιατί ο Pavolini, πριν από την ύψιστη και ηρωική θυσία, ήταν ένας άνθρωπος που έζησε, που αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή για κάτι απολύτως συγκεκριμένο.

Ο συγγραφέας, πράγματι, χάρη σε μια σπάνια κυριαρχία των πηγών, ανασυνθέτει με ακρίβεια τα πολλά στάδια της πολιτιστικοπολιτικής μάχης του Pavolini, από τα χρόνια του Bargello μέχρι τα τελευταία του μέτρα ως γραμματέας του PNF. Από τις σελίδες του έργου του Soldani, προκύπτει καθαρά ο φασισμός για τον οποίο πάλεψε ο Pavolini.

Όχι ο «φασισμός» των συνοδοιπόρων, των συντηρητικών και των φιλελεύθερων με orbace, αλλά ο φασισμός των πρώτων squadristi, ο φασισμός ως καθολική κουλτούρα, ο κορπορατισμός που επιδιώκει κοινωνική επανάσταση, η κοινωνικοποίηση που εισάγει τους εργάτες στη διαχείριση των επιχειρήσεων: είναι, εν τέλει, ο υπέροχος μουσολινικός φασισμός, κοινωνικός και εθνικός, ο φασισμός ο απέραντος και κόκκινος.

Και ας μην υποτιμάται αυτό το σημείο. Αν για είκοσι χρόνια πολλοί κατασκεύασαν έναν φασισμό στα μέτρα τους, ο Pavolini, αντίθετα, χωρίς βεβαίως να αρνείται τη συζήτηση και την εποικοδομητική κριτική, παρέμεινε πάντα πιστός στον αρχικό και επαναστατικό φασισμό. 

Και αυτό είναι ακόμη σημαντικότερο αν αναλογιστούμε ότι όλοι αυτοί οι διάφοροι «φασισμοί» επέζησαν μεταπολεμικά και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να συνυπάρχουν στον λεγόμενο «χώρο» του νεοφασισμού.

Με άλλα λόγια λοιπόν, η εις βάθος γνώση της προσωπικότητας του Pavolini χάρη σε αυτό το βιβλίο μάς βοηθά να μη χάσουμε από τα μάτια μας τον πολικό αστέρα: δηλαδή τον αυθεντικό και γνήσιο φασισμό, εκείνον με τη μαύρη πουκαμίσα. 

Τον φασισμό τον αριστοκρατικό ως λαϊκό, τον αυτοκρατορικό ως εθνικό, τον πολιτισμικό γιατί ενσαρκώνει την δράση. Εκείνον τον φασισμό που υπήρξε πραγματικά η «ποίηση του 20ού αιώνα».

https://theostyghskompania.blogspot.com

Ernst Jünger: «Εθνικισμός» και Εθνικισμός (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Συνεχίζω με ακόμη ένα άρθρο του Ernst Jünger, από την εφημερίδα «Das Tagebuch», όπου με τον καυστικό του τρόπο αλλά κυρίως με την διανοητική και κριτική καθαρότητα που τον χαρακτήριζε πάντα στα γραπτά του, περιγράφει την επικαιρότητα της εποχής του.

«Das Tagebuch», 21 Σεπτεμβρίου 1929

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Somos Pueblo Peronista


 

Η σύγκρουση του Γεωργίου Γρίβα με την 21η Απριλίου και μια αναφορά για την ... «μαϊμού» του Παπαδόπουλου

 


γράφει ο Έχεμος

Πολλά τα παραμύθια σχετικά με τον Σπύρο Μαρκεζίνη που τον έχουν ηρωοποιήσει οι αφελείς υπερασπιστές της 21ης Απριλίου στο όνομα της «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος, δηλαδή της επαναφοράς στην εξουσία των παλαιών πολιτικών και κυρίως των Καραμανλικών. 

Ο λεγόμενος και «πίθηκος» ή «μαϊμού» όπως τον φώναζε η Φρειδερίκη, γέννημα θρέμμα του αστικού παλαιού πολιτικού κόσμου, υπεύθυνος για την υποτίμηση της δραχμής με συνέπεια την εποχή εκείνη να ευνοηθούν οι εταιρίες εισαγωγών και το ντόπιο κεφάλαιο και οι μικροκαταθέτες να έρθουν σε απόγνωση. 

