Μνήμη Yukio Mishima

του Ωρίωνος 

«Ο Mishima πήρε ένα από αυτά [ένα σπαθί] και μου έδειξε τη διαδικασία του χαρακίρι … Μετά είπε ότι θα μου δείξει πώς ένας Σαμουράι συνήθιζε να βοηθάει έναν φίλο του να κάνει χαρακίρι. 

Μου είπε να γονατίσω στο χαλί. Μπορούσα να νιώσω την κοφτερή άκρη του σπαθιού να αγγίζει σχεδόν το πίσω μέρος του λαιμού μου.

”Ήμουν τρομοκρατημένος”», έγραψε γι’ αυτόν ο φίλος του Philip Shabecoff.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1970, ο μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και πιστός στον «τρόπο των Σαμουράι» Yukio Mishima στάθηκε σε ένα μπαλκόνι μπροστά σε περίπου χίλιους στρατιωτικούς της διοίκησης του Ανατολικού Στρατηγείου των Χερσαίων Δυνάμεων Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας στο Τόκιο. 

Στη συνέχεια τους προέτρεψε να εξεγερθούν ενάντια στο μεταπολεμικό Σύνταγμα της Ιαπωνίας, το οποίο απαγορεύει στη χώρα να έχει στρατό και απαγορεύει τον πόλεμο. 

Στη συνέχεια επέστρεψε στο δωμάτιο όπου ο ίδιος και τέσσερις οπαδοί του είχαν οχυρωθεί και προχώρησε σε χαρακίρι – την τελετουργική ιαπωνική αυτοκτονία. 

Αυτό περιλάμβανε την εισχώρηση ενός κοφτερού ιαπωνικού σπαθιού στο στομάχι του και στη συνέχεια την αποκοπή του κεφαλιού του από έναν φίλο του που τον περίμενε. 

Την ημέρα του θανάτου του ο Mishima είχε παραδώσει στους εκδότες του τις τελευταίες σελίδες του Tennin Gosui (Η θάλασσα της Γονιμότητας), του απολογισμού του συγγραφέα για την Ιαπωνική εμπειρία του εικοστού αιώνα.

Ο Mishima μιλούσε όλο και περισσότερο για τις κενές, υλιστικές αξίες της μεταπολεμικής Ιαπωνικής κοινωνίας και για την ανάγκη να προωθηθεί η πειθαρχία και οι αρχές της Μεσαιωνικής Ιαπωνίας. 

Πίστευε ότι ένας τρόπος για να επανέλθουν τα παραδοσιακά ιδεώδη ήταν να αποκατασταθεί η θεϊκή υπόσταση του Αυτοκράτορα, κι ένας άλλος ήταν να ακολουθηθεί το Bushido (ο τρόπος των Σαμουράι. 

Αν και ισχυριζόταν ότι δεν ήταν μιλιταριστής, καθώς όπως συχνά έλεγε «… οι περισσότεροι ξένοι μπερδεύουν τον μιλιταρισμό με το πνεύμα των Σαμουράι»

Ο Mishima μιλούσε όλο και περισσότερο για τον θάνατο και θρηνούσε για την απουσία «μεγάλων αιτιών» για να πεθάνει κανείς στη σύγχρονη εποχή. 

Σε συνέντευξή του το 1970, περιέγραψε την αντίληψη των Σαμουράι για την αυτοκτονία ως «γενναίο χαρακίρι», σε αντίθεση με τη δυτική άποψη για την αυτοκτονία ως «ηττοπαθή».

 «Αυτές οι ηρωικές ψυχές, που φλέγονται μέσα στα κίτρινα κορμιά, έχουν μια ανησυχητική γοητεία. 

Εδώ νιώθεις πως βρίσκεσαι μακριά από το φωνακλάδικο χωριό, την Ευρώπη, και πως υπάρχει, πέρα από τη λευκή φυλή, ένας άλλος κόσμος, βαθύτερος και πιο επικίνδυνος, γιατί έχει περισσότερη δύναμη και χάρη. 

Περισσότερη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ασκητές ή πολεμιστές, αυτοί οι κίτρινοι αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν ένα πεδίο τιμής. 

Σαν ένα πολεμικό κατόρθωμα. 

Εξουσίαζε το κορμί και την ψυχή σου, γύμναζε τη θέλησή σου! 

Το ανώτατο αγαθό δεν είναι η ζωή, παρά το καθήκον και η τιμή.

Οι μικρόσωμοι τούτοι Γιαπωνέζοι  έχουν ένα σκοπό ανήλεο και σταθερό: 

να δημιουργήσουν ένα νέο ανθρώπινο τύπο που να μη φοβάται το θάνατο, αλλά που να διψάει το θάνατο σαν το υπέρτατο καθήκον της ζωής. 

Ένας Γιαπωνέζος Στρατηγός κήρυσσε στα στρατεύματά του στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο: 

"Δε σας στέλνω σε αβέβαιο, παρά σε βέβαιο θάνατο". 

Κι έτσι έδινε καρδιά στους στρατιώτες του.

"Το σπαθί είναι η υλοποιημένη μορφή της γιαπωνέζικης ψυχής", έλεγε μια μέρα ο Τόγκο, ο μεγάλος ναύαρχος, στον πρόεδρο Ρούσβελτ. Γιαπωνέζικο ατσάλι, που λυγίζει χωρίς να σπάζει. Λυγεράδα, αντοχή, σκληρότητα, άφραστο χαμόγελο»

Νίκος Καζαντζάκης - Ο Βραχόκηπος

Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ (The Voice of Hind Rajab) Trailer

 

Στην Κύπρο τα «Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα»

 

Έγινε bestseller στην Ρωσία

Ο ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος «Totemburg» εκτύπωσε ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία της κυπριακής ιστορίας.

Το βιβλίο ξεκινάει με μία μικρή βιογραφία του αρχηγού του αγώνα της ΕΟΚΑ. 

Η τελευταία έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1965 από τον δημοσιογράφο των Cyprus Times, Τσάρλς Φόλεϋ.   

Τα « Απομνημονεύματα του Στρατηγού Γρίβα» είναι ένα βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο και με πολλές φωτογραφίες. 

Η μετάφραση έγινε από την επαγγελματία μεταφράστρια  Ναταλία Χολμογκόροβα και από την ιστορικό και επιστημονική διορθώτρια Λίντια Αρντάμοβα.

Το βιβλίο περιέχει καταλόγους και ντοκουμέντα μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα ρωσικά όπως η προετοιμασία για την έναρξη του αγώνα, το πρώτο επαναστατικό φυλλάδιο της ΕΟΚΑ, το φυλλάδιο για την κατάπαυση του πυρός κ.α.

Στην Αγγλία το βιβλίο έχει εξαντληθεί και τα λίγα αντίτυπα που έμειναν πουλιούνται προς 150 λίρες Αγγλίας.

Στην Κύπρο το βιβλίο πωλείται από τα βιβλιοπωλεία Κυριάκου στη Λεμεσό και Ελλάς στην Λευκωσία. 