Υπήρξε φανατικός εχθρός του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα σε διαρκή διαμάχη με τον Παπάγο για το Κυπριακό, θαυμαστής του Λένιν και της ΕΣΣΔ ... ενώ μόνο του μέλημα δεν ήταν άλλο παρά το να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. 

Όπως και ο Κασιδιάρης που δεν τον μέλει τίποτε άλλο παρά πως να γίνει και αυτός βουλευτής και μάλιστα είχε προτείνει στην Βουλή τον υιό του Μαρκεζίνη τον άνθρωπο της Ελισάβετ ως έκτακτο πρωθυπουργό το 2011! 

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης στα πλαίσια της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» του Απριλιανού καθεστώτος επέλεξε ως πρώτη κίνηση να έχει για δεξί του χέρι τον γνωστό Ευταξία!

Ως γνωστόν ο τελευταίος ήταν προστάτης (και όχι μόνο) του Καραμανλή, ενώ στην μεταπολίτευση το δημοκρατικό καθεστώς καθόλου τυχαία τον κάλυψε από κάθε πιθανή δίωξη για το όποιο αμαρτωλό παρελθόν και κυρίως για τους θανάτους πέριξ του Πολυτεχνείου.

 Υπήρξε ο ίδιος τόσο ευγνώμων προς τον Παπαδόπουλο ... που έσπευσε να τον καταγγείλει για την οικονομική του πολιτική το ΄78!

Χειρόγραφο σημείωμα του Διγενή, ημερομηνίας 14/5/1972 και δημοσιευμένο, καταπέλτης εναντίον της δικτατορίας, αναφέρει:

«Όσον αφορά στην Χούνταν αυτή μας πολεμά άγρια εδώ, αλλά θα φάει και αυτή το κεφάλι της, στην Κύπρο. Τα όργανά της ψάχνουν να αποκαλύψουν πού μένω, αλλά έστειλα την απάντησίν μου. 

Προσπάθησαν να εισχωρήσουν εις την Οργάνωσίν μου, αλλά συνέτριψα πάσαν απόπειράν των. 

Οι ελάχιστοι οπαδοί των αποπέμφθησαν και παρακολουθούνται. Με την συμπεριφοράν των θα μείνουν άνευ συμμάχων εις Κύπρον. 

Η πολιτική της Χούντας εις Κύπρον και αντεθνική είναι και ακατανόητος. Η απόφασίς μου είναι να προχωρήσω μόνος και είμαι βέβαιος ότι θα αντεπεξέλθω».

Η Χούντα των Αθηνών με δήλωση του υφυπουργού Βύρωνα Σταματόπουλου καταδίκαζε την ίδρυση της ΕΟΚΑ Β' στις 13 Οκτωβρίου 1972:

"Η θέσις της Ελληνικής Κυβερνήσεως επί του Κυπριακού είναι γνωστή. 

Υποστηρίζομεν τας ενδοκυπριακάς συνομιλίας, αι οποίαι συνιστούν την ορθήν οδόν προς την εξεύρεσιν δικαίας και ειρηνικής λύσεως. 

Διά τούτο η Ελλάς καταδικάζει την προσφυγήν εις τη βίαν οθενδήποτε προερχομένην".

Στις 24 Αυγούστου του 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος προχώρησε σε διάγγελμα, το οποίο μεταδόθηκε από το ΡΙΚ. Σε αυτό τονίζονταν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:

"Το Εθνικόν Κέντρον αποδοκιμάζει δημοσίως τας ενεργείας τής παρανόμου Οργανώσεως του στρατηγού Γρίβα, αι οποίαι υπονομεύουν την πολιτικήν του Εθνικού Κέντρου..."

Ο δικτάτορας καλούσε τον Γρίβα "να παύσει πάραυτα την ένοπλον δράσιν και να διαλύσει την Οργάνωσίν του".

Εξάλλου ο Γρίβας είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Παπαδόπουλο από την περίοδο της Οργανώσεως Χ, ο οποίος Παπαδόπουλος τον είχε υπό κατ' οίκον περιορισμό στο Χαλάνδρι.

Επίσης υπάρχει χειρόγραφη καταχώρηση του Διγενή στο ημερολόγιο του ημερομηνίας 20/1/1974, 7 μέρες πριν το θάνατό του:

“Γνωρίζω εις ΝΕΣΤΟΡΑ (Σωκράτη Ηλιάδη) αποκαλυφθείσαν υπό ΔΑΜΟΝΟΣ (Μάριο Χριστοδουλίδη) συνωμοσίαν εναντίον μου, υπό της νυν κυβερνούσης εν Ελλάδι κλίκας…”

Είναι γνωστό ότι τον Σεπτέμβριο του 1973 ο Στρατηγός είχε κατηγορήσει δημόσια τη Χούντα ότι είχε αποστείλει 4 Ταγματάρχες από την Αθήνα στην Κύπρο για να τον δολοφονήσουν. 

Αυτοί τον αποκάλεσαν δημοσίως συκοφάντη μέσω ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στις 25 Σεπτεμβρίου 1973, με τον Γρίβα να τους απαντά στις 28/09/1973 ξανά με νέα γραπτή ανακοίνωση ότι:

"Δεν υπήρξαμεν ποτέ συκοφάνται και τον χαρακτηρισμόν αυτόν τον επιστρέφομεν εις εκείνους οι οποίοι μας τον απένειμαν. 

Το ότι έσπευσαν οι υβρισταί μας να μας αποκαλέσουν συκοφάντας κλπ. πριν ή ακόμη εξετάσουν την υπόθεσιν και πριν ή τους γνωρίσωμεν τα ονόματα των αξιωματικών, τα οποία τώρα ζητούν, αυτό και μόνον αρκει διά να καταδειχθή ότι εις αυτούς υπάρχει πολλή επιπολαιότης ή προκατάληψις εναντίον μας".

Η σύζυγος του Mamdani (άρθρο αφιερωμένο στα μέλη αριστερίστικων οργανώσεων και των «αντιφασιστικών μετώπων λαϊκού αγώνα» που κρύβουν την αλήθεια για την Συρία και πριμοδοτούν τον κρατικό αντιφασισμό)


link: Ήρωας της woke Αριστεράς, ο Ζόραν Μαμντάνι και η νέα μητρόπολη της παγκοσμιοποίησης 

γράφει ο Αλεξόπουλος Στέλιος

Πίσω από το αθώο πρόσωπο της συζύγου του Zohran Mamdani, μιας Σύριας Μουσουλμάνας ονόματι Rama Duwaji, η οποία έχει αποκτήσει φήμη ως εικονογράφος και καλλιτέχνης, κρύβεται μια «πολιτική μαινάδα» που μολύνει την κοινωνία με προπαγάνδα, παρόμοια με αυτήν του περιούσιου πατριού του Zohran, ο οποίος διηύθυνε την προπαγάνδα για το γνωστό παραμύθι μέσω της τέχνης του. 

Η Rama Duwaji έχει εμπλακεί εδώ και καιρό σε έργα που απεικονίζουν Σαλαφιστικές αφηγήσεις και υποστήριζε την καταστροφή της κυβέρνησης του Assad μέσω των καλλιτεχνικών μέσων. 

Έχει συνεργαστεί και έχει εμφανιστεί σε πολλές φιλοσιωνιστικές εκπομπές και περιοδικά, συμμετέχοντας σε στημένα σενάρια για χρόνια, αυτό το ανακαλύπτει κάποιος μόλις ερευνήσει κανείς σε βάθος το έργο της.

Η καριέρα της αντικατοπτρίζει ένα γνωστό μοτίβο που χρησιμοποιείται από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και τα δίκτυα προπαγάνδας, ειδικά την CIA, η οποία εδώ και δεκαετίες έχει χρησιμοποιήσει την εικόνα του «πόνου και της ταλαιπωρίας των γυναικών» ως ψυχολογικό όπλο για να δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων και την πολιτιστική διείσδυση. 

Η γλώσσα της ενσυναίσθησης της τέχνης στρέφεται σε ένα εργαλείο ήπιας δύναμης για να ανθρωποποιήσει τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις και να σβήσει τα εγκλήματα που διαπράττουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Τα ψέματα και η προπαγάνδα κατά του Άσαντ, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων φυλακών έχουν ήδη διαψευστεί. 