Μερικά αντίτυπα υπάρχουν στο μουσείο του Διγενή στη Λεμεσό και του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά.

Οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου τονίζουν πως «για τον μέσο Ρώσο τουρίστα η Κύπρος είναι ένας προορισμός για παραλίες, ήλιο και για θρησκευτικά προσκυνήματα. 

Όμως υπάρχουν και τα μνημεία που έχουν σχέση με τον επαναστατικό αγώνα για την ελευθερία. 

Θα ήταν υπέροχο αν υπήρχε ένα ρεύμα τουριστών που θα επισκέπτονταν τα μνημεία και τα μουσεία της ΕΟΚΑ. 

Το βιβλίο θα ήταν χρήσιμο και για τους πολλούς Ρώσσους που κατοικούν στην Κύπρο γιατί θα τους βοηθήσει  να καταλάβουν την κουλτούρα, την ιστορία και τους ανθρώπους της Κύπρου».

Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος οι εκπρόσωποι του εκδοτικού οίκου σκέφτονται να εκδώσουν και άλλα βιβλία σχετικά με την ΕΟΚΑ.

Guerra · SPQR

 

Ο Δημήτριος Καρακώστας υπουργός τύπου επί Ταξιάρχου Ιωαννίδη μιλά στο militaire channel

 

Nuremberg

Wolfnacht "Der Heldenarchetyp" (Intro)

 

Γεώργιος Κατσάνης, ο διοικητής του Αγίου Ιλαρίωνα και η κληρονομιά του: κυκλοφορεί στις 28/11 (της Αγγελικής Γ. Κατσάνη)

 

Alessandro Pavolini: Ο τελευταίος ένοπλος ποιητής (https://theostyghskompania.blogspot.com/)

 

Μια εισαγωγή για το βιβλίο "L’ultimo poeta armato" του Massimiliano Soldani

Ο μύθος, από τα πιο αρχαία χρόνια, κρύβει μέσα του μια πρωταρχική και μυστηριώδη δύναμη. Ο μύθος, μέσω συμβόλων και εικόνων, μας μιλά - τεχνικά μάς «αφηγείται» - μας καλεί σε δράση, σε πίστη σ’ ένα αρχέτυπο. Στην περίπτωση του Alessandro Pavolini, η πίστη στο φασισμό. 

Η τέλεια και συμμετρική ταύτιση του γραμματέα του Partito Nazionale Fascista με τον αρχέτυπο μύθο του (τον φασισμό του Sansepolcro, τον αυθεντικό squadristismo των απαρχών) ήταν αυτό που κατέστησε και τον ίδιο μύθο. 

«Μια Ιδέα ζει στην πληρότητα της και δοκιμάζεται στο βάθος της όταν ο θάνατος για χάρη της δεν είναι μεταφορικός όρκος, αλλά καθημερινή πράξη»: έτσι εξέφρασε ο Alessandro Pavolini, με τραγικά συγκινητική πρόζα, την ουσία του φασιστικού ιδανικού, της αταλάντευτης πίστης στο φασισμό, που δεν ήταν τίποτε άλλο από πίστη στον ίδιο τον εαυτό, στην ίδια του τη μοίρα, που ελεύθερα είχε επιλέξει.

Χωρίς να χρειάζεται να επιστρατεύσουμε τον Sorel, είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε ότι, ειδικά στη σύγχρονη εποχή, η συμμόρφωση σ’ έναν μύθο, σε μια εικόνα του εαυτού και της κοινότητας, είναι μια κατεξοχήν επαναστατική πράξη. 

Κι αυτό διότι, στη «ρευστή κοινωνία» και στο πλήρως πραγματοποιημένο μηδενισμό, γύρω μας γίνεται αισθητή μια υποδόρια άρνηση απέναντι σε ό,τι είναι Μορφή, σε ό,τι είναι δομημένο, που είναι γλυπτική του εαυτού, που έχει χτιστεί με αυταπάρνηση και μέσα από την καταστροφή του εγωιστικού και μικροαστικού «εγώ» μια άρνηση απέναντι σε ό,τι είναι όμορφο γιατί αυθεντικό, που είναι συγκλονιστικό επειδή, εν τέλει, είναι τρομακτικά αληθινό.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, δηλαδή για να εξορκίσει την ηλιακή ομορφιά του ενσαρκωμένου και βιωμένου μύθου, η λέξη - κλειδί του ζηλόφθονου αστού έγινε «απομυθοποίηση». Κάτι εντελώς διαφορετικό από την απομυστικοποίηση, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την αποκάλυψη ενός τεχνητού ψεύδους. 

Όχι, η απομυθοποίηση είναι μια διαδικασία πολύ πιο λεπτή και κατάφωρα δειλή. Συνίσταται, στην τελική, στη συκοφάντηση της αυθεντικότητας, στην καταρράκωση του μεγαλείου και των υψηλότερων κορυφών της ύπαρξης στις αισχρές χαμέρπειες των νάνων ...

Το να είσαι πιστός στον μύθο σου είναι πράγματι το χειρότερο έγκλημα στα μάτια του πολιτικά ορθού αστού, ο οποίος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κηρύσσει τη σύνεση, την λιποταξία, τον πιο καθυστερημένο ατομικισμό. Γι’ αυτό και το αστραφτερό πνεύμα του Pavolini επιχειρήθηκε πολλές φορές να απομυθοποιηθεί. Μάταια όμως, γιατί το βασίλειο των αετών δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι το κακαρίζον κοτέτσι τους.

Αλλά πώς μπορούσαν, άλλωστε, να συγχωρήσουν στον Pavolini τον δημιουργό των Littoriali, του Maggio Musicale Fiorentino, των Rassegne d’Arte, της Fiera del Libro, του Teatro Sperimentale dei Guf κ.ά. πώς να συγχωρήσουν σε αυτόν τον άνθρωπο της βαθιάς, εκλεπτυσμένης και ζωντανής κουλτούρας το ότι υπήρξε φασίστας; 

Και ακόμη περισσότερο: πώς να του συγχωρήσουν ότι ενσάρκωσε τόσο πιστά την φασιστική ιδέα ώστε να θυσιαστεί γι’ αυτήν, την ίδια ώρα που όλοι οι άλλοι πρόδιδαν, κρύβονταν, εκπορνεύονταν;

«Οι Brigate Nere πότε εμφανίστηκαν; Όταν οι άλλοι διαλύονταν κι εμείς συναθροιστήκαμε. Άλλοι αφαιρούσαν το διακριτικό και εμείς ξαναφορέσαμε τη μαύρη πουκαμίσα. Άλλοι προσπαθούσαν να ξεχαστούν κι εμείς θυμηθήκαμε. Θυμηθήκαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε, τις πίστεις που ορκιστήκαμε, τους συντρόφους που χάσαμε. Εμείς θα θυμόμαστε πάντα». Ιδού, η πίστη στον μύθο και στο ιδανικό σου: αυτό δεν μπορούσαν με τίποτα να του το συγχωρήσουν οι φθονεροί και οι καιροσκόποι.

Σήμερα, η δεύτερη και εκτενώς εμπλουτισμένη έκδοση του L’ultimo poeta armato. Alessandro Pavolini segretario del Pfr (Seb, σελ. 436, €24) του Massimiliano Soldani, που κυκλοφόρησε πρόσφατα πάνω από μια δεκαετία μετά την πρώτη (1999), μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τον μύθο του Alessandro Pavolini.

Το έργο του Soldani, εμπλουτισμένο μάλιστα με μια υπέροχη εισαγωγή του Gabriele Adinolfi, αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα επαρκούς και μη συμμορφωμένης ιστοριογραφίας, που αποφεύγει μια τυπική παγίδα στην οποία συχνά πέφτει ο ποικιλόμορφος χώρος του νεοφασισμού: τη μετατροπή του ιδρυτή των Brigate Nere σε ένα αγιογραφικό εικονίδιο. 

Να θυμόμαστε τον Pavolini μόνο ως τον ήρωα που αντιστέκεται μέχρι τέλους, μέχρι την τελευταία σφαίρα, είναι κι αυτός ένας τρόπος, δηλαδή, να αποδυναμώσουμε τη μορφή του. Γιατί ο Pavolini, πριν από την ύψιστη και ηρωική θυσία, ήταν ένας άνθρωπος που έζησε, που αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή για κάτι απολύτως συγκεκριμένο.

Ο συγγραφέας, πράγματι, χάρη σε μια σπάνια κυριαρχία των πηγών, ανασυνθέτει με ακρίβεια τα πολλά στάδια της πολιτιστικοπολιτικής μάχης του Pavolini, από τα χρόνια του Bargello μέχρι τα τελευταία του μέτρα ως γραμματέας του PNF. Από τις σελίδες του έργου του Soldani, προκύπτει καθαρά ο φασισμός για τον οποίο πάλεψε ο Pavolini.

Όχι ο «φασισμός» των συνοδοιπόρων, των συντηρητικών και των φιλελεύθερων με orbace, αλλά ο φασισμός των πρώτων squadristi, ο φασισμός ως καθολική κουλτούρα, ο κορπορατισμός που επιδιώκει κοινωνική επανάσταση, η κοινωνικοποίηση που εισάγει τους εργάτες στη διαχείριση των επιχειρήσεων: είναι, εν τέλει, ο υπέροχος μουσολινικός φασισμός, κοινωνικός και εθνικός, ο φασισμός ο απέραντος και κόκκινος.

Και ας μην υποτιμάται αυτό το σημείο. Αν για είκοσι χρόνια πολλοί κατασκεύασαν έναν φασισμό στα μέτρα τους, ο Pavolini, αντίθετα, χωρίς βεβαίως να αρνείται τη συζήτηση και την εποικοδομητική κριτική, παρέμεινε πάντα πιστός στον αρχικό και επαναστατικό φασισμό. 

Και αυτό είναι ακόμη σημαντικότερο αν αναλογιστούμε ότι όλοι αυτοί οι διάφοροι «φασισμοί» επέζησαν μεταπολεμικά και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να συνυπάρχουν στον λεγόμενο «χώρο» του νεοφασισμού.

Με άλλα λόγια λοιπόν, η εις βάθος γνώση της προσωπικότητας του Pavolini χάρη σε αυτό το βιβλίο μάς βοηθά να μη χάσουμε από τα μάτια μας τον πολικό αστέρα: δηλαδή τον αυθεντικό και γνήσιο φασισμό, εκείνον με τη μαύρη πουκαμίσα. 

Τον φασισμό τον αριστοκρατικό ως λαϊκό, τον αυτοκρατορικό ως εθνικό, τον πολιτισμικό γιατί ενσαρκώνει την δράση. Εκείνον τον φασισμό που υπήρξε πραγματικά η «ποίηση του 20ού αιώνα».

https://theostyghskompania.blogspot.com

Ernst Jünger: «Εθνικισμός» και Εθνικισμός (https://samuraithsdyshs.wordpress.com/)

 

Συνεχίζω με ακόμη ένα άρθρο του Ernst Jünger, από την εφημερίδα «Das Tagebuch», όπου με τον καυστικό του τρόπο αλλά κυρίως με την διανοητική και κριτική καθαρότητα που τον χαρακτήριζε πάντα στα γραπτά του, περιγράφει την επικαιρότητα της εποχής του.

«Das Tagebuch», 21 Σεπτεμβρίου 1929

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Somos Pueblo Peronista

 

Η σύγκρουση του Γεωργίου Γρίβα με την 21η Απριλίου και μια αναφορά για την ... «μαϊμού» του Παπαδόπουλου

 

γράφει ο Έχεμος

Πολλά τα παραμύθια σχετικά με τον Σπύρο Μαρκεζίνη που τον έχουν ηρωοποιήσει οι αφελείς υπερασπιστές της 21^ης Απριλίου στο όνομα της «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος, δηλαδή της επαναφοράς στην εξουσία των παλαιών πολιτικών και κυρίως των Καραμανλικών. 

Ο λεγόμενος και «πίθηκος» ή «μαϊμού» όπως τον φώναζε η Φρειδερίκη, γέννημα θρέμμα του αστικού παλαιού πολιτικού κόσμου, υπεύθυνος για την υποτίμηση της δραχμής με συνέπεια την εποχή εκείνη να ευνοηθούν οι εταιρίες εισαγωγών και το ντόπιο κεφάλαιο και οι μικροκαταθέτες να έρθουν σε απόγνωση. 

Υπήρξε φανατικός εχθρός του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα σε διαρκή διαμάχη με τον Παπάγο για το Κυπριακό, θαυμαστής του Λένιν και της ΕΣΣΔ ... ενώ μόνο του μέλημα δεν ήταν άλλο παρά το να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. 

Όπως και ο Κασιδιάρης που δεν τον μέλει τίποτε άλλο παρά πως να γίνει και αυτός βουλευτής και μάλιστα είχε προτείνει στην Βουλή τον υιό του Μαρκεζίνη τον άνθρωπο της Ελισάβετ ως έκτακτο πρωθυπουργό το 2011! 

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης στα πλαίσια της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» του Απριλιανού καθεστώτος επέλεξε ως πρώτη κίνηση να έχει για δεξί του χέρι τον γνωστό Ευταξία!

Ως γνωστόν ο τελευταίος ήταν προστάτης (και όχι μόνο) του Καραμανλή, ενώ στην μεταπολίτευση το δημοκρατικό καθεστώς καθόλου τυχαία τον κάλυψε από κάθε πιθανή δίωξη για το όποιο αμαρτωλό παρελθόν και κυρίως για τους θανάτους πέριξ του Πολυτεχνείου.

 Υπήρξε ο ίδιος τόσο ευγνώμων προς τον Παπαδόπουλο ... που έσπευσε να τον καταγγείλει για την οικονομική του πολιτική το ΄78!