Αλλά ποιοι ήταν οι κύριοι προπαγανδιστές πίσω από αυτές τις ψυχολογικές επιχειρήσεις που βασίζονται στην τέχνη; 

Η Rama Duwaji παραμένει σιωπηλή και έχει αγνοήσει την υπόθεση της Nagham Issa, η οποία απήχθη βίαια και παντρεύτηκε με την βία Σαλαφιστές. Δεν βλέπει πια τα διασκορπισμένα πτώματα Σύριων γυναικών κατά μήκος της παράκτιας περιοχής εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις ορδές του μακελάρη Τζολάνι.

Αυτή τη στιγμή, όλες οι λεγόμενες «φιλο-Συριακές» θέσεις της και η υποτιθέμενη «οδύνη για τις Συριακές γυναίκες» έχουν εξαφανιστεί. 

Παραμένει σιωπηλή για τη σφαγή περίπου 20.000 Σύριων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων γυναικών και παιδιών, και τη μακρά λίστα των απαχθέντων Σύριων γυναικών από τους πράκτορες της Αμερικής στη Συρία. 

Η υποκρισία σας «αντιφασίστες αριστεριστές των μετώπων του λαϊκού αγώνα» μυρίζει πτωμαΐνη!

Ακούστε το καλά «σύντροφοι»: Αν κάποιοι υπερασπίστηκαν τον Συριακό λαό όλα αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι «φασίστες» του Αραβικού Συριακού Στρατού οι συναγωνιστές του Σοσιαλοεθνικιστικού SSNP και οι μαχητές της Hezbollah!

BUF: 16 Νοεμβρίου 1896 γεννιέται ο Sir Oswald Mosley (https://anaktisi-mag.gr/)

 

Ο Μόσλεύ εμπνεύσθηκε την “Βρετανική Ένωση Φασιστών” μετά την επίσκεψη του το 1932 στην εθνικιστική Ιταλία όπου γοητεύθηκε από το σύστημα του κορπορατισμού. 

Είχε για σύνθημα το “Η Βρετανία στους Βρετανούς” και σήμα τον κεραυνό, σύμβολο της δράσης. Τα δε μέλη της ντυνόταν στα μαύρα, όπως οι Ιταλοί Μελανοχίτωνες. 

Όμως ο φασισμός του Μόσλεϋ ήταν μια καθαρά δικιά του σύνθεση, όπου θα ένωνε όλα τα στοιχεία που τον ήδη τον χαρακτήριζαν ως πολιτικό και ως άτομο από την στιγμή που πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο που υπήρξε βουλευτής πρώτα του Συντηρητικού και μετέπειτα του Εργατικού Κόμματος

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο Ernst Jünger και η εθνική επανάσταση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Η 16η Αυγούστου 1922 είναι μια σημαντική ημερομηνία στην ιστορία του γερμανικού εθνικισμού. Εκείνη την ημέρα έγινε η πρώτη έξοδος σε ισχύ των SA, της παραστρατιωτικής οργάνωσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ακόμη στα σπάργανα. 

Συγκέντρωσε οκτακόσιους άνδρες στην Königsplatz του Μονάχου, όπου υπήρχαν ήδη τριάντα χιλιάδες μέλη των “Bund Oberland” του Franz von Epp, των “Bund Bayern und Reich” και των “Reichsflagge” του Ernst Rohm. 

Ήταν οι κύριες ομάδες του εθνικού ριζοσπαστισμού που υπήρχαν στη Βαυαρία, αποτελούμενοι σχεδόν εξ ολοκλήρου από πρώην μαχητές και πρώην μέλη των Freikorps.

 Επρόκειτο για διαμαρτυρία ενάντια στον «νόμο για την προστασία της Δημοκρατίας», που απειλούσε να προχωρήσει αυστηρά κατά του εξτρεμισμού. 

Όταν με αφορμή το Putsch της 8ης Νοεμβρίου 1923, η «επαναστατική Δεξιά» ανέλαβε και πάλι δράση, ήταν οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Εθνικιστές που στέκονταν δίπλα - δίπλα. Και στους δύο, η παρουσία πρώην μαχητών ήταν πολύ μεγάλη. 