Χειρόγραφο σημείωμα του Διγενή, ημερομηνίας 14/5/1972 και δημοσιευμένο, καταπέλτης εναντίον της δικτατορίας, αναφέρει:

«Όσον αφορά στην Χούνταν αυτή μας πολεμά άγρια εδώ, αλλά θα φάει και αυτή το κεφάλι της, στην Κύπρο. Τα όργανά της ψάχνουν να αποκαλύψουν πού μένω, αλλά έστειλα την απάντησίν μου. 

Προσπάθησαν να εισχωρήσουν εις την Οργάνωσίν μου, αλλά συνέτριψα πάσαν απόπειράν των. 

Οι ελάχιστοι οπαδοί των αποπέμφθησαν και παρακολουθούνται. Με την συμπεριφοράν των θα μείνουν άνευ συμμάχων εις Κύπρον. 

Η πολιτική της Χούντας εις Κύπρον και αντεθνική είναι και ακατανόητος. Η απόφασίς μου είναι να προχωρήσω μόνος και είμαι βέβαιος ότι θα αντεπεξέλθω».

Η Χούντα των Αθηνών με δήλωση του υφυπουργού Βύρωνα Σταματόπουλου καταδίκαζε την ίδρυση της ΕΟΚΑ Β' στις 13 Οκτωβρίου 1972:

"Η θέσις της Ελληνικής Κυβερνήσεως επί του Κυπριακού είναι γνωστή. 

Υποστηρίζομεν τας ενδοκυπριακάς συνομιλίας, αι οποίαι συνιστούν την ορθήν οδόν προς την εξεύρεσιν δικαίας και ειρηνικής λύσεως. 

Διά τούτο η Ελλάς καταδικάζει την προσφυγήν εις τη βίαν οθενδήποτε προερχομένην".

Στις 24 Αυγούστου του 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος προχώρησε σε διάγγελμα, το οποίο μεταδόθηκε από το ΡΙΚ. Σε αυτό τονίζονταν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:

"Το Εθνικόν Κέντρον αποδοκιμάζει δημοσίως τας ενεργείας τής παρανόμου Οργανώσεως του στρατηγού Γρίβα, αι οποίαι υπονομεύουν την πολιτικήν του Εθνικού Κέντρου..."

Ο δικτάτορας καλούσε τον Γρίβα "να παύσει πάραυτα την ένοπλον δράσιν και να διαλύσει την Οργάνωσίν του".

Εξάλλου ο Γρίβας είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Παπαδόπουλο από την περίοδο της Οργανώσεως Χ, ο οποίος Παπαδόπουλος τον είχε υπό κατ' οίκον περιορισμό στο Χαλάνδρι.

Επίσης υπάρχει χειρόγραφη καταχώρηση του Διγενή στο ημερολόγιο του ημερομηνίας 20/1/1974, 7 μέρες πριν το θάνατό του:

“Γνωρίζω εις ΝΕΣΤΟΡΑ (Σωκράτη Ηλιάδη) αποκαλυφθείσαν υπό ΔΑΜΟΝΟΣ (Μάριο Χριστοδουλίδη) συνωμοσίαν εναντίον μου, υπό της νυν κυβερνούσης εν Ελλάδι κλίκας…”

Είναι γνωστό ότι τον Σεπτέμβριο του 1973 ο Στρατηγός είχε κατηγορήσει δημόσια τη Χούντα ότι είχε αποστείλει 4 Ταγματάρχες από την Αθήνα στην Κύπρο για να τον δολοφονήσουν. 

Αυτοί τον αποκάλεσαν δημοσίως συκοφάντη μέσω ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στις 25 Σεπτεμβρίου 1973, με τον Γρίβα να τους απαντά στις 28/09/1973 ξανά με νέα γραπτή ανακοίνωση ότι:

"Δεν υπήρξαμεν ποτέ συκοφάνται και τον χαρακτηρισμόν αυτόν τον επιστρέφομεν εις εκείνους οι οποίοι μας τον απένειμαν. 

Το ότι έσπευσαν οι υβρισταί μας να μας αποκαλέσουν συκοφάντας κλπ. πριν ή ακόμη εξετάσουν την υπόθεσιν και πριν ή τους γνωρίσωμεν τα ονόματα των αξιωματικών, τα οποία τώρα ζητούν, αυτό και μόνον αρκει διά να καταδειχθή ότι εις αυτούς υπάρχει πολλή επιπολαιότης ή προκατάληψις εναντίον μας".

Η σύζυγος του Mamdani (άρθρο αφιερωμένο στα μέλη αριστερίστικων οργανώσεων και των «αντιφασιστικών μετώπων λαϊκού αγώνα» που κρύβουν την αλήθεια για την Συρία και πριμοδοτούν τον κρατικό αντιφασισμό)

link: Ήρωας της woke Αριστεράς, ο Ζόραν Μαμντάνι και η νέα μητρόπολη της παγκοσμιοποίησης 

γράφει ο Αλεξόπουλος Στέλιος

Πίσω από το αθώο πρόσωπο της συζύγου του Zohran Mamdani, μιας Σύριας Μουσουλμάνας ονόματι Rama Duwaji, η οποία έχει αποκτήσει φήμη ως εικονογράφος και καλλιτέχνης, κρύβεται μια «πολιτική μαινάδα» που μολύνει την κοινωνία με προπαγάνδα, παρόμοια με αυτήν του περιούσιου πατριού του Zohran, ο οποίος διηύθυνε την προπαγάνδα για το γνωστό παραμύθι μέσω της τέχνης του. 

Η Rama Duwaji έχει εμπλακεί εδώ και καιρό σε έργα που απεικονίζουν Σαλαφιστικές αφηγήσεις και υποστήριζε την καταστροφή της κυβέρνησης του Assad μέσω των καλλιτεχνικών μέσων. 

Έχει συνεργαστεί και έχει εμφανιστεί σε πολλές φιλοσιωνιστικές εκπομπές και περιοδικά, συμμετέχοντας σε στημένα σενάρια για χρόνια, αυτό το ανακαλύπτει κάποιος μόλις ερευνήσει κανείς σε βάθος το έργο της.

Η καριέρα της αντικατοπτρίζει ένα γνωστό μοτίβο που χρησιμοποιείται από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και τα δίκτυα προπαγάνδας, ειδικά την CIA, η οποία εδώ και δεκαετίες έχει χρησιμοποιήσει την εικόνα του «πόνου και της ταλαιπωρίας των γυναικών» ως ψυχολογικό όπλο για να δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων και την πολιτιστική διείσδυση. 

Η γλώσσα της ενσυναίσθησης της τέχνης στρέφεται σε ένα εργαλείο ήπιας δύναμης για να ανθρωποποιήσει τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις και να σβήσει τα εγκλήματα που διαπράττουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Τα ψέματα και η προπαγάνδα κατά του Άσαντ, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων φυλακών έχουν ήδη διαψευστεί. 

Αλλά ποιοι ήταν οι κύριοι προπαγανδιστές πίσω από αυτές τις ψυχολογικές επιχειρήσεις που βασίζονται στην τέχνη; 

Η Rama Duwaji παραμένει σιωπηλή και έχει αγνοήσει την υπόθεση της Nagham Issa, η οποία απήχθη βίαια και παντρεύτηκε με την βία Σαλαφιστές. Δεν βλέπει πια τα διασκορπισμένα πτώματα Σύριων γυναικών κατά μήκος της παράκτιας περιοχής εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις ορδές του μακελάρη Τζολάνι.

Αυτή τη στιγμή, όλες οι λεγόμενες «φιλο-Συριακές» θέσεις της και η υποτιθέμενη «οδύνη για τις Συριακές γυναίκες» έχουν εξαφανιστεί. 

Παραμένει σιωπηλή για τη σφαγή περίπου 20.000 Σύριων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων γυναικών και παιδιών, και τη μακρά λίστα των απαχθέντων Σύριων γυναικών από τους πράκτορες της Αμερικής στη Συρία. 

Η υποκρισία σας «αντιφασίστες αριστεριστές των μετώπων του λαϊκού αγώνα» μυρίζει πτωμαΐνη!

Ακούστε το καλά «σύντροφοι»: Αν κάποιοι υπερασπίστηκαν τον Συριακό λαό όλα αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι «φασίστες» του Αραβικού Συριακού Στρατού οι συναγωνιστές του Σοσιαλοεθνικιστικού SSNP και οι μαχητές της Hezbollah!

BUF: 16 Νοεμβρίου 1896 γεννιέται ο Sir Oswald Mosley (https://anaktisi-mag.gr/)

 

Ο Μόσλεύ εμπνεύσθηκε την “Βρετανική Ένωση Φασιστών” μετά την επίσκεψη του το 1932 στην εθνικιστική Ιταλία όπου γοητεύθηκε από το σύστημα του κορπορατισμού. 

Είχε για σύνθημα το “Η Βρετανία στους Βρετανούς” και σήμα τον κεραυνό, σύμβολο της δράσης. Τα δε μέλη της ντυνόταν στα μαύρα, όπως οι Ιταλοί Μελανοχίτωνες. 

Όμως ο φασισμός του Μόσλεϋ ήταν μια καθαρά δικιά του σύνθεση, όπου θα ένωνε όλα τα στοιχεία που τον ήδη τον χαρακτήριζαν ως πολιτικό και ως άτομο από την στιγμή που πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο που υπήρξε βουλευτής πρώτα του Συντηρητικού και μετέπειτα του Εργατικού Κόμματος

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Ο Ernst Jünger και η εθνική επανάσταση (https://mavreslegeones.blogspot.com/)

 

Η 16η Αυγούστου 1922 είναι μια σημαντική ημερομηνία στην ιστορία του γερμανικού εθνικισμού. Εκείνη την ημέρα έγινε η πρώτη έξοδος σε ισχύ των SA, της παραστρατιωτικής οργάνωσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, ακόμη στα σπάργανα. 

Συγκέντρωσε οκτακόσιους άνδρες στην Königsplatz του Μονάχου, όπου υπήρχαν ήδη τριάντα χιλιάδες μέλη των “Bund Oberland” του Franz von Epp, των “Bund Bayern und Reich” και των “Reichsflagge” του Ernst Rohm. 

Ήταν οι κύριες ομάδες του εθνικού ριζοσπαστισμού που υπήρχαν στη Βαυαρία, αποτελούμενοι σχεδόν εξ ολοκλήρου από πρώην μαχητές και πρώην μέλη των Freikorps.

 Επρόκειτο για διαμαρτυρία ενάντια στον «νόμο για την προστασία της Δημοκρατίας», που απειλούσε να προχωρήσει αυστηρά κατά του εξτρεμισμού. 

Όταν με αφορμή το Putsch της 8ης Νοεμβρίου 1923, η «επαναστατική Δεξιά» ανέλαβε και πάλι δράση, ήταν οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Εθνικιστές που στέκονταν δίπλα - δίπλα. Και στους δύο, η παρουσία πρώην μαχητών ήταν πολύ μεγάλη. 

Στις έντονες ώρες του Putsch, περίπου χίλιοι δόκιμοι της σχολής πεζικού του Μονάχου εγκατέλειψαν τους στρατώνες τους και τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Gerhard Rossbach, ενός από τους πιο διάσημους ηγέτες των Freikorps, με τον οποίο παρέλασαν «με πανό με σβάστικα και με τη συνοδεία μιας μπάντας για να ενωθούν με τον Hitler και τον Ludendorff»

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ ...

Μνήμη José Antonio Primo de Rivera

link: José Antonio Primo de Rivera, ο τελευταίος «Hidalgo»

«Κανείς δεν ρισκάρει ποτέ τη ζωή του για ένα υλικό αγαθό. Τα υλικά αγαθά, όντας συγκρίσιμα μεταξύ τους, τοποθετούνται πάντα κάτω από το ανώτερο αγαθό που είναι η Ζωή. 

Η στιγμή που ένας άνθρωπος ρισκάρει μια άνετη ζωή ή οικονομικά πλεονεκτήματα είναι όταν νιώθει να τον γεμίζει ένας μυστικιστικός ενθουσιασμός για τη θρησκεία, την πατρίδα ή την τιμή, ή από μια νέα αίσθηση της κοινωνίας στην οποία ζει»

«Το φιλελεύθερο κράτος μας προσέφερε οικονομική δουλεία, λέγοντας στους εργάτες με τραγικό σαρκασμό: 

«Είστε ελεύθεροι να εργάζεστε όπως θέλετε. Κανείς δεν μπορεί να σας αναγκάσει να αποδεχτείτε αυτόν ή τον άλλον όρο. Αλλά επειδή είμαστε πλούσιοι, σας προσφέρουμε τις συνθήκες στις οποίες πιστεύουμε. Εσείς οι ελεύθεροι πολίτες, αν δεν τις θέλετε, δεν είστε υποχρεωμένοι να τις αποδεχτείτε.  Αλλά εσείς, οι φτωχοί πολίτες, αν δεν αποδεχτείτε τις συνθήκες που επιβάλλουμε, θα λιμοκτονήσετε, οπλισμένοι με την απόλυτη φιλελεύθερη αξιοπρέπεια». 

Έτσι, σε χώρες όπου έχουν ιδρυθεί τα πιο λαμπρά κοινοβούλια και οι πιο ολοκληρωμένοι δημοκρατικοί θεσμοί, αρκεί να μετακινηθείτε μερικές εκατοντάδες μέτρα από τις πολυτελείς γειτονιές για να βρεθείτε σε βρώμικες φτωχογειτονιές, όπου οι εργάτες και οι οικογένειες τους ζουν συνωστισμένοι σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον. 

Από όλα αυτά γεννήθηκε ο σοσιαλισμός και δικαίως (δεν κρύβουμε καμία αλήθεια). 

Οι εργάτες έπρεπε να αμυνθούν ενάντια σε ένα σύστημα που προσέφερε μόνο υποσχέσεις δικαιωμάτων, αλλά έδινε ελάχιστη προσοχή στο να τους παρέχει μια δίκαιη ζωή. 