Στις έντονες ώρες του Putsch, περίπου χίλιοι δόκιμοι της σχολής πεζικού του Μονάχου εγκατέλειψαν τους στρατώνες τους και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Gerhard Rossbach, ενός από τους πιο διάσημους ηγέτες των Freikorps, με τον οποίο παρέλασαν «με πανό με σβάστικα και με τη συνοδεία μιας μπάντας για να ενωθούν με τον Hitler και τον Ludendorff»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Μνήμη José Antonio Primo de Rivera


«Κανείς δεν ρισκάρει ποτέ τη ζωή του για ένα υλικό αγαθό. Τα υλικά αγαθά, όντας συγκρίσιμα μεταξύ τους, τοποθετούνται πάντα κάτω από το ανώτερο αγαθό που είναι η Ζωή. 

Η στιγμή που ένας άνθρωπος ρισκάρει μια άνετη ζωή ή οικονομικά πλεονεκτήματα είναι όταν νιώθει να τον γεμίζει ένας μυστικιστικός ενθουσιασμός για τη θρησκεία, την πατρίδα ή την τιμή, ή από μια νέα αίσθηση της κοινωνίας στην οποία ζει»

«Το φιλελεύθερο κράτος μας προσέφερε οικονομική δουλεία, λέγοντας στους εργάτες με τραγικό σαρκασμό: 

«Είστε ελεύθεροι να εργάζεστε όπως θέλετε. Κανείς δεν μπορεί να σας αναγκάσει να αποδεχτείτε αυτόν ή τον άλλον όρο. Αλλά επειδή είμαστε πλούσιοι, σας προσφέρουμε τις συνθήκες στις οποίες πιστεύουμε. Εσείς οι ελεύθεροι πολίτες, αν δεν τις θέλετε, δεν είστε υποχρεωμένοι να τις αποδεχτείτε.  Αλλά εσείς, οι φτωχοί πολίτες, αν δεν αποδεχτείτε τις συνθήκες που επιβάλλουμε, θα λιμοκτονήσετε, οπλισμένοι με την απόλυτη φιλελεύθερη αξιοπρέπεια». 

Έτσι, σε χώρες όπου έχουν ιδρυθεί τα πιο λαμπρά κοινοβούλια και οι πιο ολοκληρωμένοι δημοκρατικοί θεσμοί, αρκεί να μετακινηθείτε μερικές εκατοντάδες μέτρα από τις πολυτελείς γειτονιές για να βρεθείτε σε βρώμικες φτωχογειτονιές, όπου οι εργάτες και οι οικογένειες τους ζουν συνωστισμένοι σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον. 

Από όλα αυτά γεννήθηκε ο σοσιαλισμός και δικαίως (δεν κρύβουμε καμία αλήθεια). 

Οι εργάτες έπρεπε να αμυνθούν ενάντια σε ένα σύστημα που προσέφερε μόνο υποσχέσεις δικαιωμάτων, αλλά έδινε ελάχιστη προσοχή στο να τους παρέχει μια δίκαιη ζωή. 

Ο σοσιαλισμός, μια θεμιτή αντίδραση στη φιλελεύθερη δουλεία, κατέληξε να ξεστρατίσει, επειδή αρχικά στράφηκε σε μια υλιστική ερμηνεία της ζωής και της ιστορίας, έπειτα σε ένα αίσθημα αντιποίνων και τέλος στις διακηρύξεις του δόγματος της ταξικής πάλης. 

Και για αυτό πρέπει να απομαρξιστοποιήσουμε τον σοσιαλισμό».

Jose Antonio Primo deRivera - Ομιλία που εκφωνήθηκε στο θέατρο "La Commedia" στη Μαδρίτη, 29 Οκτωβρίου 1933 

«Το όνειρο μου είναι εκείνο της πατρίδας, του ψωμιού και της δικαιοσύνης για όλους τους Ισπανούς, αλλά ιδιαίτερα για εκείνους που δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με την πατρίδα γιατί τους λείπει το ψωμί και η δικαιοσύνη»