Ο σοσιαλισμός, μια θεμιτή αντίδραση στη φιλελεύθερη δουλεία, κατέληξε να ξεστρατίσει, επειδή αρχικά στράφηκε σε μια υλιστική ερμηνεία της ζωής και της ιστορίας, έπειτα σε ένα αίσθημα αντιποίνων και τέλος στις διακηρύξεις του δόγματος της ταξικής πάλης. 

Και για αυτό πρέπει να απομαρξιστοποιήσουμε τον σοσιαλισμό».

Jose Antonio Primo deRivera - Ομιλία που εκφωνήθηκε στο θέατρο "La Commedia" στη Μαδρίτη, 29 Οκτωβρίου 1933 

«Το όνειρο μου είναι εκείνο της πατρίδας, του ψωμιού και της δικαιοσύνης για όλους τους Ισπανούς, αλλά ιδιαίτερα για εκείνους που δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με την πατρίδα γιατί τους λείπει το ψωμί και η δικαιοσύνη» 

Το μυστικό του κοχυλιού: Οι αυλοί της νύχτας - Α' Μέρος #3

 

Αποκλειστική συνέντευξη: Άγγελος Δημητρίου, o Πολιτικός Στρατιώτης και λογοτέχνης της «Τρίτης Θέσης»

 

Εκτός από ανιδιοτελής συναγωνιστής είναι ίσως η πιο αξιόλογη γραφίδα του λεγόμενου «χώρου». 

Ο Άγγελος Δημητρίου ξεχωρίζει για την ευρύτητα του πνεύματος και την ποιότητα του χαρακτήρα του. 

Πλήρες το «μητρώο» του στις τάξεις των συναγωνιστών μας. 

Με καταγωγή από την Μεγαλόνησο και μέλος «φαμίλιας» που στήριξε με ένοπλο αγώνα την «Ένωση» και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. 

Από το 2007 υποστηρικτής της συντακτικής μας ομάδας, με ανώτερες ποιοτικές σπουδές σε προσωπικό επίπεδο, αλληλέγγυος στα κοινωνικά ζητήματα. 

Συγγραφέας 12 βιβλίων που τα εξέδωσε η «Λόγχη» - σύνδεσμος εδώ - τα οποία μπορείτε να τα βρείτε στα εθνικιστικά βιβλιοπωλεία.

 Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και συνελεύσεις της «Εθνικής Αυτονομίας», μέλος της συλλογικότητας «Ιδεάπολις», μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Patria».

Σήμερα ένας εκ των συντελεστών της διαδικτυακής και εκδοτικής προσπάθειας της «Ανάκτησης» - σύνδεσμος εδώ -

 Στιχουργός σε τραγούδια που κυκλοφορούν - όπως το «Εαρινό», στο cd «Μια μέρα» του Κωνσταντίνου Στυλιανού - ποιητής και δοκιμιογράφος. 

Ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό του έργο, την εκτενή αρθρογραφία του παλαιότερα στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» και σήμερα στην διαδικτυακή της μορφή.

 Γνωστός για την ποιοτική παρουσία του στο «Axis Radio» και την εκπομπή «Αλήτες του Ουρανού» προ ετών, ενώ σήμερα συμμετέχει στους «Θυρωρούς της Νύχτας», στο διαδικτυακό κανάλι της «Ελεύθερης Τηλεόρασης».

 Ιδεολογικά κείμενα του και ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της συντακτικής μας ομάδας τα οποία μπορείτε να δείτε στην ετικέτα εδώ ...

Τον ευχαριστούμε για την τιμή.

Χρονικό σημείο έναρξης της στράτευσης σου στον «χώρο» και τι είναι αυτό που σε ώθησε να ενισχύσεις την «ανταρσία του πνεύματος» απέναντι στο καθεστώς;

Η πρώτη συνειδητοποίηση ήρθε στα 15 μου χρόνια. Από εκεί και πέρα, πέρασα από διάφορα στάδια μέχρι σήμερα. Τώρα πια αντιλαμβάνομαι την σημασία μιας αληθινά αντιεξουσιαστικής συνείδησης, η οποία είναι πάντα ένα ζητούμενο, κάτι που συνεχώς «γίγνεται».

Ποια η οπτική σου απέναντι στην σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή στην εποχή της νεωτερικότητας;

Σίγουρα υπάρχουν ποιότητες, όπως και πολλή «σαβούρα». Στην Ελλάδα, αυτό που κυριαρχεί είναι κλειστές αλληλολιβανιζόμενες/ αλληλουποστηριζόμενες κλίκες.

Τι μηνύματα λαμβάνεις από όσους διαβάζουν τα βιβλία σου, είναι μια κατάθεση ψυχής καθένα από αυτά;

Για να πω την αλήθεια, ορισμένοι μου λένε ότι δυσκολεύονται αρκετά, και αυτό είναι κάτι κακό. Εκείνο που επιδιώκω είναι να δουλεύω πάνω στη γλώσσα με επιμονή, επιμέλεια και σεβασμό, κατά τις δυνατότητες μου.

Μέσα από το έργο σου, που διαπνέεται από ένα έντονο στοιχείο μελαγχολίας, εντοπίζεται και μια νότα επαναστατικής αισιοδοξίας. Είναι έτσι;

Η απαισιοδοξία είναι η μήτρα της Επανάστασης, μιας λέξης που, παρεμπιπτόντως, σήμερα, έχει χάσει το νόημά της. Κανείς Επαναστάτης δεν διακατεχόταν από ευωχία. Πρέπει να βουτήξει κανείς στην λύπη για να δει την αλήθεια.

Τι σημαίνει «πολιτικό βιβλίο» για σένα και πως μεταφράζεις την προσπάθεια του συστήματος να αποτρέψει την πρόσβαση στο χαρτί μέσω της επιβολής του διαδικτύου;

Καθετί είναι πολιτικό, στο βαθμό που αναφέρεται στο κοινωνικό γεγονός. Κάθε μας πράξη έχει τέτοιο αντίκτυπο. Κατά τα άλλα πιστεύω ότι το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ ολοσχερώς την αξία του.

Ποιο από τα βιβλία σου ξεχωρίζεις τόσο για την κυκλοφορία του όσο και για τον αντίκτυπο του;

Την μεγαλύτερη κυκλοφορία, πρέπει να είχε «η Ποιητική του ανορθολογισμού», που εκδόθηκε το 2016. Ήταν ένα ανώριμο, αλλά παθιασμένο βιβλίο. Το πρώτο βιβλίο των 26 μου χρόνων.

Celine, Evola, Junger, Strasser, Pound, Bukowski, Rochelle, Brasillach, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Σαραντάρης, Σαχτούρης, Μπαρλάς, Αποστολίδης. Άοκνοι ιχνηλάτες του πνεύματος. Ποια η σκέψη σου;

Θα περιοριστώ στο γενικό σχόλιο, ότι στ’ αλήθεια υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν με μελάνι και άλλοι που γράφουν με το αίμα τους. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω/σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» που έλεγε και ο Καρυωτάκης ειρωνικά.

Πιστεύεις ότι ο πνευματικός κόσμος στην μνημονιακή εποχή όχι απλά υποχωρεί αλλά είναι πλέον δοσίλογος της σάπιας εξουσίας;

Ο «πνευματικός κόσμος» ευθύνεται εξ ολοκλήρου για την συστηματική εξηλιθίωση αυτού του λαού.

Γιατί λοιπόν με την «Τρίτη Θέση»; Δείγμα «σεκταρισμού και φραξιονισμού» όπως υιοθετούν αυτοί που δεν γνωρίζουν μάλλον επειδή δεν θέλουν να γνωρίζουν, «ιδεολογική παρεκτροπή» ή απλά επαναφορά στις γόνιμες εκφράσεις της Ιδέας;

Ο σοσιαλισμός μας είναι κάτι πέρα και από αυτό το αυτονόητο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη: είναι η καταξίωση του ανθρωπίνου προσώπου σε όλη την τραγικότητα του.

Νεολαίοι συναγωνιστές τα τελευταία χρόνια δείχνουν να αφυπνίζονται από τις «γραφές των καταραμένων ηττημένων» του τελευταίου μεγάλου πολέμου.  Πιστεύεις υπάρχει τελικά ελπίδα στην ζοφερή άβυσσο της δημοκρατίας ή απλά θα επέλθει η μοιραία πτώση;

Ο Γιανναράς είχε μιλήσει για το «FINIS GRAECIAE», πολλά χρόνια πριν. Δε νομίζω ότι χωράει αντίλογος.

Με αφορμή την πρόσφατη τελετή τιμής και μνήμης καλό να είναι να θυμηθούμε ότι ξεχωρίζει μουσικά το κομμάτι «Εαρινό» σε στίχους δικούς σου, για τους Φουντούλη και Καπελώνη. Τι σε παρακίνησε σε αυτό το μουσικό συνειδησιακό παράγγελμα μνήμης;

Το ποίημα αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, την άνοιξη που ακολούθησε τις δολοφονίες. Ο Κωνσταντίνος Στυλιανού είχε την ιδέα της μελοποίησης. Δεν έχω να προσθέσω κάτι πέρα από το ότι η μαρτυρία των Πεσόντων Φουντούλη και Καπελώνη μένει εσαεί ένας περίλαμπρος σηματωρός.

Κύπρος λοιπόν η πατρώα γη σου. Συναισθήματα για την Αμμόχωστο, ιδιαίτερος τόπος για σένα, που παραμένει κατεχόμενη και με ευθύνη του Καραμανλή ο οποίος έδωσε την διαταγή για την παράδοση της πόλης;

«Δεν έχω μνήμη από τον τόπο μου/ Ο τόπος μου είναι μόνο ένα τραγούδι».

Το τραγούδι "Αμμόχωστος" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2018 στο album του Κωνσταντίνου Στυλιανού με γενικό τίτλο "Μια Μέρα" από τις εκδόσεις ΛΟΓΧΗ.  

Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 μελοποιημένα ποιήματα, τα οποία συνθέτουν ένα προσωπικό μανιφέστο από τα χαρακώματα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης. 

Εντάσσεται στη σύγχρονη πολιτικοποιημένη ελληνική μουσική σκηνή, ισορροπώντας ηχητικά ανάμεσα στο folk/rock, την έντεχνη τραγουδοποιία και την ωμή ποιητικότητα. 

Ποια τα σχέδια σου για το μέλλον;

Χωρίς μεγάλα λόγια, θα συνεχίσω εκεί όπου τάχτηκα.

Κάποιο μήνυμα για τους νεολαίους συναγωνιστές;

Δεν θα ήθελα να δώσω κάποιο «μήνυμα» καθώς δεν είμαι «αυθεντία» ή κάτι παρόμοιο. Συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Ρίτσου: «Όλοι μοιάζουμε απόψε μέσα στην ελπίδα, σύντροφε. Θα ξημερώσει. Όταν σου κρατάω τα χέρια ζεσταίνονται τα χέρια μου».

Der Dritte Weg: Ο Γερμανικός «Τρίτος Δρόμος»

 

Μετάφραση: Έχεμος

Ο «Τρίτος Δρόμος» ιδρύθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2013 στη Χαϊδελβέργη με την συμμετοχή πρώην στελεχών του NPD και αυτόνομων ακτιβιστών. Δραστηριοποιούνται ως κόμμα στα ομοσπονδιακά κρατίδια της Βαυαρίας, του Βερολίνου, του Βραδεμβούργου, της Ρηνανίας - Παλατινάτου και της Σαξονίας καθώς και στην ευρύτερη περιοχή. 

Σύμφωνα με την επίσημη διακήρυξη τους, το κόμμα ζητά έναν λεγόμενο «γερμανικό σοσιαλισμό» ως έναν «Τρίτο Δρόμο» πέρα από τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό. Το όραμα τους βασίζεται γενικά σε μια ταυτοτική άποψη για την ανθρωπότητα με έναν στενό προσανατολισμό στον ιστορικό «αριστερό» εθνικοσοσιαλισμό και την σημασία της μάχιμης συντροφικότητας. 

Στοχεύουν σε μια προεδρική δημοκρατία με «εκτεταμένες εξουσίες» για τον πρόεδρο, για τις βασικές βιομηχανίες και τις τράπεζες γράφουν ότι πρόκειται να εθνικοποιηθούν στην υπηρεσία του «γερμανικού σοσιαλισμού» σύμφωνα με το πρόγραμμα τους. 

Χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ιδεολογικά ως «εθνικοεπαναστάτες» (NR) και ακολουθούν το πρόγραμμα της λεγόμενης «αριστερής» πτέρυγας του NSDAP γύρω από το «Μαύρο Μέτωπο» των αδελφών Strasser.

Με βάση αυτή την ιδεολογία, ο επικεφαλής τους είπε σε μια πορεία στο Πλάουεν τον Μάιο του 2014: «Οι καπιταλιστές επιχειρηματίες βάζουν τους Γερμανούς στο περιθώριο της μακροχρόνιας ανεργίας και διψούν για φρέσκο ξένο αίμα». Το κόμμα αντιτίθεται ρητά στις εθνομηδενιστικές αξίες που πρόκειται να αντικατασταθούν από έναν «παγανιστικό γερμανικό» εσωτερισμό της κοινότητας. 

Το 2019, το κόμμα εστίασε επίσης ιδιαίτερα στη συζήτηση για την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος. Διατηρούν επαφές με Ούγγρους, Ουκρανούς και Ρώσους καθώς και με το Σκανδιναβικό Σουηδικό Κίνημα Αντίστασης αλλά και με την νεοφασιστική Casa Pound Italia. Επίσης είχαν επαφές με το καθεστώς του Άσαντ της Συρίας και την Χεζμπολάχ.

Το κόμμα είναι αντισιωνιστικό ενώ στις ευρωεκλογές του 2019 είχε ως σύνθημα το «Ευρώπη ξύπνα! Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία αντί για δικτατορία της ΕΕ!» με βάση το σύνθημα «Γερμανία ξύπνα», που απαγορεύεται βάσει του ποινικού δικαίου, λόγω του ύμνου των SA. Θεωρούν τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους σε όλη την Ευρώπη «προδότες», «αντιπροσώπους της δειλής αστικής τάξης» και «αποδέκτες χρημάτων από το κεφάλαιο». 

Αντιτίθεται το κόμμα στην συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και είναι υπέρ της άμεσης αποχώρησης από τον επιθετικό Αμερικανοσιωνιστικό οργανισμό. Χρησιμοποιεί σύμβολα από την Εθνικοσοσιαλιστική εποχή, του «Γερμανικού Εργατικού Μετώπου» ένα σφυρί και ένα σπαθί που διασταυρώνονται μεταξύ τους. Αυτά τα δύο σύμβολα είχαν σκοπό να απεικονίσουν την ένωση στρατιωτών και εργατών.

Ο «πολιτικός αγώνας» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, συναυλίες, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, εκστρατείες διανομής. Ο «πολιτιστικός αγώνας» αναφέρεται στη διατήρηση των εθίμων. 

Ο «αγώνας για την κοινότητα» περιλαμβάνει τις πτυχές της «βοήθειας στη γειτονιά», την «ζωντανή κοινότητα», τις «κοινές δραστηριότητες αναψυχής» και τις «αθλητικές συγκεντρώσεις», στις οποίες οι πολεμικές τέχνες διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο. 

Το κόμμα προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις φιλανθρωπικές δραστηριότητες, όπως δωρεές σε είδη για τους άστεγους και εκστρατείες διανομής ρούχων. Προσφέρει επίσης βοήθεια στις εργασίες για το σπίτι, μαθήματα μαγειρικής, εκστρατείες δώρων και συναντήσεις νέων. Το κόμμα έχει τώρα ένα ευρύ φάσμα προσφορών ειδικά για τα παιδιά και τους νέους, συμπεριλαμβανομένων των πεζοποριών και των κατασκηνώσεων.

Σε αντίθεση με τις άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, που κατανέμουν τη βοήθεια τους καθαρά με βάση τις ανάγκες, οι δωρεές γίνονται αποκλειστικά σε Γερμανούς. Κοινές γιορτές όπως οι εορτασμοί του ηλιοστάσιου, φθινοπωρινά φεστιβάλ και εκδηλώσεις μνήμης. 

Η κεντρική μορφή εκδήλωσης είναι οι «συντροφικές βραδιές» που πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, όπου συζητούνται επίκαιρα θέματα καθώς και ιδεολογικά θέματα. 

Στην ιστοσελίδα του, το κόμμα ασχολείται επανειλημμένα με τους εθνικιστές συγγραφείς και τους ακρογωνιαίους λίθους του «εθνικισμού», του «σοσιαλισμού» και της «επανάστασης» που διατυπώνει το κόμμα, σύμφωνα με την «εθνική αντικουλτούρα ως εναλλακτική στο υπάρχον σύστημα».

«Ζούμε σε μια ξεριζωμένη και χωρίς κουλτούρα φιλελεύθερη καπιταλιστική καταναλωτική κοινωνία που γνωρίζει μόνο το σήμερα και όχι το αύριο. Φουσκωμένοι και εντελώς εκφυλισμένοι, ο λαός μας κατατρώει όλο και περισσότερο υλισμό. Το νόημα της ύπαρξης και η επίγνωση του ποιος είναι και από πού προέρχεται χάνονται εντελώς σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που κλέβει την ταυτότητα μας». 

Το κόμμα κάλεσε επίσης τα μέλη του να συμμετάσχουν στις διαμαρτυρίες κατά των μέτρων για τον κορωνοϊό και έγραψε σχετικά μεταξύ άλλων «υπάρχουν Γερμανοί στις πόλεις που έχουν τελειώσει με το σύστημα και θέλουν την αλλαγή. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι αυτή η αλλαγή θα είναι ο δρόμος προς τον γερμανικό σοσιαλισμό», τα «δεξιά στρατόπεδα» θα μπορούσαν να αποκλειστούν ως «ζωολογικός κήπος τρελών».

Διατηρούν διασυνδέσεις με το Σύνταγμα Azov που έχει πλέον ενσωματωθεί στην Ουκρανική Εθνική Φρουρά. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, το κόμμα περιέγραψε αυτό τον ένοπλο σχηματισμό ως την «ένοπλη πτέρυγα του εθνικού κινήματος» στην Ουκρανία σε έναν «ηρωικό αγώνα για την ελευθερία της χώρας τους». 

Ωστόσο, σύμφωνα με το κόμμα, δεν στέκεται κανείς με την κυβέρνηση του προέδρου Volodymyr Zelenskyj, ο οποίος περιγράφεται ως «διεφθαρμένος», αλλά μάλλον με τους εθνικιστές εκεί, επειδή έχουν τις «μεγαλύτερες μεσοπρόθεσμες δυνατότητες» στην Ευρώπη. 

Σύμφωνα με τις δικές τους πληροφορίες, το κόμμα έχει στείλει πολλές αποστολές υλικού όπως αλεξίσφαιρα γιλέκα μάχης και ασυρμάτους σε «εθνικιστικές μονάδες» στην Ουκρανία.

Μήνυμα Αυτόνομων Κύπρου για την πορεία στην Λεμεσό ενάντια στο ψευδοκράτος

 

«Το Σάββατο η κοινότητα μας έδωσε δυναμικά το παρών στην πορεία καταδίκης του ψευδοκράτους που διοργανώθηκε στη Λεμεσό, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η εθνικιστική νεολαία θα βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων, όπου και όποτε χρειαστεί. Η Κύπρος δεν πωλείται, γιατί περιφρουρείται»

Αυτόνομοι Κύπρου

Κυπριακές Εθνικιστικές Εκδόσεις

Παρά το ασφυκτικό κομματικό πλαίσιο της εξουσίας στην Κύπρο εδώ και χρόνια δημιουργούνται συνεχώς αυτόνομες εθνικιστικές ομάδες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Μεγαλονήσου, με πρώτη από αυτές τις «Μαύρες Ταξιαρχίες» το 2008 που «φώτισε το μονοπάτι της αυτονομίας». 

Τόσο η προπαγάνδα της αριστεράς όσο και της δεξιάς καθώς και η υποτέλεια της antifa και της συστημικής ακροδεξιάς, δεν έχουν καταφέρει να αποδυναμώσουν το εθνικιστικό συναίσθημα παρά τα σχέδια των κέντρων ελέγχου και καταστολής. 

Πέρα από την δυναμική παρουσία από τα σχολεία μέχρι τα γήπεδα οι συναγωνιστές έχουν καταφέρει να προχωρήσουν σε ποιοτικές εκδόσεις με εξαιρετικά αποτελέσματα και άκρως επιτυχημένη διανομή στην μητροπολιτική Ελλάδα και την Κύπρο.

 Ενισχύστε τις εκδοτικές προσπάθειες μέσω των γνωστών εθνικιστικών βιβλιοπωλείων και των αυτόνομων πυρήνων!